Αγαπητή Α,μπά και ίσως Ξένια Έχω ζητήσει την βοήθεια 2 παιδοψυχολόγων (συνεδρίες με βιντεοκλήση) για να διαχειριστώ τα τάντρουμς του 1.5 ετών παιδιού μου και έχω δεν έχω μείνει καθόλου ευχαριστημένη με τις προσεγγίσεις τους. Το βασικό μου πρόβλημα είναι ότι οι λύσεις που μου δίνουν δεν είναι ρεαλιστικές για ένα τόσο μικρό παιδί. Πχ, μου λένε, αν δεν κάνει το και συμπεριφερθεί άσχημα να έχει μια ποινή, πχ να μην το πας βόλτα. Και να τους εξηγώ εγώ, ότι ένα παιδί 1.5 ετών, αν δεν πάει βόλτα, δεν θα το νοιάξει, το αντίθετο θα ενοχλήσει εμάς τους γονείς που δεν θα κουραστεί αρκετά και μετά θα χαλάσει το πρόγραμμα του ύπνου του. Ή, ειπώθηκε, να μην του δίνω αυτό που θέλει όταν κάνει ξέσπασμα. Μα, 8 στις 10 φορές που κάνει τάντρουμ με έχει δει που ετοιμάζω το φαί του και αυτό που θέλει είναι το πιάτο μπροστά του ΤΩΡΑ! Είναι δυνατόν να μην το δώσω φαί, ειδικά όταν πχ πρέπει να φάει για να έρθει να τον πάρει η κοπέλα που τον προσέχει; ΄Ξέρω πως και οι 2 δεν έχουν παιδιά. Μήπως είναι αυτό ένα κριτήριο για να επιλέγουμε παιδοψυχολόγο, γιατί δεν φαίνεται να κατανοούν την καθημερινότητα των γονιών.
Οι απαντήσεις τους εφαρμόζουν σε πολύ μεγαλύτερα παιδιά, έχεις δίκιο. Πολύ πάνω από 1,5. Δεν είναι εύκολο να βρεις καλό ειδικό γενικώς, οπότε ψάξε και τρίτο, και τέταρτο παιδοψυχολόγο, μέχρι να βρεις κάποιον που σου ταιριάζει. Όχι, δεν είναι κριτήριο αν έχουν οι ίδιοι παιδιά. Κριτήριο είναι οι σπουδές και πόσο τους κόβει, αυτό όμως, όχι.
Παιδοψυχολόγος δεν είμαι, αλλά από όσα έχω καταλάβει, δεν υπάρχει κάτι για να διαχειριστείς. Το παιδί είναι μικρό, ο εγκέφαλος του αδυνατεί να κατανοήσει την έννοια της υπομονής και της διαχείρισης αρνητικών συναισθημάτων γενικότερα, παθαίνει μπακακάο όταν πεινάει και κουράζεται, άρα απλώς δέχεσαι τα τάντρουμ ως μέρος της εξέλιξης. Μέχρι τότε, πετάς σνακ ΜΠΑΜ μόλις αρχίσει η γκρίνια, φροντίζεις να κοιμάται αρκετά και επιμένεις πολύ στην ξεκούραση πριν σκάσει η εξάντληση, (όσο μπορείς να το ελέγξεις) και όταν χτυπιέται επειδή το μπολάκι είναι μπλε και όχι κόκκινο παραμένεις Ζεν, κοιτάς με κατανόηση και λες ως Βούδας «βλέπω θύμωσες που είναι μπλε το μπολάκι, μήπως θέλεις αγκαλίτσα;»
Είναι πάρα πολύ δύσκολο, φαίνεται τρέλα, και φαίνεται σα να κάνεις μια τρύπα στο νερό, αλλά δεν ισχύει. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορείς να «κάνεις» κάτι. Το παιδί μόνο του θα μάθει να ελέγχει τις αντιδράσεις του, παίρνοντας παράδειγμα από σένα. Δεν είναι δουλειά σου να σταματήσεις το τάντρουμ, η δουλειά σου είναι να μην ρίξεις λάδι στη φωτιά. Περιμένεις να περάσει. Το παιδί θα σταματήσει το τάντρουμ, όχι εσύ.
Αν είσαστε στο σπίτι, κάνεις αυτά. Αν είσαστε έξω, το μαζεύεις και φεύγετε. Κι ένα χρόνο αργότερα, σου υπόσχομαι ότι όλα θα είναι καλύτερα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ειστε σιγουρα παιδοψυχολογος;;; Σοκ και δεος. Λοιπον η Λενα σου αποκαλυψε τα τρια μεγαλα μυστικα της γονεικοτητας που δεν ξερω γιατι δεν τα βαζουν στα μαθματα που κανουμε πριν την ελευση (εισβολή; καταστρατηγηση;) του παιδιου στη ζωη μας :)! 1. ΣΝΑΚ αγαπημενη φιλη. ΠΑΝΤΟΥ. ΠΑΝΤΑ. Υγιεινα, φρεσκα και προσβασιμα. Παντα να ξεχειλιζουν απο τα ντουλαπια της κουζινας και να βρισκονται μεσα σε ολες τις τσαντες. Ειναι εκπληκτικό το ποσοστο γκρινιας που οφειλεται σε πεινα. 2. Co-regulation αγαπημενη φιλη ή οπως ειπε η Λενα ΒΟΥΔΑΣ. Η πιο επιτυχημενη συνταγή. “Αχ αγαπη μου ποσο λυπαμαι που το πεπονι το εκοψα σε καθετες… Διαβάστε περισσότερα »
Μιας και το αναφέρεις, ιδέες για σκακς; Φαι είσαι πολύ ψαγμένη, και εγώ ή μόνη λύση που έχω βρει είναι τα έτοιμα γεύματα που καθόλου δεν συμπαθώ (ακριβά, τίγκα πλαστικο). Όλα τα άλλα χρειάζονται προετοιμασία, από πλύσιμο, κόψιμο φρούτων, μέχρι αναμονή για να γίνει ο χυλός πχ.
Bento boxes με διαφορετικες επιλογες, αναλογα τι του/της αρεσει. Φρεσκοκομμενα φρουτα ή λαχανικα (αγγουρακια, κιτρινες πιπεριες, ντοματινια κλπ), κρακερακια, ρυζογκοφρετες, τυρακια συνδυαζοντας ετσι χωρις κοπο ινες, υδατανθρακες και πρωτεινες. Βασικο ειναι ολες οι επιλογες να ειναι πραγματα που αρεσουν. Μπορεις να βαλεις και 2-3 ζελεδακια σε ενα απο τα κουτακια καποιες φορες σαν εκπληξη!
Πραγματικά, το 60% της γκρίνιας είναι πείνα, το 35% είναι νύστα, και το υπόλοιπο είναι θυμός/απογοήτευση ή κάποιο άλλο συναίσθημα, τουλάχιστον στην δική μου περίπτωση. Όσο και να λέω “αποκλείεται να πεινάει”, τελικά πεινάει, τρώει μια μπουκιά και μετατρέπεται σε αγγελούδι 🙂
Το ξέρω πως δεν προσφερω τίποτα στη συζήτηση,αλλά μπακακάο πάντως παθαίνω κι εγώ όταν πεινάω και είμαι και 30 χρονών γαϊδάρα.
Προσυπογράφω.
Same here 😉
Εδώ διαφήμιση το κάνανε, άρα είμαστε πολλοί.
Χαχα και εγώ
Θα ήθελα να πω κάτι. Να ξεκινήσω τονίζοντας ότι δεν έχω παιδιά, επειδή δεν θέλω παιδιά, καθόλου, και δεν μου αρέσει καν να υπάρχουν παιδιά γύρω. Τόσο στρίντζω. Και εν γένει είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα ταυτίσει την αξία ενός ανθρώπου, και δη μιας γυναίκας, με την μητρότητα. Και ξέρω πολύ καλά τα υπόγεια μηνύματα που μπορούν να υπάρξουν στη φράση “Όταν αποκτήσεις παιδιά θα καταλάβεις” κλπ κλπ. Αλλά αυτό σημαίνει ότι πρέπει αυτομάτως να αρνούμαστε την έννοια της εμπειρίας, τη στιγμή που την αναγνωρίζουμε σε σχεδόν κάθε άλλο τομέα της καθημερινότητάς μας; Δεν ξέρουμε όλοι πολλούς ανθρώπους που… Διαβάστε περισσότερα »
Γενικά οι γονείς πιστεύουν πως υπάρχει κάποιο μαγικό κόλπο που μόνο οι άλλοι γονείς το ξέρουν / έχουν ανακαλύψει (γιατι πώς αλλιώς είναι ακόμα με σώας τα φρένας οι άλλοι;!)και θέλουν οπωσδήποτε να το μάθουν μπας και κάνουν το μικρό διάολο να ησυχάσει ΤΩΡΑ. Κάπως έτσι εξηγείται πιστεύω.
Iris, αν και συμφωνώ εντελώς με την ουσία του σχολίου σου, θα ομολογήσω πως με κρίντζαρε το “δε μου αρέσει καν να υπάρχουν παιδιά γύρω”, καθώς το έχω ξαναδιαβάσει και σε άλλα σχόλια και περνάει στο σάιτ σαν κάτι που είναι ΟΚ. Για μένα δεν είναι. Αν κάποιος έγραφε “δεν μου αρέσει καν να υπάρχουν γύρω ηλικιωμένοι/ γκέι/ τρανς/ ανάπηροι” θα γινόταν πανικός στα σχόλια… Γιατί με τα παιδιά να είναι διαφορετικά; Δεν έχουν δικαίωμα τα παιδιά να κυκλοφορούν και να είναι ο εαυτός τους; Ή μήπως “δεν έχουμε πρόβλημα με τα παιδιά, αρκεί να μην προκαλούν;” Πραγματικά δεν πιστεύω… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ, πότε δεν κατάλαβα την ευκολία που λέγεται αυτή η φράση, ειδικα εδω μεσα. Μην κανονίζεις να κάνεις παρέα με παιδια αν δεν τα μπορείς, αλλά μήπως να μην κυκλοφορούν και τα παιδια έξω για να μην σε ενοχλήσουν; Ή μήπως, σπιτι τους ας κάνουν ο,τι θέλουν, αλλα μακρυα από εσενα;
Σε παραπέμπω στην απάντηση που έδωσα στο Αιλουροειδέστατο. Δεν αντέχω ωστόσο να μην τονίσωκι εδώ, ξεχωριστά, ότι δεν καταλαβαίνω πώς η φράση “δεν μου αρέσει/δεν απολαμβάνω το Χ” εκλαμβάνεται από τόσους πολλούς ως “το Χ είναι κακό/το Χ δεν θα έπρεπε να υπάρχει/ό,τι δεν μου αρέσει θα έπρεπε να εκλείψει από τον κόσμο”. ΟΚ, το κατανοώ εν μέρει, γιατί συχνά λέμε ότι δεν μας αρέσουν πράγματα που είναι απλώς αντικειμενικά κακά πχ. “δεν μου αρέσει η αγένεια/η αστυνομική βία/ ο ρατσισμός”. Τολμώ μάλιστα να πω ότι είναι λίγο προβληματική αυτή η διατύπωση, εν είδει γούστου. Θα έπρεπε ίσως να λέμε… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν σου είπα να κάνεις παρέα μαζί τους, ούτε εγώ κανονίζω να δω παιδια άλλων αν δεν συντρέχει λόγος, αλλα τα παιδια είναι άνθρωποι, το ίδιο και οι γονεις τους, και το δεν μου “αρέσουν τα παιδια γύρω μου”ασκει πίεση σε εμάς, τους γονείς, μην ενοχλήσουν εσάς που σας ενοχλούν τα παιδια, και αυτό εγω το αντιλαμβάνομαι ως καταπίεση και ως υπόδειξη για το που θα βρίσκομαι με το παιδι μου. Αν δεν σου αρέσει η φέτα, μπορείς να μείνεις μακρυα της για πάντα. Αν δεν σου αρέσει το μωβα κραγιον, δε θα το φορέσεις, αλλα αν αρχίσεις να λες… Διαβάστε περισσότερα »
the_duck όχι δεν έχει πρόβλημα με τους γονείς, με τα παιδιά έχει και καλά κάνει, είναι απόλυτα κατανοητό. Είμαι σίγουρη πως και οι γονείς τις ίδιες σκέψεις με την Ίριδα κάναμε πριν γίνουμε γονείς, μη σου πω πως τις κάνουμε ακόμα. Μπορεί να δείξει κατανόηση αν χρειαστεί, όμως δεν είναι υποχρεωμένη να τα αντέχει γενικά. Γι’ αυτό υπάρχουν child free μέρη πλέον και καλά κάνουν και υπάρχουν, δεν τα κάναμε όλοι μαζί τα παιδιά. Το πρόβλημα το έχουν οι γονείς που παίρνουν προσωπικά μια τέτοια δήλωση λες και όλοι πρέπει να είναι χαρούμενοι με αυτά που ούτε καν εμείς δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Χαρούμενη δεν είμαι ούτε κάν εγω με το παιδι μου γύρω μου παντα, αλλά στο αεροπλάνο, στο ΚΤΕΛ, στο σούπερ μάρκετ παιδια υπάρχουν. Δεν ερχονται όλα τα μέρη με child free option. Αρα, κατά μία έννοια, εφόσον κυκλοφορεί κάποιος εκεί έξω. Είναι υποχρεωμένος αν όχι να τα αντέχει, να τα ανέχεται, δεδομένου ότι δεν του τραβάνε τα μαλλια, δεν του πετάνε πράγματα, κλπ
Καλά βρε duck, έκανε μια δήλωση στο ίντερνετ, πως το αντιλαμβάνεσαι ως υπόδειξη και καταπίεση; Θα συναντήσεις κάπου την iris prismatica και θα σου πει “δεν μου αρέσουν τα παιδιά γύρω μου” και συ θα θα νιώσεις πίεση;
The_duck, κοίτα, σε καμιά γυναίκα (ή άνδρα) δεν μου αρέσει το μωβ κραγιόν – άρα δεν μου αρέσει γύρω μου. Ε και; Κανείς κραγιονοφόρος δεν το έχει ακούσει αυτό από μένα, ούτε αν φορά άλλο χρώμα. Το ‘πα εδώ. Ε και; Θα πρέπει να αγχωθεί κανείς μπας και ξενερώσει αισθητικά μια τυχαία ανώνυμη στο ίντερνετ; Εν προκειμένω, με κουράζουν τα (περισσότερα) παιδιά, τι να κάνω, βελονισμό να το ξεπεράσω; Ε, ωραία, πρόβλημά μου. Ποιος σου είπε να φροντίσεις εσύ να μην κουράζομαι εγώ από τα παιδιά; Πρέπει να πω ότι υπάρχουν γονείς με κοτζάμ παιδιά 10 χρονών που δεν τους… Διαβάστε περισσότερα »
Iris, ναι έχει το σχόλιο μιας άγνωστης στο ίντερνετ τη δύναμη να την αγχώσει και να τη θυμώσει ίσως, προφανώς έχει όπως φαίνεται, και θα ήταν καλό για εκείνη να αναρωτηθεί το γιατί. Δύσκολο, βέβαια.
Εμένα δεν με ενοχλησε iris, κι ας έχω παιδιά, γιατί θυμάμαι ότι τότε που δεν είχα παιδιά ένιωθα ότι ήταν ενοχλητικά. Τώρα με ενοχλούν παρά πολύ τα σκυλιά που φέρνουν στις παραλίες, αλλά κατανοώ ότι έχουν το δικαίωμα. Ίσως κάποιοι άνθρωποι να μην αντέχουν διάφορα ανεξέλεγκτα όντα τριγύρω.
Τα παιδιά δεν μένουν πάντα παιδιά, μεγαλώνουν. Οι “ηλικιωμένοι/ γκέι/ τρανς/ ανάπηροι” δεν μπορούν να αλλάξουν. Επίσης τα παιδιά πολλές αν όχι τις περισσότερες φορές είναι απρόβλεπτα, απαιτητικά, επιζητούν την προσοχή, κάνουν φασαρία, χρειάζονται τάισμα και άλλαγμα, ακούραστα κι όταν κουράζονται παθαίνουν tantrums οπως αναφέρει Η ΙΔΙΑ Η ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΠΟ ΠΑΝΩ, ε συγγνώμη και για εμένα δεν είναι ότι καλύτερο να είναι στον χώρο, δεν απολαμβάνω την συντροφιά τους. Και δυστυχώς δεν απολαμβάνω και την συντροφιά των φροντιστών τους όταν τα έχουν μαζί, καθώς η προσοχή τους είναι μόνιμα και στα παιδιά. Σε μερικά χρόνια θα μεγαλώσουν, θα διαμορφώσουν χαρακτήρα… Διαβάστε περισσότερα »
Αρα έναν που ειναι σε αναπηρική καρέκλα για 1-2 μηνες επειδη εσπάσε τα πόδια του, μπορούμε να πούμε πως δεν τον μπορούμε γύρω μας, να μας μιζεριαζει με την ανυμπορια του; Άλλο το δεν κανονίζω να κάνω πράγματα με παιδια, και άλλο δμε τα μπορώ γύρω μου. Στο σουπερμάρκετ, στην παραλία κλπ θα τα δεις. Δεν μπορούμε να τα κρατάμε σπίτι μην και σας ενοχλήσουν, ούτε να νοιώθουμε άσχημα επειδη πέταξε το ταντρουμ του στη παραλία και σας χάλασε το μαύρισμα.
Αυτή είναι μια στάση που παρηγορεί εμάς τους γονείς: αφήστε μας μόνους να μεγαλωσουμε τα παιδια και θα σας ξαναδουμε όταν φτάσουν τα δέκα- δεκαπέντε. (Για καφε βγαινω μόνο σε τριάδα, όσο εγώ τρέχω να μαζέψω τη μικρή, οι άλλοι δυο να λένε τα νέα τους, μη μείνει κάποιος σαν την καλάμια στον κάμπο να πίνει το καπουτσίνο του σαν το ορφανό. Δείχνω κατανόηση αλλά εχω καταλάβει και γιατί βγήκε η φράση δεν έχεις παιδια και δεν ξέρεις 🙂 )
Εγώ θα συμφωνήσω με την/τον fox. Όταν υπάρχουν μικρά παιδιά σε ένα χώρο υπάρχει μια αναστάτωση και από τα ίδια και από τους ενήλικες. Αυτό ουδεμία σχέση δεν έχει με το να υπάρχει πχ ένα trans άτομο. Γι’αυτό τον λόγo υπάρχουν και χώροι πχ εστιατόρια, ξενοδοχεία που δεν δέχονται παιδιά.
Δηλαδή, αν οι γκέι π.χ. “μπορούσαν” να αλλάξουν, θα έπρεπε; Ασφαλώς όχι. Και τα παιδιά δεν αλλάζουν. Μεγαλώνουν – κάποτε. Στο μεταξύ, είναι μια πληθυσμιακή ομάδα όπως όλες οι άλλες, με την οποία καλούμαστε να συνυπάρξουμε αρμονικά. Η κατανόηση και η ανεκτικότητα δε χωράνε σε νόμους, αλλά είναι θεμέλιο της ειρήνης και της δημοκρατίας. Κατά τα άλλα, δεν μας υποχρεώνει κανείς να αλλάξουμε πάνα στο παιδί του γείτονα, και ο σκοπός ύπαρξης των παιδιών δεν είναι να είναι ευχάριστη ή ανώδυνη η παρουσία τους για τους μεγάλους. Κάθε ηλικία έχει κανόνες συμπεριφοράς τους οποίους οφείλουν να σέβονται παιδιά και φροντιστές,… Διαβάστε περισσότερα »
Αιλουροειδέστατο, αφού καταλαβαίνεις λες την ουσία της δήλωσης και βρίσκεις και τον λόγο πίσω από την δήλωση λογικό και θεμιτό, τι είναι αυτό που σε ενοχλεί στην διατύπωση? Η έλλειψη πολιτικής ορθότητας, έτσι σκέτα? Που ούτε καν αυτό είναι. Και δεν καταλαβαίνω καθόλου την σύγκριση των παιδιών με ομάδες καταπιεσμένων ανθρώπων που υποφέρουν από στέρηση δικαιωμάτων και έλλειψη προνομίων. Ανήκουν τα παιδιά σε κάποια τέτοια ομάδα? Μάλλον το αντίθετο θα έλεγα (συνήθως). Πραγματικά δε βρίσκω απολύτως τίποτα κακό στην παραδοχή κάποιου ότι τα παιδιά τον κουράζουν/ενοχλούν και προτιμά να μην είναι στον ίδιο χώρο μαζί τους. Τι σε κριντζάρει?
Αιλουροειδέστατο, κατανοώ απολύτως τι λες, οπότε έχω τρία πράγματα να αντιτείνω. 1. Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσω: εμένα μπορεί να μη μου αρέσει πχ. η πολυκοσμία, η μουσική στη διαπασών ή ακόμη κι ο ήχος των κυμάτων, ξέρω ‘γω. Το να περιμένω να προσαρμοστεί το σύμπαν στις πειθυμίες μου είναι όχι απλώς εγωκεντρικό, είναι παράλογο, ανηκουστο. Δική μου είναι η ευθύνη να αποφεύγω τα πολύ πολυσύχναστα μέρη, τα κλαμπ ή και τις ακρογιαλιές. Αυτό έλειπε, να πω ότι αν εμένα δεν μου αρέσει, να μην υπάρχουν. Αλλά και αν αναγκαστώ να τα υποστώ, πάλι δενθα βγω να φωνάζω στον κόσμο “διαλυθείτε… Διαβάστε περισσότερα »
Iris, επιτέλους ανέβηκαν όλες οι απαντήσεις και μπορούμε να σχολιάσουμε σαν άνθρωποι, γιατί τόση ώρα ψάχνομαι ποιος απάντησε τι σε ποιον 🙂 Σε καταλαβαίνω εντελώς και πραγματικά νιώθω άσχημα που το σχόλιό μου σε ώθησε να γράψεις ένα σχόλιο τόσο υπεραναλυτικό και σχεδόν απολογητικό – δεν ήσουν υποχρεωμένη… Ωστόσο η ανάλυσή σου μου άρεσε πάρα πολύ! Ακριβώς αυτός είναι, για μένα, ο ανθρώπινος και ανοιχτόμυαλος τρόπος να αντιμετωπίζουμε κάτι που δεν μας αρέσει. Ένιωσα την ανάγκη να θίξω αυτό το θέμα γιατί έχω προσέξει συχνά πως αυτή η κουβέντα λέγεται με άλλο πνεύμα από το δικό σου: αυτό που λέει… Διαβάστε περισσότερα »
Σ’ευχαριστώ για την απάντηση Αιλουροειδέστατο! Με τη σειρά μου, λυπάμαι αν με την διατύπωσή μου φάνηκε να εκφράζω δυσφορία για ανθρώπους που προφανώς δεν με βλάπτουν, οπωσδήποτε η πρόθεσή μου δεν ήταν να στεναχωρήσω κάποιον.
Αιλουροειδέστατο, συμφωνώ απόλυτα, θυμάμαι και η AllesGoed το είχε επισημάνει παλαιότερα σε άλλη ερώτηση. Θυμάμαι μια συμφοιτήτρια να δηλώνει περίτρανα πόσο δεν αντέχει τα παιδιά κλπ, σε ύφος καθαρά “κοιτάξτε τι κουλ που είμαι, γυναίκα και σιχαίνομαι τα παιδιά”.
Δεν λέω ότι η Iris έχει αυτή την πρόθεση, απλώς μου ήρθαν στο νου και άλλες τέτοιες δηλώσεις κι από γυναίκες που γνωρίζω οι οποίες φαίνεται να αρέσκονται σε αυτό το disclaimer – αντίθεση με τον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας που “λατρεύει τα παιδιά”.
Θυμάμαι κι εγώ αυτή τη συζήτηση Blanca Luna και συμφωνώ κι εγώ απολυτα. Γενικά υπάρχουν αρκετοί τρόποι να εκλογικεύσουμε γιατί ειναι αποδεκτό να μην συμπαθεί καποιος τα παιδιά (κάνουν φασαρία, θέλουν να τραβούν την προσοχή, δεν πειράζει που είναι τώρα αντιπαθητικα, κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν) αλλά η ουσία είναι οτι μια δήλωση του τύπου ‘δεν αντέχω τα παιδιά’ είναι πολύ πιο αποδεκτή από ό,τι για οποιαδηποτε άλλη ομάδα ανθρώπων γιατί για πολλούς τα παιδιά δεν είναι ακόμα ακριβώς ισότιμοι άνθρωποι. Εγω πιστευω φυσικά οτι ο καθένας μπορεί να συναναστρέφεται με όποιον θέλει και να μη βρίσκεται σε χωρους που υπάρχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Το ότι οι Άραβες η οι Ιταλοί κάνουν φασαρία είναι στερεότυπο . Το ότι τα παιδιά σε γενικές γραμμές έχουν κοινά χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά τους λόγο της ηλικίας τους είναι δεδομένο . Άτοπο το παράδειγμα με τους ηλικιωμένους γκευ και τα λοιπά. Καθώς η ιδιότητα τους δεν προσδίδει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Θα μπορούσε να γράψει ” Δεν αντέχω τους πολυλογαδες και για αυτό δεν μου αρέσει η πλειονότητα των παιδιών και αποφεύγω να συνανστρεφομαι με αυτά “. Αλλά οκ εδώ γράφουμε όπως μιλάμε και στον προφορικό λόγο δεν θα κάτσεις να το σκεφτείς τόσο πολύ .
Ladida, Blanca Luna και Αιλουροειδεστατο, συμφωνω. I don’t have the spoons να ξανανοιξω αυτη τη συζητηση αλλα ετσι για το ζητω αυτες οι αποψεις για τα παιδια βριθουν ableism και ageism και ειναι επικινδυνες να επαναλαμβανονται (όσο επικινδυνες ειναι και οι αποψεις οτι τα παιδια ειναι ευτυχια). Οι συνανθρωποι δεν ειναι “προτιμησεις” αγαπητες φιλες και εχουν καθε δικαιωμα να πιανουν ισαξιο χωρο με εσας στην κοινωνια. Εαν αυτο δεν μπορειτε να το αποδεχτειτε, ο φεμινισμος εχει αποτυχει. Δεν υπαρχει φεμινισμος χωρις διαθεματικοτητα. επισης, την επομενη φορα που μια νεα μητερα διαγνωστει με επιλοχειο καταθλιψη αναρωτηθειτε λιγακι αν ηταν οι “ορμονες”… Διαβάστε περισσότερα »
Ο λόγος πάντως που δεν μου προξενούν δυσφορία οι γκέι πάντως δεν είναι ότι δεν μπορούν να αλλάξουν, είναι ότι δεν υπάρχει απλώς κανένας λόγος για να μου προκαλέσουν, σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό. Επίσης, σε κοινωνίες όπου η σιγή και η αυτοσυγκράτηση θεωρούνται χρυσός, ίσως να ισχύει αυτό που λες για τις αποκλεισμένες μητέρες (εσύ θα το ξέρεις όντως καλύτερα), αλλά στην Ελλάδα δεν ισχύει επ’ουδενί. Και καλώς δηλαδή, καθόλου δεν ζητάω να ισχύει, αλλά μην τρελαθούμε, εκτός από κάνα Μέγαρο ή βραδιά τζαζ ξέρω’γω παντού στην Ελλάδα θα βρεις παμπολλους γονείς με μωρά και νήπια. Οπότε αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Iris, τα αυτονόητα αναγκάζεσαι να εξηγείς αλλά δεν πειράζει γιατί τα λες υπέροχα. Το πως μετέφρασαν κάποιες το «δεν μου αρέσει να έχω παιδιά γύρω μου» στο αδιανόητο «γονείς, κλειστείτε σπίτια σας και μην κυκλοφορείτε με τα παιδιά σας» με ξεπερνά ειλικρινά.
Σ’ευχαριστώ Xthesini. 🙂
Υπέροχες, μεστές, ενσυναίσθητες απαντήσεις Iris. Σ’ ευχαριστώ γιατί έβαλες σε λόγια αυτά που σκέφτομαι για το θέμα!
Να’σαι καλά Vrahon@10 🙂
Αναφέρεται σε συγκεκριμένη αναπτυξιακή ηλικία (παιδιά), όχι σε σεξουαλικό προσανατολισμό, αρτιμελεια ή όχι κλπ. Οπότε δεν είναι ακριβώς το ίδιο. Θα ήταν κάτι ανάλογο ωστόσο το “δεν μου αρέσει να υπάρχουν γύρω γέροι”.
Sofie και angus πολλες αναλογίες μπορούμε να σκεφτουμε με ομάδες ανθρώπων που μπορουν να ενοχλούν κάποιον – τους γερους που περπατάνε αργά, τους χοντρούς που πιάνουν και τη διπλανή θέση στο μέτρο. Όλα έχουν κάποια κοινά σημεία αλλά και κάποιες διάφορες με τα παιδιά, το θέμα δεν είναι να βρεις ποια είναι η τέλεια αναλογία. Το point μου είναι ότι για ολες αυτες τις ομάδες σε γενικες γραμμες δεν είναι κοινωνικά αποδεκτό να πεις ‘δεν αντέχω τους τάδε’. Να πω κι εγώ ότι ούτε παρεξηγήθηκα ουτε βρίσκω προσβλητικό το σχόλιο της ίριδας. Απλά θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που αξίζει… Διαβάστε περισσότερα »
Αιλουροειδεστατο, θεωρω τεράστιο και μη λογικο το αλμα οτι οποιος δε γουσταρει τα παιδιά, δε γουστάρει κ αλλες πληθυσμιακες ομαδες. Δεν προκυπτει απο πουθενα αυτό και ειναι εντελως αυθαιρετο συμπέρασμα. Ουτε σε εμενα αρεσουν τα παιδια τριγυρω μου κ θα εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ. Πηγαίνω σ ενα εστιατοριο, μπαινω σ ενα καράβι, πηγαινω σε μια παραλία, μπαίνω σ ενα σουπερ μαρκετ κλπ και βλεπω παντου τριγυρω μου (οχι όλοι, οχι παντα) γονεις να αφήνουν ανεξέλεγκτα τα παιδια τους να κανουν ο,τι γουστάρουν, να τσιριζουν και να ενοχλουν χωρις να τα μαζεύουν. Οταν θελω να βγω για ενα φαγητο θελω… Διαβάστε περισσότερα »
Karin, δεν γράφω πουθενά ότι όποιος δεν συμπαθεί τα παιδιά δεν συμπαθεί και άλλες πληθυσμιακές ομάδες.
Αυτό που περιγράφεις ότι σε ενοχλεί δεν είναι τα παιδιά. Είναι η παραβατική συμπεριφορά κάποιων παιδιών και η αντικοινωνική στάση των γονιών που δεν βάζουν όρια στα παιδιά τους και δεν τους μαθαίνουν να σέβονται τον διπλανό τους. Αυτό καλώς σε ενοχλεί, νομίζω. Κι εμένα με ενοχλεί. Όταν όμως ακούς κάποιον να δυσφορεί μεγαλόφωνα επειδή ένα μωρό κλαίει στο αεροπλάνο, αυτό είναι άλλο…
Η διαφορά είναι ότι το να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με μένα κάποιος γκέι, τρανς, ηλικιωμένος κτλ δε με επηρεάζει κάπου. Οπότε αν πω ότι έχω πρόβλημα μαζί τους, είναι προβληματική η δική μου θέση. Αντίθετα, τα παιδιά κάνουν φασαρία οπότε είναι κάτι που αντικειμενικά ενοχλεί. Οπότε ανάλογο παράδειγμα είναι όχι να το συγκρίνεις με άλλη πληθυσμιακή ομάδα, αλλά με κάτι που προκαλεί θόρυβο. Π.χ. να πεις δεν αντέχω το κομπρεσέρ ή δεν αντέχω να είμαι σε μαγαζί με μουσική στη διαπασών. Το οποίο δεν είναι κατακριτέο.
Κρίμα πάντως, έκανα αυτή τη λάθος διατύπωση, μόνο και μόνο για να καταστήσω σαφές ότι δεν μιλάω καν από τη θέση της υπεραγίας ελληνίδας μητερούλας, και πήγε άλλου η συζήτηση, ενώ ο δικός μου καημός ήταν να αναγνωρίσουμε στους γονείς το δικαίωμα να λένε σε κάποιες περιπτώσεις τη φράση “αν δεν έχεις παιδιά δεν ξέρεις”, γιατί πολλές φορές, ε δεν ξέρουμε.
Iris ανοιξες μια κουβεντα που κανει καλο να την ανοιξουμε νομιζω. Γιατί γενικά στον ελληνικό φεμινισμό λείπει η διαθεματικότητα και γινονται πολλα λαθη ακομα (π.χ. η πολυ ενδιαφερουσα συζητηση με τις Ινδες φεμινιστριες). Ειναι ξεκαθαρο οτι ηταν well meaning αλλά βλεπεις οτι πολλές φορες μπορεί μια διατυπωση να χτυπήσει πολλές ευαίσθητες χορδες. Όπως φανταζομαι έχεις βαρεθεί να ακους ότι τα “παιδια είναι ευτυχία” και μπορει να είχε επίπτωση στην ψυχική σου υγεία αυτή η πίεση αφου δεν θες να κανεις, σκεψου αναλογικά την η αισθηση ότι ενοχλείς γιατι δεν μπορεις να ελεγξεις τα συναισθηματα σου ή του παιδιού σου. Ως… Διαβάστε περισσότερα »
Alles Goed, αν έχεις να μου προτείνεις κάποιο καλό άρθρο ή βιβλίο για το θέμα, θα με ενδιέφερε πολύ. Όποτε μπορείς και αν μπορείς, κι αν δεν μπορείς δεν πειράζει. Κι εγώ πέρασα πολύ άσχημα τα πρώτα χρόνια του παιδιού λόγω κοινωνικής απομόνωσης. (Επειδή ήμουν πολύ λειτουργική με το παιδί κι επειδή κατάλαβα τι μου συνέβη μόνο όταν συνήλθα, ούτε μου πρότεινε κανείς να ζητήσω βοήθεια ούτε το σκέφτηκα μόνη μου, οπότε δεν ξέρω αν είχα περάσει το κατώφλι της κατάθλιψης). Στη δική μου περίπτωση ένα μεγάλο κομμάτι οφειλόταν στο ότι ο στενός μου κύκλος (μη γονείς) θεωρούσαν ότι ήταν… Διαβάστε περισσότερα »
Αρχισα να διαβάζω για την φεμινιστική διάσταση της επιλόχειου προσφάτως και προς το παρόν εχω βρει άρθρα μεταπτυχιακων φοιτητών και κάποια άρθρα σε φεμινιστικό περιοδικά που ζητούν το θέμα να αρχίσει να παίρνει τη σωστή διάσταση. Από βιβλία δεν έχει τύχει να βρω κάτι σχετικό, sorry.
Σε ευχαριστώ πολύ! <3
Αγαπητή IrisPrismatica, σε ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το σχόλιό σου αυτό. Να είσαι καλά.
❤
Υστερική κρίση των μικρών παιδιων, επειδη δεν μπορει να ελέγξει τα συναισθήματα του ακόμη. Μιλάμε για κόλαση αλλά ευτυχώς περνάει.
Ταντρουμ
‘Υστερική κρίση των μικρών παιδιων, επειδη δεν μπορει να ελέγξει τα συναισθήματα του ακόμη. Μιλάμε για κόλαση αλλά ευτυχώς περνάει.”
+ Συνήθως συμβαίνει στο σούπερ μάρκετ, όταν σε επισκέπτονται τα πεθερικά ή μπροστά σε αυτήν την μαμά που πραγματικά συμπαθείς αλλά ξέρεις ότι θα πρέπει να αποφεύγεις για μια πενταετία από εδώ και πέρα.
Σε μας λειτούργησε αυτό που λέει η Λένα, το “βλέπω ότι θύμωσες”. Ακούγεται σχεδόν αστείο, αλλά η απλή διαπίστωση του συναισθήματος και το να το βάλεις σε λόγια, μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ είτε άμεσα είτε μακροπρόθεσμα. Δεν θα ξεχάσω μια φορά που η μικρή μου έβραζε από θυμό και ήταν έτοιμη να ξεσπάσει άγρια, είπα απλώς “θύμωσε πολύ η Χ.” και η σωματική της αλλαγή ήταν τόσο εντυπωσιακή, που αν κάποιος μου το έλεγε δεν θα το πίστευα. Χαλάρωσε απίστευτα. Γιατί έβαλα το συναίσθημά της σε λόγια, δηλαδή το οριοθέτησα και κατά συνέπεια μπορούσε κάπως να το δαμάσει. Βέβαια,… Διαβάστε περισσότερα »
Είχα μια παρόμοια εμπειρία σε μια συνεδρια με μια παιδοψυχολογο, η οποία μου είπε ότι ειναι πολλά τα ταντρουμς που κανει το 21 μηνών παιδι μου και ότι πρέπει να τον μάθω ορια. Μου είπε ότι είναι χειριστηκος, αυτολεξη, και ότι δεν γινεται να τον αφήσω να μας κάνει ο,τι θελει. Προσπάθησα, ακολουθησα τις οδηγίες της, εννοείται ότι δεν έπιασε τίποτα, με αποτέλεσμα να νοιώθω αποτυχημένη που δεν μπορω να βάλω ορια και μεγαλώνω ένα χειρίστηκο ατομο. Μετά μας είπε η παιδιατρος ότι αυτά που λέει η παιδοψυχολογος είναι ιατρικως αδύνατα. Τα νηπια μέχρι τα 3 δεν έχουν αναπτύξει το… Διαβάστε περισσότερα »
@sally, ο λόγος που έπιασε είναι επειδή δεν προσπάθησες να του αλλάξεις την συμπεριφορά. Προσπάθησες να του δείξεις οτι τον καταλαβαίνεις. Και το παιδί το ένιωσε αυτό. Έτσι νομίζω γιατί και στα δικά μου παιδιά, αυτό (σχεδόν) πάντα πετυχαίνει. Σε κάθε αντίστοιχη κρίση αν αισθανθούν οτι είμαι με το μέρος τους η αντίδραση τους είναι πολύ πιο ήπια. Μετά βέβαια χρειάζεται συζήτηση, την οποία αν κάνεις την λάθος ώρα, απλά χάνεται το παιχνίδι. Να πω βέβαια, πως δεν είναι καθόλου αυτονόητη η ψυχραιμία του γονιού να συμπεριφερθεί έτσι. Πριν λίγες μέρες σε αντίστοιχη φάση, το μικρό μου τσίριζε τόσο δυνατά,… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω κ εγώ μια ανιψιά 4 χρονών (ωσονουπο 5) η οποία είχε περάσει από τη φάση των tantrums, τσίριζε, έκλαιγε κτλ και η ξαδέρφη μου συνήθως την άφηνε να ηρεμήσει, μετά την αγκάλιαζε και λυνόταν το θέμα. Τώρα έχουν σταματήσει αυτά.
Δύσκολη πίστα…και απαραίτητη για την ανάπτυξη του παιδιού. Θυμάμαι ότι όταν πάθαινε η κόρη μου, εγώ ήθελα 2 ώρες να συνέλθω (και είχα και τύψεις επειδή το έχανα τελείως) και εκείνη ήταν ok σε ένα τέταρτο. Εμένα, προσωπικά με βοήθησε να μπαίνω στη θέση της. Δλδ άρχισα να αποφεύγω φράσεις τύπου “έλα αγάπη μου, μη κλαις” ή “Μη φωνάζεις!” ή να προσπαθώ να το εκλογικεύσω. Ένιωθα για λίγο το “δράμα” της, χωρίς να υποκύπτω όμως, τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Για εκείνη φάνταζε τεράστιο και τραγικό το ότι λ.χ το μπουρνούζι της με το λαγό ήταν βρώμικο και έπρεπε να φορέσει… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντα αναρωτιεμαι γιατι ως καταναλωτές ψάχνοντας πχ καναπέ ή παπουτσια θα γυρίσουμε δέκα μαγαζιά, αλλά όταν πρόκειται για ειδικους σχετικά με την υγεία μας διστάζουμε να κάνουμε την αντίστοιχη έρευνα αγοράς.
Επειδή την έχω πατήσει και εγω, ειδικα με ψυχολογους (και γιατρους), το παράδειγμα που φέρνεις δεν είναι το ιδιο. Τα παπούτσια τα βλέπεις και τα δοκιμαζεις δωρεάν , στους ψυχολογους πρέπει να πληρώσεις το 35ρακι, 50ρακι, 85ρακι εδώ που ζω. Αυτή είναι η διαφορά. Στο κάτω κάτω, η κοπελα λέει ότι πήγε ηδη σε 2, δεν ειναι οτι σήκωσε και τα χερια από τον 1ο. Για να δει κάποιος 5, για παράδειγμα, πρέπει να ξοδέψει κατά μέσο όρο 200 ευρώ στην Ελλαδα, δεν τα εχουν όλοι αυτά τα χρήματα.
Θέλει όντως ψάξιμο αλλά ερευνα αγοράς σε ψυχολόγους χωρίς να τους επισκεφθείς είναι δύσκολο να κάνεις. Οκ, διαβάζεις βιογραφικά κλπ αλλά αν δεν συζητήσεις από κοντά συμπέρασμα δεν βγάζεις. Στα δέκα μαγαζιά με παπούτσια που θα μπούμε δεν θα βγαίνουμε από κάθε ένα με ελαφρύτερο πορτοφόλι. Αν πάλι πας επισκεφθείς δέκα ψυχολόγους θα βγεις χοντρικά με 500 ευρώ μείον στο τέλος και δεν περισσεύουν σε όλους αυτά τα χρήματα.
Αφού έχεις βγάλει αυτό το συμπέρασμα γιατί απευθύνεσαι σε επιστήμονες και δε πας σε μια πολύτεκνη να σου τα πει;
Αν η ερώτηση ήταν «έχω φοβερούς πόνους περιόδου, έχω πάει σε δύο άντρες γυναικολόγους και δε με κατάλαβαν, απλώς μου είπαν να παίρνω ντεπόν, μήπως να πάω σε γυναίκα γυναικολόγο;», θα απαντούσες «γιατί τότε πας σε επιστήμονες και δε ρωτάς τη θειά σου;» Ή έχει κάτι η συγκεκριμένη ερώτηση που σε κάνει αυτομάτως να θεωρείς ότι το πρόβλημα το έχει η ερωτώσα και όχι οι συγκεκριμένοι παιδοψυχολόγοι;
Σε κάθε επάγγελμα υπάρχουν οι καλοί και οι κακοί. Επίσης αυτοί που ταιριάζουν σε εμας και αυτοί που δεν μας ταιριάζουν.
Φυσικα και δεν αμφισβητώ ότι δεν την βοήθησαν οι συγκεκριμένοι. ΟΜΩΣ το να λέμε ότι σε έναν επιστημονικό κλάδο, με χρόνια σπουδών, κάποια αν δεν είναι μαμα δεν θα είναι καλός επιστήμονας και επαγγελματίας διαφωνώ καθέτως.
Δε διαφωνώ, αλλά από τη στιγμή που συμφωνείς ότι οι δύο παιδοψυχολόγοι της ερώτησης δε βοήθησαν, και από τη στιγμή που ρωτάει σχετικά με τα κριτήρια αναζήτησης παιδοψυχολόγου, δεν καταλαβαίνω γιατί η απάντησή σου υπονοεί ότι η ερωτώσα απορρίπτει την επιστήμη ή ότι θεωρεί το κριτήριο της γονεϊκότητας ανώτερο της επιστημονικής επάρκειας. (Παρεμπιπτόντως δε βλέπω πουθενά να διευκρινίζεται ότι αναφέρεται σε γυναίκες παιδοψυχολόγους ή ότι αν εισάγει το κριτήριο της γονεϊκότητας, θα ψάξει «μαμά» αντί για «μπαμπά».)
Λέει «ξέρω ότι και οι δυο δεν έχουν παιδιά. Μήπως αυτό είναι κριτήριο για να επιλέγουμε παιδοψυχολόγο ώστε να κατανοούν τους γονεις».
Η άποψη μου ισχύει για γυναίκες και άντρες επιστήμονες σε τομείς που έχουν να κάνουν με παιδιά. Δεν θεωρώ κριτήριο το αν είναι γονεις για το αν θα είναι σωστοί η όχι στη δουλειά τους.
Μμμ πολλές φορές η εμπειρία είναι καλύτερη από τα πτυχία. Και στην συγκεκριμένη περίπτωση συμφωνώ να βρει μια μαμά με πάνω από 2 παιδιά. Θα έπρεπε να το είχα κάνει κι εγώ αντί να πετάω τα λεφτά μου στους παιδοψυχολόγους για να μου λένε να βάζω αυτοκόλλητα στο ψυγείο για επιβράβευση στο 2 χρόνο. Τώρα στο 2ο παιδί μου έχω ακολουθήσει μαι τελείως διαφορετική τακτική ανατροφής σε σχέση με το 1ο. Και μεχει τώρα είμαστε εξαιρετικά!!! Έπαθα και έμαθα!!!!