Α,μπα, θα ήθελα να μοιραστώ έναν προβληματισμό μου σχετικά με το πώς αντιμετωπίζουμε ανθρώπους με μηδενική ενσυναίσθηση, αμόρφωτους πάνω σε θέματα ψυχικής υγείας. Θα αφηγηθώ την αφορμή του προβληματισμού μου: βρισκόμουν πρόσφατα στην εργασία μου, στην αίθουσα όπου κάνουμε διάλειμμα όλοι οι εργαζόμενοι. Εκείνη τη στιγμή βρίσκονταν μέσα καμιά δεκαριά άτομα, μεταξύ αυτών διευθυντές άλλων γραφείων κλπ. Έτρωγα φαγητό από το σπίτι μου ανάμεσα σε δυο meetings όταν μπαίνει μέσα ο διευθυντής μου ο οποίος λέει δυνατά “για να δούμε τι έχει μέσα το τοστ σου!” Τραβάει το χέρι μου κοιτώντας το φαγητό μου για να συνεχίσει στον ίδιο τόνο “φυσικά, έτσι κρατιέται η κυρία. Αλλά δεν της αρέσει να το λέμε, να θα κοκκινίσει πάλι”. Για την ιστορία, έχω ένα μακρύ ιστορικό μάχης με διατροφικές διαταραχές, μια εφηβεία με νοσηλείες σε νοσοκομεία, χρόνια θεραπειών. Παρ’όλο που μπορώ πλέον με υπερηφάνεια να με αποκαλώ ένα υγιές άτομο, με φυσιολογικό βάρος και φυσιολογικές διατροφικές συμπεριφορές εδώ και 5-6 χρόνια, υπάρχουν ακόμα λόγια και καταστάσεις που μου προκαλούν άγχος ή τουλάχιστον ενόχληση. Στην προκειμένη περίπτωση ένιωσα άβολα. Ίσως ο καθένας να ένιωθε έτσι γιατί το περιεχόμενο του τοστ μου δεν αφορά την ομήγυρη, αλλά ένιωσα μία παραπάνω πίεση στη συσχέτιση βάρους/τροφής, μία σύνδεση που με κόπο έμαθα να μην κάνω. Η ερώτησή μου είναι η εξής Α, μπα: πώς αντιμετωπίζω τέτοιες συμπεριφορές χωρίς να μιλήσω ανοικτά για την προιστορία μου, που δεν αφορά κανέναν? Πώς εκπαιδεύουμε ανθρώπους στο να αποφεύγουν triggering σχόλια? Στο κάτω κάτω, ο κάθε άνθρωπος με τον οποίο αλληλεπιδρούμε κουβαλά ένα άγνωστο συναισθηματικό/ψυχολογικό φορτίο που δε χρειάζεται να γνωρίζουμε για να μη χρειαστεί να προκαλέσουμε.
-Εμ.
Η ερώτηση «πώς απαντάμε στους ανθρώπους που….» είναι τόσο συχνή πια, όσο και η ερώτηση «μήπως είμαι υπερβολική». Πιστεύω ότι βασικά, είναι η ίδια ερώτηση. Και θα σας πω γιατί.
Και στις δυο ερωτήσεις η αγωνία που κρύβεται από πίσω είναι «πώς θα γίνει να μην αναστατώνομαι όταν με προσβάλλουν». Η πρώτη, ενεργητική «τι να λέω ώστε να μην ξανακούσω επιθετικές ερωτήσεις ώστε να μην αναστατώνομαι» και η άλλη παθητική «μήπως δεν ήταν καν επιθετική ερώτηση, άρα αναστατώθηκα χωρίς λόγο».
Η απάντηση μου, η πρακτική μου απάντηση, είναι «δεν έχει σημασία τι θα απαντήσεις, ό,τι και να απαντήσεις, θα σου το ξαναπεί. Αν όχι αυτός, κάποιος άλλος».
Η ουσιαστική απάντηση είναι «μην νιώθεις άσχημα που νιώθεις άσχημα με τις επιθέσεις».
Αυτό που διαισθάνομαι είναι ότι πίσω από αυτές τις ερωτήσεις κρύβεται ενοχικότητα. Ενοχικότητα για την ένταση και την ύπαρξη αρνητικών συναισθημάτων. Και μια αγωνία για να κρυφτούν, να υποβαθμιστούν, και να γυρίσουν εσωτερικά, αντί να εκφραστούν όπως είναι, δηλαδή, κυρίως ως θυμός.
Όταν σου κάνουν επιθετική ερώτηση/σχόλιο, η ευθύνη βρίσκεται με αυτόν που την κάνει. Εσύ έχεις δικαίωμα να αισθανθείς όπως θέλεις, και αυτό είναι το σημαντικό: δεν έχει σημασία αν έχεις ιστορικό με το φαγητό για να θυμώνεις. Αυτό που έκανε ο διευθυντής είναι αγενές, παρεμβατικό, και έχει ΣΤΟΧΟ να σε κάνει να νιώσεις άβολα. Αυτό είναι το σημαντικό. Ότι ο άλλος είχε αυτόν τον στόχο. Το τι θα απαντήσεις, είναι τελευταίο στη σειρά της σπουδαιότητας. Δεν υπάρχει κάτι που θα πεις και θα σταματήσουν όλα τα επιθετικά σχόλια στη ζωή σου. Δεν υπάρχει! Η αγένεια είναι σαν την πανδημία, είναι ένα νέφος που τυλίγει όλες τις συναναστροφές. Η επιθετικότητα, επίσης.
Πώς οχυρώνεσαι, λοιπόν; Όπως ισχύει με όλα τα φάρμακα και όλα τα εμβόλια, δεν υπάρχει 100% προστασία. Πρέπει να το συνειδητοποιούμε αυτό. Πέφτουν βέλη – δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοπροαίρετοι, και πολλοί (όλοι) κάνουν επιθετικά σχόλια γιατί έχουν τα δικά τους θέματα. Δεν είναι δικαιολογία, είναι πραγματικότητα όμως. Άρα το «τι απαντάμε σε αυτούς που…» δεν έχει και τόση σημασία. Πες ό,τι σου κατεβαίνει, ανάλογα με την περίσταση. Αυτό που έχει σημασία είναι να ξέρεις ότι δεν είσαι ειδικά εσύ ο στόχος, δεν τα λένε σε σένα επειδή το αξίζεις, τα λένε παντού, και αν τα λένε συχνά σε σένα, δεν είναι ότι δεν ξέρεις τι να απαντήσεις, είναι ότι αντιδράς σα να φταις που ο άλλος είναι επιθετικός, σα να είσαι εσύ η αιτία που είναι επιθετικός, σα να μην είναι επιθετικός από μόνος του.
Υπό αυτό το πρίσμα, «τι απαντάμε» σε κάποιον που στα καλά καθούμενα έρχεται και μας δίνει ένα χαστούκι; «Εξαρτάται» δεν είναι η απάντηση; Εξαρτάται από το ποιος είναι, ποιος είναι δίπλα σου, και τι όρεξη έχεις εκείνη την ώρα. Το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου δώσει στα καλά καθούμενα ένα χαστούκι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάποτε, πριν χρόνια, σε μεγάλη παρέα, είπα με καμάρι το γνωστό απαράδεκτο ανέκδοτο (ήταν πολύ της μόδας τότε) “τι έχει η Αννούλα που δεν έχει κανένα άλλο παιδάκι στο σχολείο; Καρκίνο”.Η ομήγυρη ξεκαρδίστηκε κι εγώ καμάρωνα, εκτός από μια κοπέλα η οποία απλώς μειδίασε. Λίγο μετά την έπιασα και ούτε λίγο ούτε πολύ της ζήτησα το λόγο που δεν κατουρήθηκε από τα γέλια με το υπέροχο αστείο μου, όπως οι άλλοι. Κι εκείνη, σχεδόν απολογητικά, μου είπε ότι επειδή πρόσφατα διαγνώστηκε με καρκίνο, ένιωσε λίγο αμήχανα. Αυτά, για το ξερό μας το κεφάλι και τις λέξεις που πετάμε με τόση… Διαβάστε περισσότερα »
μα αλήθεια, θεωρούνταν κάποτε αστείο αυτό;
Λυπάμαι, αλλά ναι. Και άλλα, πολύ χειρότερα.
Ω ναι κάποτε αυτά τα «μαύρα» ανέκδοτα με τη μικρή Αννουλα ήταν πολύ της μόδας, τουλάχιστον σε ηλικίες Γυμνασίου – Λυκείου. Σε αυτές τις ηλικίες, αν είσαι και λίγο τυχερός, έχεις την εντύπωση ότι ο θάνατος είναι κάτι που δε σε αγγίζει, άσε που στο μυαλό σου το να σοκάρεις τους αλλους σου προσθέτει πόντους coolness.
Δεν χρειάζεται να έχεις καρκίνο για να μην γελάσεις μ’ αυτο το “αστείο” πάντως.
Κι όμως, πίστεψέ με, κάποτε θεωρούνταν απλώς black humour, δηλαδή πετάω την καφρίλα μου ελευθέρως. Ενσυναίσθηση;;; Άγνωστη λέξη, τότε. Αλλά ευτυχώς, αλλάζουν τα πράγματα. Προς το καλύτερο.
Στ’ αλήθεια αλλάζουν προς το καλύτερο, μην το ξεχάσουμε ποτέ αυτό.
Κάποτε είχαν βγει ανέκδοτα για συγκεκριμένο παιδί, που είχε υποστεί πολύ σοβαρό ατύχημα, το είχε αντιμετωπίσει με δύναμη, με αξιοπρέπεια κι αυτό κάποιοι δεν μπορούσαν να το χειριστούν και το έκαναν ανέκδοτο…
Το μυστικό κρύβεται στη φράση “να θα κοκκινίσει πάλι”. Σου ασκεί έλεγχο. Του προκαλεί ηδονή να σε φέρνει σε δύσκολη θέση. Όχι εσένα προσωπικα. Αλλά το κάθε άτομο που θεωρεί και του δείχνει πως είναι ευάλωτο. Θωρακίσου όπως μπορείς και βάλε αυτά τα σκουπίδια άλλη φορά στη θέση τους!!! Ανθρώπους δε θα τους κάνεις, αλλα τουλάχιστον θα φύγουν από το κεφάλι σου.
ΥΓ: Μην επιτρέπεις σε κανεναν να σε αγγίζει χωρίς την άδεια σου!!!! Ακούς εκεί “Τραβάει το χέρι μου”. Ο παλιομ@λ@κ@ς!!!!!
Ο ιδιοκτήτης της εταιρίας που δουλεύω είναι ένας κάφρος. Ξέρεις από αυτούς τους αυτοδημιούργητους που νομίζουν οτι έκαναν λεφτά και μπορούν να μας μαμήσουν όλους. Ερχόταν λοιπόν στο γραφείο μου συχνά πυκνά και μπροστά σε κόσμο άρχιζε τα πότε θα παντρευτείς εσύ, παιδάκι δεν θες να κάνεις, πάλι στην Αγγλία πήγες (όλοι οι Άγγλοι για αυτόν είναι gay). Εννοείται πως αυτού του είδους οι άνθρωποι μυρίζονται απο χιλιόμετρα την αδυναμία, την ευαισθησία και ότι άλλου είδους συναίσθημα μπορεί να κάνει κάποιον να νιώσει άσχημα. Για πολύ καιρό γινόμουν έξαλλος, στεναχωριόμουν και απελπιζόμουν γιατί ποτέ δεν έβρισκα κάτι καλό να απαντήσω… Διαβάστε περισσότερα »
Ειναι αυτοματισμος περασμενος στο DNA . Ειναι εξελικτικη στρατηγικη. Θελει πολυ κοπο και χρονο και θα μεινεις πισω, αν τσεκαρεις τη δυναμη χαρακτηρα καθενος ξεχωριστα. Φερεσαι επθετικα και ¨τσακιζεις” ψυχολογικα σχεδον αυτοματα το 40% πιο αδυναμο κομματι των γυρω σου, και επισης ξεχωριζεις αμεσα το 10-20% που δεν μασησε .
”Σε ευχαριστω για το ενδιαφερον,αλλα ουτε η μανα μου τετοια καουρα για το τι εχει μεσα το τοστ μου”Χαιρομα παρολαυτα που εχεις κατι να ασχοληθεις στη μιζερη ζωη σου”
Νομίζω κάπου το έχω ξαναπεί αλλά είχα συνάδελφο που κάθε πρωί σχολίαζε τι έτρωγα . “Πάλι σάντουιτς τρως; Καλά μπουγάτσα τέτοια ώρα , καλά δεν προσέχεις καθόλου;” Κάποια στιγμή τον ρώτησα “Ποιος σε διόρισε αστυνομία φαγητού ;” ” Εεεεε κανείς ” “Ωραία λοιπόν μην ασχολείσαι θα τρώω ότι θέλω ” τέλος .
Καλά του είπες!
Εγώ, επειδή αυτές οι επιθέσεις με πιάνουν πάντα απροετοίμαστη, έχω σαν ατάκα το “από αγένεια τα πάμε τέλεια βλέπω” είναι εύκολο τσιτάτο και κολλάει παντού!!
Ωραιότατο. Καυστικό, σαρκαστικό και ούτε καν “αγενές”.
Έχω βρεθεί στη θέση σου πάρα πολλές φορές. Στο παρελθόν για 15 χρόνια είχα προϊσταμένους άχρηστους, που δεν είχαν ιδέα από διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού. Μιλάμε για υπανθρώπους, απόλυτα σεξιστες και μισογύνιδες. Ανθρώπους που θα έπρεπε να βρίσκονται κάτω από ψυχιατρική παρακολούθηση. Αλλες φορές αντιδρούσα στις προσβολές και δεν ανεχομουν της χειριστικές συμπεριφορές τους και άλλες φορές τα κατάπινα και έσκυβα το κεφάλι. Ωσπου άρχισα να ξυπνάω στον ύπνο μου από εφιάλτες και να με πιάνουν κρίσεις πανικού, να έχω θυμό μέσα μου και να μου φταίνε όλα. Εννοείται πως επηρεάστηκε και η σχέση μου με την οικογένειά μου. Ευτυχώς αντέδρασα… Διαβάστε περισσότερα »
“Να, φάτο εσύ, μπας και χάσεις κι εσύ κάνα κιλό.”
Όχι; Πολύ αγενές;
“Αν το θέλετε, πάρτε το. Όχι, όχι, αλήθεια, επιμένω. ΜΑ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΔΗΛΑΔΗ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΠΡΟΣΒΑΛΕΤΕ?”
Να δούμε αν θα ξανασχοληθεί με το φαγητό σου όταν τον μπουκώσεις με το ζόρι. Αν ναι, την επόμενη φορά, φέρε τοστ με κουνουπίδι, πίκλες και μπάμιες και κάνε το ίδιο.
Φανταστική απάντηση για εκτύπωση και τοιχοκόλληση. Έχω το σύνδρομο του καλού παιδιού κατάλοιπό από την οικογένειά μου και έχω δυσκολευτεί ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ να αντιμετωπίσω τέτοιες καταστάσεις. Πρώτον ένιωθα ενοχές για την 0,…% αλήθεια που μπορεί να έκρυβαν και δεύτερον μετρούσε περισσότερο για μένα να μη με περάσει ο επιτιθέμενος ως ‘Ξυνή’ που ‘ούτε ένα αστείο δεν δέχεται’ αλλα να είμαι ‘κουλ και άνετη’ κλπ παρά να προστατέψω τον εαυτό μου από την επίθεση. Όμως όλα αυτά μπαίνουν κάτω από το δέρμα σου σιγά σιγά και μου πήρε χρόνια και δουλειά να το καταλάβω. Στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.… Διαβάστε περισσότερα »
Πολλές φορές που έχει τύχει, ειδικά όταν ήμουν πιο μικρή και κοκκίνιζα πιο εύκολα, να το κάνουν επίτηδες.Κυρίως άντρες.
Μου είχε συμβεί μια φορά σε ένα μπαρ αυτό και δίπλα καθόταν ένας μεγάλος κύριος μόνος του και μου λέει:
“Μην αισθάνεσαι άσχημα που κοκκινίζεις αυτό που έχεις είναι σπάνιο και προσπαθούν να στο πάρουν. Να είσαι περήφανη που νιώθεις τόσο έντονα τα πράγματα.” ή κάπως έτσι δεν θυμάμαι ακριβως.