Καλημέρα Αμπα. Βλέπω συχνά στις απαντήσεις σου να λες να σταματήσουμε τα συμβουλεύουμε (φίλους κυρίως) έτσι ώστε να κάνουν και αυτοί τις επιλογές τους και τα δικά τους λάθη. Αν εγώ βλέπω δηλαδή ότι η φίλη /φίλος μου δε περνάει καλά η ότι δεν είναι καλά η ότι πνίγεται στις σκέψεις του δηλαδή να μη μιλήσω ; Εγώ δεν είμαι υπέρ του μαζί σου σε ολα. Όταν κάτι δε μου αρέσει η δε συμφωνώ αν μου ζητηθεί η άποψη μου θα το πω και να μην μου ζητηθεί αν βλέπω ότι ο άλλος/ άλλη περνει την κάτω βόλτα εννοείται πως θα του της μιλήσω γιατί νοιάζομαι. Το θεμα για μένα είναι ο τρόπος . Δηλαδή δε πας να κολλήσεις τον άλλο στην γωνία ούτε να είσαι επιθετικός…. Μιλάς σε μορφή κουβέντας. Αυτά
Γιατί πυροδοτεί τόσο μεγάλες συζητήσεις αυτό; Ίσως γιατί πολλοί ανακατεύονται και είναι σίγουροι ότι έχουν δίκιο που ανακατεύονται.
Αν σου ζητηθεί η άποψη σου, πες τη. Αν δεν σου ζητηθεί, δεν είναι σίγουρο ότι εσύ ξέρεις για ποιο λόγο είναι ο άλλος πεσμένος ή έχει πάρει την κάτω βόλτα, ούτε καν αν όντως έχει πάρει την κάτω βόλτα. Αν νοιάζεσαι, ρώτα αν ο άλλος είναι πεσμένος, και αν σου απαντήσει καταφατικά, μπορείς να συνεχίσεις την κουβέντα. Να αρχίσεις να λες τη «γνώμη» σου χωρίς να ρωτηθείς, όχι, αυτό δεν το βρίσκω σωστό, και αυτό δεν σημαίνει «είμαι υπέρ μαζί σου σε όλα». Ούτε έχω πει ποτέ κάτι τέτοιο. Αυτό που λέω είναι ότι οι φίλοι είναι υποστηρικτικοί ακόμα και όταν διαφωνούν, και όταν λέω «υποστηρικτικοί» δεν εννοώ ότι δεν ασχολούνται, εννοώ το αντίθετο.
Παράδειγμα; Όταν μια φίλη είναι σε κακοποιητική σχέση (δυστυχώς είναι πάντα επίκαιρο) η «γνώμη» είναι «είσαι σε κακοποιητική σχέση, πρέπει να φύγεις». Ε, δεν βοηθάει αυτό. Αν υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει, θα ήταν «αν χρειάζεσαι βοήθεια να μείνεις κάπου μερικές μέρες, να ξέρεις ότι υπάρχει πάντα το σπίτι μου. Είμαι πάντα εδώ για να σε υποστηρίξω».
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η διαφορά είναι μεταξύ στο “ακούω” και στο “μιλάω”. Το πρώτο ειναι πολύτιμο και ειναι σπάνιοι οι φίλοι που θα κάτσουν να σε ακούσουν, που θα σου δώσουν χώρο και χρόνο. Η αποψάρα μας ειναι σταγόνα στον ωκεανό, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία όσο θέλουμε να πιστεύουμε. Πιο πολύ μιλάμε γιατί μας αρέσει να ακούμε τη φωνή μας και να πιστεύουμε ότι δίνοντας τη συμβουλή μας κάτι κάναμε. ΥΓ. Όταν πέρασα μια σοβαρή ασθένεια μια φίλη μου με είχε πρήξει στις συμβουλές. Και έλα να πάμε για ποτό να ξεσκάσεις και γιατί δεν πας γυμναστήριο και το ένα και… Διαβάστε περισσότερα »
“Η αποψάρα μας ειναι σταγόνα στον ωκεανό, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία όσο θέλουμε να πιστεύουμε” 👏👏👏👏👏
Όταν βλέπεις οτι ο φίλος σου δεν είναι καλά, πνίγεται, σκάει, έχει προβλήματα κτλ δεν θέλει να ακούσει συμβουλές ούτε νουθεσίες. Θέλει εναν ώμο να κλάψει, θέλει εναν άνθρωπο δίπλα του να μιλήσει, να ξεσπάσει, να έχει ένα στήριγμα. Ο φίλος ατην ανάγκη φαίνεται, λέει ο σοφός λαός και έχει δίκιο.
Πάντως ως παθούσα της μεθόδου Ελβετία από στενούς φίλους όταν είχα πρόβλημα και ζητούσα τη γνώμη τους, άποψή μου ειναι ότι όταν σου ζητείται η γνώμη καλό είναι να τη λες. Όταν όμως δεν σου ζητείται, μην ξεκινάς να την πεις γιατί θα συναντήσεις τοίχο.
Ε, ναι εννοείται πως μόνο εγώ μπορώ να καταλάβω ότι ο άλλος δεν περνάει καλά. Ο άλλος που είναι η ίδια του η ζωή δεν έχει ιδέα τι συμβαίνει. Οπότε εγώ θα πω την αποψαρα μου για να δει την μια και μοναδική αλήθεια. Που φυσικά βλέπω μόνο εγώ. Έχεις αναρωτηθεί ποτέ αν έχει κάνει άπειρες τέτοιες μορφές κουβέντας, με άπειρους άλλους πριν από εσένα; Έχεις σκεφτεί πως αυτες οι κουβέντες τον στεναχωρούν ακόμη περισσότερο; Τον αγχωνουν; Του φορτώνουν ακόμη περισσότερο βάρος; Ότι σκέφτεται πως σε απογοητεύει κι εσένα, τον καλό του φίλο; Όταν ρωτάνε τη γνώμη σου να τη… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω επειδή είναι από αυτά που απαιτούν να είσαι μόνιμα σε ισορροπία, ανάμεσα στη συμμετοχή και την επεμβατικότητα, την ανάλυση και την κριτική, την αποδοχή ότι δεν σου πέφτει λόγος και την αδιαφορία, την αντίληψη του πότε η γνώμη σου μπορεί να βοηθήσει και πότε να στερήσει αυτονομία.
Εγώ, αν και προσπαθώ να σκεφτομαι περισσότερο πού και πώς θα πω τη γνώμη μου, βρίσκω πολύ σύκολο να είμαι stand by και να μην ορμάω όταν βλέπω δικούς μου να ζορίζονται/ αγχώνονται/ αδικούνται. Δικό μου σύνδρομο και δικός μου μπελάς φυσικά, δεν μου φταίνε σε κάτι, εγώ οφείλω να το δουλέψω.
Επειδή βλέπω ότι είναι πολλοί αυτοί που θα σκάσουν αν δεν πουν την γνώμη τους χωρίς να τους ρωτήσουν, να τους ενημερώσουμε ότι έχουμε ανθρώπους που επιτρέπουμε να λένε την γνώμη τους άνευ ερώτησης, μην σου πω ότι περιμένουμε την γνώμη τους άνευ ερώτησης. Απλά δεν είστε εσείς. Αυτή η δυναμική γίνεται σαφής στις ανθρώπινες σχέσεις μη λεκτικά.
Την δική σας γνώμη δεν θέλουμε γιατί δεν την εκτιμάμε. Θέλετε να σας το λέμε στα μουτρα;
Έχει να κάνει με το τι λες, γιατί το λες και το ΠΩΣ το λες. Γιατί όταν τραβάμε ζόρια και έχουμε ένα πρόβλημα, δεν έχουμε ανάγκη από τους δικούς μας ανθρώπους μια ακόμα κριτική και ένα ακόμα δάχτυλο να μας δείχνει. Εχουμε ανάγκη από υποστήριξη και νοιάξιμο. Και αυτά δεν εκδηλώνονται μόνο με τα λόγια. Είναι κυρίως μια αίσθηση ότι ξέρεις ότι έχεις κάπου να ακουμπήσεις. Και από την άλλη πλευρά, μπορεί να βλέπουμε κάτι και να απορούμε και να είμαστε τόσο σίγουροι για κάτι αλλά το πώς το βιώνει και τι νιώθει ο φίλος μας να είναι μια άλλη… Διαβάστε περισσότερα »
Υπάρχει όντως πάντα αυτό το μπέρδεμα και νομίζω οφείλεται στο οτι δεν ξεχωρίζουμε εύκολα το κουτσουμπολιό από το πραγματικό ενδιαφέρον, το “νοιάζομαι” απ το “κρίνω” και την “ειλικρίνεια” απ’ την “ντομπροσύνη”. Όταν πραγματικά μας ενδιαφέρει ο άλλος ψάχνουμε να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο με τον οποίο θα του πούμε ή θα του δείξουμε οτι είμαστε δίπλα του. Δεν είμαι σίγουρη τι σημαίνει κάτω βόλτα. Εσύ είσαι σίγουρη οτι σημαίνει το ίδιο για σένα και το ίδιο για την φίλη σου; Η παρεμβατικότητα πολλές φορές έρχεται μεταμφιεσμένη με το κοστούμι του ενδιαφέροντος και της αγνής αγάπης. Δεν έχει να προσφέρει απολύτως… Διαβάστε περισσότερα »
Εσύ ξέρεις τους φίλους σου καλύτερα, και ξέρεις πώς να περάσεις το νοιάξιμο σου. Γενικά, αν έχεις social skills, και είσαι διαθέσιμος να ακούσεις πρώτα και να μιλήσεις μετά, μια χαρά μπορείς να δώσεις συμβουλές και να πιάσουν τόπο. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω εκτιμούν τις επεμβάσεις των φίλων τους – αλλά να προσθέσω πως πρόκειται για φίλους που α) έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη τους και β) ξέρουν πώς να μιλήσουν. Αν αυτά τα έχεις, και επίσης αν καταλαβαίνεις πως ο άλλος μπορεί να μην ακολουθήσει τη συμβουλή σου τελικά, καλά κάνεις και είσαι εκεί για αυτούς με αυτό τον… Διαβάστε περισσότερα »
Το να λέμε ΑΠΟΨΑΡΑ χωρίς να μας ζητηθεί, είναι απαγορευτικό.
Αλλά και ΑΝ μας ζητηθεί, πρέπει πάντα να είμαστε διακριτικοί και ευγενικοί. Στο πανεπιστήμιο μας λέγανε, όταν μιλάμε στους γονείς για την επίδοση των παιδιών τους, να εφαρμόζουμε τη μέθοδο τοστ: Κάτι καλό, κάτι δυσάρεστο, πάλι κάτι καλό! Ας εφαρμόσουμε το ίδιο και στους φίλους!