Αγαπητή «Α, μπα»: Πώς να της πω ότι είναι υπερπροστατευτική;

Αγαπητή α μπα και αμποπαρέα, Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα πρόβλημα που έχω εδώ και περίπου 2 χρόνια. Είμαι φοιτήτρια στην πόλη μου και μένω με την μαμά μου. Ο μπαμπάς μου πέθανε πριν περίπου 3 χρόνια όταν ακόμη ήμουν στο λύκειο. Αδέλφια δεν έχω, βασικά είχα έναν αδελφό που πέθανε πριν εγώ γεννηθώ. Όπως έγινε νομίζω κατανοητό, ο μόνος άνθρωπος τον οποίο έχει η μαμά μου είμαι εγώ. Την υπεραγαπώ, γιατί είναι μία καταπληκτική δυνατή γυναίκα, η οποία μετά από όλα αυτά που της έτυχαν, βρήκε το κουράγιο και καταφέρνει μέχρι τώρα και στηρίζει το σπίτι. Για το λόγο αυτό προσπαθώ και εγώ να περνάω χρόνο μαζί της, ώστε να μην νιώθει μόνη της, γιατί, ξέρω ότι όταν δεν είμαι μαζί της και δεν έχει κάτι να κάνει φέρνει στο μυαλό της κακές σκέψεις και στεναχωριέται. Παρόλα αυτά, δεν την πειράζει να βγαίνω έξω και φαίνεται χαρούμενη όταν απουσιάζω και ξέρει ότι είμαι καλά (πάντα υπάρχουν τα μηνύματα για να σιγουρευτεί αν είμαι όντως καλά, γιατί μία με έχει). Το θέμα, όμως, είναι το εξής: ενώ δεν έχει πρόβλημα να βγαίνω με τον φίλο μου (δεν είχε πρόβλημα ούτε με τους προηγούμενους), παρουσιάζει μία διστακτικότητα αν της πω ότι θέλω να βγω με οποιοδήποτε άλλο άτομο, φίλο ή φίλη. Για παράδειγμα, τις προάλλες είχαμε ραντεβού με έναν φίλο μου 9 και μου είπε να γυρίσω στις 11. Της εξήγησα ότι είναι λίγος ο χρόνος και ότι άντε να είμαι στο σπίτι 12 μπας και προλάβω την διπλή ταρίφα των ταξί. Έδειξε κατανόηση οκευ, αλλά χαλιέμαι κάθε φορά που θέλω να βγω με κάποιον να χρειάζονται διαπραγματεύσεις για το τι ώρα θα γυρίσω. Πολλές φορές της έχω πει ψέματα ότι θα βγω με το αγόρι μου για να βγω με τους φίλους μου χωρίς απαγόρευση κυκλοφορίας. Απ’οτι έχω καταλάβει, δεν εμπιστεύεται κανέναν άλλον γιατί όλοι οι υπόλοιποι θέλουν να μου κάνουν κακό και δεν είναι φίλοι μου κτλ κτλ κτλ. Δεν θεωρεί ότι πρέπει να παντρευτω, αντίθετα λέει ότι “δεν σε σπουδάζω εγώ για να σε έχει κάποιος στην κουζίνα” και τη θεωρώ αρκετά φεμινίστρια σε σχέση με άλλες μανάδες της ηλικίας της (κοντά στα 60) που έχω συναντήσει. Είμαι σίγουρη ότι η συμπεριφορά της είναι αποτέλεσμα της υπερπροστατευτικότητας της και την κατανοώ, απλά δεν ξέρω πως να το χειριστώ. Δεν θέλω να την πληγώσω ούτε να την κάνω να αισθανεί ότι με καταπιέζει, αλλά πρέπει κάπως να της εξηγήσω ότι όλο αυτό το κουκούλι που θέλει να με κλείσει δεν είναι φυσιολογικό, διότι κάποια στιγμή θα αναγκαστώ να τα βγάλω πέρα με τον κόσμο μόνη μου. Πώς λες στην υπερπροστευτική μαμά σου ότι την θες στην ζωή σου, γιατί την αγαπάς και νιώθεις τον πόνο και το άγχος της, αλλά θες και τον χώρο σου;

Νομίζω ότι δεν έχεις καταλάβει κάτι που είναι καλύτερο να καταλάβεις μαζί με ψυχολόγο, που είναι αυτό που θα σου συστήσω.

Εσύ είσαι που λειτουργείς υπερπροστατευτικά προς τη μαμά σου.

Δεν είναι ο ρόλος σου να την παρηγορήσεις για τις δυστυχίες που της έτυχαν στη ζωή. Δεν είναι ο ρόλος σου να είσαι «η μια που έχει» η μαμά σου. Δεν είναι δική σου δουλειά να την κάνεις να ξεχνάει και να μην κάνει κακές σκέψεις. Αν κάνει κακές σκέψεις όταν είναι μόνη της σε σημείο να εμποδίζεται η ποιότητα της ζωής της, πρέπει να κάνει την δική της θεραπεία.

Αυτό που κάνει δεν λέγεται υπερπροστατευτικότητα. Δεν υπάρχει λογική προστασίας στο «ο άντρας με τον οποίον κάνεις σεξ είναι ασφαλής». Αυτό που βλέπω είναι ότι προσπαθεί να σε απομονώσει με λόγια όπως «όλοι θέλουν το κακό σου» που σημαίνει ότι μόνο η ίδια θέλει το καλό σου. Οι εκάστοτε σύντροφοι ίσως είναι κάτι που δεν μπορεί να αποφύγει, και ίσως η προτροπή της να μην παντρευτείς να σχετίζεται και με αυτό.

Ειλικρινά νομίζω ότι αυτό που πρέπει να κάνεις είναι προσωπική θεραπεία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News