Α,μπα γεια σου, Σου γράφω με αφορμή αυτή την ερωταπάντηση, και έχοντας και εγώ μεγαλώσει με μία τέτοια μητέρα, αυτό που με προβληματίζει είναι το εξής: Πώς χειριζόμαστε μία παρόμοια δυναμική όταν καταλαβαίνουμε ότι η μητέρα μας ήταν θύμα; Θύμα του σεξισμού που την ήθελε να βρει “ένα καλό παιδί να την παντρευτεί” στον οποίο θα έκανε τη δούλα χωρίς παράπονο, ενώ το καλό παιδί/πατέρας μας ποτέ δεν αμφισβήτησε αυτό το μοντέλο γάμου. Τι κάνουμε όταν θέλουμε να στηρίξουμε αυτή τη μητέρα θύμα γιατί την αγαπάμε, παρόλο που εκείνη δεν είναι σε θέση ή δε θέλει να μας στηρίξει στη δική μας μάχη κατά της πατριαρχίας, από την οποία κιόλας δυστυχώς δε μας προστάτεψε όσο μπορούσε; Ευχαριστώ! ΥΓ: χρησιμοποιώ πρώτο πληθυντικό γιατί ξέρω, και το βλέπω και στα σχόλια, ότι είναι κοινό πρόβλημα.
-κόρη της μάνας
Δεν μπορούμε να χειριστούμε δυναμική, δεν μπορούμε να χειριστούμε άλλον άνθρωπο, δεν μπορούμε να στηρίξουμε ένα θύμα αν δεν διαχωρίσουμε τον εαυτό μας. Μόνο τον εαυτό σου μπορείς να διαχειριστείς, κι εγώ βάζω δεύτερο πρόσωπο γιατί ο πρώτος πληθυντικός, όσο και αν νομίζεις ότι σε προστατεύει, δεν σου προσφέρει ασφάλεια.
Κάθε άνθρωπος έχει την δική του ανηφόρα να ανέβει και κάθε μονοπάτι είναι για έναν μόνο άνθρωπο. Όσο κοινό κι αν είναι, η καθεμία γυναίκα που νιώθει ότι βλέπει ομοιότητες, με δικό της τρόπο θα βρει το δικό της δρόμο. Αν νιώθεις ότι δεν μπορείς να έχεις μια ισορροπημένη σχέση με τη μητέρα σου επειδή νιώθεις ότι δεν μπορεί να σε στηρίξει, όσο κι αν βλέπεις τους λόγους, χρειάζεσαι θεραπεία. Για σένα. Δική σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλησπέρα, είμαι η κοπέλα της ερώτησης, στην οποία παραπέμπει η γράφουσα… Να πω πρώτον ότι τόσο η απάντηση της Λένας και τα σχόλια με βοήθησαν πολύ και ευχαριστώ πολύ πραγματικά.. Και εγώ ακόμη ψάχνω να βρω το δρόμο μου. και έχω πολύ μπροστά μου.. επίσης να πω ότι έχουν βελτιωθεί τα πράγματα με τη μητέρα μου και ο λόγος είναι αυτό που λέει η Λένα.. Πλέον διαχωρίζω τη θέση μου απο τη μητέρα μου ,με την έννοια ότι προσπαθώ να στηρίζομαι στα πόδια μου και να μη περιμένω την αποδοχή ή την έγκριση της. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι το… Διαβάστε περισσότερα »
Να κάνω μια ερώτηση; Κι αν δεν είναι αμοιβαία, λέμε τώρα, εσύ δηλαδή δέχεσαι ότι είναι έτσι γιατί…έτσι είναι, το αποδέχεσαι και διαχωρίζεις τον εαυτό σου και η μαμά σου δε μπορεί να δεχτεί αυτό που είσαι. Εκεί τι γίνεται; Δε μου κάνει καθόλου λογικό αυτό που είπε η ψυχολόγος. Χαίρομαι πάντως που αισθάνεσαι καλύτερα.
Καταλαβαίνω τι θες να πεις..Για αυτό είπα ότι μερικά δε λύνονται…Απλά αυτό που εννοούσα είναι ότι προσπαθώ να κάνω ότι καλύτερο από μέρος μου για να της δέιξω ότι τη θέλω στη ζωή μου γιατί βλέπω ότι αλλάζει και η δική της στάση μετά και γίνεται πιο δεκτική και ίδια για κάποιο λόγο.. ίσως το με βλέπει πιο ώριμη και πιο ήρεμη της αφαιρεί το βάρος της ευθύνης μου και δεν νιώθει την ανάγκη να παρέμβει τόσο… Κατάλαβα ότι οι καυγάδες και ο θυμός εκ μέρους μου δεν οδηγεί πουθενά η δική μου αντίδραση μόνο παραπάνω αντιδράσεις φέρνει.. Απλά δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Τα δικά σου μπορείς να τα λύσεις, των άλλων δε μπορείς 🙂
Πολύ υγιής η στάση που κρατάς 🙂
Μπορεί και να σε θαυμάζει, επειδή αυτό που εκπροσωπείς τελικά δείχνει να “στέκεται”, έξω από το δικό της μοντέλο. Ποιος ξέρει, εγώ θα ήθελα μαγικά να πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι που δείχνουν σκληροί και αμετακίνητοι στο βάθος ταλανίστηκαν από αμφιβολίες, παρέμειναν στο μοντέλο τους, αλλά κατά βάθος χαίρονται που κάποιοι βρήκαν αλλιώς το δρόμο τους.
Σ’ευχαριστώ που έγραψες, μου άρεσαν τόσο πολύ όσα διάβασα!
Νομίζω πως η ψυχολόγος σε μπέρδεψε. Όχι η αποδοχή δεν χρειάζεται να είναι αμοιβαία. Χρειάζεται μόνο όταν επιδιώκεις σχέση με κάποιον. Αν ο κάποιος, που μπορεί να είναι και η μάνα σου, σε βουλιάζει και δεν σε αφήνει να ζήσεις, δεν κάνεις σχέση μαζί του. Αν πιεστείς να αποδεχθείς κάτι που δεν σου αρέσει, το μόνο αποτέλεσμα θα είναι να χάσεις πολύ χρόνο για να καταλάβεις ότι δεν γίνεται. Δεν χρειάζεται να έχουμε σχέση με τους γονείς μας. Η διαδικασία της διαπραγμάτευσης με το χαρακτήρα τους και με το τι μας έκαναν, ο θυμός, η απογοήτευση, η αδικία κτλ μας… Διαβάστε περισσότερα »
Ίσως ομως μπορούμε να έχουμε επαφες με οικογένειακα πρόσωπα που δεν μας αποδέχονται ωστόσο να μπορούμε να μοιραζόμαστε μια βόλτα, μια χαλαρή κουβέντα χωρίς να περιμένουμε κατι απο εκείνους. Τουλάχιστον οσον αφορά την οικογένεια μιλάω, δηλαδή μπορεί σε κάποιους να κανει καλο να ξαναγνωρισουν με αλλα ματια τους γονείς τους ενω παράλληλα κάνουν θεραπεία. Δε ξέρω. Εικαζω και κρίνω απο προσωπική εμπειρία. Δεν χρειάζεται να κόβουμε μαχαιρι ολες τις σχέσεις. Θελω να πω , οτι αν εισαι καλα με τον εαυτό σου , δε θα περιμενεις ουτε απο τη μαμα σου να σου πει σε δεχομαι όπως εισαι… -δεν ξερω… Διαβάστε περισσότερα »
Παρατηρώ πάντως ότι πολλές, πάρα πολλές, μεγαλύτερες γυναίκες δεν θέλουν να αλλάξουν τα πράγματα, όχι γιατί θέλουν το κακό μας ξέρω γω, αλλά γιατί να, τι να κάνουν τώρα στα στερνά; Να μετανιώσουν φριχτά; Να ακυρώσουν όλη τους τη ζωή; Να παραδεχτούν ότι ήταν όλα επί ματαίω; Να γυρίσουν τον χρόνο πίσω; Δεύτερη ζωή δεν έχει… Στρουθοκαμηλίζουν γιατί δεν αντέχουν να σκεφτούν ότι θα μπορούσαν να μην τα είχαν περάσει όλα αυτά. Και γιατί δεν έχουν πια θέληση, ορμή, να τα κυνηγήσουν τώρα. Θέλει τεράστια ωριμότητα και μεγαλοψυχία για να παλέψεις, ή έστω να χαρείς, για τα δικαιώματα που εσύ,… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω έτσι είναι η μαμά μου Neverlander, της είναι δυσβάχτατη η σκέψη πως θα μπορούσε να έχει μια άλλη ζωή, οπότε συνεχίζει στην πορεία που έχει ήδη χαραχθεί. Με πονάει η καρδιά μου που τη βλέπω, ταυτόχρονα χρειάζεται να διατηρώ μια απόσταση για την ψυχική μου υγεία.
Εγω πιστευω οτι το βλεπουν και ως κριτικη στην γονεικη τους ικανοτητα. Σε κανεναν δεν αρεσει να ακουει οτι μεγαλωσε λαθος τα παιδια του.. Η δικη μου αν της πω οτι κανει λαθος περνα στην αμυνα με ταχυτητα φωτος. Νομιζω οτι δυσκολα θα το παραδεχτουν φωναχτα, αλλα εξαρταται επισης και απο τον ανθρωπο. Πχ η μαμα μου θα φωναξει θα χτυπηθει οτι την κατηγορω οτι δεν ειναι καλη μανα μπλα μπλα, δεν θα παραδεχτει ποτε οτι εχει αδικο αλλα την επομενη φορα την βλεπω οτι ειναι πιο προσεκτικη. Ξαφνικα μπορει να ρωτησει ειναι οκ να το πω αυτο? Μηπως το… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω με τη Neverlander. Κάποια στιγμή που κόντεψε να με τρελλάνει η δική μου (είχα πάει στο πατρικό για μεγάλο χρονικό διάστημα να βοηθήσω με σοβαρό πρόβλημα υγείας του μπαμπά μου) επέμενε η αδερφή μου να τη στείλουμε -λες και μπορείς να αναγκάσεις έναν άνθρωπο να κάνει κάτι που δε θέλει- σε ψυχολόγο. Της είπα το εξής: ότι αυτή τη στιγμή που είμαστε σε τέτοια οριακή κατάσταση (ασθένεια σοβαρή και οικονομικά μπάχαλο) έτσι και αντιληφθεί ότι όλο το αφήγημα της ζωής της είναι ΛΑΘΟΣ από το άλφα μέχρι το ωμέγα, ότι δεν υπάρχει ΜΙΣΟ πράγμα που να έχει κάνει… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ οξυδερκής από μέρους σου η απάντηση σου στην αδερφή σου. Μπραβο! Προστατευσες έτσι και τους δύο γονείς σου.
@AllesGoed, συνηθίζα να λέω -και θα συνεχίσω να το λέω- ότι οι πραγματικές ποιότητες του ανθρώπου φαίνονται στις οριακές στιγμές. Η μαμά μου και η αδερφή μου είναι πολύ καλές στη διαχείριση της καθημερινότητας (ενώ εγώ είμαι η βασίλισσα του χάους, όταν γίνω πλούσια δε θα πάρω καθαρίστρια αλλά γραμματέα καθημερινής ζωής 🙂 ) αλλά σε κατάσταση ανάγκης μπλόκαρε όλο τους το σύστημα με δυσκόλεψαν πολύ, ήταν σε μόνιμη κατάσταση πανικού, δε μπορούσαν να κάνουν αποτίμηση της κατάστασης, να ιεραρχήσουν προτεραιότητες, δεν τις αναγνώριζα. Όπως δεν αναγνώρισα και τον εαυτό μου πόσο καλή ήμουν τελικά στη διαχείριση της όλης κατάστασης.… Διαβάστε περισσότερα »
Για ορισμένες γυναίκες ενδέχεται επίσης να παίζει η -συνειδητή ή ασυνείδητη- σκέψη ότι τώρα, ως μεγάλες γυναίκες και ως πεθερές, θα πατσίσουν την καταπίεση που δέχτηκαν, καταπιέζοντας με τη σειρά τους. Κάτι -με την (πολύ) ευρεία έννοια- αντίστοιχο του καψονιού που υφίσταται ο “νέος” στο στρατό και περιμένει πως και πως να “παλιώσει” για να κάνει όλα όσα είχε υποστεί (ή και χειρότερα) στους καινούριους “νέους”. Α μην ξεχνάμε ότι, ένα από τα κυριότερα φρένα στην βελτίωση της οικτρής θέσης των Ινδών γυναικών προέρχεται από πεθερές, μητέρες αγοριών, οι οποίες, αφού υπέστησαν τα πάνδεινα ως νεαρές νύφες από την οικογένεια… Διαβάστε περισσότερα »
Ωραία παρατήρηση. Ένας ατέρμονος βρόγχος καταπίεσης. Θλίψη. Μόνο θλίψη.
Ανησυχούν και για κάτι παραπάνω ίσως, τι θα κάνουν οι κόρες, πώς θα επιβιώσουν
Πολλή καλές απαντήσεις Neverlander, et al. ΄Εχω παρατηρήσει παρόμοια συμπεριφορά απο την μητέρα μου. Δεν νομίζω ότι καν θέλει να σκεφτεί αυτά που έζησε λόγο κοινωνικής πίεσης, γιατί θα απογοητευτεί, και αντιθέτως τα δικαιολογεί αφάνταστα. Εξαρτάται και από το άτομο. Μία απο τις θείες μου είχε κατάθλιψη όταν συνειδητοποιησε πόσο απαίσια ήταν η ζωή της: παντρεύτηκε στα 15 γιατί “δεν έπαιρνε από γράμματα”, ο σύζυγος της κλασσικός νεοέλληνας που την θεωρεί χαζή, κυριολεκτικά δούλα στα παιδιά, εγγόνια, κτλ. ‘Επεσε με τα μούτρα στην θρησκεία, με το σκεφτικό ότι αν και τώρα γιατί δεν μπορεί να αλλάξει την ζωη της, μετά… Διαβάστε περισσότερα »
Στα αεροπλάνα υπάρχει οδηγία σε περίπτωση ατυχήματος να βάλεις πρώτα τη δική σου μάσκα και μετά να βοηθήσεις όποιον μπορεί να χρειάζεται βοήθεια.
Η δυνατότα να είμαστε ταυτόχρονα θύτες και θύματα είναι κομμάτι της πολυπλοκότητας της ανθρώπινης φύσης. Αλλά πρώτα πρέπει να φροντίσεις την δική σου ψυχική υγεία και μετά να δεις τι σου περισσεύει. Ξέρω, πιο εύκολα το λες παρά το κάνεις, αλλά αυτή είναι η βασική αρχή.
Τον εαυτό σου πρέπει να στηρίξεις, αυτή πρέπει να είναι η προτεραιότητά σου. Οι γονείς μας έκαναν ολοι λάθη και αν εμείς οι απόγονοι είμαστε αρκετά τυχεροί φτάνει μια στιγμή που τους αποκαθηλώνουμε και αναγνωρίζουμε στα λάθη τους ελαφρυντικά πιο ψύχραιμα και πιο αποστασιοποιημένα. Από εκεί και πέρα ο καθένας από εμάς ας πορευτεί όπως θέλει. Δεν οφείλουμε να συγχωρήσουμε πάση θυσία ούτε να στηρίξουμε ανθρώπους που μας πάνε κόντρα απλά και μόνο επειδή είναι γονείς μας.
Με μπερδεψε ο τιτλος απο πουθενα δεν προκυπτει οτι η μητερα της γραφουσας ειναι κακοποιητικη παρα μονο πως δεν στηριζει την κορη εναντια στο μισγυνισμο και αναπαραγει πατριαρχικα στερεοτυπα. Γραφουσα θα το πω απλα αν ολοι αντιλαμβανομασταν που εχουμε υπαρξει και υπαρχουμε ως θυματα και αντιδρασουμε, αρκετα θα αλλαζαν και οχι μονο στην πατριαρχια. Η μητερα σου δεν ειναι καποια ιδιαιτερη περιπτωση που χρηζει ιδιαιτερη αντιμετωπιση. Ειναι ο κανονας. Μια γυναικα εμαθε ετσι , παντρεμενη πολλα χρονια με εναν αυτοματο πιλοτο στο πως λειτουργει ο γαμος και κατα συνεπεια η κοινωνια , θα αλλαξει γιατι της το ειπε η κορη… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ μπερδεύτηκα μόνο από το σχόλιό σου, γράφεις για τόσα πολλά και γενικά. Και επιπλέον, αμφισβητείς και το πώς νιώθει η γράφουσα, είναι κακοποιημένη ή δεν είναι ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΕΣΥ ή με το τι δεν καταλαβαίνεις.
Αυτες οι ερωτησεις μου αναβουν λιγο τα λαμπακια, καθε φορα ομως. Δε φτανει που εχουμε υποφερει εξαιτιας τετοιων γονιων, πρεπει να τους ανακουφισουμε κιολας και να τους στηριξουμε. Γιατι? Ε οχι ρε παιδια, λιγο eleοc kapu, ο καθε ενήλικας είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του. Δε θέλει να βοηθηθεί, αυτή είναι, δεν εχει να κανει ουτε με εσενα ουτε με κανεναν αλλο. Προσπαθησε να αποδεχτείς οτι αυτή είναι η κατάσταση και αυτή είναι η μητέρα σου, με βοήθεια ψυχολόγου αν χρειαστεί, και προχωρα παρακάτω τη ζωούλα σου. Και κατί τελευταίο έτσι for effect, η μεγαλυτερη δυναμη του ανθρωπου θυματος, ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
Με πολύ απλά λόγια, θέλεις να υποστηρίξεις τον εαυτό σου και για να το κάνεις πρέπει να βάλεις φρένο στη μαμά την οποία όμως λυπάσαι γιατί κι αυτή έχει περάσει δυσκολα. Αυτο το “τη λυπάσαι” είναι αυτο που λέμε ενοχές, ενοχικά συναισθήματα, τόσος ντόρος γίνεται για αυτά στον χώρο της ψυχοθεραπείας και ξέρεις γιατί; γιατί ειναι το πιο κοινό εμπόδιο στην προσπάθεια των παιδιών να ξεπεράσουν τις πληγές που τους αφήνουν οι γονείς.
Μεταθέτεις τη δική σου αυτοεξέλιξη σε άλλον άνθρωπο. Αρχικά δεν μπορείς να βοηθήσεις κανέναν να κάνει ριζοσπαστικές αλλαγές, πόσο μάλλον αλλαγές πεποιθήσεων μιας ζωής. Πέφτεις στην παγίδα της γονεοποίησης…. Σκέψου γιατί θέλεις να βοηθήσεις τη μητέρα σου, ενώ το αντίθετο είναι το λογικό και φυσικό. Οι γονείς βοηθούν τα παιδιά , να σταθούν στα πόδια τους, να έχουν αυτοεκτίμηση και τα σχετικά…. Οι άνθρωποι που ζουν μία ζωή με έναν τρόπο έχουν και προσωπική ευθύνη, πάντα υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρχουν παράγοντες που μας επηρεάζουν , δεν είναι μόνο οι παράγοντες και η κοινωνικές επιταγές που διαμορφώνουν πως θέλουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Με αφορμή αυτό, είδα τη σειρά sharp objects, ,,που πραγματεύεται τις σχέσεις μητέρας κόρης. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.
Ακριβώς αυτό