Γειά σου ρε Λενάκι! Εντάξει.. κάθε μέρα σε διαβάζω κ μόλις συνειδητοποιώ ότι δεν είναι οι απαντήσεις που δίνεις.. αλλά είσαι σαν ένα κύτταρο που δίνει την εντολή στον εγκέφαλο (αν δεν τα μπουρδούκλωσα στα περί βιολογίας) να σκεφτεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για την επιβίωση του οργανισμού! Σ’ ευχαριστώ. Κάθε μέρα σκέφτομαι ένα σωρό πράγματα κ θέλω να τα μοιραστώ μαζί σου, αλλά κάθε μέρα θα ήταν κατάχρηση να στέλνω, οπότε σε διαβάζω κ ωπ.. κάτι γίνεται και τα παλεύω! Είμαι χωρισμένη μητέρα ενός παιδιού 2 χρονών και στην καθημερινότητα τα πράγματα είναι ζόρικα, αλλά αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι πως θα καταφέρω να προφυλάξω το παιδί μου από τους ρατσιστές, τους ομοφοβικούς, τους μισογύνηδες, τους φασίστες κ λοιπούς επικίνδυνους, εφόσον κ εγώ η ίδια παλεύω καθημερινά εξαντλητικά με αυτούς τους δαίμονες, προφανώς επειδή η πατριαρχία μου έχει κάνει εξαιρετικά μεγάλη ζημιά. Φοβάμαι ότι δεν είμαι καλό παράδειγμα επειδή δεν τα έχω όλα τακτοποιημένα. Δεν έχω κάνει τις σωστές επιλογές που θα μπορούσαν να είναι παράδειγμα. Πως πχ να το μάθω να ορθώνει το ανάστημα όταν εγώ δεν έχω καταφέρει να το κάνω? Πως να δώσω εφόδια που δεν έχω, αφού αισθάνομαι ότι όλα αυτά που έχω στο κεφάλι μου θα έπρεπε να γίνονται πράξεις, αλλιώς δεν δικαιούμαι να τα λέω? Πως να πω να μην αξιολογεί τον εαυτό του μέσα από την αποδοχή ή όχι των άλλων, όταν σε εμένα θα βλέπει ότι έχει συμβεί κάτι διαφορετικό, το αντίθετο ίσως?
– ειμαι μια μαμα
Δεν έχεις δει καρδιολόγους που καπνίζουν; 😊
Δεν χρειάζεται να τα κάνεις όλα σωστά για να μεταφέρεις το μήνυμα. Το παιδί σου στην αρχή θα σε βλέπει ως Θεά, αλλά κάποτε θα καταλάβει ότι είσαι η μαμά του, και δεν θα περιμένει από σένα να καταρρίψεις μόνη σου την πατριαρχία με το ένα χέρι, ενώ με το άλλο παίζεις πινγκ πονγκ.
Έκανες λάθη, και συνεχίζεις να κάνεις λάθη; Το μεγαλύτερο μάθημα για το παιδί σου είναι πώς φέρεσαι αφού τα κάνεις. Δεν γίνεται να είμαστε αλάνθαστοι. Το μόνο που γίνεται, κι αυτό με τεράστια προσπάθεια, είναι να μαθαίνουμε από τα λάθη μας, να μην κάνουμε τα ίδια, και σταδιακά, να γινόμαστε λίγο καλύτεροι.
Τώρα, όταν λες ότι κάθε μέρα παλεύεις με τους ρατσιστές και τους ομοφοβικούς, δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς για να σχολιάσω το πώς θα προστατέψεις κάποιον άλλον. Εννοείς τους Τραμπ αυτής της γης; Εννοείς τις τυχαίες συναντήσεις με αυτά τα φαινόμενα, στο σούπερ μάρκετ, στο σχολείο, στο ταχυδρομείο; Εννοείς το φαινόμενο του ρατσισμού στην κοινωνία, γενικώς; Ή εννοείς ότι έχεις μέσα στο περιβάλλον σου τέτοιους ανθρώπους καθημερινά; Αν μιλάς για την ύπαρξη του ρατσισμού, της ομοφοβίας και του σεξισμού γενικώς, τότε η απάντηση είναι η μελέτη. Η γνώση θα προστατέψει το παιδί σου. Αν δεν έχεις αρκετή, ευτυχώς έχεις χρόνο, είναι δύο χρονών, προλαβαίνεις να κάνεις άλματα σε δύο-τρία χρόνια. Αν όμως εννοείς ότι βρίσκεσαι κυριολεκτικά ανάμεσα σε ρατσιστές, ομοφοβικούς και σεξιστές, τότε πολύ φοβάμαι ότι ορθώς ανησυχείς για το τι θα μεταφέρεις ως μήνυμα. Δεν υπάρχει δικαιολογία. Εκτός από την οικογένεια που δεν μπορείς να διαλέξεις, για τις υπόλοιπες συναναστροφές είσαι εσύ υπεύθυνη. Δεν ξέρω γιατί δεν υψώνεις ανάστημα, δεν ξέρω τι σε κρατάει, αν ξέρεις, θα χρειαστεί να γίνεις γενναία. Αν δεν ξέρεις, πρέπει να πας σε ειδικό για να καταλάβεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συμφωνω με την Λουκριτία.
Για μένα είναι πολύ σημαντικά τα μηνύματα του μπαμπα και της μαμάς πρώτ’απ’όλα , αν υπάρχει σύμπνοια εκει τα πράγματα γίνονται πιο εύκολα!
Θέωρω πως ένας άνθρωπος που παίρνει τις σωστές βάσεις μέσα στο σπίτι του μπορεί να εντοπίσει τις λανθασμένες συμπεριφορές που θα προκύψουν αργότερα σε ακόμα πιο μεγάλο περιβάλλον απο αυτό του άμεσου οικογενειακού κύκλου και να τις πολεμήσει.
Οσο γι αυτό που λες, πώς θα γίνεις παράδειγμα, είναι κάτι που όλοι οι γονείς (θα έπρεπε τουλάχιστον) σκεφτόμαστε και παλεύουμε να καταφέρουμε. Προσπαθείς να γίνεις καλύτερος 🙂
Πρόσφατα μου γεννήθηκε αυτή η απορία όσον αφορά σε άτομα του στενού οικογενειακου μου περιβάλλοντος, όπως είναι γονείς, πεθερικά, άτομα τα οποία καλώς ή κακώς δεν μπορώ να αποφύγω αποτελεσματικά. Αυτοί συχνά εκφράζουν σεξισμο και έχω προσπαθήσει με πολλούς τρόπους να πω ότι δε δέχομαι να ακούγονται τέτοια σχόλια ειδικά μπροστά στο μωρό (που θα μεγαλώσει κάποτε) αλλά δεν έχει νόημα. Πώς να αλλάξεις έναν 55χρονο άνθρωπο; Κατάλαβα λοιπόν πως ο μόνος τρόπος για να μην αφήσω αυτά τα σχόλια να επηρεάσουν ποτέ το παιδί είναι να προσπαθουμε εμείς οι γονείς της συνέχεια να κάνουμε την ανάλογη δουλειά που απαιτείται.… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο με προβλημάτιζε κι εμένα για τους παππουδο-γιαγιάδες, κυρίως σε θέματα θρησκοληψίας. Αλλά συνειδητοποίησα ότι τα διάφορα που ακούνε τα παιδιά και μας τα μεταφέρουν, μας δίνουν το ερέθισμα για συζητήσεις που πρέπει να γίνουν. Δεν μπορούμε να απομονώσουμε να παιδιά από κακές νοοτροπίες, αφού ακόμα κι αν είχαμε ταύτιση απόψεων με τους συγγενείς, αργά ή γρήγορα θα τα βρουν μπροστά τους παραέξω. Αλλά μπορούν να μάθουν να επεξεργάζονται αυτά που ακούνε.
Ουτε απο τις νοοτροπιες των παππουδογιαγιαδων ουτε καν απο τις σοκολατες που τα φιλευουνε στη ζουλα δεν μπορουμε
Είτε το θέλουμε είτε όχι τα παιδιά μας επηρεάζονται από οτιδήποτε είναι στο περιβάλλον τους. Γιαγιάδες & παππούδες, άλλοι συγγενείς, φίλοι και δάσκαλοι. Η πιο ισχυρή επιρροή όμως είναι η δική μας, ακόμη κι όταν δεν το καταλαβαίνουμε. Επωφελούμενη από κάθε τι που συμβαίνει γύρω μου της ανοίγω κουβέντα και συζητάμε διάφορα πράγματα. Έτσι μου δίνεται η ευκαιρία να πω τη γνώμη μου για τα πάντα. Όσο ήταν μικρή μου δημιουργούταν πολύ συχνά η αίσθηση ότι μόνη μου τα λέω, μόνη μου τα ακούω. Η αλήθεια είναι ότι έχουν μείνει όλα στο μυαλό της και σιγά σιγά δημιουργεί τη δική… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι ένα από τα σημαντικότερα μαθήματα που πρέπει να δίνουμε στα παιδιά μας είναι το δικαίωμα στο λάθος. Αν σταματήσουμε να φοβόμαστε το λάθος θα είμαστε και πιο ικανοί να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες του. Τα παιδιά μας δεν έχουν ανάγκη από τέλειους γονείς. Έχουν ανάγκη από γονείς που κάθε μέρα προσπαθούν για το καλύτερο.
Τα σχόλιά σας είναι μια ανάσα δροσιάς σε μια δύσκολη μέρα 🙂
Για να βάλω κι εγώ την πινελιά μου:
Εκεί που λες ότι τα έχεις βάλει σε μια τάξη, με τους συγγενείς, το μπαμπά του παιδιού σου, τους παππούδες και θεωρείς ότι έχεις θωρακίσει κάπως το παιδί…εεεεκεί λοιπόν αρχίζει το σχολείο και ανοίγει μια πόρτα σε ό,τι βλακεία πουν οι δασκαλοι και οι συμμαθητές (που την κουβαλούν κι αυτοί από το σπίτι τους). Είναι μαραθώνιος. Δεν είμαι τέλεια, αλλά είμαι αποφασισμένη.
“Δεν έχω κάνει τις σωστές επιλογές που θα μπορούσαν να είναι παράδειγμα”. Πιάνομαι από αυτό, γιατί η γενικότητα της ερώτησης δεν με βοηθάει να βγάλω κάποιο συμπέρασμα, για να πω το εξής: Μην αποθαρρύνεσαι! Εχει τεράστια σημασία, κατά τη γνώμη μου, που αναγνωρίζεις ότι έχεις κάνει λάθος επιλογές στη ζωή σου. Η συνειδητοποίηση δεν είναι αυτονόητη, ούτε εύκολη, προϋποθέτει θάρρος και αυτογνωσία: για αυτό πολλοί εκεί έξω βαλτώνουν και στοιχειώνουν χρόνια σε προβληματικές καταστάσεις, χωρίς να ξέρουν καλά- καλά τί τους φταίει. Οι επιλογές είναι ρέουσες, αλλάζουν και εξελίσσονται μαζί μας, δεν μας προδικάζουν, ουτε μας καταδικάζουν. Για αυτό λέγονται… Διαβάστε περισσότερα »
Όπως κατέληξε και ο dr Winnicott η “good enough mother” είναι προτιμότερη από την perfect mother, η οποία αποτελεί αποκύημα φαντασίας, όπως και ο τέλειος γονιός γενικότερα. A good enough mother Dr Donald Winnicott was a pediatrician who introduced the “good enough mother” in 1953. He took a softer approach than Freud in his views about the role of parents, which popularized his teachings. Dr Winnicott recognized the need for children to realize that a mother is neither good nor bad nor the product of illusion, but is a separate and independent entity: The good-enough mother … starts off with… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ενδιαφέρον.