Θέλω τη γνώμη σου για το αξεσουάρ: πρέπει να είναι πάντα καλά, στυλάτα, από καλό υλικό, κοινώς όχι φτηνιάρικα. Το μπλουζάκι μπορεί να είναι των €5, αλλά το παπούτσι των €10 είναι λάθος. Αυτό είναι ένα αξίωμα που κυκλοφορεί και δεν έχω καμία αντρρηση. Ομως, ο άντρας που υποτίθεται πως είναι ο βασικός στόχος -αυτός που μας βλέπει και θέλουμε να του αρέσουμε – αλλά και οι περιξ μας; καταλαβαίνουν τη διαφορα μεταξύ ένος παπουτσιού των €10 και ενός των €110; Το ίδιο και για τσάντα.
Το αξίωμα σου, ότι είναι ο άντρας ο στόχος, δεν είναι αξίωμα. Για κάποιες (για κάποιους) μπορεί να ισχύει, αλλά δεν είναι κανόνας. Θέλουμε να αρέσουμε στον εαυτό μας, το ντύσιμο αντανακλά τον χαρακτήρα μας και την διάθεση που έχουμε κάθε μέρα, και με αυτό δείχνουμε και κατά πόσο εντασσόμαστε σε κάθε περιβάλλον.
Αν ο άλλος (άντρας ή γυναίκα) μπορεί να ξεχωρίσει παπούτσι 10 ευρώ από 110 ευρώ εξαρτάται από το πόσο τον απασχολεί το θέμα. Δεν είναι πάντα εύκολο να πεις, αλλά το παπούτσι των 10 ευρώ από το παπούτσι των 1000 ευρώ, φαίνεται σίγουρα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μια ιδέα είναι ότι αγοράζουμε καλά παπούτσια για τα καημένα τα πόδια μας και αν και όσο μπορούμε, αποφεύγουμε τα μπλουζάκια των 5 ευρώ για κοινωνικο-περιβαλλοντολογικούς λόγους.
Ασχολούμαστε με τα ρούχα για να εκφραστούμε, να δηλώσουμε ποιές είμαστε, επειδή έχει πλάκα, επειδή μας βοηθάνε να ταιριάξουμε σε διαφορετικά περιβάλλοντα και για πολλούς άλλους λόγους, αλλά το αν θα καταλάβει ένας άντρας πόσο κοστίζει το ντύσιμό μου είναι τόσο χαμηλά στη λίστα, που το μόνο που το ξεπερνάει είναι το τι θα σκεφτεί σε σχέση μ’ αυτό.
Σιγά μην κυκλοφορώ και με δείγμα από το παστίτσιο μου για να με διαλέξουν.
Νομίζω μπερδεψες το Α,μπα με το Cosmopolitan.
Κοίτα, αν ο άντρας είναι ο βασικός στόχος, μην αγχώνεσαι, και ξυπόλητη να βγεις, υπάρχουν οι πατουσάκηδες.
Καλως τον! Με πεθανες Παρισιε!
Με παπούτσι των δέκα ευρώ (και σαγιονάρα των 3 ευρώ από νησί) δεν είχα ποτέ πρόβλημα με το αντίθετο φύλο. Πονάνε τα μάτια μου στο ότι ο άντρας είναι ο βασικός στόχος και όχι ο εαυτός σου ο ίδιος, το πώς αισθάνεσαι εσύ φορώντας ό,τι φοράς. Τη διαφορά θα την καταλάβει καλύτερα το έμπειρο μάτι (όπως του τύπου που θα σου κλέψει την ακριβή τσάντα στο δρόμο γιατί θα μυριστεί ότι το φυσάς ή του κολλητού που δουλεύει σε ακριβή μπουτίκ στο Κολωνάκι) παρά ο Μπάμπης που δεν ξέρει να ξεχωρίσει το ροζ από το σωμόν. Και άντε και ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης θα δώσεις 1500 για τσάντα για να αρέσεις στον Μπάμπη? Ερωτηματικα…
Ίσως για ρολόι.
Κατά τα άλλα, αν η προσδοκία σου είναι να σε προσέξουν οι άντρες με μια Hermes, ρίχνεις μαργαριτάρια σε γουρούνια.
Εναλλακτικά, μπορείς να αφήνεις πάνω το καρτελάκι με την τιμή.
Ενταξει, υπάρχουν κι αντρες που μια χαρά καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα σε ένα παπούτσι Prada κι ένα migato. Δεν ξέρω αν είναι το βασικό τους κριτήριο για να επιλέξουν κοπέλα αλλά σίγουρα όσοι ντύνονται ακριβά μπορουν να αναγνωρίζουν και το αντίστοιχο ντύσιμο σε γυναικες.
Από πού να την πιάσεις και που να την αφήσεις αυτή την ερώτηση; Καταρχήν γραφουσα, δεν είναι για όλες ο στόχος να σε δει ο άντρας και να πέσει κάτω…ημαρτον κάπου! Και σε ποιο σάιτ έρχεσαι και τα γράφεις αυτά; Έπειτα, αυτό που για σένα είναι λάθος, δλδ το παπούτσι και η τσάντα των 10 ευρώ, για κάποιους ανθρώπους που τα βγάζουν πέρα με αιματηρή οικονομία είναι η μόνη τους επιλογή. Εκνευρίστηκα με αυτή την ερώτηση…
Αλήθεια, το παπούτσι από ποτέ θεωρείται αξεσουάρ;
Μα, αυτό ακριβώς. Ξεκίνησα το πρωι να γράφω απάντηση, αλλά έπεσε δουλειά και ξέμεινε. Αρχικά η γράφουσα είναι τυχερή που η Λένα δεν πήρε πολύ υπόψη της την ατάκα-δράμα “ο άντρας στόχος” (την πήραμε εμείς βέβαια, χεχε). Επειτα, όντως, όσο και να φάινεται παράξενο ή/και τραγικό υπαρχουν πολλοί άνθρωποι που τόσα μόνο δύνανται να διαθέσουν. Θυμάμαι την κοπέλα στον φούρνο που ψώνιζα πριν λίγα χρόνια, σε “καλό” προάστειο της Αθήνας, να μου λέει πόσοι πελάτες της ζητούσαν να πάρουν μια φρατζόλα ψωμί και να την πληρώσουν το Σάββατο, γιατί δεν είχαν να δώσουν 1,5 €! Κατά τα άλλα, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν καταλαβαίνω ότι όλη μου τη ζωή δεν ξέρω το αξίωμα για τα παπούτσια που είναι και κοινά αποδεκτό
SOS SOS SOS! Το παπούτσι δεν είναι αξεσουάρ, είναι εργαλείο! Γι’ αυτό επενδύουμε σε καλά και εργονομικά σχεδιασμένα παπούτσια, που φυσικά είναι πιο ακριβά. Όχι για να μη μας πούνε λαϊκιές και μπιθουλαίες! Ξέρεις πόσο ανυπόφορο κι επικίνδυνο πράγμα είναι οι επίμονοι μύκητες, τα κότσια, οι κιρσοί, οι παραμορφώσεις, τα διαστρέμματα; Το φτηνό παπούτσι των δέκα ευρώ (αποκλειστικά γυναικείο – τα αντρικά παπούτσια κοστίζουν περισσότερο, ακριβώς γιατί οι κατασκευαστές σέβονται την υγεία και τη νοημοσύνη του πελάτη) είναι άλλη μια ξεδιάντροπη απόδειξη της αντικειμενοποίησης του γυναικείου σώματος. Σε βαθμό που δεν μας περνάει καν από το μυαλό πως δεν φοράμε… Διαβάστε περισσότερα »
Ακόμα και το δωδεκάποντο μπορεί να είναι καλοσχεδιασμένο ώστε, στα μέτρα του δυνατού, να μη σε ταλαιπωρεί και να μη σου κάνει ζημιά. Όχι ότι η σχέση ποιότητας και τιμής είναι πάντα ανάλογη, αλλά το παπούτσι αξίζει μια καλή έρευνα αγοράς. Τελευταία δε έχω ανακαλύψει και τη σημασία της κατάλληλης κάλτσας!
Επίσης και για να μην ξεχνιόμαστε… το μυαλό είναι ο στόχος!
Άρχισα να το καταλαβαίνω μετά απο βάρδιες ορθοστασιας με πέδιλα, πλατφόρμες. Αλλά η ζημιά έχει γίνει ήδη, πλέον προσέχω την άνεση, γιατί μου φαίνεται οτι στα 18 δεν συσωρρευονταν οι μικροτραυματισμοι σε σχέση με τώρα. Πάντως, φαντάζομαι αντιδράσεις αν έβγαιναν παπουτσια ανδρικά σαν γόβες, που να θέλουν ισορροπια, θα τα απερριπταν ολοι με την πρωτη.
Οντως, η Γάτα μου βρήκε στις εκπτώσεις ένα πανάκριβο δωδεκάποντο, το οποίο εκτός από πανέμορφο και πολύ στυλάτο, έχει αποδειχθεί και το πιο άνετο στο περπάτημα παπούτσι της μετά τα αθλητικά.
Από την άλλη, επειδή μου αρέσει να την συνοδεύω στα ψώνια της, έχουμε χαζέψει σε βιτρίνες παπούτσια αρκετών εκατοντάδων ευρώ, τα οποία εγώ έχει βρει τρισάθλια και θα χαρακτήριζα βασίλισσα του κιτς όποια γυναίκα θα κυκλοφορούσε με αυτά και θα ήταν ντυμένη με ασορτί με αυτά ρούχα.
Αρχή του μήνα μπαίνω σε μαγαζί, διότι βλέπω στη βιτρίνα πολύ χαριτωμένο & ασυνήθιστο “ψαγμένο” παπούτσι, καλοκαιρινό μεν, τύπου “πλεχτό”, κλειστό μπρος πίσω δε. Μάρκα γερμανική με ειδίκευση στα ανατομικά, δέρμα, τιμή τσιμπημένη. Ζητάω να το δοκιμάσω, εξηγώντας όμως στην ευγενέστατη πωλήτρια ότι δεν θα το πάρω, γιατί δεν φοράω κλειστά μπροστά παπούτσια, ποτέ, από Μάιο ως Οκτώβρη (και για λόγους “ελευθερίας” των δαχτύλων και για τη ζέστη και από γούστο). Μου τα φέρνει. Φοράω το ένα, γουρλώνω μάτια σαν πιατάκια του καφε & αναφωνώ “Τι είναι αυτό; Δεν έχω φορέσει ποτέ- ποτέ πιο άνετο παπούτσι, αθλητικών & παντοφλών συμπεριλαμβανομένων!!”… Διαβάστε περισσότερα »
Εμεις μπορουμε να μαθουμε αυτην την καταπληκτικη μαρκα? Φωτιστε μας τις πονεμενες
Αμέ! Η μάρκα λέγεται Rieker, (πρώτη φορά την είδα) και
το κατάστημα δεν μπορώ μεν να το οναμάσω, αλλά είναι στην Πανεπιστημίου, απέναντι από την Τριλογία (Ακαδημία, Βιβλιοθήκη, Πανεπιστήμιο). Φυσικά θα υπάρχουν και αλλού.
Και ξαναλέω, πολύ ευγενική & επαγγελματίας η πωλήτρια;)
Θα αλλάξει το περπάτημά σου, η διάθεση σου, η μέρα σου!
Αυτό είπα και στη μάνα μου, όταν μου έλεγε βρες βρε έναν πλουσιο. Εντάξει, λέω, δώσε 2000 να φτιάξω καρνταρομπα γιατί με τα ρουχα που έχω, θα τρώω πορτα στα μέρη που συχνάζουν οι πελουσιοι. Δεν με ξαναενοχλησε.
Για κάτι τέτοιες απορίες ξαναβγαίνει το Nitro πιστεύω, να μας πούνε τι πρέπει να φοράμε για να αρέσουμε και τι θα πρέπει να κοιτάει ο άντρας για να καταλάβει αν μελετήσαμε το νέο τεύχος.