Αγαπητή Α, Μπα, ο σύντροφος μου έχει 2 γιούς 24 και 26 χρόνων. Εγώ ήμουν παντρεμένη χωρίς παιδιά. Σε συζήτηση μας, υπήρξε διαφωνία σε σχέση με τα άγχη και τις ευθύνες του καθενός. Αυτός πιστεύει πως όποιος έχει παιδιά έχει περισσότερες αγωνίες, εγώ πιστεύω πως η βασική αιτία της έννοιας για κάποιον είναι η αγάπη (έχω μια αδερφή που τη λατρεύω). Τι πιστεύει η επιστήμη; σας ευχαριστώ
Δεν καταλαβαίνω την διαφωνία, ούτε την απάντησή σου.
Όποιος έχει παιδιά έχει περισσότερο άγχος από κάποιον που δεν έχει; Όχι απαραίτητα.
Όποιος έχει παιδιά έχει περισσότερες ευθύνες από κάποιον που δεν έχει; Όχι απαραίτητα.
Μήπως σου έλεγε ότι αυτός, ο συγκεκριμένος, έχει περισσότερα άγχη και ευθύνες από σένα, συγκεκριμένα;
Δεν ξέρω, μπορεί, αλλά γιατί αυτό να καταλήξει σε «διαφωνία»; Δεν είναι παράσημο να έχεις άγχος και ευθύνες για να το διεκδικείς.
Και με αυτό που απάντησες, τι θέλεις να μας πεις; Ότι αγαπάς την αδερφή σου όσο αγαπάει αυτός τα δυο του παιδιά; Και γιατί όχι, αλλά και τι έγινε;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ ως λογικό συμπέρασμα είναι ότι κάποιος όταν κάνει παιδιά, έχει μεγαλύτερες ευθύνες και άγχος σε σχέση με τη ζωή του προ παιδιων. Η σύγκριση γίνεται δηλαδή στο ίδιο άτομο. Πράγματι δεν υπάρχει λόγος ούτε ουσία στο να γίνονται τέτοιες συγκρίσεις μεταξύ διαφορετικών ατόμων.
Αυτό πήγα να γράψω κι εγώ. Αλλά μόνο όταν κάνεις παιδιά μπορείς να θεωρήσεις τα προηγούμενα άγχη σου λιγότερο σημαντικά. Όταν όμως τα βίωνες πριν τα παιδιά, το ίδιο σε “τρώγανε”. Απλώς όταν κάνεις παιδιά καταλαβαίνεις ότι κάποια προβλήματα που είχες πριν τα είχες μεγαλοποιήσει.
Ε ναι. Οσοι έχουν παιδιά έχουν όλες τις αγωνίες των άλλων + κάτι αρκετό παραπάνω. Σε συγκρίσιμα μεγέθη βέβαια -γιατί μπορεί να έχεις παιδιά και γενικά να είσαι στ’ @@μου όλα, μπορεί να είσαι όλη μέρα αγχωμένος χωρίς προφανή λόγο, επειδή έτσι είσαι.
Εγώ αυτόν μια χαρά τον καταλαβαίνω, τη δική σου απάντηση πάλι όχι. Κι εγώ πιστεύω ότι έτσι όπως είναι δομημένη η κοινωνία, όπου δηλαδή οι περισσότεροι ανθρώποι κάνουν παιδιά, όχι μόνο αυτοί δηλαδή που έχουν βοήθεια στη φύλαξη από κράτος, νταντάδες και λεφτά, ναι τα παιδιά είναι ένα επιβαρυντικός παράγοντας. Και σε άγχος και σε ευθύνη και σε κουραση. Προφανώς κάποιος σινγκλ χωρίς παιδιά μπορεί να έχει απαιτητική δουλειά, οικονομικα άγχη, γονείς να φροντίσει και κάποιος πλούσιος με πέντε παιδιά να κάνει ζωαρα. Στατιστικά πιστεύω όμως ότι οι γονείς είναι πιο επιβαρυμένοι από τους ατεκνους. Η σύγκριση πάλι με την… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι παράσημο τα άγχη και οι ανησυχίες συμφωνώ. Είναι όμως στοιχεία που δείχνουν την αξία μας και πόσο καλά μπορούμε να τα καταφέρουμε παρ’ ότι ασχολούμαστε με τόσα πολλά, διαφορετικά και δύσκολα. Νομίζω κάπου εκεί σας πήγε η συζήτηση φιλη. Φυσικά και μπορεί να ανησυχείς για την αδερφή σου και να την αγαπάς, αλλά δεν είσαι (δεν θα πρεπε να σαι, τουλάχιστον) υπεύθυνη για την επίβιωση της όπως θα σουν αν ήταν παιδί σου. Εγώ από τότε που έκανα παιδιά κατάφερα να βρω τρόπο να ανησυχώ γι’ αυτά, που ούτε φανταζόμουν οτι υπήρχε. Ίσως αυτό να εννοούσε ο φίλος… Διαβάστε περισσότερα »
Δείχνουν ”την αξία μας και το πόσο καλά τα καταφέρνουμε” σε ποιον;
φαντάζομαι στον εαυτό μας(.) ή στους άλλους(?) ή στο σύμπαν (!) δεν μπορώ να διαλέξω…
γιατι δειχνουν την αξια μας οι αγωνιες και τα αγχη; δεν το καταλαβαινω..
Μου φαίνεται δεδομένο πως τίποτα δεν συγκρίνεται με την αγωνία του γονιού, που είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για το παιδί του και που δέθηκε μαζί του όταν ήταν πλήρως ανυπεράσπιστο (άρα δόμησε και την αντίστοιχη σχέση). Βλέπω και στους δικούς μου γονείς πως ότι και να τους συμβεί, καλό ή κακό, πρώτη σκέψη είναι πως θα επηρεάσει εμένα και είναι άνθρωποι με ζωή, δουλειά, φίλους, ο καθένας τον γάμο του. Αλλά… ποιος ο λόγος για να γίνει αυτή η σύγκριση; Γιατί ένιωσες άσχημα και θες να τον πείσεις για το αντίθετο; Το άγχος και η αγωνία πιάνουν ταβάνι σε όλους για… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί μου δημιουργήθηκε η εντυπωσούλα, λιγουλάκι, όσο πατάει η γάτα, ότι ο σύντροφος αυτό το λέει, πως να το πω, για να σε υποτιμήσει κάπως? Μήπως κρύβεται από πίσω η παλιά και αγαπημένη αντίληψη ότι μια γυναίκα που δεν έχει παιδιά, δεν έχει εκπληρώσει τον βασικό σκοπό για τον οποίο ήρθε σε αυτή τη ζωή? Λέτε να είμαι υπερβολική?
Κι όλα μπερδεύονται γλυκά.
Στο δικό σου μυαλό μπορεί. Στο δικό μου όχι.
Κι εμενα αυτη η εντυπωση μου δημιουργηθηκε, οσο παταει μια πολυ χοντρη, αρσενικη γατα με 45 νουμερο παπουτσι. Οτι ειχε ενα υφος υποτιμησης η δηλωση του αυτη. Για την παλια αγαπημενη αντιληψη δεν ξερω, αλλα μια δοση ανταγωνισμου και υποτιμησης τη διακρινω οσο να πεις.
Δεν καταλαβαίνω γιατι να βγαλουμε συμπέρασμα ότι προσπαθεί να την υποτιμήσει. Γιατί να μην είναι αντίστροφο, ότι δηλαδή αυτή προσπάθησε να τον υποτιμήσει πάνω σε συζητηση τους σχετικά με τις αγωνίες και τα άγχη όπου αυτή του λέει “ε σιγα το άγχος που έχει μεγάλωσαν τα παιδια σου” κτλ κτλ
Μα υποθέσεις κάνουμε έτσι και αλλιώς. Δεν είμαστε μπροστά στη συζήτηση τους.
Παλιά νοοτροπία μου μυρίζεται, μου θυμίζει τους παππούδες μου που έκαναν διαγωνισμό ποιος έχει περισσότερες παθήσεις και πόνους από τον άλλον και τους γονείς μου που όταν πέρασα τα 30 ενώ δούλευα, έμενα μόνη μου ανεξάρτητη κτλ μου είπαν ότι καλά πέρασα μέχρι τώρα αλλά ΠΡΕΠΕΙ να αρχίσει η πραγματική ζωή δηλαδή οι δυσκολίες και τα ΑΓΧΗ. Μα γιατί;;;
Γιατί αν δεν τα περνάς, κάτι έκαναν λάθος αυτοί που τα πέρασαν. Νομίζω πώς όσοι λένε πρέπει για τους άλλους, βάζουν αυτοί πρώτα πολλά πρέπει στον εαυτό τους και μετά έχουν νευρα και με τον εαυτό τους και με όλους.
Πως το ζειτε έτσι βρε παιδια; το βγαζετε και το χτυπάτε στα τραπέζια ποιός έχει περισσότερο άγχος, ποιός αγαπάει περισσότερο και ποιόν… χτυπάτε το χερι σας σε τοίχο και διαφωνείτε ποιος πόνεσε περισσοτερο; φίλη μου δεν μου αρέσει αυτή η συζήτηση γιατι δείχνει μια προσπάθεια “αγιοποίησης” του ενός και “υποτίμησης” του άλλου.
Νομιζω πως δεν μπορουμε να κατανοησουμε τι ακριβως συμβαινει αναμεσα τους με τις διαφωνιες κ με τις ”επιδειξεις” κι ολα αυτα, απο ενα μικρο κειμενακι οπου αναφερεται ενα τετοιο περιστατικο. Κι αν και οχι γονιος, τουλαχιστον τωρα κ για το αμεσο μελλον (για το μελλον μου δεν εχω παρει οριστικη αποφαση γι’αυτο το θεμα), καταλαβαινω πως σιγουρα ειναι μεγαλη ευθυνη κ παλουκι. Μου ακουγεται κ λιγο αντισεξιστικο κιολας το να παραδεχεται ενας αντρας οτι εχει αγωνιες για τα παιδια του κ μεριμνουσε ιδιαιτερα γι’αυτα οσο ηταν παιδια. Τωρα να το ειπε για επιδειξη; Να ηταν σε φαση καυγα κ ακολουθο… Διαβάστε περισσότερα »
Ο καθένας μας πιστεύει ότι τα άγχη του κ τα προβλήματα του είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο νόμος.
Αντικειμενικά στα μάτια μου μόνο για την υγεία αξίζει να αγχώνεσαι όλα τα άλλα λύνονται.
Εγω συχνα αισθανομαι για λιγο αποσβολωμενη κ ”χαομενη” με διαφορα θεματα μου κ ανησυχιες μου, κ μετα απο λιγακι λεω στον εαυτο μου ”κατσε ρε Ταδε, αλλοι ανθρωποι περνουν/εχουν περασει αυτο κι αυτο, ασε με”. Εγω που ουτε γονιος ειμαι, ουτε ειμαι σκληρα εργαζομενη ουτε τπτ τετοιο. Ανθρωπινο κι οχι εγκληματικο μεν, γεγονος δε
Λες σε επόμενη συζήτηση να σου πετάξει και το κλασικό «δεν είσαι γονέας, δεν καταλαβαίνεις»;
Λες η ολη του νοοτροπια να’ναι τετοια, περα απ’το συγκεκριμενο αυτο; Ποο δε μπορω επ’ουδεμια τους ανθρωπους μ’αυτο το στυλ….”εχω καταφερει το ταδε κι οποιος δεν το εχει περασει δεν ξερει τι θα πει δυσκολια, κανω το ταδε ψιλοζορικο επαγγελμα κ συ που δεν εχεις δουλεψει μεχρι τωρα στη ζωη σου εισαι βουρλο κ θεοχαζη, εκτελω το ταδε καθηκον κ ειμαι πλεον ενας Καποιος” (Εξαιρουνται λιγο ως πολυ τα ”περασα μια πολυ σοβαρη ασθενεια”, ”δουλευω απο 10 χρονων σε οικοδομη/μηχανουργειο”, ”απειλειτο η ζωη μου” κ.ο.κ…..αναφερομαι κυριως στα ”περασα ερωτικη απογοητευση κ τωρα συμβουλευω ολες τις φιλες μου για τα προσωπικα… Διαβάστε περισσότερα »
Για τον συγκεκριμένο δεν ξέρω, το κείμενο είναι ασαφές. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι γενικά, και γονείς συγκεκριμένα, πάντα στην αμυντική, μάρτυρες, αγιοποιούν τις επιλογές τους, και βάζουν κάτω άλλους. Δεν καταλαβαίνω πιο ήταν το νόημα της συζήτησης του ζευγαριού. Συναγωνίζονται ποιος έχει το περισσότερο άγχος και ευθύνες; Και τι σημαίνει αυτό; Είναι «καλύτερος» αυτός που έχει περισσότερες ευθύνες; Έχει πραγματικά περισσότερες ευθύνες κάποιος με ενήλικα παιδιά; Συγκρίνονται γονείς με ανθρώπους χωρίς παιδιά; Η είναι μήλα και πορτοκάλια;
για σιγουράκι το κόβω… είμαι και λίγο καχύποπτη, καταλαβαίνεις…
Αυτές τις κουβέντες δεν τις καταλαβαίνω. Δεν καταλαβαίνω που οδηγούν και γιατί γίνονται. Προσωπικά πιστεύω, αν και δεν έχω παιδιά, ότι όντως το να έχεις παιδιά είναι δύσκολο. Πιστεύω ότι είχα θα είχα διπλή αγωνία ή επίσης μπορεί να μου έδινε δύναμη το κίνητρο των παιδιών και να έκανα περισσότερα πράγματα. Γενικά πιστεύω διάφορα, όπως και ο περισσότερος κόσμος, σύμφωνα με τις εμπειρίες μου και το πως αντιλαμβάνομαι εγώ τον κόσμο. Η διαφωνία μου είναι στο ότι οι συγκρίσεις αυτές είναι στείρες και ανταγωνιστικές. Καταλαβαίνω να γίνονται, αλλά από μέσα μας. Στην τελική αν πιστεύεις ότι είσαι ανώτερος από κάποιον,… Διαβάστε περισσότερα »