Αγαπητή «Α, μπα»: Πώς διαχειριζόμαστε τους ανήμπορους γονείς;

Πως διαχειρίζεστε τους ηλικιωμένους και ανήμπορους γονείς; Τους φιλοξενείτε; Και αν ναι από πότε ξεκινά η συγκατοίκηση; Αποφασίσαμε με τον σύζυγο να αγοράσουμε μια μονοκατοικία λίγο έξω από την πόλη σκεπτόμενοι τα παιδιά μας και την καλύτερη ποιότητα ζωής. Υπολογίζουμε στα επόμενα 2 χρόνια να μετακομίσουμε καθώς το σπίτι είναι αρκετά παλιό και σιγά σιγά θα το ανακαινίζουμε. Ο λόγος που σου γράφω είναι πως με προβλημάτισε έντονα μια κουβέντα του πατέρα μου λέγοντας μου να μη βιαστούμε να ανακαινίσουμε το ισόγειο καθώς μαζεύουν με τη μητέρα μου χρήματα για να το διαμορφώσουν όπως επιθυμούν εκείνοι για να μείνουν και να είμαστε όλοι μαζί..!! Μάλιστα μου το είπε συγκινημένος (είχε δακρύσει δεν το κάνει και συχνά) πως θέλει απλά να υπάρχει κοντά μας και δε θα μας ενοχλει μια φορά τον μήνα θα τον βλέπουμε και ας μένει από κάτω. Τώρα λέει τη μάνα σου εσυ την κουμανταρεις όταν ξεφεύγει «ρίχνε». Ομολογώ ότι σοκαρίστηκα με την ανακοίνωση αυτή και δεν αντέδρασα.. Και ειδικα από τον πατέρα μου που πάντα έλεγε πως τα ζευγάρια πρέπει να μένουν μόνα τους χωρίς να ανακατεύονται γονείς και πεθερικά, όλοι αυτοί μακρυά και αγαπημένοι και να μη μένουν πάνω κάτω γιατί κάνουν κακό στο ζευγάρι. Σαν να τον άκουω να μου τα λέει τώρα ρε φίλε τι έγινε και μου έκανε κ@λοτουμπα ο φαδερ;;;; Ναι το σπίτι είναι μεγάλο και όντως το ισόγειο είναι από μόνο του ένα ολοκληρωμένο σπίτι που θα πειράζαμε τελευταίο καθώς είχαμε πει με το σύζυγο όταν γεράσουν οι γονείς μου- σε καμία 20αρια χρόνια ξέρωγω – ή άμα μείνει ένας από τους 2 μόνος-η να τους φέρουμε να μείνουν εκεί για να τους έχουμε κοντά και να τους φροντίζω. Δεν τους το έχω πει ποτέ αυτό όμως. Οι γονείς μου τώρα είναι 60 και 65, έχουν δικιά τους μονοκατοικία με τεράστια αυλή, υγιέστατοι και η μανούλα (την αγαπώ τη λατρεύω δε χωρά αμφισβήτηση, αλλααααα..:) αρκετά παρεμβατική σε πολλά πράγματα κάτι που δημιουργεί εντάσεις στη μεταξύ μας σχέση και γιαυτο και οι επαφές μας είναι περιορισμένες. Μια άμεση συγκατοίκηση μου φαντάζει εφιαλτική γιατί παρεμβαίνει και στα παιδιά μας κάτι που με κάνει επιθετική απέναντι της και εκείνη με τη σειρά της βάζει τα κλάματα και μου κρατάει μούτρα για μέρες. Προς Θεού όταν λέω επιθετική εννοώ πως έχω χάσει την υπομονή μου πια και κάθε που ανακατεύεται και προσπαθεί να γίνει χειριστική της λέω έντονα ΚΟΦΤΟ πχ πήγαμε για μπάνιο με τα παιδιά και με ρωτά έβαλες αντιηλιακό στα παιδιά; Εννοείται της λέω. Σίγουρα;;; Πόσες φορές γιατί μόνο μια δε μετράει. Αγάπη μου (απευθύνεται πλέον στην κόρη μου μπροστά μου) σου έβαλε η μαμα αντιηλιακό; Πόσες φορές; Είσαι σίγουρη ή πας να την καλύψεις; Ο ήλιος κάνει κακό και…. «ΚΟΦΤΟ επιτέλους ρε μάνα!!!!». Όταν είναι μεσημέρι και ζητάνε σοκολάτα τους λέω να περιμένουν να φαμε το μεσημεριανο και μετά έχει γλυκό και ξαφνικά τη βλέπω να τους δινει στα μουλωχτά αγνοώντας αυτό που τους ειπα. Ακυρώνει με λίγα λόγια εμένα, κάνει κακό στα παιδιά δίνοντας τους όποτε είναι παρούσα βλακείες να τρώνε και μετά στο μεσημεριανό να λένε με δυο μπουκιές χόρτασα. Σε εκείνη την περίπτωση είχα ρίξει τιμωρία στα παιδιά που δεν με άκουσαν και δέχτηκαν σοκολάτα από τη γιαγιά, έγινα η κακιά μπας και σώσω την κατάσταση. Τέλος πάντως αυτά είναι ένα άλλο θέμα τεράστιο. Θεωρώ ότι και άγιοι να ήταν οι γονείς μου δε θα επιθυμούσα να μένουνε τόσο κοντά μου εκτός αν ήταν 85 και είχαν την ανάγκη μου – έτσι το υπολόγιζα να γίνει. Πως το διαχειρίζομαι τώρα; Τι τους λέω για να τους βαλω φρένο; Στον σύζυγο δεν έχω πει τίποτα για τα σχέδια τους, πιστεύω πως θα τον τρομάξω και δεν τον αδικώ. Έχω ξενερώσει τόσο που σκέφτομαι μέχρι και να ακυρώσω την αγορά του σπιτιού και να μείνουμε στο διαμέρισμα να έχω το κεφάλι μου ήσυχο…
-Έλα ντε

Ρωτάς πώς διαχειριζόμαστε τους ηλικιωμένους και τους ανήμπορους γονείς, αλλά οι δικοί σου ούτε τρομερά ηλικιωμένοι είναι, ούτε ανήμποροι είναι, ούτε ανάγκη για στέγη έχουν, οπότε δεν ρωτάς αυτό, ρωτάς πώς θα πεις όχι στους γονείς σου που αποφάσισαν για σένα πριν για σένα.
Δεν υπάρχει απάντηση που θα σε απαλλάξει από τη δύσκολη κατάσταση που έχεις βρεθεί. Το πώς ακριβώς πρέπει να το κάνεις, εξαρτάται από τη σχέση που έχετε και από τη δυναμική σας και από τον χαρακτήρα σου. Σε άλλους πετυχαίνει καλύτερα η γλυκύτητα, σε άλλους το ξεκαθάρισμα, σε άλλους το τρενάρισμα, υπάρχουν άπειροι τρόποι, όσοι και οι άνθρωποι. Ιδανικά θα το κάνεις έτσι ώστε να μην καταλάβουν ότι ήταν δική σου απόφαση αλλά δική τους – όμως, για να πάρεις θάρρος, θα σου πω το εξής. Αν θα τον βλέπεις μια φορά το μήνα, όπως λέει, γιατί να μείνουν από κάτω; Αν είναι δικό σας το σπίτι, γιατί να βάλουν αυτοί λεφτά «να το κάνουν όπως θέλουν», αν δεν σας αρέσει εσάς το «όπως θέλουν», τι θα γίνει; Θα δώσετε άλλα λεφτά να γίνει ξανά όπως θέλετε; Η θέση του άντρα σου με αυτό το σπίτι, αν βάλουν αυτοί λεφτά, ποια είναι;

Αποκλείεται να θελήσετε να το νοικιάσετε; Αποκλείεται να το θέλετε για να φιλοξενείτε κόσμο; Πώς ο πατέρας σου ξεμπερδεύει με το υπαρκτό, όπως φαίνεται, και έντονο πρόβλημα συμπεριφοράς της μάνας σου με το «όταν ξεφεύγει, ρίχνε;» Αυτός την παντρεύτηκε, ήταν απόφασή του, εσύ τι φταις; Πώς σου φορτώνει ένα πρόβλημα και μετά σου λέει να το λύσεις, εφόσον ξέρετε και οι δυο -και το παραδεχόσαστε- ότι είναι μεγάλο; Ωραία νίπτει τας χείρας του.

Ότι δάκρυσε όταν σου το είπε δεν ξέρω τι σημαίνει, νιώθει αδύναμος, έγινε κάτι τελευταία και την είδε αλλιώς, αλλά αυτό που κάνουν, δεν εξισορροπείται με το δάκρυ. Στην καλύτερη περίπτωση εννοούσε το μέλλον, και ίσως να λέτε το ίδιο πράγμα και να έγινε παρεξήγηση, αλλά αν σε λούζει κρύος ιδρώτας στην ιδέα δεν έχεις επιλογή, και όπως πολύ σωστά είπες, δεν είσαι μόνη σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News