Αγαπητή «Α, μπα»: Όλη μου τη ζωή σχετίζομαι με «προβληματικά» άτομα

Αγαπητή Αμπα, θα ηθελα πολυ να διαβάσω τη συμβουλή σου-αποψή σου στο πρόβλημα μου.. αν κ πολυδιαβασμένο είναι κάτι που με ταλαιπωρεί εδω κ καιρό κ θα ήθελα την οξυδέρκεια σου καθώς τόσο καιρο που σε διαβάζω βλέπω πως εντοπίζεις το πρόβλημα κ δίνεις αυτη την οπτική που μπορει να ειναι κ μπροστα στα μάτια μας κ δεν τη βλέπουμε. Ειμαι 34 κ σε όλη την ερωτική ζωή μου έχω σχέσεις με “προβληματικά” ατομα, “προβληματική” κ εγώ, τσακωμοι ασχημοι στην οικογένεια, παιδι των last 80s αρχες 90s αφαγα παρα πολυ ξυλο στα πλαισια του οτι ειναι οκ(χμ τοτε το οτι ξυλοφορτωναν ενα παιδι ηταν οκ)Στα 15 μου εκανα μια 6χρονη σχεση, τρελος ερωτας παρανοιηκη ζηλεια απο εκεινον drugs κ ξυλο, χωριζω, ζω την ελευθερια μου με οτι να ναι τυπους, κανω 2 σχεσεις ο ενας ψυχολογικα ο αλλος ψυχολογικα.. προσπαθοντας να στηριξω κ να νιωσω αγαπητή ισως να αγαπησω οπως θα ηθελα εγω να αγαπηθω.. εννοειται πως δεν πηρα αυτο που ποθούσα. Με ολους τους πρώην εχω μεινει φίλη εκτως απο τον 1ο.. Στα 28 χωρίζω κ απο τοτε γινεται μια μεγαλη αλλαγη στη ζωή μου. Κοβω τσιγάρα,κακες παρεες, αλλαζω ζωη.. μενω μονη απο επιλογη ολα αυτα τα 5 χρονια χωρις σχέσεις χωρίς σεξ. (στα γραφω να δεις λιγο την ιστορια μου) Γνωριζω περσυ εναν ανθρωπο, σχεδον συνομηλικοι 3 χρονια μεγαλυτερος κ παθαινω κοκομπλοκο. Οτι κοιμοταν μεσα μου ξυπνησε.. Το ηφαιστειο που κοιμοταν μεσα μου αρχισε να βγαζει καπνους, να φτυνει λαβα. Ομορφος, εργατικος, βλεμμα που με λιωνει, μυαλό, καλη καρδια κ εννοειται “προβληματικος” οσο δεν παει.. Θεματα με οικογενεια, θεματα δικα του. Καναμε πολυ παρέα οι δυο μας.. Με εκανε να ζησω την εφηβεια, με ξενυχτια κ καπακια δουλεια, μπυρες στο χερι σε παραλια, βολτες με μηχανη. Εγω του ανοιξα τα φύλα μου Αμπα, του άνοιξα την καρδια μου του ειπα οσα με εκανε να νιωσω. Μεχρι ποιηματα του εγραφα κ του τα έδινα. Οταν μου ελεγε πως θα βρεθουμε εγω πετουσα, οταν γινοταν κατι κ στράβωνε η φαση η καρδια μου πονουσε κυριολεκτικά. Την έχω νίωσει σαν να σχίζεται. Δεν ημουν εγώ.. κόμπλαρα μπροστά του σαν 14χρονη ερωτευμενη πρώτη φορα.. Εχω ριξει τοσο κλαμα αυτον τον χρονο που νιωθω πως εχω γεράσει +3χρονια. Δεν σκεφτομαι τιποτα αλλο παρα μονο εκεινον. Εκεινος δεν ξερει τον βαθμο της καψουρας μου. Να σου πω πως δεν εχουμε κανει σεξ κ οι δυο το αποφυγαμε για λογους. Εχουμε φιληθει σαν να μην υπάρχει αυριο. Το φιλί για μένα είναι πόρτα, ή κλείνει η ανοίγει. Εδω ανοιξε, υπάρχει χημεία το νιώθω.. Είχαμε κόψει επαφή για καποιο διαστημα, μου ειχε πει πως δεν μπορουσε να προχωρισει σε κατι πιο σοβαρο αυτον τον καιρο λογω σοβαρων προβληματων που αντιμετωπιζε, ειχε φυγει κ εκτως. Γύρισε, τωρα αρχησαμε να μιλαμε παλι τελειως “φιλικα” σαν να μην εγινε ποτε τιποτα..Πλεον ειμαι ο εαυτος μου, χωρις την αμηχανια της αρχης, εξοικειωμένη πλεον με την αυρα του, δεν κομπλαρω οπως τις αρχες, βγαινουμε οι δυο μας σαν να μην εγινε ποτε τιποτα. Συζητάμε τα νέα μας.. Μέσα μου έχω την ελπίδα πως στο μέλλον κατι θα γινει.. δεν θέλω να νιωθω πως τον πιέζω . Ξερω πως με εκτιμάει σίγουρα, πρεπει να χωνεψω πως δεν νιωθει τοσο εντονα οπως εγω, οκ. Τις περισσοτερες φορες εγω του στελνω, εκεινος παντα απανταει.. Σημερα του πρότεινα να βρεθουμε, ηταν κουρασμενος. Ενιωσα απορριψη, πληγωθηκα..Δεν ξέρω τι συμβαίνει στιγμές, θέλει δεν θέλει.. ειναι εδώ, με βοηθάει σε διάφορα, αν τον φωνάξω σπιτι θα έρθει παρότι ειναι οι δικοί μου εδω. Κ μετά πάλι χάνεται. Ο εγωισμός μου πληγώνεται στραβώνω κ μετα πάλι.. εδω, δεν ξέρω αν σκεφτομαι λογικά ολο αυτο με εχει αποσυντονίσει τελείως.. Θελω να αγαπηθω κ εχω κουραστει απο αυτες τις ανώμαλες καταστάσεις που μπλέκω. Απ την άλλη θελω να ειμαι μαζι του κ ας περιμενω κ ας κανω υπομονη αν στο τελος ειμαστε μαζι. Κοντευω να τρελαθω.. ελπιζω να εντοπισεις το προβλημα μου. Περνάει ο καιρός γρήγορα κ εγω διψάω για να δώσω αγάπη, έρωτα κ να πάρω. Στο προσωπο του εχω βρει κάτι που νιωθω πως δεν υπαρχει αλλου, έχω κλειδώσει εδω και φοβαμαι πως θα μεινω φυλακισμενη εδω. Χωρις ανταποκριση.

–Φυλακισμένη

Αγαπητή φίλη, η ουσία όσων λες βρίσκεται συμπυκνωμένη σε μια λέξη: «διψάω».

Πίσω από αυτή τη λέξη κρύβεται όλη η ιστορία σου, που ξεκινάει από την οικογένεια σου. Όχι, δεν ήταν αποδεκτό να ξυλοφορτώνουν οι γονείς τα παιδιά τους στο τέλος της δεκαετίας του ’80. Είχε σταματήσει να είναι αποδεκτό αρκετά χρόνια πριν. Η βία που έχεις ζήσει σε έχει διαμορφώσει σε ένα βαθμό. Έκανες πολύ γενναία στροφή κάποια στιγμή και αποτίναξες κάποια από τα βαρίδια σου, αλλά οι λόγοι που σε κάνουν ευάλωτη είναι ακόμα εκεί που ήταν. Και σε κάνουν να διψάς. Και σε κάνουν να νιώθεις φυλακισμένη.

Ο άνθρωπος που γνώρισες είναι καταλύτης, είναι αφορμή. Δεν είναι ο λόγος που ξύπνησε η ανάγκη σου να αγαπηθείς. Πάντα την είχες αυτή την ανάγκη, όλοι μας την έχουμε. Διαφέρουμε στο πώς την ζητάμε, και από ποιους. Τα πέντε χρόνια που έζησες σε καταστολή ήταν αυτό, καταστολή. Εξακολουθεί να κυλάει αίμα στις φλέβες σου, ευτυχώς, και βρέθηκε μια αφορμή για να θυμηθείς πόσο πολύ θέλεις να ζήσεις.

Δυστυχώς όμως, επειδή έχεις αντιμετωπίσει μόνο τα συμπτώματα (τις καταχρήσεις, τα ξενύχτια) και όχι τον μηχανισμό σκέψης σου, σε έχει τραβήξει ένας άνθρωπος που δεν διαφέρει πολύ από αυτά που ξέρεις. Τα ίδια προβλήματα, η ίδια απόσταση, η ίδια απόρριψη. Τεντώνεις τον εαυτό σου σα λάστιχο για να βρεις αυτό που χρειάζεσαι, αλλά απευθύνεσαι μόνο στο οικείο, και το οικείο στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είναι το σωστό. Είναι το λάθος.

Δεν θα σου αλλάξω εγώ τον τρόπο που αντιμετωπίζεις την ζωή σου, όσες παραγράφους και αν γράψω. Δεν γίνεται όμως παρά να σου πω ότι πρέπει να κάνεις θεραπεία γιατί έχεις πολλά που πρέπει να δεις σε άλλες διαστάσεις, φωτισμένα με άλλο φως.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News