Αγαπητή Αμπα, είμαι γκει άντρας, μένω στο εξωτερικό πάρα πολλά χρόνια και είμαι σε σχέση επίσης πολλά χρόνια. Με το σύντροφό μου έχουμε όνειρο την απόκτηση παιδιού και πλέον νιώθουμε ότι θέλουμε να γίνει άμεσα. Ο λόγος που διστάζω και δεν το προχωράμε είναι γιατί θα ήθελα ένας από τους δύο μας (είμαι διατεθειμένος να είμαι εγώ αυτός) να μη δουλεύει και να αφιερώνει το χρόνο του στην ανατροφή του παιδιού. Η αντίληψή μου αυτή για το ποια είναι επαρκής γονεϊκότητα έχει προκύψει από το ότι μεγάλωσα με εργαζόμενους γονείς (δούλευαν οκτάωρο, όχι υπερωρίες), και ένιωθα παραμελημένος ή ότι μου έλειπαν σε βασανιστικό βαθμό. Δεν θα έλεγα ότι με παραμέλησαν ποτέ στην πραγματικότητα, και η γιαγιά μου που με πρόσεχε ήταν καλή και την αγαπούσα. Έχω κάνει ψυχοθεραπεία αλλά δε συζητήσαμε ιδιαίτερα το γιατί ένιωθα έτσι (και φάνηκε να μην έκαναν κάποιο λάθος οι γονείς μου), κυρίως γιατί ασχολούμασταν με άλλο θέμα (τη συμφιλίωση με το σεξουαλικό μου προσανατολισμό). Στο τώρα, το να μη δουλεύει ένας από τους δύο δεν είναι βιώσιμο πλάνο από οικονομική άποψη. Παρ όλα αυτά νιώθω ότι δε θα είμαι αρκετά καλός γονέας αν είμαι εργαζόμενος. Έχει βάση αυτό που λέω? Τι πρέπει να κάνω για να αποφασίσω? Επίσης να αναφέρω ότι έχω απόλυτα αρρενωπή συμπεριφορά και συμπεριφορικά ταυτίζομαι με τον ανδρικό ρόλο (αυτό το σημειώνω γιατί μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι έχω αυτές τις σκέψεις γιατί ταυτίζομαι με το ρόλο της γυναίκας και νιώθω τις ενοχές στις οποίες φορτώνει την μητέρα η πατριαρχία)
Πιστεύω ότι πρέπει να κάνεις θεραπεία για να λύσεις το θέμα με τη σχέση σου με τους γονείς σου, γιατί αυτό που ένιωθες δεν το ένιωθες επειδή ήταν εργαζόμενοι οι γονείς σου (ούτε υπονοώ ότι όντως σε παραμέλησαν). Είναι πάρα πολύ σημαντικό να το λύσεις πριν αποκτήσεις παιδί, γιατί αν έχεις τόσο απλουστευμένες απόψεις για τον ρόλο ενός γονιού, θα σου βάλει πολλές τρικλοποδιές η ζωή.
Δεν είναι από μόνη της κακή ιδέα να μείνεις σπίτι αν το επιθυμείς, αλλά α) αν αυτό σημαίνει μεγάλο οικονομικό πρόβλημα και β) αν το κάνεις επειδή νομίζεις ότι έτσι θα διορθώσεις ένα λάθος που νομίζεις ότι έγινε στην δική σου παιδική ηλικία, όχι. Τότε, όχι.
Μπορείς να παραμελείς το παιδί σου άνετα ακόμα και αν είσαι όλη σου τη ζωή μέσα στο σπίτι. Μπορείς να είσαι αφοσιωμένος γονιός με πλήρες ωράριο. Καλοί γονείς δεν είναι αυτοί που παρατάνε τη ζωή τους και την αφιερώνουν στα παιδιά τους. Τα παιδιά δεν χρειάζονται οσιομάρτυρες, δεν χρειάζονται θυσίες, δεν θέλουν να έχουν αυτό το βάρος. Επίσης έχεις βγάλει από την εξίσωση τον σύντροφό σου, που τον επηρεάζει επίσης αυτή σου η απόφαση. Γι’ αυτό η πρώτη δουλειά είναι να ανακαλύψεις τι συνέβη στα παιδικά σου χρόνια και τα θυμάσαι με αυτόν τον τρόπο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Παντως η μαμα μου που δεν δουλευε μια χαρα με παραμελουσε σε πραγματα σημαντικα για μενα. Γι αυτην το σημαντικο ηταν να υπαρχει μαγειρεμενο φαγητο και καθαρο σπιτι. Δεν καθοτανε ποτε μαζι μου (βαριοταν νομιζω να κατσει να ασχοληθει με ενα μικρο παιδι). Και απο στενους φιλους που το εχω συζητησει , εχουν ζησει παρομοια με γονιο παροντα-αποντα. Πως γινεται να εισαι γονιος ‘παροντας-αποντας’? Κι ομως γινεται. Εγω δουλευω 8-9 ωρες. Απο επιλογη, παραμελω το σπιτι και αλλα πραγματα και περναω χρονο με τα παιδια μου. Τα βγαζω καθε μερα εξω, εστω και για μια βολτα γυρω απο το τετραγωνο.… Διαβάστε περισσότερα »
“Δεν καθοτανε ποτε μαζι μου (βαριοταν νομιζω να κατσει να ασχοληθει με ενα μικρο παιδι).”. Μία γνωστή μου είχε πει ότι βαριέται να παίξει με την κόρη της. Δεν ξέρω, βέβαια, πώς νιώθει η κόρη της, μπορεί να μην υπάρχει κανένα θέμα. Αλλά πιστεύω ότι πολλοί γονείς το νιώθουν αυτό. “υγ. της ειχα διηγηθει μια μερα ενα ονειρο και επειδη κατα τη γνωμη της κραταγε πολυ ωρα η διηγηση, εκνευριστηκε και με σταματησε. τοτε ειχα συνειδητοποιησει οτι βαριοταν να με ακουει και να μιλαει μαζι μου και σταματησα”. Πώς ένιωσες εκείνη τη στιγμή; Μου φαίνεται μεγάλη ακύρωση όλο αυτό. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν θυμαμαι γιατι ημουν μικρη, υποθετω ενοιωσα αβολα και σιγουρα ενοιωσα ματαιωση. Αλλα γενικα τη μαμα μου την εχω συγχωρησει για οσα εκανε και δεν εκανε. Την αγαπω πραγματικα. Ηταν μεγαλο θυμα της πατριαρχιας και εκανε οτι καλυτερο μπορεσε με λιγοστα μεσα (φτωχη και αμορφωτη).
Κανω οτι μπορω, ευχαριστω.
Επίσης, έχε υπόψη σου ένα σχόλιο που έκανε η Λένα νομίζω πριν λίγες μέρες σε κάποιο άλλο θέμα (δε το βρίσκω δυστυχώς), και το οποίο μπορεί να έχει βάση και εδώ. Μη γίνεις δορυφόρος του παιδιού σου, κάνε το παιδί σου δορυφόρο σου. Το να βλέπει ότι εργάζεσαι ή ότι κάνεις άλλα πράγματα (χωρίς φυσικά να το παραμελείς) είναι υγιές.
Ως παιδι που μεγαλωσα με μια μανα που δεν δουλευε εχω να σου πω πως στην κυριολεξια ΔΕΝ ΤΗΝ ΑΝΤΕΧΑ!!!!!! Ημασταν η δουλεια που δεν ειχε, η 24ωρη απασχοληση της, ολο της το ειναι, η αστειρευτη ενεργεια της, το παθος της, ολα μα ολα ηταν πανω μας!!! Ειχε τοσο δυναμισμο και απο την στιγμη που δεν ειχε μια δουλεια να τον εκτονωνει, τον εκτονωνε σε εμας. Εψαχνε κρυφα τα τετραδια μας, τα ημερολογια μας, τις τσεπες μας, ανοιγε τα γραμματα μας, τα συρταρια μας οταν λειπαμε σχολειο για να βρει αν εχουμε γκομενο ή αν υπηρχε κατι κακο. Ηθελα να… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο σε καταλαβαίνω! Και η δικη μου μαμα ηταν κολλημένη πάνω σε μένα και στην αδερφή μου.Όταν κατάφερα επιτέλους να μετακομίσω μονη μου, έφυγε ένα τεράστιο βάρος από πάνω μου.
Δεν συμφωνώ καθόλου στο ότι αν δεν είσαι σπίτι συνέχεια με το παιδί είσαι ανεπαρκής γονιός. Αυτή τη στιγμή είμαι με ένα μωρό 6 μηνων σπίτι σε άδεια ανατροφής και μπορώ να σου πω με πάσα ειλικρίνεια ότι μου λείπει πολύ η δουλειά μου και νιώθω ότι δεν είμαι ο εαυτός μου χωρίς αυτή. Εννοείται πως αυτό που ισχύει για μένα δεν είναι απαραίτητο να ισχύει για σένα. Απλά θέλω να καταλήξω ότι όταν αποφασίζει κάποιος να μείνει σπίτι για να μεγαλώσει ένα παιδί πρέπει να είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος γιατί πρόκειται περί τεράστιας αλλαγής αλλιώς το αισθάνεσαι ως θυσία και… Διαβάστε περισσότερα »
Στο κομμάτι της δουλειάς συμφωνώ απόλυτα. Βλέπω τη σύζυγό μου που έχει άδεια ανατροφής και ορισμένες φορές αισθάνεται ότι χάνει τον εαυτό της γιατί δεν κάνει τίποτα για εκείνη. Κι εγώ από την πλευρά μου, έρχομαι στο γραφείο ακόμα και τα σαββατοκύριακα και το βλέπω ως ευκαιρία να κάνω κάτι που αφορά μόνο εμένα και να νιώσω ότι δε μένω στάσιμος.
Σε νιώθω! Μου λείπει πολύ η δουλειά μου και ανυπομονώ να γυρίσω όταν έρθει η ώρα. Κι εγώ το ίδιο αισθάνομαι, ότι έχω χάσει μια σημαντική πλευρά του εαυτού μου. Η ζωή δεν είναι μονοσήμαντη και κατά την άποψή μου δεν πρέπει να την αντιμετωπίζουμε έτσι γιατί το βρίσκουμε μπροστά μας κάποια στιγμή.
Θα βάλω μια άλλη οπτική: μήπως δε σου αρέσει η δουλειά σου;! Δηλαδή κι εγώ όταν δουλευα σερβιτόρα στην ταβέρνα σκεφτόμουν, διάολε, αν κάνω παιδί, θα πρέπει να το βλέπω μόνο κάποιες ώρες τη μέρα για να δουλεύω μια δουλειά που είναι άσχετη με το αντικείμενο και μετά βίας μου πληρώνει το νοίκι; Δεν ξέρω, απλά ρίχνω μια ιδέα.
Ήταν το πρώτο που σκέφτηκα! ( Όμοιοπαθούσα )
Αν οι γονείς σου ήταν ψυχροί και απόμακροι συναισθηματικά, ακόμα και να ήταν 24 ώρες το 24ωρο σπίτι και να ασχολούνταν μαζί σου, θα ένιωθες το ίδιο…Ίσως να ήταν και χειρότερο…Κάνε θεραπεία.
Αγαπητε φιλε, καταρχας ευχομαι να γινετε συντομα γονεις και να χαιρεστε το παιδακι σας! Στο δια ταυτα, ειναι παραπανω απο προφανες οτι δεν ενιωθες παραμεληση απο το 8ωρο των γονιων. Αυτο ισως να γινοταν αν εμενες εντελως μονος σου στο σπιτι, πραγμα αδυνατον φυσικα. Η παραμεληση που ενιωθες ηταν ομως αληθινη για σενα και πρεπει να βρεις την αιτια. Ηταν κατι δικο σου πχ υπερβολικη ανασφαλεια? Ηταν κατι που ασυναισθητα εκαναν οι γονεις σου, περα απο το οτι ελειπαν? Ειναι αδυνατον να μη λειψεις απο το παιδι σου. Ακομη και φουλ ταιμ να εισαι μαζι του, καποιες φορες λογω συνθηκων… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάλι έχοντας την μητέρα μου μονιμα στο σπίτι (και μόνο τον μπαμπά να εργάζεται), έχω να πω ότι ως παιδί μια από τις πιο ομορφες αναμνήσεις μου, ειναι να επιστρέφω από το σχολειο και να μυρίζω το ζεστό, φρεσκομαγειρεμένο, φαγητό. Όμως, καταφέρνοντας να μετακομίσω μονος μου στα 30 (για οικονομικούς λόγους δεν μπορούσα νωρίτερα), εκεί έμαθα να μαγειρεύω, να καθαρίζω το σπίτι και γενικότερα να ειμαι αυτάρκης, νιώθοντας πολύ υπερήφανος για τον εαυτό μου. Από προσωπική εμπειρία και μόνο, θέλω να σου πω ότι καλύτερο γονιό σίγουρα δεν σε κάνει η μόνιμη παρουσία, αλλά η αγάπη και τα εφόδια… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι πολύ όμορφη η ανάμνησή σου και εχει να κάνει με την φροντίδα που ένιωθες! Να πω ότι η κόρη μου τρώει στο σχολείο και όχι στο σπίτι και μου έχει πει πολλές φορές πόσο καλά αισθάνεται γιατί της αρέσουν τα πράγματα που της βάζω στην τσάντα της και τα άλλα παιδιά δεν έχουν καλό φαγητό κάποιες φορές. Θέλει φροντίδα να βάλεις κάτι υγιεινό, που τα άλλα παιδιά στο εξωτερικό δεν θα κοροϊδέψουν και να την κάνεις να αισθάνεται αυτοπεποίθηση με αυτά που έχει. Με όλα αυτά θέλω να πω ότι υπάρχουν πολλά πρότυπα και η φροντίδα έχει πολλούς δρόμους… Διαβάστε περισσότερα »
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο απ’ όσο νομίζεις. Παραμέληση δεν σημαίνει μόνο ότι κάποιος παρατάει το παιδί του και κάνει τη ζωή του αδιαφορώντας γι αυτό. Υπάρχει και η συναισθηματική παραμέληση, όταν δηλαδή οι γονείς είναι στο σπίτι αλλά είτε δεν έχουν διάθεση να ασχοληθούν με το παιδί είτε είναι απόμακροι απέναντί του. Από εκεί πηγάζει ο φόβος σου, δε θέλεις να επαναλάβεις τα ίδια λάθη, πράγμα πολύ λογικό για έναν νέο γονιό. Το να δουλεύεις δε σε κάνει κακό πατέρα..
Η τελευταία διευκρίνηση πραγματικά κι εμένα με παραξένεψε και δεν είμαι σίγουρη αν κατάλαβα καλα τι εννοεί. Χαίρομαι που το έθιξες.