Αγαπητή «Α, μπα»: Πώς να της πω ότι μου φέρεται ανταγωνιστικά;

Είμαστε φίλες από το σχολείο

Μπαίνω αμέσως στο ψητό γιατί προβλέπεται σεντόνι. Είμαστε κολλητές με τη Σοφία από τότε που πηγαίναμε σχολείο, πλέον είμαστε 37. Η σχέση μας έχει περάσει πολλά σκαμπανεβάσματα, αλλά την αγαπώ και τη θέλω στη ζωή μου, όπως πιστεύω και αυτή. Ο αδερφός μου -που την ξέρει επίσης καλά- επιμένει ότι κακώς τη θεωρώ “κολλητή” μου, γιατί δεν με στηρίζει και θεωρεί ότι είναι πολύ εγωκεντρική. Δεν διαφωνώ δυστυχώς με το τελευταίο, ένα από τα προβλήματα που έχουμε κατά καιρούς είναι ότι της βγαίνει μεγάλη ανταγωνιστικότητα και δεν είναι κάτι που μπορώ να θίξω, γιατί α) θα σκοτωθούμε, δεν πρόκειται να το παραδεχτεί και β) φοβάμαι μη φανώ ψωνάρα, ότι και καλά ποια είμαι εγώ που με ανταγωνίζεται και δεν το θέλω αυτό. Αλλά ρε Α Μπα, ισχύει ότι συμβαίνει. Π.χ. της έχω γνωρίσει κατά καιρούς άλλους δικούς μου κοντινούς φίλους, με τους οποίους ανέπτυξε κι εκείνη φιλική σχέση (και αυτό ήθελα, μ’ αρέσει πολύ να ενώνονται οι παρέες μου) αλλά μετά παρατήρησα συμπεριφορές του στιλ ότι όταν έγινε το αντίστοιχο απ’ την πλευρά της, όταν δηλαδή εγώ έγινα φίλη με τους αρχικά δικούς της φίλους, εκείνη τόνιζε διαρκώς ότι είναι δικοί της. Για παράδειγμα, συζητάμε για ένα θέμα με έναν αρχικά δικό της φίλο και μετέπειτα δικό μου, πες τον Κώστα, λέω τη γνώμη μου, αυτός συμφωνεί μαζί μου κι εκείνη σε δικές μας κουβέντες μετά νευριάζει και επιμένει ότι εκείνη ξέρει καλύτερα τον Κώστα και τονίζει πόσο δικός της φίλος είναι και η συζήτησή μας φορτίζεται χωρίς λόγο. Μια φορά που παρεξηγήθηκα εγώ με τον Κώστα, αντί να μας βοηθήσει να τα βρούμε, ούσα κοινή φίλη και των δύο, με παρότρυνε να τον κόψω λέγοντας συνέχεια “αν θες να σταματήσεις να κάνεις παρέα μαζί του, κάν’ το”, ενώ η παρεξήγηση ήταν γελοίας σοβαρότητας και δεν είχα πει ποτέ πως θέλω κάτι τέτοιο. Ένιωσα σαν να το ήθελε να σταματήσω. Τη στηρίζω όποτε χρειάζεται οτιδήποτε σε κάθε τομέα, αλλά όταν χρειαστώ εγώ βοήθεια σε κάτι και δεν μου τη δώσει, όταν της κάνω παράπονο ή νευριάσω, θυμώνει πάλι και με βγάζει τρελή και ότι κάνω σαν παιδί και είμαι υπερβολική. Καθόμαστε με την παρέα και τους καπακώνει όλους για να βγει από πάνω. Όταν κάποιος σχολιάζει ότι τι καλά που είμαστε φίλες τόσο καιρό και τα σχετικά, εγώ χαίρομαι πολύ, εκείνη θα πει κάτι του τύπου “θα δούμε πόσο καιρό θα αντέξουμε” και με γειώνει. Κάνει και κάτι άλλα μικρότερα που μπαίνουν σε μια γκρίζα ζώνη, π.χ. με χρόνιο ερωτικό ενδιαφέρον μου, που ήξερε τι λούκι είχα περάσει με την κατάσταση και με τον οποίο πλέον προσπαθούμε να είμαστε φίλοι, βγαίνει μαζί του (ενώ δεν κάνουν γενικά παρέα) και μου το λέει μετά ότι α, έτυχε και πήγα για καφέ με αυτόν. Δεν μπορώ να της προσάψω κάτι συγκεκριμένο, αλλά το νιώθω ότι γίνεται για με τσιγκλήσει. Με τα χρόνια έχω συνηθίσει αυτή τη φάση και τη δέχομαι όπως είναι, άλλωστε ούτε εγώ είμαι τέλεια, και πολλά πράγματα που βγαίνουν τα περνάω στο ντούκου σκεφτόμενη, τι να κάνουμε, έτσι είναι, ο καθένας με τα δικά του. Επίσης περνάμε και καλά, δεν θέλω να την παρουσιάσω μονοδιάστατα σαν τέρας χειρισμού, έχουμε έναν εσωτερικό κώδικα επικοινωνίας μετά από τόσα χρόνια, γελάμε μαζί, και ξέρω ότι με νοιάζεται και μου το ‘χει δείξει και πρακτικά αρκετές φορές, απλώς έχει και τα θέματά της. Όμως όταν τύχει και φτάσει ο κόμπος στο χτένι και θυμώσω και εκφράσω τον θυμό μου, όπως έγινε πρόσφατα, θα ακολουθήσει ένα σκηνικό απομάκρυνσης που ποικίλλει σε διάρκεια – από μερικές μέρες, μέχρι μερικούς μήνες παλιότερα – που αν δεν πάρω εγώ πρωτοβουλία να το σκαλίσω το θέμα (με χιούμορ, γιατί με σοβαρή συζήτηση δεν καταλήγουμε πουθενά) δεν τα βρίσκουμε, ακόμη κι αν έχω δίκιο. Δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω, ιδανικά θα ήθελα να κάνουμε μια ανοιχτή συζήτηση και να τα πούμε όλα, αλλά η Σοφία έχει μεγάλη άρνηση στο να παραδέχεται αρνητικές συμπεριφορές κι είναι κι αυτό που είπα παραπάνω, πώς να πεις σε κάποιον ότι νομίζεις πως σου φέρεται ανταγωνιστικά χωρίς να φανείς ψωνισμένος και να μην δημιουργηθεί μετά το χάος ανάμεσά σας; Οπότε τι κάνω; Συνεχίζω να κάνω τα στραβά μάτια ή όπως με παροτρύνει ο αδερφός μου σταματάω να δέχομαι τέτοιες συμπεριφορές και αλλάζω φίλους; Μου φαίνεται αδιανόητο πάντως να κόψω έναν άνθρωπο που τον αγαπώ παρά τις βλακείες που συμβαίνουν και που μας συνδέει σχεδόν μια ολόκληρη ζωή. Επίσης μου φαίνεται γελοίο το πώς βγαίνει το πρόβλημα, τα παραδείγματα που έφερα δηλαδή, για 37 χρονών μοσχάρια, αλλά πραγματικά μου δημιουργεί άγχος και στεναχώρια.

Προβληματισμένη φίλη

Νομίζω ότι η επιμονή σου – γιατί μιλάμε για μεγάλη επιμονή – συνοψίζεται στο «την αγαπώ και θέλω στη ζωή μου». Παραδέχεσαι ότι κι εσύ έχεις τα στραβά σου, αλλά δε νομίζω ότι συνειδητοποιείς ότι ένα από τα στραβά σου, που σε φέρνουν σε αδιέξοδο, είναι η επιμονή σου.

Γιατί σου φαίνεται αδιανόητο να κόψεις έναν άνθρωπο παρά τις βλακείες που συμβαίνουν; Γιατί να είναι αδιανόητο; Δεν θα έπρεπε να εξαρτάται αυτό από τη βαρύτητα της βλακείας; Γιατί της έδωσες λευκή επιταγή; Έχεις σκεφτεί μήπως το επιχείρημα «μία ολόκληρη ζωή» ισχύει επειδή το συντηρείς εσύ, μόνη σου, με την επιμονή σου, επειδή επιστρέφεις πάντα σε αυτή τη σχέση χωρίς να κάνεις κάποια συζήτηση, σα να μην έχει γίνει τίποτα; Τι θα γινόταν αν δεν έκανες το «χιούμορ» που χρειάζεται για να τα ξαναβρείτε; Τι σημαίνει «με σοβαρή συζήτηση δεν καταλήγουμε πουθενά;» Αφού δεν το έχεις προσπαθήσει ποτέ ως τώρα. Μια ολόκληρη ζωή κολλητές, όπως λες, και ούτε μια ουσιαστική συζήτηση για τη σχέση σας, επειδή φοβάσαι ότι αν την κάνετε, θα καταλάβεις ότι τελικά δεν είναι τόσο κολλητή όσο επιμένεις τώρα ότι είναι.

Κάπου παραδέχεσαι ότι κάνεις τα στραβά μάτια. Καταλαβαίνεις γιατί αυτό δημιουργεί άγχος και στενοχώρια, ή θα επαναλάβεις ότι την θέλεις στη ζωή σου και πάει και τελείωσε;

Δεν είναι όλα ή τίποτα οι σχέσεις. Δεν χρειάζεται να την απομακρύνεις για πάντα και να βρεις άλλους φίλους, όπως λέει ο αδερφός σου- όχι ότι αυτό θα ήταν οπωσδήποτε λάθος. Χρειάζεται όμως να προσπαθήσεις να καταλάβεις γιατί επιμένεις, σε ποια ιδέα έχεις προσκολληθεί, και να δεχτείς ότι μπορείς να είσαι φίλος με κάποιον χωρίς να είσαι κολλητός του, κι ας τον ξέρεις από το δημοτικό. Μπορείς ακόμα και να αγαπάς κάποιον χωρίς να είναι ο κολλητός σου, από μακριά. Όλα γίνονται, αν ξέρεις ποια είναι τα δικά σου όρια, και αν δεχτείς ότι δεν είναι στο χέρι σου ποια μορφή θα πάρει μια σχέση. Μερικές φορές οι άνθρωποι απομακρύνονται επειδή αλλάζουν, όχι επειδή ο ένας είναι κακός και ο άλλος καλός.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

49 points
Upvote Downvote

24
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
22 Θέματα σχολίων
2 Απαντήσεις θεμάτων
4 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
24 Συντάκτες σχολίων
aicilefΚοσμική ΝεράιδαKarleeHeliotropium Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
seagull
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Φοβερή η Λένα για άλλη μια φορά.
Την θες στη ζωή σου με τους όρους που θέλεις εσυ και όπως θέλεις εσυ και επιμένεις να συντηρείς μια σχέση με την ελπίδα να αλλάξει. Είναι σα να πηγαίνεις στο χρωματοπωλείο για να πάρεις γάλα. Είναι δυνατόν; Άντε στην καλύτερη να πάρεις λευκό χρώμα.

idril
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Συμφωνώ 100% seagull.

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Τώρα αυτό είναι από τα θέματα που όλοι μας θα κάνουμε τεράστιες προβολές και δεν ξέρω πόσο καθαρά θα το δούμε. Πολυ σε καταλαβαίνω που δε θέλεις να τη βγάλεις από τη θέση της κολλητής αλλά μάλλον πρέπει. Εγώ μόλις το έκανα με μία φίλη που φερόταν ανταγωνιστικά και το συναίσθημα της ελευθερίας που μου έδωσε αντιστάθμισε την απώλειά της. Επειδή είμαστε δε, στην ίδια παρέα ελλήνων εδώ, χρειάστηκε να ξεπεραστεί το αμήχανο του, τώρα πια σε βλέπω μία στις τόσες, αλλά είναι ωραία. Είναι ωραία γιατί έφυγε από το πλάι μου ένας άνθρωπος που επειδή ήταν ανταγωνιστικός έβγαζε και… Διαβάστε περισσότερα »

lioness
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Με το ζόρι διάβασα όλο το σεντόνι. Της
είπες, σου είπε, δικά σου δικά της, δε βαρεθηκες? Μεγαλωστε λίγο, είστε 37, δεν είστε 13χρονες κολλητουλες στην 1η γυμνασίου.

Τετράγωνη Λογική
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Είμαι αρκετά κυνική, το ξέρω, αλλά 37 χρονών δεν θα έπρεπε να ασχολείστε με πιο σοβαρά πράγματα από το να παρεξηγείστε για τον Κώστα και για τους κοινούς σας γνωστούς με τη φίλη σου; Αυτή την ερώτηση θα τη περίμενα από 25 χρονη το πολύ που δεν έχει συνειδητοποιήσει πως οι άνθρωποι αλλάζουν, και δεν ξέρει πως να διαχειριστεί τις ανθρώπινες σχέσεις.

Ασκαρδαμυκτί!
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ένα από τα χαρακτηριστικά της σοφίας (όχι της φίλης σου!) που δυνητικά φέρνει η συνεχής μας ενηλικίωση είναι η ικανότητα να ξεχωρίζουμε τι μπορούμε να περιμένουμε από τον κάθε άνθρωπο του περιβάλλοντός μας καθώς και τι είμαστε διατεθειμένοι να ανεχόμαστε και τι όχι από εκείνον. Έτσι διαμορφώνονται οι απαιτήσεις μας αλλά και η θεματολογία της σχέσης με τον κάθε άνθρωπο: Υπάρχουν φίλοι με τους οποίους μπορούμε να αστειευόμαστε μόνο και να κάνουμε χαβαλέ, άλλοι που θα μας ακούσουν όταν το έχουμε ανάγκη και ίσως μας βοηθήσουν συζητώντας μαζί μας, άλλοι που συνδυάζουν περισσότερα χαρακτηριστικά που για εμάς είναι σημαντικά και… Διαβάστε περισσότερα »

Haifischnet
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Κι εγώ δεν καταλαβαίνω την επιμονή στο κολλητιλίκι. Τριανταεφτά χρονών γαϊδάρες (όχι μοσχάρια!) και επιμένεις στην εφηβεία.

Όποιος φοβάται την αντιπαράθεση έχει εναλλακτική: αραιώνει. Δεν κάνει τα στραβά μάτια. Δεν το καταλαβαίνεις ότι το να κάνεις τα στραβά μάτια σε τρώει από μέσα; Μετά αναρωτιέσαι και στέλνεις ερώτηση στο Α,μπα.

leas
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Πιστεύω πως η μεγαλύτερη δυστυχία είναι να μην ξέρεις πως είσαι δυστυχισμένος και μοιάζει αυτό να ισχύει για τη φίλη σου (δεν το ξέρουμε βέβαια, πιθανολογώ απ’ όσα γράφεις μόνο).

Εγώ αραίωσα ‘φιλική’ σχέση παιδικής ηλικίας, καθημερινής επαφής, σε 5 τηλέφωνα το χρόνο, εκεί κάπου στα 40. Φυσικά και γίνεται, όλα γίνονται.

Ιζόλδη
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Αχ αυτοι οι συναισθηματισμοί και τα κολλήματα με τους φίλους από το σχολείο. Είμαστε φίλοι από 6 χρονών, μια ολόκληρη ζωή, δεν υπάρχουν τέτοιες φιλίες πια, τι φοβερό. Φίλη, οι παιδικές φιλίες δεν είναι ιερές αγελάδες. Δημιουργήθηκαν κάτω από συνθήκες κυρίως τυχαιότητας και όχι συμβατότητας· πηγαίνατε στο σχολείο από τον ίδιο δρόμο, καθίσατε στο ίδιο θρανίο, γνωρίζονταν οι μαμάδες σας, κάνατε την ίδια δραστηριότητα κ.ο.κ. Άσε που με τα χρόνια εξελίσσεσαι και διαφοροποιείσαι. Ωραίο είναι να προκύπτουν και να κρατούν φιλίες από το σχολείο μακροχρόνιες, δυνατές, συμβατές, αλλά τι να τα κάνεις τα με το στανιό κολλητιλίκια με ανθρώπους που… Διαβάστε περισσότερα »

Femme Farfalle
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Στο σημείο που διάβαζα για τον Κώστα που είναι πιο δικός της, δικός της, ΔΙΚΌΣ ΤΗΣ φίλος, και τον θέλει για αυτήν, αυτήν, ΑΥΤΗΝ και για καμιά άλλη,καμία, ΚΑΜΊΑ, μου ήρθε κατευθείαν αυτή η εικόνα, συμπαθατε με που “πλακίζω” αλλά δεν άντεξα :
https://youtu.be/wNNOCGRSaFo

Curly Princess
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Είσαι θεά!! Χαχαχα

acantholimon
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Αυτή η κατάσταση μου θυμίζει ανθρώπους παντρεμένους καμιά 30 χρόνια,που δεν περνάνε καλά,αλλά μην τυχόν και χωρίσουν.Ενώ στεναχωριούνται,ενώ σπάνε τα νεύρα τους με τη συμπεριφορά του άλλου,μπορεί να έχει δηλητηριαστεί η ζωή τους ολόκληρη από αυτό το πράγμα,συνεχίζουν σε μια σχέση,που τους βλάπτει.Δε διαφέρουν και οι δικαιολογίες.Μα τόσα χρόνια μαζί,μα αγαπιόμαστε,μα είναι καλός.Σίγουρα κάτι κερδίζουν από αυτή την κατάσταση,αλλά δεν παύει και να τους φθείρει.Επειδή αναφέρεις “χρόνιο λούκι” και με ερωτικό σύντροφο,που και πάλι δεν παίρνεις την απόφαση να βγάλεις απ’τη ζωή σου ή προσπαθείς να τον διατηρήσεις σ’αυτή,σκέφτομαι,ότι ίσως είναι ένα κομμάτι του εαυτού σου αυτή η συμπεριφορά,που ίσως… Διαβάστε περισσότερα »