Αγαπητή Αμπά, Πώς να βάλω όρια με την Προϊστάμενη μου; Σε μένα δίνει περισσότερη δουλειά από ότι δίνει σε άλλους και ταυτόχρονα εμένα ελέγχει συνέχεια (τους άλλους όχι). Ακόμα και τι έχω πάνω στο γραφείο μου τις προάλλες με ρώτησε. Κατά πόσο ήταν νέες δουλειές ή τελειωμένες παλιές (μάλιστα με ρώτησε μπροστά σε συναδέλφους). Δεν μου άρεσε η ερώτηση της γιατί την μετάφρασα ότι άφηνε υπονοούμενα ότι αφήνω παλιές δουλειές πάνω στο γραφείο μου για να φαίνονται πολλές ενώ το γραφείο μου είναι πάντα βομβαρδισμένο με χαρτιά (μέσα από το χάος μου εγώ βγάζω νόημα). Στο παρελθόν μου εξήγησε ότι πολλές δουλειές μου τις δίνει επειδή ξέρει ότι εγώ θα τις κάνω και θα τις κάνω καλά, ωστόσο η συμπεριφορά της δείχνει ότι δεν με εκτιμά. Είναι άτομο καριέρας και χαμηλών τόνων. Οι υπόλοιποι συνάδελφοι να σημειώσω ότι είναι άντρες και μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα. Σε αυτούς δεν τολμά ποτέ να πει κάτι. Ίσα ίσα προσπαθεί, αρκετά μπορώ να πω, να τα πάει καλά μαζί τους. Ας πούμε όταν στείλω εγώ ένα ημέηλ κατόπιν δικής μου πρωτοβουλίας για ένα θέμα δεν λέει μπράβο, ενώ αν στείλει κάποιος από τους άλλους κάνει “reply” λέγοντας μπράβο. Σε γενικές γραμμές είμαι κι εγώ χαμηλών τόνων και δεν πολυακούομαι στη δουλειά. Απλά θέλω να κάνω τη δουλειά μου, όπως και αυτή υποθέτω. Να υποθέσω ότι είμαι απλά ένα μέσο που τη βολεύει. Και να υποθέσω ότι στο εργασιακό περιβάλλον το να είσαι μέσο που βολεύεις δεν είναι πρόβλημα (σε αντίθεση με το προσωπικό μας περιβάλλον που είναι πρόβλημα) επειδή ως εργαζόμενοι είμαστε εκεί ακριβώς για αυτό το σκοπό. Να εξυπηρετούμε. Θέλω όμως αυτά που κάνω να εκτιμούνται και θέλω να νιώθω ότι κι εγώ η ίδια χαίρω εκτίμησης από τον Οργανισμό μου. Πώς να της το εκφράσω αυτό; Να κλείσω ένα ραντεβού μαζί της και να της μιλήσω και πώς να της το θέσω;
-Νευριασμένη
Δεν αμφιβάλλω ότι χρησιμοποιεί εσένα για να ασκήσει εξουσία γιατί στους μεγαλύτερους άντρες δεν τολμάει, αλλά αυτό, είναι διαφορετικό από το «θέλω να εκτιμούνται αυτά που κάνω και θέλω να νιώθω ότι χαίρω εκτίμησης».
Δεν είσαι εκεί για να σε εκτιμούν, είσαι εκεί για να βγάζεις χρήματα. Δεν μπορείς να παραπονεθείς στο αφεντικό σου επειδή δεν σε εκτιμά, δεν αυτός ο ρόλος της. Θα ήταν ωραία αν το έκανε, αλλά την εκτίμηση πρέπει να τη ζητάς από τους ανθρώπους που έχεις επιλέξει. Μπορείς να παραπονεθείς ή να διαμαρτυρηθείς για αυτά που κάνει, σε ενεργητική φωνή: σου δίνει περισσότερη δουλειά, ας πούμε. Αυτό είναι αντικειμενικό. Αν το κάνει επειδή είσαι πιο αποτελεσματική, τότε ας σου δώσει κάτι σε αντάλλαγμα, ιδανικά, χρήματα. Αν δεν είναι χρήματα, τότε κάτι άλλο, μεγαλύτερη ευελιξία στο ωράριο, ας πούμε.
Οι γυναίκες δεν έχουν μάθει να βλέπουν τον χώρο της δουλειάς ως αυτό που είναι, εμπορική υπόθεση, και προσπαθούν να βάλουν μέσα αφηρημένες έννοιες όπως «εκτίμηση» και «αναγνώριση» που βασικά είναι, «αγάπη», αυτό που έχουν μάθει να ζητάνε πάντα ως ανταμοιβή, στο πιο ακατάλληλο περιβάλλον. Δεν σε εκτιμά επειδή ζητάς να σε εκτιμήσει, κι επίσης και η ίδια, αυτό ζητάει. Να την εκτιμήσουν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
«Είσαι εκεί για να βγάζεις χρήματα». «Αντάλλαγμα οικονομικο για την περισσότερη δουλειά»…..αχ. στην Ελλάδα σε κάνουν να νιώθεις άσχημα και να ντρέπεσαι αν πεις η έστω υπονοήσεις ότι δουλεύεις για τα λεφτά η θες παραπάνω (δουλεύοντας και παραπάνω). Λες και ζητιανεύεις! Λες και δουλευουν όλοι από χομπυ! Και έχω ακούσει και από υπαλλήλους ότι είναι «αξιοπρεπείς» και για αυτό δεν μιλάνε για τις αποδοχές της δουλειας τους ακόμα και αν αδικούνται….
Να συμπληρώσω ότι και από χομπυ να δουλεύεις εννοείται πρέπει να πληρώνεσαι σωστά. Δεν έχει να κάνει. Απλά είναι η αντιμετώπιση αυτών που σε κοιτάνε έτοιμοι να φάνε παντεσπάνι σε ότι έχει να κανει με τις αμοιβες στη δουλειά!
Πριν κάμποσα χρόνια, πάνω από το γραφείο μιας υπεύθυνης τομέα, στέλεχος σε μεγάλη (τότε) επιχείρηση, φιγουράριζε η εξής αφισούλα: “Δουλεύω αποκλειστικά για τα χρήματα. Αν κάποιος θέλει στοργή κι αγάπη, να πάρει σκύλο”
Αν ακούσω πολλά μπράβο στη δουλειά σκέφτομαι άμεσα ότι θα πρέπει να μεταφραστούν σε αύξηση/ μπόνους ή προαγωγή. Τύπου σαν πόντοι, στα 5 μπράβο συμπληρώνεις πίστα.
Οι σκέτοι έπαινοι είναι καλοί για το σχολείο.
Μία συνάντηση με την προισταμένη, μετά με το HR (αφού είσαι σε οργανισμό). Αυτό που κάνει είναι άνιση μεταχείρηση λόγω φύλου.
Οι σκέτοι έπαινοι είναι καλοί για σχολείο, ναι ναι ναι, υπεροχη;! ,,😂😂
🌹
Εγώ ξέρω ότι σε μια δουλειά όσα περισσότερα αναλαμβάνεις τόσα περισσότερα σου ζητάνε και τα περιμένουν από εσένα ως αυτονόητα. Αντιθέτως όποιος είναι δυσκοίλιος και τα παρουσιάζει όλα ακριβά, τόσο πιο πολύ τον χαϊδεύουν και τον επαινούν μπας και κάνει έστω τα πιο βασικά. Συνήθως τον εργοδότη τον νοιάζει απλώς να βγει η δουλειά και όχι να νταντεψει αυτόν που του βγαίνει η Παναγία ή να μαλώσει αυτόν που πωποβαράει, γιατί δεν προλαβαίνει κιόλας. Άρα αν είσαι σε αυτούς που σου βγαίνει η Παναγία, τουλάχιστον να προσπαθείς να φεύγεις στην ώρα σου γιατί ενδεχομένως και οι υπερωρίες άπατες θα πάνε
Τώρα θυμήθηκα εκείνη τη σκηνή από το Mad Men που πάει νευριασμένη η Peggy και παραπονιέται στον προϊστάμενο Don ότι δεν αισθάνεται ότι χαίρει εκτίμησης και δεν ακούει ποτέ ούτε ένα ευχαριστώ από το στόμα του για όσα προσφέρει στην εταιρεία και εκείνος πολύ κυνικά της φωνάζει: “That’s what the money is for!!” Εκείνη εμβρόντητη παγώνει και κάνει μεταβολή και φεύγει, προφανώς κατανοώντας ότι έχει δίκιο και δεν μπορεί πραγματικά να απαιτήσει κάτι άλλο, εκτός από το μισθό που παίρνει ως ανταμοιβή. Όταν είδα λοιπόν αυτή τη σκηνή, κατάλαβα ακριβώς και αυτό που απαντάει η Λένα εδώ και άρχισα και… Διαβάστε περισσότερα »
Το Mad Men πρέπει να το βλέπουμε ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως αλλά υποχρεωτικά όλες οι γυναίκες, μια φορά το χρόνο τουλάχιστον.
Ναι αλλα απ ο, τι καταλαβα η γραφουσα δεν εχει κανενα χεηματικο μπονους που κανει τη λαντζα του οργανοσμου. Αντιθετως την εχει του κλωτσου και του μπατσου γιατι η προυσταμενη την θεωρει προφανως ευκολο θυμα για να ακνει επιδειξη εξουσιας στους αντρες συναδελφους, στους οποιους δεν εχει τα μπολζ (πολυ κακως) να κανειτο ιδιο….
Παίρνει το μισθό της και αυτό είναι το ευχαριστώ για τις υπηρεσίες της. Αυτό είναι το χρηματικό της μπόνους, τι εννοείς; Άδικα περιμένει παραπάνω λεκτική ανταμοιβή, αν και θα ήταν καλό αλλά δεν είναι υποχρεωτικό, αυτό λέμε. Η προϊσταμένη δεν είναι η μαμά της να της λέει μπράβο και ευχαριστώ για την δουλειά που κάνει και για την οποία αμοίβεται κανονικά.
Τον αράπη κι αν τον πλένεις είναι η φάση. Το έχω ζήσει. Η συμπεριφορά της είναι αντιεπαγγελματική ακριβώς επειδή μεροληπτεί και κάνει διακρίσεις. Το αν οι διακρίσεις που κάνει είναι με βάση το φύλο δεν έχει τόση σημασία, το ίδιο θα ήταν αν έκανε διακρίσεις με βάση την εμφάνιση, την εθνικότητα κτλ. Πολύ φοβάμαι οτι δεν θα βγάλεις τίποτα αν της μιλήσεις γιατί οι άνθρωποι που κάνουν τέτοιου ειδους διακρίσεις το κάνουν εντελώς αυτοματοποιημένα. Είτε δεν το καταλαβαίνουν καν είτε το θεωρούν αυτονόητο. Εδώ έχω συναδέλφισσες δασκάλες που φέρονται πιο γλυκά στα πιο όμορφα παιδάκια και δεν νιωθουν τύψεις που… Διαβάστε περισσότερα »
Κάποιες παροιμίες καλό είναι να τις ξεχάσουμε…
Όντως η λέξη αραπης ειναι πολυ προσβλητική και παροιμίες, τραγούδια κλπ που τη χρησιμοποιούν ειναι εντελως politically incorrect πλέον, καλο θα ηταν να βγουν απο το λεξιλογιο μας
Το σχόλιο που ακολουθεί το διαβάσατε ή σταθήκατε στην παροιμία;
Μην χανουμε την ουσία. Βαλτε οποια αλλη φραση θελετε. Θα μπορουσα να πω “στου κωφου την πορτα οσο θελεις βρόντα”. Ή θα νομίζατε οτι έχω θέμα με τους κωφούς;😆
Σουσουράδα ενώ η ουσία του σχολίου σου είναι σωστή, αυτό που λέμε είναι οτι κάποιες παροιμίες προσβάλλουν, πληγώνουν και ανακυκλώνουν το κλίμα της εποχής που τις γέννησε οπότε καλό είναι να τις αποφεύγουμε, όσο μπορούμε. Και η παροιμία με τους κωφούς τον ίδιο αντίκτυπο μπορεί να έχει.
Κατά τα άλλα συμφωνώ απολύτως με αυτό που λες στο τέλος. Η ακεραιότητα ενός επαγγελματία φαίνεται και στο να μην παίζει παιχνίδια εξουσίας ακόμα κι όταν του δίνεται η ευκαιρία.
Ελεος με την παροιμια που χρησιμοποίησες.
Δεν ξέρω αν είναι μόνο οι γυναίκες που αποζητούν την εκτίμηση κ την αναγνώριση στο χώρο εργασίας, γνωρίζω κ άντρες που έχουν ανάλογες προσδοκίες. Νομίζω πως έχει να κάνει με το άτομο σαν χαρακτήρα κ από ποιό τομέα της καθημερινότητάς του θέλει να αντλεί ευχαρίστηση κ να αποκτά το συναίσθημα ότι αυτό με το οποίο ασχολούμαι 8 ώρες τη μέρα είναι πολύ περισσότερο από έναν μισθό κ το περιβάλλον στο οποίο βρίσκομαι είναι ευχάριστο κ οι γνώσεις κ οι ικανότητές μου εκτιμούνται.
Προσθέτω μία ακόμη σκέψη που σχετίζεται με την ερώτηση της προϊσταμένης για την παλιά ή νέα δουλειά: προσπάθησε, αν μπορείς και δε σου είναι δυσανάλογα δύσκολο, να κρατάς το χώρο του γραφείου σου τακτοποιημένο. Όταν δουλεύεις σε κάτι συγκεκεριμένο, μπορείς να απλώσεις τα πάντα πάνω στο γραφείο σαν τραχανά, αλλά όταν τελειώνεις με αυτό το θέμα και θες να πιάσεις ένα άλλο, καλό είναι να το μαζεύεις και να το αφήνεις στην άκρη. Στο τέλος της μέρας επίσης πρέπει να μαζεύονται τα περιττά χαρτιά και να αρχειοθετούνται σε αυτά που είναι ‘ενεργά’ (που θα χρειαστείς την επόμενη μέρα), τα οποία… Διαβάστε περισσότερα »
Ο καθένας αναζητά στη δουλειά του και την εκτίμηση και την αναγνώριση. Δε νομίζω ότι κάποιος εργάζεται μόνο για τα χρήματα και απλώς διεκπεραιώνει εργασίες που του έχουν αναθέσει. Όλοι θέλουν ν’ ακούν και μια επιβράβευση για τις προσπάθειές τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απ’ αυτή θα εξαρτηθεί η αποδοτικότητά τους. Πιστεύω ότι είναι ανθρώπινο ν’ αναζητάς μια κάποιου είδους θετική αξιολόγηση. Δε γνωρίζω τη φύση της δουλειάς, αλλά σίγουρα θα βοηθούσε να κάνεις μια συζήτηση, με διακριτικότητα και ειλικρίνεια. Θα βοηθήσει και σένα , αλλά και την ίδια την προϊσταμένη σου, ώστε να έχει πληρέστερη εικόνα, άρα και… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις δίκιο νομίζω, είσαι στη δουλειά και για να σε εκτιμούν και είναι βασική λειτουργία του μάνατζερ να το κάνει. Μπορείς πάντως να απαντάς δυναμικά όποτε πιστεύεις ότι σε υποτιμούν ή σε αδικούν ενώ ταυτόχρονα να δείχνεις ότι έχεις πολύ όρεξη για δουλειά όταν αυτή είναι μέσα στα όρια. Θα ήταν επίσης καλή ιδέα να κοιτάς για κάτι καλύτερο. Η έλλειψη αναγνώρισης, έστω και με λόγια, είναι πολύ βασικός λόγος για τον οποίο είναι δυσαρεστημένοι οι εργαζόμενοι. Κρίμα που πολλοί μάνατζερ δεν το καταλαβαίνουν γιατί, εκτός από το ανθρώπινο κομμάτι, το οικονομικό κόστος για τον οργανισμό είναι τεράστιο. Αυτό το… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ άσε με και είχαμε τον μάνατζερ να μας ανεβάζει το ηθικό κάθε φορά που ήταν να μας ανακοινώσει ανέφικτους στόχους (άρα μηδέν μπόνους). Προσωπικά, στις κατ’ιδίαν συζητήσεις δεν άκουσα μισή καλή κουβέντα για το ότι βγάζω δουλειά για 3 άτομα, δε χάνω πελάτη, ούτε χρειάζομαι βοήθεια για αντιμετώπιση παραπόνων (καντήλια για την ακρίβεια). Η έλλειψη αναγνώρισης είναι μια τακτική, η επιβράβευση όταν γίνεται, γίνεται εκ του ασφαλούς, για να τη βλέπουν εκείνοι που την έχουν μεγαλύτερη ανάγκη και να λιώνουν περισσότερο στη δουλειά. Αν δεν υπάρχει τακτική, η αναγνώριση εκφράζεται αβίαστα, υπάρχει στην ατμόσφαιρα ακόμα κι αν δεν ειπωθεί.… Διαβάστε περισσότερα »
Κάποτε, πριν χρόνια δούλευα με μια κοπέλα (ήταν στο ίδιο λεβελ με μένα) η οποία ήταν απίστευτα γκρινιάρα. Δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένη με το project που δούλευε, με τα λεφτά που έπαιρνε, με τις ώρες δουλειάς, κτλ Αυτή η κοπέλα περιττό να πω οτι πάντοτε έπαιρνε και αυξησάρες και προαγωγάρες. Εμένα ο τρόπος της πάντα μου προκαλούσε αποστροφή. Ήταν όλα όσα δεν ήθελα ποτέ να γίνω. Από φόβο λοιπόν μην γίνω έτσι, έγινα (είχα και μια προδιάθεση οκ) το άλλο άκρο. Όχι ακριβώς άκρο αλλά τελοσπάντων προσπαθούσα πάντα να τους έχω όλους ικανοποιημένους, σε σημείο να κουράζομαι παραπάνω χωρίς αυτό… Διαβάστε περισσότερα »