Hello σε όλη την παρέα! Μπαίνω στα 34 και είμαι single 1 χρόνο τώρα. Η ερώτηση μου είναι η εξής. Πώς ξέρεις αν όντως θες να κάνεις παιδί ή αν απλά η κοινωνία που ζεις σε έχει πείσει ότι θες; Ο λόγος που ρωτάω είναι γιατί μέχρι πριν λίγο καιρό (αφού χώρισα) ήμουν σίγουρη ότι θέλω. Έχω χωρίσει κιόλας για αυτό το λόγο κάποτε (μαζί με άλλους λόγους βέβαια). Όσο όμως είμαι μόνη μου και περνάει ο καιρός αμφιβάλλω όλο και πιο πολύ. Φταίει που είμαι για 1η φορά single τόσο καιρό και αν βρω κάποιον της προκοπής θα μου ξανάρθει η επιθυμία ή αυτό ήταν πάει; Παίζει ρόλο και το οικονομικό ίσως; Πχ. έχω ένα μέτριο μισθό και όνειρο μου είναι να κάνω κάποια ταξίδια που ίσως και ποτέ δεν καταφέρω και κάθομαι και σκέφτομαι. Αν κάνεις και παιδί ξέχασε τα αυτά κοπέλα μου είσαι ταπί. Πώς παίρνεις απόφαση τι θα θυσιάσεις; Και βασικά είναι κάποιες ερωτήσεις που μπορώ να κάνω σε μένα για να καταλάβω αν θέλω να γίνω μάνα άσχετα με τα ταξίδια κτλ; Θα χαρώ πολύ για τη γνώμη σας και όσοι έχουν παιδιά και όσοι έχουν αποφασίσει ότι δε θέλουν.
Oύτε μπορείς να καταλάβεις, ούτε γίνεται να καταλάβεις τι όντως θέλεις και τι σου έχουν επιβάλει, γιατί δεν υπάρχει αυτό το «όντως» στις ανθρώπινες αποφάσεις. Θέλεις, μεταξύ άλλων, αυτό που έχεις μάθει ότι πρέπει να θέλεις. Κατά πόσο είναι μεταξύ άλλων και κατά πόσο υπερισχύει το ένα ή το άλλο, είναι κάτι που έχει διακυμάνσεις όσο μεγαλώνεις και όσο αλλάζεις, και όσο αλλάζουν οι συνθήκες της ζωής σου, όπως το διαπιστώνεις κι εσύ.
Δεν φταίει το ένα ή το άλλο, είναι μια πορεία, μια διαδικασία. Και η ερώτηση είναι πολύ προσωπική. Όχι με την έννοια ότι είναι αδιάκριτη ακριβώς (εφόσον μιλάμε με ψευδώνυμα) αλλά η απάντηση εφαρμόζεται στον καθένα ξεχωριστά, σαν δακτυλικό αποτύπωμα. Δεν ξέρω τι μπορεί να σου πει η καθεμιά και τι θα καταλάβεις εσύ από αυτά που θα διαβάσεις.
Μπορώ να σου πω όμως ότι δεν υπάρχουν αυτά τα διλήμματα «παιδί ή ταξίδια». Κανείς δεν σου εγγυάται ότι αν δεν κάνεις παιδί, θα κάνεις τα ταξίδια. Αν κάνεις, κανείς δεν θα σου απαγορέψει να ταξιδέψεις – αυτό εξαρτάται από τη δουλειά που σκοπεύεις να κάνεις και τα λεφτά που θα έχεις, και υπάρχουν ακριβά ταξίδια και πιο φτηνά ταξίδια. Η απόφαση να κάνεις παιδί σε περιορίζει για κάποια χρόνια, αλλά δεν τελειώνει κι εκεί η ζωή σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα μιλήσω προσωπικά καθώς, όπως λέει η Λενα, ειναι προσωπική η καθε απαντηση. Σίγουρα παίζει μεγάλο ρόλο ο σύντροφος που έχω. Με κάποιες σχέσεις μου ένιωθα πως θελω παιδια ενώ με άλλές όχι. Και αυτό με μπέρδευε.Κατάλαβα πως δεν φτανει μόνο να θέλω τον άλλον και να τα πάμε καλά αλλά και να μπορώ να τον φανταστώ σε αυτον τον ρόλο. Δεν ειμαι δηλαδη απο τις γυναίκες που θελαν παιδι όπως και να χει ακομα και με δότη. Αν μου τύχαινε επισης με άντρα που δεν το ήθελε, δεν θα το κρατούσα. Τώρα που έκανα παιδί επιβεβαιώνω 100% πως ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ όμορφο και πλήρες το σχόλιό σου Σουσουραδα! Τυχερό το σουσουραδακι σου!
Σ’ευχαριστώ πολύ Μelian 🙂
Εκπληκτικό σχόλιο Σουσουράδα, και να χαίρεσαι το μικράκι σου! Η αναλογία με το μεταπτυχιακό δε, ακριβέστατη. Για την ιστορία, εγώ μέχρι και στο μαιευτήριο που πήγα να γεννήσω έβλεπα τις άλλες με τα μωρά και τις λυπόμουνα, τι λέμε τώρα. Και να σκεφτείς πως είμαι η κλασική τύπισσα που ονειρευόταν μωρά από τα 20, που λέει ο λόγος, και ντάντεψα και αρκετά ανίψια και βαφστιστήρια πριν κάνω δικό μου παιδί. Κι όμως δεν είμαι, και δεν ήμουν ποτέ, φανατικά babysitter-animator-νηπιαγωγός material. Δεν έχει καμία σχέση το ένα με το άλλο, νομίζω. Μάλιστα, συχνά βλέπω γυναίκες (και άντρες) του παραπάνω τύπου,… Διαβάστε περισσότερα »
Σήμερα είχα αυτή τη κουβέντα. Είχα τον προβληματισμό σου στα 31 μου κ ξεκίνησα θεραπεία. Δεν απάντησα στο ερώτημα θέλω ή δε θέλω αλλά κάτω από ποιές συνθήκες θέλω. Κ όταν οι συνθήκες ήταν οκ κ βάλαμε μπρος ακόμη δεν ήμουν σίγουρη ότι το θέλω. Έχουν περάσει 3 χρόνια από τότε, άπειρες εξετάσεις, θεραπείες, φάρμακα κ μια αποβολή κ κάθε μέρα σιγουρεύομαι ότι το θέλω. Το θέλω όχι γιατί δε συμβαίνει, όχι γιατί ζηλεύω αλλά γιατί βλεπώ πως στέκεται ο σύντροφός μου δίπλα μου σε όλο αυτό κ θέλω να ζήσω μαζί του την περιπέτεια ενός παιδιού. Θέλω να έχουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Πώς αποφάσισα ότι δεν θέλω να κάνω παιδί, αν και τα λατρεύω: Όταν φαντάζομαι την καθημερινότητα μου με παιδί. Καμιά φορά βλέπω καμιά μαμά με μάρσιπο και λεω αχ λες; Μετά φαντάζομαι πάλι την καθημερινότητα μου με παιδί. Και καταλήγω στο ίδιο. Όσες φορές και αν προσπαθήσω να το σκεφτώ αλλιώς, με αυτή τη μέθοδο πάντα καταλήγω 100% σίγουρη.
Aquamarine, συμπτωματικά σήμερα έβλεπα μια μαμά με μάρσιππο πηγαίνοντας στη δουλειά και σκεφτόμουν το ίδιο. Όπως το ίδιο σκέφτομαι κάθε φορά που ακούω για μωρά και εγκυμοσύνες… Κι εγώ τα λατρεύω τα μικρά, μπορώ να ασχολούμαι μαζί τους για ώρες, και φαίνεται να με συμπαθούν κι αυτά. Οπότε, σκέφτομαι, αφού τα πάω καλά με τα παιδιά των άλλων, μήπως να έκανα κι εγώ ένα (ή τουλάχιστον να άρχιζα να προσπαθώ); Αλλά επανέρχομαι στην πραγματικότητα γιατί δεν μπορώ για πρακτικούς λόγους να μεγαλώσω ένα παιδί αυτή τη στιγμή, Όμως νομίζω ότι κρύβομαι’ πίσω από αυτά τα ‘πρακτικά’ και απλά αποφεύγω να… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι είναι απελευθερωτικό από όταν άρχισε να είναι τόσο ξεκάθαρο! Εννοείται ότι παλιά σκεφτόμουν αλλιώς με άλλες εμπειρίες/δουλειές/συντρόφους κλπ. όπως γράφουν κι άλλοι.
Αχ αυτή η πίεση να βρούμε τι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ θέλουμε… σε νιώθω και εύχομαι να το βρεις ή να διασκεδάζεις ψάχνοντάς το 😉
Το ρίχνω…μην πέσετε να με φάτε.Η σκέψη ενός παιδιού μου προκαλεί θλίψη.Συμπαθώ αρκετά παιδάκια ,τα πηγαίνω πολύ καλά μαζί τους αλλά στην σκέψη να μεγαλώνω ένα δικό μου, μαραζώνω.Η κολλητή μου γέννησε και καμαρώνω και χαίρομαι πολύ για αυτήν ,γιατί ξέρω ότι αυτό ήθελε.Διαφορετικό όραμα ζωής.Πολλοί οι λόγοι που δεν θέλω , αλλά έτσι νιώθω.Ιδανικά για μένα θα ήταν , αν έβρισκα σύντροφο που δεν θέλει παιδιά.
Γτ να πέσουμε να σε φάμε; Και γω λιγάκι τα ίδια. Συμπαθώ αρκετά τα παιδιά, χαίρομαι πχ πολύ να βλέπω την 6χρονη ξαδερφουλα μου η την 7χρονη κόρη του νονού μου, αλλά στη σκέψη να αποχτουσα τώρα ένα δικό μου παιδί με πιάνει κρίση πανικού. Αυτό όμως, όπως και με σένα, δε σημαίνει ότι σνομπάρω τη μητρότητα η γενικά την οικογένεια. Είμαι πολύ χαρούμενη για μια ξαδέρφη μου που έμεινε έγκυος αφού η ίδια το ήθελε πολύ, από μικρή (αλλά και τώρα) ένιωθα πολύ όμορφα κάθε φορά που γεννιόταν ένα νέο μωρό στο σόι, μ’αρεσει να ακούω για την ανατροφή… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα, αν δεν είχα κάνει την επεξήγηση ότι δεν είμαι ο Ηρώδης, ότι συμπαθώ τα παιδιά γενικά , μπορεί και κάποιοι να μου την πέφτανε. Κατα τα άλλα χαίρομαι που ταυτίζονται κι άλλες γυναίκες μαζί μου.Λές…υπάρχουν κι άλλες που νιώθουν όπως κι εγώ.Το αισθάνομαι ακριβώς όπως το είπες.Υπάρχουν άλλα πράγματα που πρέπει να βιώσω.❤
Κατά τη γνώμη μου όλα είναι σεβαστά και πρέπει να είναι δεκτά. Να πάψουν ορισμένοι να θεωρούν ότι ΟΠΟΙΑ γυναίκα αποφασίζει, λίγο πολύ συνειδητά, να κάνει νωρίς οικογένεια και να προσηλωθει σε αυτό περισσότερο από ότι σε όλα τα άλλα σιγουροτατα είναι οπισθοδρομικη/κατεστραμμενη. Και να πάψουν ορισμένοι άλλοι να κατηγορούν για εγωισμό οποια είναι 40 και δε μπορεί ούτε να ακούει για παιδια
Προσωπικά θεωρώ άλλο ένα ανέφικτο στάνταρ τη βεβαιότητα πως ναι, ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΙΔΙ ή πως δεν θέλεις. Όπως υπάρχει η απαίτηση για την τέλεια μητρότητα, την τέλεια δουλειά, την τέλεια σχέση, έτσι υπάρχει και η απαίτηση για την τέλεια σιγουριά. “Απλώς το νιώθεις… απλώς το ξέρεις…” τρίχες! Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια εποχή που από τη μια μας καταπιέζει η ρευστότητα και η ανασφάλεια (κοινώς, πού πας ρε Καραμήτρο να κάνεις παιδί), οι όλο και πιο απάνθρωπες εργασιακές συνθήκες που σχεδόν σου απαγορεύουν να τεκνοποιήσεις αν δεν είσαι πολύ πλούσιος ή πολύ φτωχός, κι από την άλλη οι κοινωνικές… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω οτι δε θέλω (έχω περιέργεια να διαβάσω τις απαντήσεις όσων θέλουν και δε θέλουν, μήπως βγάλω άκρη κι εγώ). Πάντως όταν βλέπω παιδιά, ενώ είναι μερικά αστεία, ζιζανια, γλυκουλια, με πιάνει ένα προαίσθημα οτι είναι μια ευθύνη που δε θέλω στη ζωή μου. Είναι σαν αντανακλαστικο αίσθημα κούρασης και άγχους, αλλά ίσως στο μέλλον να έχω άλλη γνώμη. Φαίνεται πολλή δουλειά, και δεν είναι κάτι που θέλω αυθόρμητα για να αξίζει αυτή η δουλειά.
Εδώ γυναίκα που ποτέ δεν πολυθέλησε, δεν προσπάθησε
και δεν απέκτησε παιδί.
Και είναι και το άλλο που συνειδητοποίησα κι εγώ πρόσφατα:
Όταν έχεις παιδί/παιδιά, ποτέ, ποτέ όμως δεν σταματάς να ανησυχείς, να λαχταράς, να τρέμεις για τη ζωή του,
για το τι του ξημερώνει για το αν θα το χτυπήσει ατύχημα, δυστύχημα, αρρώστεια κλπ.
Να το θέσω και αλλιώς:
Από τότε που πέθαναν οι γονείς μου, μπορώ όποτε θέλω να κλείσω το κινητό και δεν έχω κανέναν άνθρωπο να με απασχολεί ΤΟΣΟ το αν ζει η πέθανε!
Η τέλεια ελευθερία!
Με καθε σεβασμο, αυτο δεν ειναι και μοναχικο? Εγω θα ενιωθα μονη, σαν να μην με απασχολει κανεις, ή να μην εχω κανεναν. Επισης, και αντιστροφα, σαν να μην νοιαζεται κανεις πλεον ΤΟΣΟ για μενα.
Πω πω, αυτό ακριβώς σχολίασα μόλις πιο κάτω, πόσο όμορφα απευθυνόμαστε η/ο 1 στο@ν άλλ@ν. Ευχαριστώ για την ερώτηση. Κοίτα, μου την κάνουν πολλοί άνθρωποι. Προς το παρόν -και με πλήρη συναίσθηση ότι μπορεί αυτό να αλλάξει- όχι, δεν νιώθω ούτε μοναξιά ούτε μοναχικότητα. Εχω 2-3 συγγενείς που αγαπιόμαστε και ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα αν το χρειαστώ -και τούμπαλιν- εχω πολλούς δηλαδή, αλλά 2-3 είναι οι αγαπημένοι άνθρωποι. Αγαπώ πολύ τον ανηψιό μου, μάλιστα επειδή ζει εξωτερικό & είναι μοναχοπαίδι, με αφορμή αυτόν έκανα τη σκέψη για το πόσο λαχταράς για πάντα, έχω φίλους & ανθρώπους που… Διαβάστε περισσότερα »
Depon για πολλους ανθρωπους μια ζωή χωρις δεσμευσεις είναι μοναχική ενώ για αλλους απελευθερωτική. Αλλοι στη ζωή επιζητούν το βάρος κι άλλοι την ελαφρότητα (ενταξει ναι δεν είναι δικό μου αυτό 😉).
Την μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας την βιώσαμε στις αρχές των μνημονίων, όταν ο τζίρος μου έκανε βουτιά 70% και η Γάτα μου κινδύνευε να απολυθεί και να βρεθεί μεσήλικη σε έναν κλάδο όπου δεν υπήρχε σχεδόν καμία προοπτική απασχόλησης. Χωρίς παιδιά και με ιδιόκτητο σπίτι (χωρίς δάνειο), ξέραμε ότι θα κατορθώσουμε σε κάθε περίπτωση να τα βγάλουμε πέρα, κάνοντας περικοπές και αιματηρές θυσίες.
Ζευγάρια φίλων και γνωστών με 1-2 παιδιά που βρέθηκαν σε αντίστοιχη περίπτωση κόντεψαν να τρελαθούν από την αγωνία και το άγχος, έναν που βρέθηκε σε χειρότερη κατάσταση τον χάσαμε από καρδιά,,,
Γάτε, λυπάμαι πραγματικά για το φίλο σου… Τρομερή ιστορία…
Και πόσο συχνή, δυστυχώς…
Μου θύμισε κάτι που είχα διαβάσει, μια έρευνα ή κάτι σχετικό, ότι ο κάθε άνθρωπος σχεδόν -ο κάθε απλός καθημερινός άνθρωπος, όχι οι του 3%- είναι ένα τσακ από το να βρεθεί μέσα σε λίγο καιρό άστεγος, κυριολεκτικά στον δρόμο.
Μια ξαφνική απόλυση, μη εξυπηρετούμενο δάνειο, χρέη, συγγενείς
ή φίλοι που δεν θέλουν/μπορούν να βοηθήσουν, κανένα κλαδί να πιαστείς και όλα αλλάζουν. Τραγικό.
Το βλέπεις και στις ιστορίες στην τελευταία σελίδα του πολύ καλού περιοδικού δρόμου που έχουμε στην Αθήνα.
Κατά σατανική σύμπτωση, τη στιγμή που ξανάμπαινα στο σάιτ έσβηναν οι τελευταίας νότες από την LA JAVA DU CANIVEAU του Eric Toulis, ένα φαινομενικά συμπαθητικό μελωδικό τραγουδάκι της chanson francaise, το οποίο όμως μιλάει με πολύ σκληρά λόγια για το πως ένας εργαζόμενος μπορεί να βρεθεί ξαφνικά στο δρόμο και για την αγριότητα της ζωής στο δρόμο.
Το συνιστώ ανεπιφύλακτα στους γαλλομαθείς (έχει κι ένα ενδιαφέρον τέλος)
Όντως, η ΣΧΕΔΙΑ είναι ένα εξαιρετικό έντυπο.
Πέρα από ένα σημαντικό εγχείρημα αλληλεγγύης, φιλοξενεί συχνότατα και εξαιρετικής ποιότητας κείμενα, πράγμα που δεν είναι διόλου αυτονόητο στον ελληνικό Τύπο σήμερα.
Ήταν γνωστός, συγγενής φίλων, εξαιρετικό παιδί, είχαμε πιει κάμποσα κρασιά μαζί. Για πολύ καιρό είχαμε πάθει όλοι σοκ.
Σας αγαπώ εδώ σ’αυτό το θρεντ.
Μη σου κάνει εντύπωση που μπορεί κάποια περίοδο να ήθελες και τώρα να το ξανασκέφτεσαι. Πέρα από τους εξωγενείς παράγοντες (πατριαρχία, κοινωνική πίεση κλπ), και οι συνθήκες της ζωής μας αλλάζουν. Αλλιώς είναι να είσαι με ένα σύντροφο υποστηρικτικό, αλλιώς με κάποιον σεξιστή και αδιάφορο. Αλλιώς είναι να έχεις σταθερή δουλειά ευέλικτη με καλό μισθό, αλλιώς να είσαι ελεύθερος επαγγελματίας στο ξεκίνημα. Και άλλα πολλά. Υπάρχουν και άνθρωποι που θέλουν πάση θυσία ένα παιδί, ακόμα και αν δεν ΄έχουν να του προσφέρουν τα απαραίτητα. Ο καθένας έχει το δικο του εσωτερικο όραμα ευτυχίας. Πάντως, υπερτονίζοντας αυτό που λεει η Λένα,… Διαβάστε περισσότερα »
Oι συνθηκες μπορει να αλλαζουν, αλλα η επιθυμια μπορει να μενει εκει καπως. Αρα για μενα, αν οταν οι συνθηκες ηταν ‘ιδανικες’, ηθελε. Αυτο κατι δειχνει.
Είμαι η κοπέλα της ερώτησης. Λένα ευχαριστώ για την όμορφη απάντηση και ευχαριστώ όλους όσους μοιράστηκαν τις σκέψεις τους για το θεμα. Με βοηθήσατε να καταλάβω ότι δε χρειάζεται να πάρω μια απόφαση τώρα. Όπως πολλές ειπαν, απλά θέλω αν γίνει, να γίνει με τις δικές μου προϋποθέσεις (σωστό σύντροφο και οικονομικές συνθήκες). Δεν είναι αυτοσκοπός μου το να γίνω μητέρα με τον οποιοδήποτε ας πούμε. Ευχαριστώ γιατί με κάνατε να νιώσω ότι είναι απόλυτα λογικό αυτό που θέλω. Καλή συνέχεια σε όλους 🙂
Είμαι και εγώ σε ανάλογη φάση, ένα χρόνο μεγαλύτερη και αναρωτιέμαι και εγώ αν θέλω παιδιά. Το οικονομικό παίζει ρόλο, αλλά κατέληξα ότι γενικά στη ζωή μου λεφτά δεν είχα ποτέ πολλά – είμαι ευτυχως ανεξάρτητη και εντάξει σε όλες τις υποχρεώσεις. Άρα όπως ως τώρα την πάλεψα, βρήκα τρόπους θα έβρισκα τρόπους και με ένα παιδί, θα έκανα ότι μπορούσα οικονομικά. Ταξίδια θέλω και εγώ να κάνω και σκεφτόμουν ότι οκ με ένα μωρό δεν πας μακριά στην αρχή αλλά με υπομονη και σχεδιασμό κανεις ταξίδια και με το παιδάκι. Είναι μέρες που είμαι τόσο κουρασμενη και εξουθενωμένη που… Διαβάστε περισσότερα »
εγω καταλαβα οτι τους ηθελα, αφου τους εκανα. Οταν τους κρατουσα αγκαλια, οταν τωρα τους μιλώ, τους φροντιζω, νιωθω υπεροχα που το εκανα. Δεν ξερω πώς το πηρα αποφαση, ειχα παντρευτει τον παιδικο μου ερωτα, ενιωθα ασφαλεια, ολοι αυτο περιμεναν, ολα μαζι…
Αχ εύχομαι να είναι έτσι κ για ‘μένα! Το πλαίσιο που περιγράφεις δηλαδή είναι ακριβώς το ίδιο. Θα μάθουμε σε μία βδομάδα…