Καλησπέρα, τελευταία πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου διαβάζοντας αναρτήσεις στο site να σκέφτεται την έννοια της καλής ερωτικής/συντροφικής σχέσης και εξηγούμαι: Α μπα, σε ανάλογα θέματα προτείνεις συχνά την ιδέα του κοινού οράματος ζωής, της κοινής φιλοσοφίας ανάμεσα σε δυο συντρόφους, της κοινής αντίληψης για τα πράγματα κλπ κλπ. Και συμφωνώ απόλυτα πως η αγάπη, ό,τι και να ναι αυτή, δε φτάνει. Την ίδια στιγμή όμως σκέφτομαι πως στην εποχή μας οι προσδοκίες μας από μια συντροφική ερωτική σχέση έχουν αλλάξει πάρα πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Δε μας επιβάλλουν πλέον ποιον θα παντρευτούμε, δε γίνονται προξενιά, δε σκεφτόμαστε πως ο πρώτος μας θα είναι και ο μοναδικός άντρας/μελλοντικός γαμπρός κλπ και δε σκεφτόμαστε πως σχέση ίσον οικογένεια στο μέλλον. Επίσης, το ζευγάρι έχει λίγοτερο διακριτούς ρόλους πια, ο άντρας δε φέρνει τα χρήματα μόνο, ούτε είναι άσχετος με τη φροντίδα των παιδιών, η γυναίκα δεν αισθάνεται πως οφείλει να εξυπηρετεί τις οικιακές ανάγκες και τις σεξουαλικές ορμές του συζύγου κλπ. (φυσικά και συμβαίνουν ακόμα όλα τα παραπάνω, αλλά δεν είναι η νόρμα ή έστω η ισχύς αυτών των ιδεών έχει αποδυναμωθεί αρκετά). Όλα αυτά θεωρώ πως έχουν αλλάξει δραματικά και τις προσδοκίες που έχουμε από τη συντροφική μας σχέση πλέον. Δηλαδή εκτιμάμε και αναζητάμε περισσότερο την επικοινωνία, τη συναισθηματική κάλυψη, το να συμβαδίζουμε με τον άλλον, το να έχουμε (και) φιλική σχέση μαζί του. Ως εδώ μπορώ να εντοπίσω μόνο θετικές μετατοπίσεις στο πώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως μέρη μιας συντροφικής σχέσης. Ο προβληματισμός μου ξεκινάει από εδώ και πέρα και κρίνω και από προσωπικά μου βιώματα/προσδοκίες: μήπως είναι ανεδαφικό να περιμένουμε πως ένας άνθρωπος που επιλέξαμε για ταίρι θα μπορεί να καλύψει όλες αυτές τις ανάγκες μας; Δηλαδή να είναι καλός φίλος, να ταιριάζουμε στις απόψεις, να έχει κοντινά ενδιαφέροντα και όραμα ζωής, να μας διεγείρει/ικανοποιεί σεξουαλικά, να είναι συνεργατικός στη συγκατοικήση ή έστω να μας ταιριάζει ο τρόπος που χρησιμοποιεί το χώρο/σπίτι του; Δηλαδή να είναι ταιριαστός φίλος, συνεργάτης (ειδικά αν μιλάμε για ανατροφή παιδιών), συνδιαχειριστής οικονομικών, συγκάτοικος, εραστής, σεξουαλικός παρτενέρ; Αναρωτιέμαι σε ποια άλλη σχέση μας προσδοκούμε τόσο πολλά; Πχ στις φιλικές σίγουρα όχι. Ούτε στις συγκατοικήσεις. Ούτε στις συγγένειες. Ούτε στις επαγγελματικές. Άραγε μπορεί ένας άνθρωπος να μας καλύπτει σταθερά σε όλους αυτούς τους τομείς; Και αν αυτό είναι δύσκολο, μήπως πρέπει να μάθουμε να ζούμε με αυτό και να έχουμε πιο ρεαλιστικές προσδοκίες; Πχ μπορεί να μην ποθώ σεξουαλικά το σύντροφο μου σε κάποιες φάσεις της κοινής μας ζωής και αυτό να είναι εντελώς οκ. Ή να μην θέλω να συζητήσω για κάποια θέματα με το σύντροφο μου και να προτιμώ να τα συζητήσω με άλλους φίλους μου και να είναι οκ αυτό. Ή να θέλω να πάω διακοπές στο βουνό και ο σύντροφός μου να θέλει να παραθερίσει στο νησί και να είναι εντελώς οκ και αυτό. Ή να θέλω να κάνουμε αποταμίευση και ο σύντροφός μου να μην το θεωρεί σημαντικό. Ή να θέλω να διαβάζω βιβλία και ο σύντροφός μου να βλέπει τιβι. Και να είναι πράγματι αρκετή μια βάση αγάπης, εκτίμησης και σεβασμού η οποία θα χωράει και όλα αυτά τα -άλλοτε μικρά άλλοτε μεγάλα-αταίριαστα κομμάτια. Κι ας είναι ικανά να φέρουν αντιπαραθέσεις ακριβώς λόγω του ότι είναι αταίριαστα. Δε λέω πως έχεις πει το αντίθετο, απλώς ήθελα να μοιραστώ τον προβληματισμό μου σχετικά με την υπερφόρτωση προσδοκιών με την οποία ενδεχομένως έχουμε μπουκώσει το “αρκετά καλό” ταίρι (κατα το good enough αφου ιδανικό δεν υπάρχει) στη σημερινή εποχή. Και να διευκρινίσω πως είμαι γυναίκα, αλλά ο πρώτος πληθυντικός που χρησιμοποιούσα στο κείμενο αναλογούσε γενικά στους ανθρώπους, όχι αποκλειστικά στις γυναίκες. Ευχαριστώ για το χρόνο σου, καλή δύναμη
Δεν θα μπορούσα να τα πω καλύτερα, νομίζω όμως ότι ήδη απάντησες μόνη σου. Και όντως, δεν έχω πει το αντίθετο. Αν πιστεύεις ότι έχεις υπερφορτώσει το good enough, αναλογίσου την ιεραρχία σου.Η διαφορά είναι ότι φίλους χρειάζεσαι πολλούς, ενώ, αν είσαι μονογαμική, έναν σύντροφο. Άρα, ναι, ζητάς πολλά, αλλά δεν τα ζητάς από πολλούς ανθρώπους. Έναν θέλεις, γενικώς, ή μάλλον, έναν τη φορά.
Ωστόσο, δεν είναι λίστα με ψώνια, για να την τσεκάρεις με αυτόν τον τρόπο. Ο άνθρωπος που είναι συνεργατικός στο σεξ, είναι συνεργατικός και στη συγκατοίκηση, και στις διακοπές, και με τα λεφτά του, και με τον χρόνο του. Αν έχει ισορροπημένες (λέμε τώρα) σχέσεις με τους γύρω του, είναι πιο πιθανό να αποκτήσει μια ισορροπημένη σχέση και με σένα, και αργότερα, με το παιδί σας, αν κάνετε. Άρα, θέλεις έναν συνεργατικό άνθρωπο, ή μάλλον, έναν άνθρωπο που ξέρει να μοιράζεται και θέλει να μοιράζεται. Εσύ, είσαι τέτοιος άνθρωπος; Αν δεν είσαι, πρέπει να γίνεις, και όταν γίνεις, είναι πιο πιθανόν να βρεις έναν ακόμα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν συμφωνώ με την απάντηση, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρο της. Όχι, ένας άνθρωπος που είναι συνεργατικός στο σεξ δεν είναι απαραίτητα συνεργατικός στην συγκατοίκηση ή με τα χρήματα πχ. Δεν είναι τόσο απλό, οι άνθρωποι είναι πολύ πιο πολύπλοκοι απ’ αυτό. Μπορεί να κουβαλάς ένα τραύμα που σε μπλοκάρει σε έναν τομέα, δεν είναι απαραίτητο ότι θα σε μπλοκάρει παντού. Επίσης ποιός κανόνας λέει ότι χρειαζόμαστε πολλούς φίλους? Άλλος χρειάζεται πολλούς, άλλος λίγους, άλλος έναν κι άλλος κανέναν. Και ειναι όλα οκ. Έχεις δίκιο, γράφουσα, κι εγώ νομίζω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που να σε καλύπτει… Διαβάστε περισσότερα »
Xthesini, συμφωνώ απολύτως!
Εσένα ποιος σε εμποδίζει να ζητάς λιγότερα από τις ερωτικές σου σχέσεις; αν δεν σε νοιάζει το να κάνεις καλό σεξ με το σύντροφό σου, αν δεν σε πειράζει να πηγαίνετε χώρια διακοπές, αν δεν σε χαλάει να μην έχετε κοινή άποψη για τη διαχείριση των χρημάτων σας και βλέπεις ότι μια χαρά λειτουργειτε και συμπορεύεστε, με γεια σου με χαρά σου. Η καθεμία έχει δικαίωμα να έχει τα δικά της στάνταρ για τις σχέσεις της, εσύ γνωρίζεις τα δικά σου, εφάρμοσε αυτά για να ζεις ευτυχισμένη χωρίς να νιώθεις ότι ζητάς πολλά. Λίγο μου έβγαλε το κείμενο ένα “ε… Διαβάστε περισσότερα »
Τα παραδείγματα που φέρνεις είναι τα περισσότερα παροδικά. Η Λένα μιλάει για πράγματα που είναι οι βάσεις για μια σχέση. Αν δε συμφωνείτε στο σεξ, στα οικονομικά και σε κάποια τέτοια βασικά θέματα είτε θα χωρίσετε είτε ένας από τους δυο θα πρέπει να κάνει τρομερές υποχωρήσεις. Ο χωρισμός είναι το καλό σενάριο. Αντιθέτως, αν σε θεμελιώδη ζητήματα (όπου όπως φαίνεται πηγάζουν από τη διάθεση συνεργασίας) υπάρχει σύμπνοια, τότε το αν θα δει τηλεόραση και εσύ βγεις για ποτό δε θα βλάψει τη σχέση ανεπανόρθωτα. Ούτε το αν θα κάνεις παραχώρηση ένα καλοκαίρι και πας βουνό αντί για θάλασσα θα… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά, άλλο πράγμα ο ένας να διαβάζει το βιβλίο του όσο ο άλλος βλέπει τιβι, και άλλο πράγμα ο ένας να θέλει να αποταμιεύσει, να αγοράσει σπίτι, να επενδύσει σε μελλοντική οικογένεια ενώ ο άλλος να θέλει να ξοδέψει όλα του τα λεφτά ταξιδεύοντας τον κόσμο. Υπάρχουν διαφορές με τις οποίες μπορείς να συμβιβαστείς και άλλες που είναι τεράστιο χάσμα. Ο καθένας, όσο καλυτερα ξέρει το εαυτό του, μπορεί να αποφασίσει για τον εαυτό του ποιες διαφορες γεφυρώνονται με συμβιβασμούς, συνεργασία και υποχωρήσεις, και ποιες όχι.
Αυτά που λες είναι σωστά, ο τέλειος σύντροφος δεν υπάρχει. Εδώ υπάρχουν μέρες που δεν τα βρίσκεις με τον ίδιο σου τον εαυτό πόσο μάλλον με κάποιον άλλον. Το να έχεις την ίδια φιλοσοφία ζωής είναι βασικό όμως αυτό δεν σημαίνει να ταιριάζετε 100% σε όλα. Ολα είναι θέμα ιεράρχησης. Μπορεί πχ με κάποιον να ταιριάζετε 80% στο κρεββάτι, 70% στον τρόπο διασκέδασης και 10% στα τηλεοπτικά σας γούστα. Ανάλογα με το πόσο σημαντικό είναι το κάθε κομμάτι για σένα είσαι λιγότερο η περισσότερο ευχαριστημένη. Επίσης, το να ζητάς έναν συντροφο που θα σε καλύπτει στα πάντα είναι ουτοπικό και… Διαβάστε περισσότερα »
Για το θέμα που θέτει η γράφουσα εχει μιλησει η συγγραφέας Esther Perel. Συγκεκριμένα εχει γραψει κατι που θεωρω ότι ταιριάζει στην ερώτηση και μου αρεσει πολύ:
“Never before have people invested so much in love. And never before have they ever be so dissilusioned by it”
A..όμορφη φράση..thanks.
Στην ουσία περιμένουμε από τον έρωτα ή την romantic love να δώσει νόημα στην ζωή μας,να λύσει το υπαρξιακό μας.
Aλλά αυτό, αν δεν το επεξεργαστείς εσύ ο ίδιος, προκοπή δεν βλέπεις.
Πολλά κουτάκια… Το θέμα είναι να περνάς καλά μαζί του να γουστάρεις και να έχετε ισότιμη σχέση. Αναποδιές και κακές στιγμές νομοτελειακά θα συμβούν, οπως νομοτελειακά με το πέρασμα του χρόνου ερωτικά δεν θα είστε οπως στην αρχή, αυτό πρέπει να διαχειριστείς μόνο αν είσαι οκ να είστε μονογαμικοι
Καλά μπορείς να περνάς και με τους φίλους σου. Μια συντροφική σχέση που συμπεριλαμβάνει συγκατοίκηση είναι πολύ παραπάνω απ’ αυτό. Επίσης δεν κατάλαβα για ποια κουτάκια μιλάς. Παραδείγματα φέρνει η κοπέλα.
Ωριμάζοντας καταλαβαίνεις ότι η λέξη “με καλύπτει” είναι προαναγγελθείς χωρισμός. Αν κάνεις σχέση για να σε καλύψει, κάποια στιγμή δε θα μπορεί , γιατί αλλάζουμε και αν δεν έχουμε μάθει μόνοι μας να καλύπτουμε τα κενά μας, είναι ανέφικτο κάποιος να είναι σε ετοιμότητα να το κάνει αυτό αντί για εμάς. Όντως ζητάμε πολλά και πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουμε καν. Ειδικά όταν είμαστε πολύ νέοι/ες , που τα στερεότυπα και η ποπ κουλτούρα μπαίνει μέσα μας ανελέητα και αδιάκριτα, ζητάμε και κλαίμε. Κλαίμε και ζητάμε, τη ζωή που φανταζόμαστε με τη σχέση που έχουμε στο κεφάλι μας. Όταν κάνουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Ετσι ακριβως οπως τα λες. Απο εκει και περα κανεις δεν μπορεί να σου πει όμως αν ειναι σωστό ή οχι να κανεις εκπτώσεις. Και κανεις δεν μπορει να σου πει και σε ποιον τομέα να τις κάνεις. Και να σου πουν, προβολές κάνουν. Οι singles συνήθως σου λένε να μην συμβιβάζεσαι καιβτους δεσμευμένους φιλους σου ισως τους βρισκεις πιο συγκαταβατικούς. Ο, τι αντεχεις και ο,τι προτιμάς. Η επιλογη και η ευθυνη ειναι καθαρά προσωπική.
Σαν τις πεταλίδες!!!!!!!
Θα σκάσω αν δεν σας πληροφορήσω πως οι πεταλίδες έχουν το μεγαλύτερο μόριο, σε σχέση αναλογίας σώματος/μορίου. 30 φορές μεγαλύτερο από το σώμα τους. Και έχουν 2!