Αγαπητή «Α, μπα»: Πως καταφέρνουν οι γονείς με πολλά παιδιά να μην τα αδικούν;

Χαιρετώ την όμορφη συντροφιά. Είμαι μια γυναίκα με 2 παιδάκια. Ένα 7 χρόνων και ένα 2 μηνών. Θα χαιρόμουν μια συμβουλή για ολα αυτά που βομβαρδίζουν τελευταία τον συναισθηματικό μου κόσμο μιας και οι φίλες μου είτε δεν έχουν παιδιά είτε έχουν ένα και δε μπορούν να με βοηθήσουν σε αυτό.. Αισθάνομαι φριχτές τύψεις. Κάθε μέρα είναι ένας αγώνας για εμένα να μη δυσαρεστήσω το 7 χρόνο καθώς έχει χάσει πλέον την αποκλειστικότητα και δεν είμαι πια διαθεσιμη όλη την ώρα.. Στην εγκυμοσύνη το παιδί ήταν χαρούμενο γιατί θα σταματούσα για κάποιους μήνες από τη δουλειά (γυρνούσα απόγευμα) και θα κάναμε περισσότερα πράγματα μαζί. Τώρα αισθάνομαι ότι δεν την ικανοποιώ γιατί δεν ήταν λίγες οι φορές που της είπα ότι νυστάζω να ξαπλώσουμε λίγο ή θηλάζω (άλλο θέμα που με βασανίζει από τύψεις- στο πρώτο παιδί δεν τα κατάφερα με τον θηλασμό σε αντίθεση με το δεύτερο.. τύψεις τύψεις τύψεις). Η ίδια δεν εκφράζει ιδιαίτερα παράπονο αλλά εγώ το νιώθω. Μετά νιώθω άσχημα για το μωράκι γιατί στην εγκυμοσύνη θα έπρεπε να είμαι πιο προσεκτική καθώς ενώ υπήρχε πανδημία και τους τελευταίους μήνες είχα και συσπάσεις – με σύσταση από τον γιατρό να χαλαρώσω τους ρυθμούς μου- δε σταμάτησα από τη δουλειά μέχρι και τον 8ο και μετά δούλευα από το σπίτι. Αποτέλεσμα να γεννήσω πρόωρα και παραλίγο το μωρό μου να διασωληνωθεί. Θεωρώ ότι το ηλιθιο άγχος μου για μια δουλειά που στην τελική δεν είναι δίκη μου, υπάλληλος είμαι παραλίγο να κάνει κακό στο μωρό μου. Πριν γεννηθεί η πρώτη μου ξεκίνησα ένα ημερολόγιο για εκείνη και της έγραφα κατά καιρούς – και συνεχίζω φυσικά. Δεν το ξέρει κανείς θα της το δώσω όταν ενηλικιωθεί ή όταν αποφασίσει να ζήσει μόνη της. Γράφω για την δίκη της καθημερινότητα και ξανά και ξανά ποσό θα τη στηρίζω για τις επιλογές της οποίες και να είναι. Αυτό θέλω να το ποτίσω στο μυαλό της.. Πρέπει να κάνω και ένα ακόμη για τον μικρό;; Μήπως να μη της το δωσω ποτέ;; Πως τα καταφέρνουν οι γονείς με 2 και 3 και περισσότερα παιδιά να τα κάνουν να μην αισθάνονται αδικημένα; Ο άντρας μου που ήταν το 4ο παιδί δεν του κάνανε ποτέ παιδικό πάρτυ και φορούσε πάντα ξένα ρούχα ενώ η σχολική του τσάντα ήταν ενός γειτονοπούλου που ήταν μοναχοπαίδι και οι γονείς του αγόραζαν κάθε χρόνο άλλη. Οι γονείς δεν είχαν οικονομικό θέμα απλά ήταν το 4ο παιδί που όταν γνώρισα ήταν ο ορισμός της ανασφάλειας. Δεν από ζήτω να είμαι η μις τέλεια μαμα αλλά να μην πληρώσω τα παιδιά μου και να μην τα αδικώ. Μέχρι στιγμής απλά δεν κοιμάμαι καλά γιατί τρέχω για όλα και κλαίω κρυφά γιατί σκέφτομαι συνέχεια τα λάθη που κάνω απέναντι τους. Συγνώμη αν όλα αυτά δε βγάζουν άκρη συντακτικά αλλά αυτή τη στιγμή κλαίω γιατί η μεγάλη είναι στους γονείς μου εδώ και 3 μέρες και μου λείπει και σκέφτομαι τι εκπλήξεις να της ετοιμάσω όταν γυρίσει μου λείπει φριχτα και τώρα συνειδητοποίησα ότι τόση ώρα έχω το κινητό πάνω από το μωρό που νανουρίζω στην κουνιστή πολυθρόνα

-Θολούρα

Δεν χρειάζεται να έχει πολλά παιδιά για να καταλάβει τι εννοείς. Τύψεις, τύψεις, τύψεις. Η αρχή, η μέση και το τέλος της μητρότητας.

Κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι αν είχες ξεκουραστεί, όπως σου είπε ο γιατρός, θα είχε γίνει κάτι άλλο από αυτό που έγινε. Κανείς δεν μπορεί να σου πει ότι το άγχος σου για τη δουλειά φταίει που τα πράγματα εξελίχθηκαν όπως εξελίχθηκαν. Συνέβη κάτι που συμβαίνει, γενικώς, και τις περισσότερες φορές είναι απλώς ανεξήγητο, και οι γιατροί συστήνουν ξεκούραση γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να προτείνουν. Αν μπορούσαν να το λύσουν, θα το έλυναν, δεν θα πρότειναν ξεκούραση μπας και λυθεί.

Κανένας γονέας δεν τα καταφέρνει. Το μυστικό για να νομίζεις ότι τα καταφέρνεις είναι να αδιαφορείς. Αν ενδιαφέρεσαι για τα παιδιά σου, είναι αδύνατον να δώσεις καλό βαθμό στον εαυτό σου.

Ζούμε όμως σε εποχές που το «ενδιαφέρομαι» ισούται με το «είμαι συνεχώς παρούσα στη ζωή τους» και αυτό είναι απλώς λάθος. Αυτό που νιώθεις δεν είναι το παράπονο που νομίζεις ότι έχει η κόρη σου, αλλά οι δικές σου προβολές. Επειδή ο άντρας σου μεγάλωσε όπως μεγάλωσε, δεν σημαίνει ότι παραμελείς την μεγάλη επειδή της λες ότι κουράστηκες ή ότι πρέπει να θηλάσεις. Θα έπρεπε (ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ) να έχεις να κάνεις κι άλλες δουλειές, ακόμα και αν δεν είχες δεύτερο παιδί. Η κόρη σου πρέπει να μάθει ότι δεν είναι το κέντρο της γης, ούτε καν για την μαμά της. Η κόρη σου πρέπει να μάθει να αυτοεξυπηρετείται, να βοηθάει στις δουλειές, και να περνάει χρόνο μόνη της. Η κόρη σου δεν χρειάζεται εκπλήξεις επειδή έχεις τύψεις που έμεινε τρεις μέρες στους παππούδες. Στους παππούδες πήγε, δεν πήγε μούτσος σε εμπορικό πλοίο. Τι μήνυμα δίνεις; Ότι το μοναδικό μέρος στη γη που είναι καλό είναι το σπίτι της και ο μοναδικός άνθρωπος που την αγαπάει είσαι εσύ;

Το μωρό που είναι δυο μηνών προφανώς έχει ανάγκες πιο χρονοβόρες από ένα παιδί που είναι εφτά χρονών. Αυτό όμως είναι φάση, θα αλλάξει δραματικά σε λίγα χρόνια. Η κόρη σου είναι αρκετά μεγάλη για να το καταλάβει, ειδικά αν την βοηθήσεις να καταλάβει και την κάνεις να συμμετέχει, αντί να της φέρεσαι σα να είναι σε ανταγωνισμό με το μωρό. Είσαστε όλοι μαζί οικογένεια, δεν είναι «το ένα παιδί» vs «το άλλο παιδί». Θέλεις να θηλάσεις; Πρότεινε της να διαβάσει ένα παραμύθι στο μωρό. Ή πες της να βρει ωραία  μουσική να ακούσετε όλοι μαζί. Ή δες το σαν ευκαιρία να σου πει τι έγινε στο σχολείο, ώστε να ακούει και το μωρό για να μάθει να μιλάει. Αν δεν θέλει, ας κάνει ό,τι την ευχαριστεί, αυτό δεν σημαίνει ότι την παραμελείς.

Αυτό το «κάνουμε πράγματα μαζί» το καταλαβαίνω, αλλά εσύ καταλαβαίνεις ότι εκ των πραγμάτων ούτε γίνεται, ούτε είναι σωστό να κάνετε συνέχεια τα πάντα μαζί; Ταυτόχρονα, καταλαβαίνεις ότι το «κάνουμε πράγματα μαζί» δεν είναι απαραιτήτως «κάνουμε αυτό ακριβώς που θέλει αυτή;» Όταν της ζητάς να σου φέρει χαρτί κουζίνας, «κάνετε πράγματα μαζί». Όταν της ρωτάς τι θέλει να φάει, «κάνετε πράγματα μαζί». Όταν της λες να σε βοηθήσει να αλλάξεις το μωρό, «κάνετε πράγματα μαζί». Κάνετε πράγματα μαζί όταν σταματάς να τρέχεις και την κοιτάς στα μάτια και περιμένεις να ολοκληρώσει τη σκέψη της. Αυτή είναι η παρουσία που χρειάζεται. Να νιώσει ότι την ακούς όταν μιλάει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News