Καλησπέρα Α,μπα! Η ερώτησή μου έχει να κάνει με το πως διαχειριζόμαστε φιλίες και δραστηριότητες όταν συγκατοικούμε με τον σύντροφό μας. Και εξηγούμαι: Είμαι 28 χρόνων και 2 χρόνια σε σχέση με συνομήλικό μου, εκ των οποίων τον 1 χρόνο, αυτόν της καραντίνας, συγκατοικούμε. Είναι η πρώτη σχέση μου όπου συγκατοικώ και μπορώ να πω ότι η συγκατοίκηση πήγε καλά και μας βοήθησε να γνωρίσουμε καλύτερα ο ένας τον άλλο, δεδομένου ότι δεν βρισκόμασταν με άλλα άτομα. Εγώ πριν την καραντίνα και πριν συγκατοικήσουμε, ήμουν αρκετά δραστήρια, οργάνωνα δραστηριότητες και φρόντιζα να αφιερώνω χρόνο στους φίλους και στο αγόρι μου, και κανονίζαμε ενίοτε και όλοι παρέα. Στην καραντίνα φυσικά αυτά περιορίστηκαν πολύ. Έχοντας πλέον περάσει τόσο πολύ χρόνο με το αγόρι μου, έχω την ανάγκη να περάσω χρόνο μόνη μου με τις φίλες μου όπως παλιά και δειλά δειλά να οργανώσουμε πράγματα μόλις φτιάξει η κατάσταση. Οι φίλοι, όπως και εγώ, είναι ελεύθεροι το /ΣΚ, καθώς η εβδομάδα είναι φουλ με δουλειά κλπ. Το πρόβλημα είναι το αγόρι μου περιμένει το Σ/Κ να κάνουμε πράγματα μαζί αφού έχουμε busy εβδομάδα, το οποίο εγώ ναι μεν θέλω, αλλά κάποιες φορές έχω ανάγκη να κάνω και πράγματα μόνο με τους φίλους μου, στα οποία δεν μπορώ πάντα να τον συμπεριλαμβάνω, καθώς δεν είναι όλες οι παρέες μας κοινές. Πχ θέλω να βγω να τα πούμε μόνη με φίλη που έχω να δω καιρό και να μου πει τα προσωπικά της και δεν θέλω να είναι προφανώς και το αγόρι μου μαζί. Ή μπορεί να θέλω να επισκεφθώ για διήμερο φίλη που μένει σε άλλη χώρα/πόλη. Πολλές φορές προσπαθώ να κανονίζουμε παρεΐστικα πράγματα που να μας συμπεριλαμβάνουν όλους, αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνεται συνέχεια. Το θέμα είναι ότι τις φορές που εγώ θέλω να βγω μόνη μου και ενώ μου λέει ότι δεν έχει θέμα να μην έρθει μαζί μου, βλέπω ότι τον πειράζει που δεν τον συμπεριλαμβάνω σε αυτό. Αυτό είναι ακόμα πιο έντονο γιατί μένουμε στο ίδιο σπίτι, οπότε βλέπει πότε φεύγω και πότε έρχομαι. Ο ίδιος δεν κανονίζει ιδιαίτερα πράγματα με φίλους του και δεν οργανώνει από μόνος του τίποτα, οπότε εκείνες τις μέρες είτε θα κάτσει μέσα να διαβάσει είτε θα πάει βόλτα μόνος του. Δεν θέλω να τον αποκλείω από πράγματα και πάντα προσπαθώ να κάνουμε πράγματα με φίλους (κατόπιν δικής μου κυρίως πρωτοβουλίας), αλλά είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να δρούμε σαν σιαμαία και να βγαίνουμε πάντα ως ζευγαράκι με τους φίλους όλα τα Σ/Κ. Θα ήθελα πολύ να ακούσω απόψεις για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να το διαχειριστώ χωρίς να τον προσβάλλω και χωρίς να τον κάνω να νιώσει ότι τον “παρατάω” μόνο του. Όσοι είστε χρόνια σε σχέση/παντρεμένοι, πως κρατάτε την ισορροπία ανάμεσα στην προσωπική και κοινωνική σας ζωή;
Σε αντίθεση με ό,τι διδάσκουν τα περιοδικά της συμφοράς, δεν υπάρχει συνταγή, ούτε κάποιο μυστικό για να διατηρηθεί μια σχέση. Κάθε ζευγάρι βρίσκει την δική του ισορροπία, αν την βρει. Υπάρχουν ζευγάρια χωρίς ισορροπία που διατηρούνται χάρη στη θέληση ή τον φόβο. Ο βαθμός κοινωνικότητας είναι μια διαφορά όπως όλες οι διαφορές που μπορεί να υπάρχουν σε ένα ζευγάρι, και μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να μην είναι κανείς δυσαρεστημένος, και ίσως αυτό να είναι το «μυστικό»: αν δεν δεχτεί ο ένας τον άλλον όπως είναι, θα υπάρχει μόνιμη τριβή. Στην δική σας περίπτωση, ο φίλος σου πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να ξενοιάσει κοινωνικά επειδή έχει σχέση. Θα μπορούσε, αν ήταν με κάποια άλλη γυναίκα που του έμοιαζε περισσότερο. Εσύ πρέπει να καταλάβεις ότι δεν τίθεται θέμα σωστού και λάθους, πρέπει δηλαδή να αναγνωρίσεις ότι η ανάγκη που έχει δεν δείχνει αδυναμία. Ότι δεν κανονίζει με φίλους όπως εσύ, δεν σημαίνει ότι εσύ κάνεις κάτι σωστά κι αυτός κάνει κάτι λάθος. Είσαστε διαφορετικοί σε αυτό το θέμα.
Αν μιλήσετε χωρίς να προσπαθείτε να αποδείξετε ποιος από τους δύο έχει την σωστή στάση απέναντι στο θέμα «προσωπική και κοινωνική ζωή», αποδεχόμενοι ότι απλώς, διαφέρετε, και πώς μπορείτε να γεφυρώσετε αυτή τη διαφορά, ίσως να βγει κάποια άκρη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μα, όταν ένας ένηλικας δεν κανονίζει με φίλους και κάθεται να διαβάσει, γιατί να μην υποθέσουμε ότι αυτό προτιμάει να κάνει εκείνη την ώρα;
Μπορεί να βρίσκει ευκαιρία να μείνει μόνος, είτε επειδή έτσι θέλει και τελεία, είτε επειδή προέκυψε σαν ανάγκη μετά από τόσο καιρό από συγκατοίκηση εν μέσω καραντίνας.
Αν όχι, αργά ή γρήγορα θα καταλάβει φαντάζομαι ότι για να δει τους φίλους του θα πρέπει να τους πάρει τηλέφωνο.
Ως παντρεμένη, θα σου πω ότι η λέξη-κλειδί είναι η αποδοχή (και η αυτονομία). Εγώ έχω δεχτεί πως οι κοινωνικές ανάγκες του άντρα μου είναι περιορισμένες κι εκείνος έχει δεχτεί πως οι δικές μου είναι μεγαλύτερες. Από εκεί και πέρα, κάνουμε πρόγραμμα. Αλλά τα προγράμματα είναι εφικτά αν υπάρχει συνεννόηση βάσης. Αν ο φίλος σου δεν κατανοεί ότι θέλετε να μείνετε μόνες με την κολλητή για να πείτε προσωπικά, το πρόβλημα δεν είναι στις ατομικές σας διαφορές, αλλά στην έλλειψη αποδοχής της διαφοράς σας. Δηλαδή, η προϋπόθεση για να τα πηγαίνετε καλά είναι να συμπίπτετε πάντα; Θα υπογράψετε συμβόλαιο πως… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μπορώ να πιστέψω οτι αν τα πεις στον φίλο σου όπως τα νιώθεις, όπως μας τα πες και μας εδώ, θα υπάρξει πρόβλημα. Δεν έχει να κάνει με το ποιος είναι σωστός και ποιος όχι αλλά με τις διαφορετικές ανάγκες που έχετε. Αν ο άλλος δεν μπορεί να σεβαστεί το οτι θες να δεις μια φίλη σου και να είστε οι 2 σας, υπάρχει θέμα. Το οποίο θέμα αργά ή γρήγορα θα βγεί στην επιφάνεια. Καλύτερα να γίνει γρήγορα. Να σου πω όμως, πιστεύω οτι είναι πολύ πιθανό να καταλάβει ο άλλος αυτό που του λες, να το σεβαστεί… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και θα κάνεις πράγματα δίχως εκείνον, συμπεριλαμβανόμενων και των σαββατοκύριακων.
Όμως, δεδομένου ότι το σαββατοκύριακο αποτελεί για τους περισσότερους “προνομιακό χρόνο” (για την ώρα τουλάχιστον, με τις απορυθμίσεις του εργασιακού νομοθετικού πλαισίου δεν το πολυβλέπω να διαρκεί), ποιο είναι το ποσοστό των ωρών του ΣΚ που μοιράζεστε και ποιο είναι εκείνο που είστε χώρια;
Στην περίπτωση όπου του διαθέτεις λιγοστές ώρες κάποιων ΣΚ -με την λογική ότι οι παρέες τότε μπορούν, ενώ αυτόν τον έχεις (κουρασμένο βέβαια) όλα τα βράδια των καθημερινών ημερών- τότε, ναι, ενδεχομένως θα μπορούσε να αρχίσει να δυσανασχετεί.
Εμεις ειμαστε και παντρεμένοι με παιδιά, μενουμε στο εξωτερικό και δεν εχουμε βοηθεια οποτε βγαινουμε εναλλαξ. Περα απο αυτο, εγω εχω μεγαλη ανάγκη να βγαινω με φίλες, ο αντρας μου δεν εχει θεμα να κατσει και μηνες χωρις εξοδο εφοσον περναει ωρες εκτος σπιτιου με τη δουλεια, οπότε γυρναει σπιτι και ηρεμεί εκεί. Επισης αυτος αν μιλήσει με τους κολλητους του στο τηλ ειναι καλυμμένος. Εγω για την ψυχική μου υγεια θελω εξοδο με φίλες εβδομαδιαιως. Ετσι ηταν εξαρχης, ετσι συνεχιζουμε. Στα χρονια που είμαστε μαζι επισης εκεινος φευγει συχνα επαγγελματικα ταξιδια, εχω εχω κάνει 3-4 ταξιδια με φίλες (τυπου… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς αυτό ήθελα να πω, ώρες ώρες σκέφτομαι ότι είναι λες και ο μόνος λόγος που έβγαιναν πριν ζευγαρωθούν ήταν αυτός, για να ζευγαρωθούν. Δεν ξέρω ούτε έναν άντρα που να έχει κοινωνική ζωή χωρίς να την κανονίζει η σύντροφός του, άντε κανένα γήπεδο, κι αυτό όχι όλοι. Ίσως είναι το ότι δεν τους έχουν μάθει να μιλάνε, οπότε δε νιώθουν την ανάγκη να βρεθούν για να μιλήσουν μόνοι με τους φίλους τους;
η κοινωνική ζωή του ζευγαριού είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο. Κάποιοι έχουν κοινές παρέες και βολεύονται, κάποιοι θέλουν να βλέπουν μόνοι τους φίλους και γνωστούς. Βασικά, οι σχέσεις πρέπει να είναι ελεύθερες χωρίς δεσμεύσεις, κανόνες και απογοητεύσεις. Επειδή αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, προσπαθούν και οι δυο για τη διατήρηση μιας ισορροπίας. Όπως δε θα σου άρεσε να αφιερώνει το σ/κ του στα φιλαράκια από το χωριό χωρίς να σε περιλαμβάνει στη ζωή του, το ίδιο, νομίζω, ότι είναι ανάγκη να κάνεις κι εσύ. Μπορείς να δεις τις φίλες σου κάποια άλλη μέρα, μπορείς να τις δεις νωρίς για καφέ και… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα ο πρώην έβγαινε πιο πολύ. Δεν άντεχα να βγαίνω τόσο συχνά και τις περισσότερες φορές εμένα σπίτι. Ήξερα τι θα κάνει “εγκαίρως” και δεν υπήρχε κώλυμα στην επικοινωνία πχ να πάρω τηλέφωνο και μην απαντάει ή να εντοπίσω ψέμα. Και αντίστοιχα κι εγώ. Δεν υπήρχε θέμα θεωρώ σε αυτόν τον τομέα.
Θεωρώ σε μια νορμάλ σχέση σου βγαίνει αβίαστα να λες το πρόγραμμά σου στον άλλον άμεσα, και γιατί θέλεις να το μοιραστείς και γιατί θέλεις να ξέρεις πότε θα βρεθείτε κλπ.
Εμεις που συγκατοικουμε 3 χρονια, απλα δεχομαστε οτι ο καθεβας μπορει και να θελει να κανει πραγματα μον@ τ@. Στην ουσια ανακοινωνει ο καθενας το σχεδιο του οποτε προκυπτει (οταν ειναι σιγουρο οτι δεν προσκρουει σε κατι κοινο, αλλιως το συζηταμε αν εχουμε κατι αλλο να κανουμε) και @ αλλ@ ασχολειται με κατι δικο τ@ ή κανονιζει κατι αλλο. Μια φορα χαρακτηριστικα, ηρθε φιλος απο το εξωτερικο, ειπα απλα οτι ταδε μερα θα βγω για καφε, fyi, ο καφες εγινε μπυρα η μπυρα κλαμπ και γυρισα στις 7 το πρωι και οταν ξυπνησα κατσαμε με το συντροφο μου και πιναμε… Διαβάστε περισσότερα »
Το να περνάει ένα ζευγάρι όλο τον ελεύθερο χρόνο του μαζί,θεωρώ πως μακροπρόθεσμα,ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις,είναι η συνταγή της αποτυχίας. Και το ανάποδο,να κανονίζουν δηλαδή το πρόγραμμα τους ξεχωριστά χωρίς να λαμβάνει κανείς υπόψη τον άλλο,επίσης.Χρειαζεται μια ισορροπία ανάμεσα στην εγγύτητα και την απόσταση,διαφορετική για κάθε ζευγάρι.Ειναι ενδιαφέρον, πώς συνέπεσε η αρχή της συγκατοίκησης με το λοκνταουν και παγιώθηκε μια-αναγκαστικη- κατάσταση μεταξύ σας (συνέχεια μαζί),αλλά τώρα θα πρέπει να βρεθεί νέα ισορροπία.Κανε μια συζήτηση μαζί του να δεις πώς το βλέπει,με έμφαση στο ότι παράλληλα με την επιθυμία σου να περνάτε χρόνο μαζί,έχεις ανάγκη να κάνεις και πράγματα ανεξάρτητα.Απο εκεί… Διαβάστε περισσότερα »