Έχω την εντύπωση ότι οι γυναίκες διαχειρίζονται ΄διαφορετικά την αποτυχία από τους άντρες. Δεν έχω επιστημονικά δεδομένα, αλλά από όσα έχω δει, η πλειοψηφία των γυναικών διαχειρίζεται ενοχικά ένα λάθος, σε αντίθεση με τους άντρες που για το λάθος τους φταίει κάποιος άλλος. Επιμένω στην εντύπωση γιατί η αποτυχία και ο φόβος του λάθους είναι κάτι που προσπαθώ να διαχειριστώ σε προσωπικό επίπεδο και πιθανώς να είναι στρεβλή η εικόνα που έχω αποκομίσει. Αλήθεια, εσείς πώς διαχειρίζεστε την αποτυχία; Τι είναι αυτό που φοβάστε περισσότερο;
-Δεν ήμουν εγώ ο καπετάνιος του EVERGIVEN
Eίναι απολύτως σωστή εντύπωση και στηρίζεται ευρέως από επιστημονικά δεδομένα, κρίμα που δεν έκανες τον κόπο να το ψάξεις από μόνη σου. Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί ο κόσμος δεν έχει καταλάβει τι μπορεί να κάνει το ίντερνετ για να απαντήσει σε πολύ σημαντικά ερωτήματα που τον αφορούν σε εκατό επίπεδα. Ποτέ, όμως.
Mπορείς να γκουγκλάρεις το “gender differences in fear of failure”, να διαβάσεις, και να καταλάβεις ποιες σκέψεις είναι δικές σου και ποιες είναι φορεμένες λόγω του φύλου σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Λένα έχεις δίκιο με το γκουγκλάρισμα, αλλά αν για κάποιο λόγο δεν μιλάει κάποι@ αγγλικά, οι επιλογές ενδιαφέροντος είναι σημαντικά λιγότερες. Οπότε αυτή εδώ η στήλη μπορεί να είναι εξίσου χρήσιμη!
Χωρίς αγγλικά δυστυχώς γίνεται πολύ δύσκολη η πληροφόρηση αλλά και η διασκέδαση. Που να δεις εγώ που πλέον διαβάζω αποκλειστικά με kindle, πόσο σπάνια βρίσκω κάτι στα ελληνικά. Είχα πάρει τηλέφωνο έναν εκδοτικό οίκο να ρωτήσω αν θα βγει ένα βιβλίο σε ebook και φυσικά αντιμετωπιστηκα ως γραφική.
Επίσης το ίντερνετ είναι άπειρο. Άλλο ψάχνω στην επιστημονική βάση δεδομένων με τα άρθρα πχ και άλλο γκουγκλαρω και πέφτω στο πρώτο δημοφιλές άρθρο του τάδε μαγκαζίνο που βγάζει το γκουγκλ
και με τα γαλλικά που χρησιμοποιώ διαρκώς εγώ, έχω διαπιστώσει τεράστια διαφορά στη διαθέσιμη πληροφόρηση.
Και μόνο η σύγκριση της ελληνικής και της γαλλικής wikipedia αποκαλύπτει αβυσσαλέες διαφορές.
Είναι σίγουρα πολύ μεγάλη υπόθεση το να χειρίζεσαι άψογα (τουλάχιστον) μια σημαντική ξένη γλώσσα. Και με τα ισπανικά, ένας φίλος μου έχει πει ότι καλύπτει ανετότυατα όλα τα κενά που υπάρχουν στην εξαιρετικά ρηχή και λειψή ελληνική πιάτσα της γνώσης και της ενημέρωσης.
Αν δεν μιλάς καθόλου αγγλικά, οι επιλογές σχεδόν μηδενίζονται. Αν μιλάς έστω και λίγα, του λόουερ, πρέπει να διαβάζεις στα αγγλικά και ό,τι καταλάβεις, και σιγά σιγά θα βελτιωθεί και το επίπεδο κατανόησης. Πιστεύω ότι όποιος έχει υπολογιστή και πρόσβαση στο ίντερνετ, κατά πάσα πιθανότητα θα ξέρει και λίγα αγγλικά. Χρειάζεται προσωπικό κόπο η ενημέρωση, δεν έρχεται πακεταρισμένη έτοιμη, αξιόπιστη και βολική.
Συμφωνώ για την ανάγκη να μαθαίνουμε ξένες γλώσσες, και έχω δει και ανθρώπους με επίπεδο B1 (το Lower/ FCE είναι επίπεδο Β2) με τα χρόνια να μαθαίνουν να διαβάζουν και πολύ δύσκολα κείμενα στα αγγλικά, ωστόσο πιστεύω πως μόνο θετικό θα είναι να εμπλουτιστεί σιγά σιγά και η ελληνόφωνη βιβλιογραφία και αρθρογραφία, και με πρωτότυπα κείμενα και με έγκυρες μεταφράσεις. Και οι Έλληνες εκδότες όντως νομίζω πως πρέπει σιγά σιγά να μπουν μαζικά στον 21ο αιώνα: είναι απελπιστικά λίγα τόσο τα ebooks όσο και τα audio books στα ελληνικά (δεν έχω ιδέα τι γίνεται στη βιβλιαγορά της Κύπρου, η όποια… Διαβάστε περισσότερα »
Θετικό θα είναι αλλά πώς να εμπλουτιστεί; Δέκα εκατομμύρια είμαστε όλοι κι όλοι. Πόσοι θα εμπλουτίσουν, για πόσους; Πόσοι διαβάζουν;
Εγώ το έχω ξαναπεί πάντως, ότι πρέπει να μεταφράσουμε και την Λένα στα αγγλικά…
Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως στο εξωτερικό, η wikipedia αλλά και οι περισσότερες ενημερωτικές σελίδες γράφονται και δημοσιοποιούνται από ακαδημαϊκούς φοιτητές οι οποίοι στο βιογραφικό τους αναφέρουν την εκάστοτε ανάρτηση ως “δημοσίευση”. Θα μπορούσαν τα πανεπιστήμια εδώ να δίνουν μια τέτοια γραμμή. Λέω εγώ τώρα..
Λένα, υπολογίζοντας την Ελλάδα, την Κύπρο, τη διασπορά καθώς και τις λίγες χιλιάδες άτομα εκτός Ελλάδας που ξέρουν ελληνικά ως ξένη γλώσσα, βγαίνουμε λίγο παραπάνω: γύρω στα 13 εκατομμύρια (πρόχειρη συντηρητική εκτίμηση). 13 εκατομμύρια δεν θεωρείται μικρή γλωσσική κοινότητα αλλά “μικρομεσαία”, αν και βέβαια δεν μπορούμε να την κρίνουμε με τα κριτήρια της αγγλόφωνης, της ισπανόφωνης ή της αραβόφωνης διεθνούς κοινότητας, γιατί εκεί μιλάμε για άλλες τάξεις μεγέθους. Ζήτηση υπάρχει, το θέμα είναι αν θα υπάρξει διάθεση, κίνητρο και ίσως επιδοτήσεις για κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Δε θέλω να επεκταθώ σε θέματα γλωσσικής πολιτικής γιατί είναι ευρύ και πονεμένο… Διαβάστε περισσότερα »
Για να γκουγκλάρεις κάτι πρέπει να ξέρεις ότι η ερώτησή σου ήδη υφίσταται ως γνωστικό αντικείμενο. Μπορεί να μη σου περάσει από το μυαλό ότι κάτι τέτοιο γκουγκλάρεται. Οπότε τι κάνεις; Ρωτάς κάποιον που εμπιστεύεσαι, και ο οποίος είναι εξ ορισμού διαθέσιμος για ερωτήσεις. Αν θέλει, σου απαντάει. Γιατί να κάνουμε κάποιον να νιώθει άσχημα που έθεσε ένα θέμα προς συζήτηση;
Και για να απαντήσω στη γράφουσα, ναι, υπάρχει διαφορά ανάλογα με την κοινωνία, αλλά και οι άντρες έχουν αυξημένο φόβο αποτυχίας σε άλλα θέματα, κοινώς, μια αναδιάρθρωση τη θέλει το πράγμα σε όλα τα επίπεδα.
Δεν χρειάζεται να ξέρεις ότι υπάρχει ήδη το γνωστικό αντικείμενο. Μπορείς να το γκουγκλάρεις για να μάθεις αν υπάρχει.
Κι εγώ έτσι και είμαι σίγουρη πως αν και οι άνδρες έκαναν κατά κανόνα το ίδιο, θα ήμαστε όλες και όλοι μας καλύτερα σε όλα τα επίπεδα.
E, όχι, δεν είναι και υγειές να νιώθεις υπόλογη για κάθε σου αποτυχία. Ούτε το να κατηγορείς τους άλλους, φυσικά και να έχεις υπέρμετρη αυτοπεποίθηση. Το να κάνεις ένα βήμα πίσω και να σκέφτεσαι τι συνέβη είναι πιο λογικό.
Το να κάνεις ένα βήμα πίσω και να σκέφτεσαι τι συνέβη γίνεται μόνο όταν για την αποτυχία σου δεν κατηγορείς τους άλλους. Ξέρω πολύ καλά ότι αυτός ο “γυναικείος” τρόπος με τον οποίο διαχειρίζομαι τις αποτυχίες μου έχει αρκετές μη υγιείς πτυχές – δεν περνάω απαραίτητα καλά μ’ αυτό – αλλά εξακολουθώ να τον προτιμώ από την “ανδρική” αντιμετώπιση. Και γενικά πιστεύω πολύ στην ιδέα ότι θα ήταν καλύτερα τα πράγματα αν οι άνδρες λειτουργούσαν περισσότερο όπως οι γυναίκες, παρά το αντίστροφο.
Συμφωνώ, loglady. Μάλιστα υπάρχει και μελέτη που δείχνει ότι αν πας με έμφραγμα στα επείγοντα και πέσεις πάνω σε φτασμένο γιατρό αντί σε ειδικευόμενο ή γυναίκα, είναι πιο πιθανό να τα κακαρώσεις γιατί οι φτασμένοι άντρες δεν υπολογίζουν το ρίσκο (αλήθεια υπάρχει αυτή η μελέτη). Συμπλη΄ρωνω ότι το ίδιο κατά τη γνώμη μου ισχύει και για τους φτασμένους πολιτικούς – μια απόδειξη η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας, γι’αυτό δεν υπάρχει μελέτη 🙂
Αυτό που έχω δει εγώ είναι πως οι άντρες και οι γυναίκες διαχειρίζονται διαφορετικά την αποτυχία σε διαφορετικά πράγματα, γιατί έχουμε διαφορετικές προσλαμβάνουσες για το τι είναι αποτυχία και τι επιτυχία. Ένας άντρας είναι πιο πιθανό, π.χ., να το πάρει βαριά αν απολυθεί από τη δουλειά του. Άσχετα αν θα κατηγορήσει τον εαυτό του ή τους άλλους, θα νιώθει ακυρωμένος και ματαιωμένος και ως άντρας και ως άνθρωπος. Μια γυναίκα είναι πιο πιθανό να πάρει το ίδιο βαριά μια αποτυχία στα προσωπικά της, είτε κατηγορήσει τον εαυτό της είτε τους άλλους: έχει να κάνει με το με ποιους κοινωνικούς ρόλους… Διαβάστε περισσότερα »
Λενα συμφωνω με την απαντηση σου, αλλα δεν καταλαβαινω γιατι ηταν απαραιτητη η ειρωνια (εκτος κι αν το εξελαβα λαθος)
Οσα αρθρα κι αν υπαρχουν για ενα θεμα, το να γινει και μια συζητηση εδω ειναι ωραιο για οσους διαβαζουν τη στηλη
Δεν είναι ειρωνία. Είναι ειλικρινής απορία. Να γίνει συζήτηση, ενώ υπάρχουν επιστημονικές μελέτες; Ας μάθουμε τι λένε και μετά το συζητάμε. Έτσι προχωράμε μπροστά.
Όχι ήταν καθαρή ειρωνία όπως φαίνεται από το «κρίμα που ΔΕΝ ΜΠΗΚΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ…..».Εγώ τώρα που δεν διαβάζω αγγλικα, θα είναι υπερβολική η απαίτηση μου να μεταφράσεις τη μελέτη αυτή εσυ, και να μας την παραθέσεις στα ελληνικά;
Όταν λες “δεν διαβάζω αγγλικά” εννοείς ότι δεν ξέρεις καθόλου αγγλικά, ούτε λέξη; Ή ότι δεν ξέρεις αρκετά;
“3.6 roentgen, not bad not great” Για Νόμπελ Φυσικής κατευθείαν. 🙄
Φυσικά και ισχύει, από 10χρονη παρατηρούσα γοητευμένη και προσπαθούσα να μιμηθώ τη φυσικότητα και αυτοπεποίθηση με την οποία ο πατέρας μου εξηγούσε όλους τους εξωτερικούς παράγοντες που οδήγησαν σε κάποιο αρνητικό αποτέλεσμα, ενώ εγώ προσπαθούσα να βρω πώς θα διορθώσω τον εαυτό μου.
Χρησιμότατο επαγγελματικό προσόν, ειδικά σε corporate περιβάλλον, χρόνια προσπαθώ να το τελειοποιήσω. Σίγουρα θα με ανέβαζε μισθολογικά. Κάποιους άλλους τους ανεβάζει κάτι που κρέμεται ανάμεσα στα πόδια τους, ο καθένας πορεύεται μ’ ‘οτι βρίσκει.
Εγω δυστυχως αντιμετωπιζω ενοχικα ενα λαθος, ειδικα στη δουλεια μου. Το παλευω πολυ μεσα μου και εχω κανει μικρα βηματακια. Εμενα φταιει πολυ η διαπαιδαγωγηση μου απο το σπιτι μου, μολις εκανα ενα λαθος η μανα μου τσιριζε. Ειτε ηταν μικρο, ειτε μεγαλο, δεν μπορουσε να διαχειριστει κανενα. Οποτε μεγαλωσα προσπαθωντας να μην κανω λαθη γιατι δεν αντεχα τις αντιδρασεις της. Ο πατερας μου ηταν πιο ψυχραιμος, ο ιδιος δεν εχει καθολου ενοχες για τιποτα, οποτε οταν γινοταν καποιο λαθος απο μενα αμεσως πηγαινε στην λυση, δεν χρονοτριβουσε με φωνες και τσιριδες. Αλλα ειχα μικρη επαφη μαζι του, ηταν απο… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω κάνει ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια συζήτηση με την αδερφή μου, και θυμάμαι που συγκρίναμε τη δική μας αντιμετώπιση σε κάποια αποτυχία ή γενικά δυσάρεστο γεγονός που συνοδευόταν από στεναχώρια και αίσθημα ενοχής, με των εκάστοτε αγοριών μας που συνοδευόταν από θυμό και αίσθηση ότι φταίει κάποιος άλλος.
Ούτε εγώ το είχα ψάξει διεξοδικά να πω την αλήθεια όπως προτείνεται και ξέρω ότι η μικρή μου εμπειρία δεν είναι πανανθρώπινη αλήθεια, αλλά ότι το έχω σκεφτεί, το έχω σκεφτεί.
Όταν σε νοιάζει να μην ξανακάνεις ένα λάθος, ψάχνεις να βρεις τι έφταιξε. Το να κοιτάς πρώτα που έφταιξες εσύ, για μένα δείχνει ωριμότητα. Απλώς να μην παρασύρεσαι επειδή οι άντρες ρίχνουν αλλού το φταίξιμο για να μην πέσουν απ΄το βάθρο.