Θέλω να σε ρωτήσω κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Κατά καιρούς έπαιρνα διάφορα υπονοούμενα από τα αδέρφια και τη γιαγιά μου (βασικά δεν τα λες και υπονοούμενα της γιαγιάς, ξεκάθαρες δηλώσεις ήταν, αλλά τις θεωρούσα δραματοποιημένες, όπως κάνει συχνά, να βρίσκει δηλαδή παντού ένα δράμα) ότι οι γονείς μου δεν ήταν πάντα τόσο επιμελείς στην φροντίδα των αδερφιών μου και δούλευαν υπερβολικά πολλές ώρες. Τον προηγούμενο χρόνο η μεγαλύτερη μου αδερφή μου το είπε ξεκάθαρα: οι γονείς είχαν φορτώσει τα παιδιά στην γιαγιά και ήταν μόνο δουλειά και δουλειά και δουλειά (όχι λόγω ακραίας φτώχειας, αλλά επειδή γενικά έχουν πάθος με αυτό που κάνουν) και ότι μόνο εμένα μεγάλωσαν διαφορετικά, μετά από δικιά τους προτροπή. «Όταν ο μπαμπάς είπε ότι θέλει να κάνει τέταρτο παιδί του είπα να μην το κάνει αν σκοπεύει να του συμπεριφερθεί όπως σ’ εμάς» αυτό χαρακτηριστικά είπε. Και σε ρωτάω: Εμένα ποια πρέπει να είναι η στάση μου σε αυτό; Πάντα ήξερα ότι η δουλειά είναι σημαντική στη ζωή τους και πολλές φορές ένιωθα ότι την συγχέουν με τα οικογενειακά και γενικά τα κάνουν σαλάτα, αλλά η αλήθεια είναι πως εγώ δεν μεγάλωσα αποκλειστικά με την γιαγιά, και κάναμε πολλά πράγματα μαζί. Αλλά δεν παύει στην σχέση μας αυτό να είναι ένα αγκάθι. Δεν συμπεριφέρθηκαν έτσι σ’ εμένα, αλλά θα μπορούσα να βρίσκομαι στην θέση των άλλων. Παίζει ρόλο το «γονεϊκό» παρελθόν των γοιών μας; Πώς να συνεχίσω; Φυσικά δεν μπορώ να ξεγράψω όλη τους την στήριξη και τα όσα έχουν κάνει για εμένα, αλλά αυτές οι δηλώσεις από τα αδέρφια μου συνεχώς με ακολουθούν και με γεμίζουν δεύτερες σκέψεις.
-Το “έμαθα πέρσι γιατί η αδερφή μου θεώρησε ότι ήμουν αρκετά “μεγάλη” (δηλ. 16)
Έχεις μια σχέση με τους γονείς σου και μια σχέση με κάθε ένα από τα αδέρφια σου και μια σχέση με τη γιαγιά σου. Δεν είναι όλα αυτά μια ενιαία σχέση, δηλαδή δεν πρέπει να βρεις έναν τρόπο ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι.
Αν δεν είσαι σίγουρη πώς πρέπει να αισθανθείς με τους γονείς σου, τότε μπορείς να συζητήσεις τις απορίες που έχεις μαζί τους. Αν κάποιος έχει κάνει ένα λάθος στο παρελθόν, δεν σημαίνει ότι πρέπει να κρίνεται για πάντα για αυτό, όπως δεν αρκεί ο έντιμος πρότερος βίος για να δικαιολογήσουμε κάτι που κάνει αργότερα. Όλα αυτά είναι ρευστά, αλλάζουν, και τροποποιούνται με τον καιρό. Είναι κάτι που θα χρειαστεί επεξεργασία για να βρεις κι εσύ τη θέση σου μέσα σε αυτή την οικογένεια. Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς ή τέλειες οικογένειες, και το βασικό κομμάτι της ενηλικίωσης είναι να αποδεχτείς ότι δεν είσαι κάτι εκλεκτό επειδή τελικά δεν σε μεγάλωσαν δυο Θεοί αλλά είσαι ένας κανονικός άνθρωπος με περιορισμούς που τον μεγάλωσαν κανονικοί άνθρωποι με τους δικούς τους περιορισμούς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πάντως στο γενικότερο πλαίσιο της ερώτησης, γιατί ίσως να μην ταιριάζει φουλ στην συγκεκριμένη περίπτωση, θέλω να πω ότι βρισκω πολύ κοντόφθαλμη την στάση κάποιων ανθρωπων ‘εμένα δεν μου έχει κάνει κάτι ο τάδε άρα εγώ είμαι οκ’.
Αναλογα τι προσδιοριζουμε και ποια ειναι η πραξη. Δεν κατηγορεις καποιον οτι χαλασε τη μεταξυ σας σχεση γιατι δεν φερθηκε ασχημα αλλα θα μπορουσε ή γιατι το εκανε σε τριτο το μετανιωσε και αλλαξε σταση μαζι μας. Ειναι ακυρο. Αναγερομαι στο “Δεν συμπεριφέρθηκαν έτσι σ’ εμένα, αλλά θα μπορούσα να βρίσκομαι στην θέση των άλλων.”
Οι γονεις της το μετανιωσαν και το αλλαξαν με την ιδια (ετσι τουλαχιστον γραφει). Αυτο δεν μετραει?
Δεν ταιριάζει αλλά ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. 1)Τα “καλά παιδάκια” του σχολείου που έκαναν παρέα με τους νταήδες πχ. Αλλά είναι καλά παιδιά μωρέ…Απλώς όταν έκαναν πάρτυ καλούσαν τους νταήδες κι όχι αυτούς που δέχονταν το μπούλινγκ. Ναι, πολύ καλά παιδιά. 2) Τα “καλά παιδάκια” του σχολείου αλλά και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που όταν άκουγαν περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας/σεξουαλικής παρενόχλησης/μπούλινγκ από καθηγητές σε μαθητές/φοιτητές ήταν σε φάση “τι να σας πω παιδιά, εμένα με έχει βοηθήσει πολύ ο professor, 10 μου έβαλε άρα δεν ξέρω δεν έχω ιδέα τι λέτε δεν ήμουν μπροστά είναιπολύλεπτότοθέμαδεθέλωνατοποθετηθώ”. Σφαλιάρα. 3) Τα “καλά παιδάκια” στις… Διαβάστε περισσότερα »
Θέλω, πρώτα-πρώτα, να σου πω ότι τους γονείς μου άρχισα να τους “γνωρίζω” περισσότερο, να καταλαβαίνω σε βάθος πώς είναι σαν άνθρωποι, αφού έκλεισα τα 30 κι έφυγε η παιδικότητα από τον τρόπο που τους έβλεπα. Και τώρα τους αγαπάω ακόμη περισσότερο. Με τα λάθη τους, με τα σωστά τους, με τα καλά τους, με τα άσχημά τους.. Γιατί είδα ότι βάσει του χαρακτήρα τους και των δεδομένων της ζωής τους, έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν Στη δική σου περίπτωση, το ότι οι γονείς σου ήταν πιο κοντά σε εσένα, πέρα από τα λόγια της αδερφής σου, μπορεί να ήταν και… Διαβάστε περισσότερα »
Διακρίνω και μια κακία από την αδελφή, που θέλει να σου φυτέψει το σπόρο της ενοχής και από κάτω να περάσει πόσο ανώτερη είναι αυτή που πέρασε τα δύσκολα. Ανθρώπινο αν υπολογίσεις και την ηλικία. Πολλά αδέρφια το κάνουν αυτό… ότι δηλαδή αυτοί τα πέρασαν όλα και οι άλλοι πέρασαν ζάχαρη. Όταν οι γονείς είναι “προβληματικοί” κανένα παιδί δεν εξαιρείται από τη συμπεριφορά τους. Δεν έχεις καμία ανάμειξη στην ας πούμε μεταστροφή των δικών σου και δεν χρειάζεται να έχεις καμία ενοχή. Ίσως εσένα σου έκανε μεγαλύτερο κακό η συναναστροφή μαζί τους και η αδερφή σου που μεγάλωσε με τη… Διαβάστε περισσότερα »
J.Brian είναι μεγάλη αλήθεια ότι δεν μπορείς να αξιολογήσεις πόσο ‘τυχερό’ είναι το κάθε παιδί ανάλογα με τις συνθήκες που μεγαλώνει, βλέποντας την κατάσταση από μέσα. Εγώ είμαι τρίτο παιδί, με μεγάλη διαφορά ηλικίας με τις αδερφές μου. Όλο μου έλεγαν ότι εγώ είμαι η χαϊδεμένη, που είχα εκατό άτομα να με προσέχουν κλπ. Εγώ πάλι πάντα ένιωθα ότι ήμουν στο περιθώριο, γιατί όλοι ασχολούνταν με τις μεγάλες και ότι δεν υπήρχε ‘χώρος’ για εμένα στο σπίτι μας (τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά, το κρεβάτι μου ήταν καναπές που άνοιγε και το γραφείο μου πτυσσόμενο, γιατί δεν υπήρχε χώρος στο… Διαβάστε περισσότερα »
Συνήθως αυτό το παράπονο ότι πέρασαν περισσότερα, το έχουν οι μεγαλύτεροι. Αλλά δεν έχω ποτέ ακούσει, μεγαλύτερο αδερφό / η να αναρωτιέται έστω, πως πέρασε ο/η μικρότερος/η αδερφός/η…. Έχουν βεβαιότητα ότι οι μικρότεροι πέρασαν καλύτερα. Οι μικρότεροι σχεδόν πάντα κι αν κρίνω και από τον εαυτό μου, συμπονάμε και καταλαβαίνουμε τι πέρασαν αυτοί. Το έχει εξηγήσει ο Φρόυντ κι αυτό.
Για αρχή δεν μπορείς να ξέρεις την κατάσταση που επικρατούσε στη δουλειά τους πριν από 20 χρόνια, υποθέτω δεν την ξέρεις ακριβώς ακόμα και σήμερα. Δεν είναι μόνο η «ακραία φτώχια» ή το «πάθος για εργασία» που θα αναγκάσουν κάποιον να δουλέψει πολλές ώρες, καμιά φορά είναι η φύση της δουλειάς: πχ δεν μπορείς να έχεις ταβέρνα και να μην δουλεύεις τα ΣΚ, ή να έχεις φροντιστήριο Αγγλικών και να θες να δουλεύεις 9 με 6 τα πρωινά των καθημερινών, ή να είσαι φούρναρης και να μην ξυπνάς από τις 3:00 κάθε χάραμα. Ή μπορεί να είναι έτσι στημένη η… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ήθελα να δω την απάντηση της Πόντιας σε αυτό.
Ίσως η αδερφή σου να νιώθει ζήλια, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν φταις εσύ. Οι γονείς είναι άνθρωποι και όντως ίσως να κάνουν διακρίσεις ή όχι. Μπορεί να νιώθει ότι οι γονείς προτιμούν εσένα αντί για εκείνοι, κι αν αυτό το θέμα δεν το λύνουν οι γονείς, ε τότε δεν είναι ιδανικοί. Γιατί, για μένα οι γονείς φέρουν μεγάλη ευθύνη για τη διχόνοια των αδερφών. Και επίσης φέρουν ευθύνη στο να διορθώσουν τυχόν λάθη και με τα μεγαλύτερα παιδιά.
Νομίζω ότι το βασικό είναι να δεις αν πράγματι έχουν αλλάξει τον τρόπο που φέρονται στα παιδιά τους. Το αν μετάνοιωσαν δεν λέει και πολλά αν συνεχίζουν να μην προσπαθούν για τις σχέσεις με τα άλλα αδέρφια.