Αγαπητή Α,μπα, Είχες γράψει απαντώντας σε μια ερώτηση πως όταν κατάλαβες το εύρος του σεξισμού ήσουν πάρα πολύ θυμωμένη. Ε λοιπόν είμαι ακριβώς σε αυτό το στάδιο και το πρόβλημά μου είναι: πώς γίνεται να μην θυμώνω με κάθε σεξιστικό σχόλιο που ακούω; Πολλές φορές μάλιστα, όταν το σχόλιο δεν είναι τόσο προφανές (τύπου άσε να μιλήσουν οι άντρες τώρα), άμα θυμώσεις θα σε βγάλουν και τρελή. Παράδειγμα: εξηγούσα σε μία φίλη πως επειδή ήταν η πρώτη μέρα της περιόδου μου και πονούσα πολύ πήγε στράφι μια πρόβα χορού, και πετάγεται ένας άντρας που ήταν μπροστά στη συζήτηση και λέει ”αχ κι εγώ όταν έχω περίοδο είμαι χάλια”. Τον κοίταξα με την άκρη του ματιού και σχολίασα πως αυτό που είπε ήταν εντελώς ηλίθιο. Το θέμα είναι πως οι περισσότεροι θα πουν πως έλα μωρέ, ένα χαζό αστείο έκανε. Εγώ όμως εκείνη την ώρα σκέφτηκα πόσες φορές ακόμα πρέπει να ακούσω χαζά αστεία για την περίοδο και δεν θα μπορώ να αναφερθώ σε αυτή σε μια συζήτηση. Είναι λες και οι περισσότεροι άντρες ακούνε για περίοδο και νιώθουν πως πρέπει να αστειευτούν για να χαλαρώσει το κλίμα. Έλεος πια. Νομίζω πως ο θυμός μου είναι προφανής μέσα από αυτό που έγραψα, οπότε η ερώτηση παραμένει: πώς σταματάω να θυμώνω συνέχεια;
–thenarrator
Ο θυμός είναι δυσάρεστος, μα είναι χρήσιμος. Με τα χρόνια θα μετουσιωθεί σε κάτι άλλο, ακόμη πιο χρήσιμο. Μην προσπαθείς να τον παραμερίσεις, άσε το συναίσθημα να σε κατακλύσει, χαιρέτα το, αναγνώρισε το, και μετά αποχαιρέτα το. Μην έχεις τύψεις που θυμώνεις, γιατί κι αυτό πατριαρχική παγίδα είναι. Πες τι σε ενοχλεί, όπως έκανες στο περιστατικό που αναφέρεις εδώ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λοιπον, να καταθεσω την μικρη μου εμπειρια σχετικα με τον θυμο. Εργαζομαι πολλα χρονια σε βαθια σεξιστικο περιβαλλον. Τα σχολιακια περι γυναικων καθημερινα. Παντα λειτουργουσαν πολυ διαβρωτικα μεσα μου, ενιωθα μισος γι αυτον που τα ελεγε, οταν απευθυνονταν σ εμενα, αδεξια τα εκανα γκελ αλλα ειχα θυμο γιατι καθε μερα επρεπε να ανεχτω και μια εμμεση/αμεση υπουλη επιθεση. Με τα χρονια (+αμπα) μεσα μου διαμορφωνεται πιο ξεκαθαρα η κατασταση και την προηγουμενη βδομαδα, οταν πιασαν την κουβεντα σχετικα με εναν βιασμο και οτι αδικα κατηγορειται ο “καημενος” εφοσων τον ειχε δελεασει η κοπελα και επρεπε να κατσει να την πηδηξει.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαινω το πνευμα σου, αλλα οταν ειναι 10 και εισαι μονη, πρεπει να στοχευεις γρηγορα αμεσα και αποτελεσματικα. Εχεις 5sec να τους κανεις να το βουλωσουν να σ ακουσουν και να περασεις την ιδεα. Αλλιως γινεσαι υπερβολικη εχεις περιοδο εισαι γυναικα κοινως φταις.
Καλέ για καλό το είπε @ Καρχαρίας! Ευθύ βέλος, βρήκε στόχο με τη μία. Τέλεια απάντηση, θα βρει σίγουρα χρήση και σε δικές μου συζητήσεις 🙂
α ενταξει, γιατι ξε’ς, μια παρενεργεια του θυμου ειναι την καλη κουβεντα να την ακους με επιφυλακτικοτητα.
Σαν τον καφε, ευχαριστος, σε κρατα σε φορμα αλλα μεχρι τον τριτο.
Χρήσιμα τέτοια σχόλια, πράγματι, όταν χρειάζεται να τους κάνεις να το βουλώσουν, αλλά με κάνουν πάντα να σκέφτομαι “ώς πότε θα πρέπει να είμαστε η κόρη/μάνα/αδερφή κάποιου για να δικαιούμαστε σεβασμό;”.
Οπότε εγώ χρησιμοποιώ το επιχείρημα με φειδώ.
εν μερει εχεις δικιο και γι αυτο ειπα “χτυπημα κατω απο την μεση” αλλα, ο αγωνας ειναι ανισος και ο σκοπος αγιαζει τα μεσα. Δεν ξαναμιλησαν για το θεμα. Ενοχληθηκε ο πατερας με τις κορες. Προς στιγμην εσπασα την ισχυ της ομαδας, γιατι ο ενας εχει κορες, ο αλλος ομως εχει γιους. Ας κοιταχτουν και λιγο δυσπιστα. Ας φαγωθουν και μεταξυ τους. νο προμπλεμ.
Σε χειροκροτώ καθισμένη στο γραφείο μου, μπράβο σου!
“΄Έλα μωρέ, ένα χαζό αστείο έκανε.”
Αυτό λέω κι εγώ. Γι’ αυτό τον είπα ηλίθιο!
Η σχέση των αντρών με την περίοδο για ν’ αναλυθεί απαιτεί τόμους ολόκληρους. Άλλοι σιχαίνονται, άλλοι αστειευονται, άλλοι νιώθουν αμήχανα, άλλοι λένε πως μας φοβούνται γιατί ματώνουμε κάθε μήνα και δεν πεθαίνουμε…με τις βλακειες που ακούμε, ματώνει το μυαλό μας κάθε μέρα αλλά αυτό δεν τους νοιάζει.
Εμένα αυτό που με βοήθησε να μη θυμώνω τόσο, είναι η λύπηση. Δεν ξέρω αν είναι εντελώς άκυρος ο τρόπος μου, αλλά αυτό με κάνει να νιώθω καλύτερα για να μη με πνίξει η οργή εκείνη τη στιγμή. Τους λυπάμαι και συνήθως αρχίζω και τους κοιτάω με ανάλογο ύφος.
Η σχέση των ανδρών με την περίοδο έχει παραμείνει στην αρχαιότητα.
Αφού πέρασαν τόσα χρόνια και δεν κατάλαβαν ακόμα ότι η περίοδος εξυπηρετεί την αναπαραγωγή των ειδών, έχοντας φτάσει μάλιστα σε σημείο οι ιερείς τους να θεωρούν ακάθαρτες τις γυναίκες με περίοδο με αποτέλεσμα να μην τους επιτρέπουν την συμμετοχή σε κάποια μυστήρια της εκκλησίας (δεν γνωρίζω ακριβώς, σκασίλα μου), φτάνεις σε σημείο απελπισίας για το διανοητικό μέλλον του ανθρώπινου γένους.
Έχω ακούσει από γυναίκες την ατάκα “μάλλον θα είναι στις μέρες του” για έναν άντρα της παρέας. Απλά της είπα αν καταλαβαίνει οτι αυτό που είπε είναι σεξιστικό και μειώνει τις γυναίκες. Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είπε αλλά σταμάτησε να κάνει τέτοια σχόλια, μπροστά μου τουλάχιστον. Παλιά το άφηνα να περάσει όμως τώρα απλά λέω οτι τα σχόλια αυτά δεν είναι αστεία και υποτιμούν τις γυναίκες. Χωρίς θυμό και τις περισσότερες φορές πιάνει γιατί αν συνεχιστεί η κουβέντα με το “ένα αστείο είπα” κλπ λέω ένα γνώμη μου και γνώμη σου και το σταματώ εκεί. Πιθανότατα δεν θα τους αλλάξω… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω πως κάτι τέτοιοι άνθρωποι τρέφονται από το θυμό μας εκείνες τι στιγμές. Το χαίρονται. Το επιζητούν. Γιατί άλλωστε ξέρουν πως δεν είναι αστείο. Δεν μπορεί να μην το ξέρουν. Εκτός αν είναι χαζοί. Ναι, χαζοί. Οπότε μη ψαρώνεις. Μπορείς να απαντήσεις αναλόγως και με το ίδιο ειρωνικό στυλ σαν να έχουν όντως περίοδο. Ζήτα του να πιάσετε κουβέντα για το πως περνάει τις δύσκολες μέρες του μήνα και ποια σερβιέτα φοράει την νύχτα. Νομίζω θα σοκαριστεί και δεν θα ξανακάνει αστείο για κάτι τέτοιο τουλάχιστον.
Ο θυμός είναι πολύ χρήσιμος δάσκαλος. Όλοι αυτοί, που δικαίως μας εξοργίζουν, μας κάνουν πάρα πολύ καλό. Μας ωθούν, να επεξεργαστούμε αυτά, που σκεφτόμαστε, αυτά που μας κάνουν να νοιώθουμε μειονεκτικά. Οπότε, θα σου έλεγα ότι, πρέπει να απαντάμε, αλλά χωρίς φθορά δική μας και κυρίως χωρίς νεύρα. Αυτό επιτυγχάνεται όταν είσαι απολύτως σίγουρη για αυτό που πιστεύεις, οπότε δεν μετακινήσαι ψυχικά. Το σίγουρο όμως, είναι ότι πρέπει να μιλάμε, αν θέλουμε να λεγόμαστε πολίτες. Αυτό, που μερικές γυναίκες, κάθονται σαν το Βούδα, για να μην ταράξουν την ηρεμία τους και τις πουν στρίγγλες, σκύλες και δεν ξέρω τι άλλο,… Διαβάστε περισσότερα »
Σε καταλαβαίνω αφηγήτρια, κι εγώ αισθάνομαι πως είμαι διαρκώς θυμωμένη και δείχνω την ενόχλησή μου σε πάρα πολλές περιπτώσεις εκεί που πριν θα σιγούσα. Οπότε αυτό που μένει στον άλλον είναι ότι ενοχλήθηκα από κάτι επουσιώδες, και όχι πχ η συζήτηση που κάναμε πριν, γιατί τη χάλασα όταν έδειξα το θυμό μου. Αλλά έχει δίκιο η Λένα, ο θυμός είναι χρήσιμος και αν τον επεξεργαστείς θα σε ωθήσει σε δράση. Αυτό που έμαθα και με βοήθησε να ελέγξω το θυμό μου είναι πως όταν καταφέρνω να ηρεμήσω πριν εκραγώ, και να σχολιάσω τα τεκταινόμενα με ουδέτερο ύφος, ή να πω… Διαβάστε περισσότερα »
Όλοι μας στην πορεία της εξέλιξης από μωρά περνάμε από το στάδιο που μαθαίνουμε να αναγνωρίζουμε και να ονομάζουμε τα συναισθήματά μας, και πιο μετά να τα διαχειριστούμε (εκεί είσαι τώρα σε αυτό το θέμα).
Σε επόμενο στάδιο ολοκλήρωσης ο θυμός θα γίνει κάτι άλλο, που θα μπορείς να διοχετεύσεις εσύ όταν και όπου επιλέγεις. Αυτό που λένε you learn to pick your battles.
Συμφωνώ με τη Λένα – παλιότερα μπορεί τέτοια βλακώδη σχόλια να μην τα παρατηρούσες καν, και τώρα τα βλέπεις και καταλαβαίνεις πού υπάγονται. Με τον καιρό ίσως είσαι λιγότερο θυμωμένη σε προσωπικό επίπεδο, και περισσότερο αναλυτική σε συστημικό επίπεδο – τουλάχιστον εμένα αυτό μου συνέβη.