Αγαπητή «Α, μπα»: Πώς σας φάνηκε το Little fires everywhere;

Αγαπητή Α,μπα, νομίζω πως κι εσυ εχεις διαβασει το Little fires everywhere αλλα δεν ειμαι και σίγουρη. Ειναι απο αυτα τα βιβλια με το τρελο hype που μετα συνήθως γίνονται σειρες. Εγω το διαβασα προσφατα και ειδα αμεσως μετα τη σειρά. Οπως συνήθως γινεται με αυτα τα βιβλία εχει πλούσια πλοκη για να σου κρατησει το ενδιαφερον και το διαβασα ευχαριστα αλλα ομολογω οτι με προβλημάτισε αρκετα. Απο εδω και περα ακολουθούν spoilers, οπότε όσοι και οσες δεν θέλετε να σας το χαλασω μη συνεχιζετε την ανάγνωση. Για να σας εισαγω στην υπόθεση συνοπτικά μια απο τις κεντρικες ιστοριες του βιβλίου ειναι οτι μια φτωχη κινεζα μετανάστρια πανω στην απελπισία της παραταει το παιδι της σε πλούσιο αμερικανικό προάστιο και υιοθετείται απο ευπορο ζευγαρι που δεν μπορεί να κάνει παιδια. Η μητερα μετανιωνει μετα απο ενα χρονο, διεκδικει δικαστικα το παιδι της, χανει τη δικη και στη συνέχεια απαγαγει το παιδι και το σκαει απο τη χωρα. Και ενώ στη συγκεκριμένη περιπτωση ετσι όπως τα παρουσιάζει η συγγραφεας ειμαι υπερ της Κινέζας μαμας (η υιοθεσία αναφερεται στη σειρα οτι ακομα δεν είχε οριστικοποιηθει, ο χρονος που διεκδίκησε το παιδι ηταν σχετικα σύντομος και ισως δικαιολογείται να αλλαξει τη γνώμη της για κατι που εκανε πανω στην απελπισία της, μπορουμε να υποθέσουμε οτι δεν υπηρχαν καταλληλες δομές για να αφήσει το παιδι και να το παρει πισω μολις ορθοποδησει) νομιζω πως η συγγραφεας προσπαθεί να περασει την ιδεα πως η σχεση βιολογικής μητέρας και παιδιου ειναι τοσο ισχυρη και ιερή που δικαιολογεί οποιαδήποτε παρασπονδια ή αθετηση λογου έναντι τρίτων ή ακομα και απέναντι στο ιδιο το παιδι. Δηλαδή ειναι οκ να αρπαξεις το παιδι απο αυτούς που το μεγαλωνανε και το είχαν σαν παιδί τους για εναν χρόνο? Δεν θα μπορουσε δικαστικα να επιδιωξει να το βλεπει εστω καποιες μερες? (Ενταξει, εδω κατα τη γνώμη μου το δικαστήριο ηταν λαθος, επρεπε να δωσει το παιδι στη βιολογικη μητερα και οι θετοι γονεις να το βλεπουν μια φορα τη βδομαδα πχ. Με αυτην την απόφαση δικαστηρίου δεν υπήρχε περιπτωση να την αφηνανε να δει το παιδι οποτε τι να εκανε). Αντίστοιχα, βλέπουμε μια αλλη ηρωιδα, την Μια, η οποία στα νιατα της εκανε μια συμφωνια με ενα ζευγαρι να γινει παρενθετη μητερα εναντι αμοιβης. Εχουν υπογραψει και χαρτι. Οταν όμως το παιδι γεννιεται η Μια μετανιώνει, παίρνει το παιδι και εξαφανιζεται. Για τα επομενα 16 χρονια γυρναει απο πολη σε πολη κάνοντας δουλειές του ποδαριού και η μικρη απο σχολειο σε σχολειο για να μην τους ανακαλύψει ποτε ο πατερας του παιδιου, στερωντας με αυτον τον τροπο ζωης απο τη μικρη μια σταθερή βαση και οικονομική ασφάλεια. Σε αυτη την περίπτωση δεν βρίσκω τιποτα εντιμο παρολαυτα ολα δικαιολογούνται στο ονομα του ιερου δεσμου βιολογικης μητερας και παιδιου. Γενικώς η συγγραφεας χρησιμοποιεί πολλα απλουστευτικά δίπολα, η βιολογική μητερα που ειναι και η καλη μητερα, η μετανάστρια, η μαυρη, η καλλιτέχνης, η προοδευτικη και απο την αλλη η λευκή, συντηρητική, βολεμενη και φθονερη. Απο την αλλη υπάρχει και η Ιζι που παρόλο που δεν ειναι βιολογικό παιδι της Μία, θελει να είναι μαζι της, οποτε ισως δεν θελει να πει οτι ο μονος ιερος δεσμος ειναι αυτος της βολογικης μάνας και παιδιου αλλα μεταξύ παιδιου και μάνας που νοιαζεται πραγματικα για το παιδι? Αλλά αφου το ζευγάρι που υιοθέτησε το κινεζικης καταγωγης μωρο νοιαζόταν πραγματικά για αυτο, γιατί επρεπε το μωρο στο βιβλιο να καταλήξει με τη βιολογική μητέρα του? Μήπως δεν νοιαζόταν πραγματικά γιατι αν νοιαζόταν θα το εδιναν μονοι τους στη μητερα? Ελπίζω να βγαζω νοημα. Περιμένω τις σκέψεις σου Λενα αλλα και των σχολιαστών.
-Μπερδεμένος βάτραχος

Δεν είδα τη σειρά, διάβασα μόνο το βιβλίο, και αυτό που κατάλαβα (ότι ήθελε να πει) είναι ότι η μητρότητα μπορεί να έχει πολλές μορφές και δεν εξαρτάται μόνο από την βιολογία. Επίσης, αυτό που κατάλαβα είναι ότι δεν έδωσε δίκιο στην παρένθετη που εξαφανίστηκε, ούτε στην μετανάστρια που εξαφανίστηκε. Δείχνει τον πόνο της εγκαταλειμμένης πλευράς. Ότι καταλήγει όπως καταλήγει στο τέλος, δεν σημαίνει ότι η συγγραφέας θέλει να μας πει ότι αυτό ήταν και το σωστό να γίνει.

Έχει καιρό που το διάβασα οπότε μπορεί να μην θυμάμαι καλά, αλλά αυτή είναι η εντύπωση που μου έχει μείνει. Βέβαια αυτό είναι το ωραίο με τα βιβλία, ότι ο καθένας διαβάζει κάτι άλλο, τελικά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News