Έχω κι εγώ ένα first world problem μεσα σε όλο το χαμό που ζούμε. Πριν λίγο καιρό μετακόμισα σε μυστηριώδες νησάκι της Ελλάδας (και θα παραμείνει μυστηριώδες γιατί μιλάμε για τόσο μικρό μέρος που ακόμα και ο τριτοξαδερφος ενός κατοικου να τύχει να διαβάζει α, μπα, σε μια ώρα θα έχει ενημερωθεί όλο το χωριό). Δεν έχω κάποια καταγωγή από εδώ και μετακόμισα μόνη μου, οπότε είχα ένα άγχος ότι θα ήμουν η “ξένη”. Δε με πείραζε ιδιαίτερα, έτσι κι αλλιώς ήρθα λίγο πριν το δεύτερο lockdown οπότε και στην Αθήνα να ζούσα, δεν θα είχα και καμιά τρελή κοινωνική ζωή. Όμως καμία σχέση τελικα, οι ντόπιοι είναι γλυκύτατοι και φιλικότατοι και με έκαναν αμέσως να νιώσω ευπρόσδεκτη. Και φτάνουμε στο πρόβλημα. Εδώ δεν υπάρχει το απαραβίαστο της οικίας, που λέμε. Περνάει η κυρία Μαρία από το σπιτι μου στο δρόμο της για το μαναβικο, με βλέπει στην αυλή, μπαίνει να πει μια καλημέρα και αράζει κανένα δίωρο. Περνάνε τα παιδάκια που παίζουν μπάλα στο χωράφι απέναντι, έρχονται και μου λένε τα νέα τους, μου δείχνουν τα παιχνίδια τους, έρχονται να παίξουν με το σκύλο μου, αράζουν κι αυτά καμια ώρα. Συναντάω στο δρόμο δύο κοπέλες και μου λένε μέσα στη χαρά “θα έρθουμε το απόγευμα να τα πούμε!” (μιας που μένω μόνη και εκείνες με τους γονείς τους, το λένε για να έχουμε την ησυχία μας). Και από τη μια είναι όμορφη αυτή η εγγύτητα, από την άλλη έχω συνηθίσει να έχω όρια και τα χρειάζομαι. Αλλά οι άνθρωποι εδώ έχουν μάθει αλλιώς και δεν πρόκειται να καταλάβουν το θέμα “όρια” όπως το αντιλαμβανομαστε όσοι έχουμε συνηθίσει στη ζωή σε πόλη ή έστω σε μεγαλύτερο επαρχιακό μέρος. Δε θέλω να τους προσβάλλω η να τους στεναχωρήσω γιατί όντως δεν το κάνουν από αδιακρισια η συνειδητή παρεμβατικοτητα, αλλά θέλω κάποιες μέρες να πιω ένα ριμαδοκαφε στην αυλή μου με την ησυχία μου… Τι να κάνω, να μένω ταμπουρωμενη στο σπίτι μέσα για να μην αυτοπροσκαλεστει κανένας; Καμία ιδέα;
Δεν μπορώ να σου δώσω ιδέα γιατί το πρόβλημα σου είναι χωροταξικό. Θα μπορούσε να λυθεί με τέντα, με οπτικά εμπόδια, ακόμα και με φυτά. Δεν βλέπω γιατί είναι «ταμπούρωμα» να είσαι μέσα στο σπίτι όταν θέλεις να είσαι μόνη σου ώστε να φαίνεται ότι δεν θέλεις παρέα. Θα έλεγα, πάντως, ότι συνολικά είναι καλύτερο να αφήνεσαι στο ποτάμι της ζωής όπως έρχεται, αντί να παλεύεις να κολυμπήσεις αντίθετα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχ, μου θύμισες το χωριό που περνάω τα καλοκαίρια! Ξέρει όλο το χωριό τι ώρα ξύπνησα, αν ξύπνησα, πόσες φορές πήγα για ποτό στην παραλία, τι ώρα γύρισα, πού πηγαίνω για μπάνιο (ορεινο το χωριο). Όταν με βλέπουν στην παραλία με κυνηγάνε οι παππούδες με το τάπερ και όταν φεύγω από την καφετέρια μου δίνουν κι εκεί τάπερ. Τα πρωινά βρίσκω στην πόρτα του σπιτιού αγγούρια, ντομάτες, μπορεί και κανένα φρούτο ή λουλούδι. Οταν ασβετωνω το σπιτι, περναει ολο το χωριο για επιθεωρηση, ψηφιζουν αν ο μαστορας το εκανε καλα και χαιρονται σαν τα μωρα (το χωριο εχει πολλα εγκαταλελειμενα… Διαβάστε περισσότερα »
Για τις διακοπές είναι σούπερ, αλλά αν χρειαζόταν να εγκατασταθω μόνιμα θα δυσκολευομουν. Δεν είναι εύκολο, άμα έχεις μεγαλώσει σε ανώνυμη κοινωνία. Καταλαβαίνω και την οπτική της γράφουσας.
Καλέ πόσο δύσκολο είναι να πεις πχ. “α κορίτσια ελάτε αύριο καλύτερα που θα έχω τον χρόνο, γιατί σήμερα έχω να κάνω το τάδε, να προλάβουμε να τα πούμε με την ησυχία μας”. Ως παιδί της επαρχίας θα σου πω ότι η αμεσότητα δεν παρεξηγείτε όταν γίνεται με καλή διάθεση και αυθόρμιτισμό.
“Άσε κυρά Νίκη μου έχω να κάνω ένα κάρο δουλειές που όλο αναβάλω, θα σε αφήσω τώρα μπας και στρωθώ λίγο.” Νομίζω εσύ δεν έχεις βάλει όρια, οι άνθρωποι βλέπουν απλά ότι τους παίρνει και κάθονται.
Ειδικα αμα εισαι γυναικα, αυτο με τις δουλειες πιανει τελεια. Αμα δε, εχεις και συντροφο, σωθηκες. Εγω, οταν θελω να γλιτωσω απ την σπιτονοικοκυρα μου που εχει ατελειωτο χρονο και διαθεση για μπιρι μπιρι, πανω του τα ριχνω ολα. “Αχ κυρια Ευλαμπια μου πρεπει να παω μεσα γιατι σε λιγο ερχεται ο Τακης μου κατακοπος και πρεπει να του μαγειρεψω” “Αχ κοριτσι μου σε καθυστερησα, να πας να πας, θα γυρισει πεινασμενος και τι θα λεει”. Τοση μαγειρικη, ουτε οχτω παιδια να χα.
Μήπως να έλεγες το όνομα του νησιού, να το διάβαζε ο τριτοξάδεφος, να το μάθαινε όλο το νησί να σε αφήνανε ήσυχη για λίγο μέχρι να τους εξηγούσες ότι δεν είσαι εσύ απορώ πως πέρασε απο το μυαλό σας!
Κρίνοντας από τη φωτογραφία της δημοσίευσης, μάλλον είναι το νησί της Τε Φίτι από τη “Μοάνα/ Βαϊάνα”…
Την ώρα που χαζεύω τα μπουγαδόσκοινα της απέναντι και από το στενό μπαλκονάκι μου απλώνονται μόνο γκρίζες πολυκατοικίες, στο δίπλα διαμέρισμα ο ενοικιαστής – που ούτε το όνομά του δεν ξέρω – έχει μερακλώσει πρωινιάτικα με Οικονομόπουλο. Διαβάζω το άρθρο και σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να μάθαινα ποιο είναι αυτό το μικρό νησί. Να πήγαινα, λέει, στο προϊστάμενο στη δουλειά και να του έλεγα “Φεύγω κύριε Αντωνάκη μου, παίρνω το καπελάκι μου και φεύγω”. Ξέρω ότι μόλις τελειώσω το σχόλιο, θα ζαλωθώ με τη μάσκα μου, θα στριμωχτώ στο λεωφορείο και η ονειροπόληση θα τελειώσει εδώ.
Κρύψου πίσω από κανένα δέντρο, πάρε και δύο τρεις τεράστιες ομπρέλες καραβόπανο ώστε να αποκτήσεις λίγο ιδιωτικότητα τις στιγμές που είσαι στην αυλή. Αλλά το λένε και οι Ισπανοί “pueblo pecaño, inferno grande”, ήτοι ” μικρό χωριό, μεγάλη κόλαση”. Αν δείξεις δυσαρέσκεια, αν αποκλίνεις πολύ από την γενική ψυχολογία των κατοίκων θα απομονωθείς, δεν στο λέω για να σε τρομάξω, αλλά αυτό συμβαίνει, δεν πρόκειται να αλλάξει το σύνολο για χάρη της μονάδας. Αυτό δεν έγινε ποτέ.
Στην καρδιά μου μίλησαν οι Ισπανοί 😅
Μωρε τι γλυκουληδες!!! Μεταξυ μας παντως και εγω θα νευριαζα, μου αρεσει η μοναξια. Ενδομειχα παλι, θα χαιρομουν γιατι αν παθαινα κατι τουλαχιστον θα με εβρισκαν μεσα σε 10 λεπτα και δεν θα με ανακαλυπταν μετα απο μια εδομαδα απο την μποχα)
Σοβαρά, κάποια στιγμή θα πρέπει να ανοίξουμε τη συζήτηση για τον ρατσισμό προς τους κατοίκους και ίσως πιο συγκεκριμένα εμάς τις γυναίκες που είμαστε από και ζούμε στην επαρχία, σε μικρές πόλεις, σε χωριά, σε νησιά. Μπορεί να κάνει κάποιους να νιώθουν ανώτεροι και καλύτερα με τους εαυτούς τους (όπως κάθε είδους ρατσισμός άλλωστε), δεν παύει όμως να είναι κακοποιητικός προς εμάς που τον υφιστάμεθα και να βασίζεται σε -ενώ παράλληλα διαιωνίζει- στερεότυπα διχαστικά και αναχρονιστικά. Δεν αναφέρομαι σε εσένα συγκεκριμένα ή σε εσένα μόνο, ούτε αμφισβητώ σε καμία περίπτωση το δικό σου βίωμα και το ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβαίνω απο πού κι ως πού θίχτηκες.Ποιός μίλησε για συγκεκριμένο τόπο καταγωγής;;;Σοβαρά τώρα;;;Ένιωσες περισσότερο σεξισμό και ρατσισμό σε μεγαλούπολη αλλά στην επαρχία δεν τα βλέπεις αυτά;;;Απο επαρχία είμαι σε πληροφορώ. Φυσικά και υπάρχουν παντού αυτά , αλλά θες να μας πείς ότι σε μικρότερες κοινωνίες όλα αυτά, δεν μεγενθύνονται;;Ειλικρινά;;Γιατί στην επαρχία οι περισσότεροι δεν μένουν κάν μαζί αν δεν αρραβωνιαστούν τουλάχιστον;;Για σεξισμό και ρατσισμό ας μη μιλήσω καλύτερα.Αν αναφέρεις ότι είσαι άθεος δε, θα είσαι απλά δακτυλοδειχτούμενος.Ναί, έχει και πολλά καλά η επαρχία, αλλά μην πάμε και στο άλλο άκρο να “αγιοποιήσουμε” όλα τα άσχημά της.
Ναι, ειλικρινά και σοβαρά τώρα θίχτηκα, αλλά δεν σας απαντώ για σας εξηγήσω γιατί ο ρατσισμός είναι προσβλητικός. Το αν δεν μπορείτε να σεβαστείτε ότι κάποιος σας λέει πως συγκεκριμένες συμπεριφορές ή συγκεκριμένα σχόλια που υποτιμούν ομάδες ανθρώπων με μόνο κριτήριο τον τόπο διαμονής τους τον προσβάλλουν και προσπαθείτε με τόσο έντονο και επιθετικό ύφος να αναιρέσετε το ίδιο του το συναίσθημα είναι δικό σας θέμα, όχι δικό μου. Ο λόγος που σας απαντώ είναι γιατί ακριβώς δεν αναπαράγετε στο σχόλιό σας παρά αυτού του είδους τα στερεότυπα στα οποία αναφέρθηκα. Δεν ξέρω αν ίσχυαν τα συγκεκριμένα στερεότυπα το ’50… Διαβάστε περισσότερα »
Τρικυμία εν κρανίω.Κι εγώ απο επαρχία είμαι όπως είπα (γιατί δεν ενοχλήθηκα άραγε;) αλλά κοιτώ το σύνολο κι όχι μόνο τις δικές μου προσωπικές εμπειρίες. Το ότι όλα τα παραπάνω μεγενθύνονται σε μια μικρή κοινωνία ,δεν είναι η προσωπική μου εκτίμηση αλλά η πραγματικότητα, η οποία βασίζεται και στην λογική.Αυτό δεν λέγεται ρατσισμός , ακόμα κι αν εσείς δεν θέλετε για κάποιο λόγο να το κατανοήσετε.Τα περί λευκού προνομίου τα θεωρώ ασύνδετα με το θέμα οπότε τα αφήνω ασχολίαστα.Πρίν κρίνετε την επιθετικότητα των άλλων, τσεκάρετε αν θέλετε και την δική σας.
Άρα, αφού δεν ενοχληθήκατε εσείς, δεν μπορεί να ενοχληθεί και κανένας άλλος; Ή αν ενοχληθεί, δεν έχει αξία η ενόχλησή του επειδή εσείς συγκεκριμένα δεν την αναγνωρίζετε ή δεν την καταλαβαίνετε; Ευτυχώς, κατά τα άλλα, αναφερθήκατε σε «λογική» και σε «πραγματικότητα»… Ενώ συνεχίζετε, βέβαια, να μιλάτε αποκλειστικά για τις προσωπικές σας εμπειρίες και εντυπώσεις, τις οποίες παρουσιάζετε ως «σύνολο». Ε, κι εγώ για ένα σύνολο μιλάω τότε 🙂 Όσο για το τι είναι και τι δεν είναι ρατσισμός, λεξικά και google, ευτυχώς, έχουμε όλοι. Εκεί, μπορείτε να αναζητήσετε και το πώς λέγεται το να προσπαθείτε να αμφισβητήσετε και να αναιρέσετε… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι έχουμε και λεξικά κι απο όλα,ευτυχώς.Το να σχολιάζεις τα κακώς κείμενα των μικρών κοινωνιών, δεν σε καθιστά ρατσιστή.Δεν είναι αυτό ο ρατσισμός.Η πλειοψηφία των σχολίων αν παρατηρήσετε προέρχεται απο ανθρώπους που δήλωσαν ότι κατανοούν την γράφουσα, ακριβώς επειδή προέρχονται ή εξακολουθούν να ζούν σε επαρχία.Δεν σας απαγορεύει κανείς θιχτείτε αν αυτό θέλετε , αλλά δεν μπορείτε να χαρακτηρίζετε τις σχολιάστριες ως ρατσίστριες και να μην περιμένετε καμμία αντίδραση.Μιλάτε για στερεότυπα αλλά κι εσείς μας μιλάτε σαν να είμαστε οι κακές πρωτευουσιάνες που ασκούμε κριτική σε όλη την επαρχία ως άλλες μαντάμ σουσούδες.Το παράδειγμά σας λοιπόν, ήταν ατυχές εώς άτοπο.
Το να βάζεις ταμπέλες για το πώς είναι οι κάτοικοι της επαρχίας ή οι κάτοικοι της πόλης ή οι κάτοικοι της Αμερικής ή οι κάτοικοι του Πακιστάν είναι ρατσισμός. Το να αποδίδεις μια συμπεριφορά στο γεγονός ότι κάποιος κατάγεται από ή μένει σε χωριό είναι ρατσισμός. Αλήθεια, ας μην ξαναλέμε τα αυτονόητα, θα έπρεπε να είναι δεδομένα στην εποχή μας αυτά. Δεν χαρακτήρισα κανέναν ούτε ως κακό ούτε ως μαντάμ σουσού κ.λπ. Κατήγγειλα την προσβλητικότητα και την υποτίμηση μέσω συγκεκριμένων συμπεριφορών, όχι ανθρώπων. Μόλις μου είπατε δηλαδή, ότι αν πω σε κάποιον πως η συμπεριφορά του είναι ρατσιστική και παραβιάζει… Διαβάστε περισσότερα »
Ως παιδί της επαρχίας, θα συμφωνήσω μαζί σου Demetra. Ήρθα ως φοιτήτρια στην Αθήνα και έπρεπε να αντιμετωπίσω, πέρα από τα κοροϊδευτικά γελάκια επειδή μπορεί να μην είχα ακουστά π.χ. το κλαμπ Memphis ή το Decadence (ω, μαι κελ ντεκαντάνς), τις ερωτήσεις για το αν έχουμε μαγαζιά ή δρόμους (!) στην κοντινή στην Αθήνα κωμόπολη των 6.000 κατοίκων που μεγάλωσα, τα “έλα ρε, υπάρχει λύκειο εκεί;”, την έκπληξη στο άκουσμα της πληροφορίας ότι πιάναμε ιδιωτικά κανάλια στην τηλεόραση ή ότι στο σπίτι μου είχαμε τηλέφωνο (λες και είχαμε 1950 και όχι 1995), τα ομαδικά χάχανα όταν αναφερόμουν σε κάποιο τοπωνύμιο… Διαβάστε περισσότερα »
Αιλουροειδέστατο, είσαι (χωρίς να το ξέρεις) εδώ και καιρό από τις αγαπημένες μου σχολιάστριες καθώς από διάφορα που έχεις αναφέρει για τη ζωή σου, έχω διαπιστώσει πως έχουμε πολλά κοινά και τώρα προστίθεται λοιπόν, ένα ακόμη. Στη δική μου περίπτωση, το μεγάλο τους σοκ ήταν ότι στο λύκειο έκανα ως μάθημα επιλογής ψυχολογία κι ότι στη γ’ λυκείου πήγαμε εκδρομή στο εξωτερικό, ενώ στο λύκειο που είχαν φοιτήσει οι συγκεκριμένες συμφοιτητριες στην Αθήνα, δεν υπήρχαν αυτές οι επιλογές. Πραγματικά, δεν νομίζω να υπάρχει μέρος να ζήσει κανείς χωρίς κανένα αρνητικό. Αυτή η περιθωριοποίηση και η υποτίμηση της επαρχίας δεν στοχεύει… Διαβάστε περισσότερα »
Ας το αντιστρέψουμε λίγο.Το να πούμε ότι Αθηναίοι δεν είναι όσο ζεστοί είναι οι άνθρωποι στην επαρχία, είναι ρατσισμός;;Είναι ταμπέλα;;Έχω πολλούς Αθηναίους φίλους και πολύ καλούς μάλιστα, αλλά οι ρυθμοί της ζωής είναι τέτοιοι που η μεγαλούπολη δεν επιτρέπει το smalltalk που συμβαίνει στην επαρχία.Αυτό είναι η πραγματικότητα της μεγαλούπολης.Η μεγαλούπολη μπορεί να έχει πολλά στραβά αλλά όπως και να το κάνουμε προσφέρει ανωνυμία και η ανωνυμία προσφέρει ασφάλεια.Ένα μέλος της λοατκι κοινότητας, μπορεί να μην βιώνει την ποιότητα ζωής που θα του προσέφερε π.χ η Φινλανδία αλλά σίγουρα είναι πιο ασφαλής σε σχέση με μια μικρή και κλειστή κοινωνία.… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς αυτό σας είπα, το να λέει κάποιος τους Αθηναίους π.χ. ψωνισμένους, όπως ακούγατε να λένε, είναι ρατσιστικό. Δεν νομίζω να έγραψα κάπου το αντίθετο, αναφέρθηκα και συγκεκριμένα μάλιστα στους Αθηναίους πιο πάνω και έγραψα πως οποιοδήποτε τσουβάλιασμα θα ήταν προβληματικό. Ούτε έγραψα πως ρατσισμός μπορεί να υπάρξει προς μία μόνο κατεύθυνση. Η ανωνυμία προσφέρει ασφάλεια υπό προϋποθέσεις και σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Σε άλλες πάλι, συνεπάγεται το ακριβώς αντίθετο. Π.χ. το να πάρω ταξί στην Αθήνα μού ήταν πολύ πιο δύσκολο και πάντα το απέφευγα. Όπως και όλες οι συμφοιτήτριές μου, τους λόγους τους φαντάζεστε. Εδώ, νιώθω πιο ασφαλής να… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις απόλυτο δίκιο. Ακόμα κι εγώ που σύγκρινα, Αθήνα εμενα πάντα, απλά πριν σε διαφορετική περιοχή και σε μονοκατοικία.Έπρεπε να το διευκρινίσω. Ίσως αυτό παίζει κάποιο ρόλο, ότι ας πούμε φαίνεσαι στην αυλή κι είναι πιο εύκολο να σου πιάσει καποιος την κουβέντα.
Κατά τα αλλά, για την Αθήνα σα νιώθω.
Για μένα προσωπικά κόλαση
Η συμπεριφορά αυτή δεν υπάρχει στη μεγάλη πόλη. Υπάρχει σε μικρά μέρη, που όλοι γνωρίζονται. Και ναι, συνήθως η “χωριατοπούλα” είναι αυτή που μπει και θα κάτσει στον καναπέ και θα περιμένει να λουστείς για να μιλήσετε για την ξαδέρφη που άλλον έβλεπε και άλλον πήρε. Σιγά σιγά η νοοτροπία αλλάζει, αλλά όχι με εμφανή ρυθμό.
Αυτό που λέτε για τις μεγάλες πόλεις, ισχύει.
@Christina, δεν είναι λίγο ξεπερασμένο το κλισέ της χωριάτισσας ξαδέρφης που κατσικώνεται στο σπίτι μας; Στην επαρχία δεν είμαστε αργόσχολοι που δεν έχουμε τι να κάνουμε με τις ζωές μας και ενοχλούμε τους άλλους. Δουλεύουμε, ασχολούμαστε με την επιχειρηματικότητα, την επιστήμη, την τέχνη, έχουμε χόμπι, δραστηριότητες, συλλογικές δράσεις, όπως όλοι οι άνθρωποι. Μου φαίνεται κάπως αστείο που πρέπει να αναφέρω ότι υπάρχουν όλα αυτά. Αδιάκριτους που δεν σέβονται τα όρια του σπιτιού μας και θα θέλουν να μας κατσικωθούν, παντού μπορεί να συναντήσουμε. Μήπως λίγες φορές έχουν στείλει εδώ ερωτήματα για την “χ” αδιάκριτη γειτόνισσα ή την “ψ” ενοχλητική κουνιάδα/πεθερά… Διαβάστε περισσότερα »
Από επαρχία είμαι κι εκει γυρνάω συχνά, έχω συγκρίνει .
Ίσως χωρίς καμμία ειρωνία, χαθήκαμε λίγο στην μετάφραση.Εξηγούμαι…όσοι σχολιάσαμε τα κακώς κείμενα της επαρχίας ,δεν είπαμε ότι ο νησιώτης είναι κουτσομπόλης, ούτε ότι κάθε νησιώτης είναι κουτσομπόλης.Αυτό θα ήταν όντως ρατσισμός όπως και στο παράδειγμα που έδωσα , στο οποίο πολύ σωστά αναφέρατε ότι αυτό που μου λέγανε για τους Αθηναίους, ήταν όντως ρατσιστικό.Όταν αποδίδουμε ειδικά χαρακτηριστικά σε ανθρώπους ,ξεκάθαρα μιλάμε για ρατσισμό.Προσοχή όμως γιατί εδώ νομίζω μπερδευτήκαμε.Κοινωνιολογικά, μπορούμε να αποδώσουμε γενικά κοινά χαρακτηριστικά σε ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ όχι ανθρώπους, ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ. 1.Μεγάλες κοινωνίες= γρήγοροι ρυθμοί ζωής,όχι smalltalk,ανωνυμία, διακριτικότητα 2.Μικρές κοινωνίες=χαλαροί ρυθμοί ζωής,smalltalk,επωνυμία, αδιακρισία.Έχετε δίκιο περί χρυσής αυγής,για αυτό είπα ότι σε καμμία… Διαβάστε περισσότερα »
Χριστίνα μου το “χωριατοπούλα” είναι στερεοτυπικό.Ας μείνουμε στο ότι εδώ απαντάμε σε μια πολύ συγκεκριμένη ερώτηση που αφορά όντως πολύ ενοχλητικούς ανθρώπους.
Δήμητρα να σου πώ κιόλας ότι εγώ αυτόν τον “άνθρωπο ” που με παρενόχλησε σεξουαλικά, δεν έχω την παραμικρή δυνατότητα να τον αποφύγω και συνεχίζει να παρενοχλεί την οικογένειά μου, λέγοντας ότι εγώ παρεξήγησα τις προθέσεις του.Για την ιστορία, αναφέρομαι σε αυτόν που με βάπτισε.Το πού και γιατί νιώθει μεγαλύτερη ασφάλεια ένας άνθρωπος, είναι πολύ σχετικό.
Η γράφουσα, πάντως, αναφέρεται συγκεκριμένα στο ότι οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει να καταλαβαίνουν τα όρια, κάτι το οποίο συνδέει με το μέρος στο οποίο ζουν αυτοί οι άνθρωποι με των οποίων τη συμπεριφορά δικαίως ενοχλείται. Όπως και πάρα πολλά σχόλια σε αυτό αλλά και σε άλλα θέματα κατά καιρούς, δεν μιλούν για τα κοινωνικά προβλήματα ενός τόπου, δεν καταδικάζουν την αδιακρισία και τον κακό χαρακτήρα του κουτσομπόλη και αγενή ανθρώπου, αλλά χαρακτηρίζουν το πώς είναι οι κάτοικοι της επαρχίας συνολικά και γενικά, ακριβώς επειδή είναι κάτοικοι της επαρχίας. Λυπάμαι πολύ για την εμπειρία της σεξουαλικής παρενόχλησης. Είναι κι αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είμαστε οι σχολιαστές γνωστής φυλάδας για να μην μπορούμε να συναντηθούμε στη μέση😉Υπάρχει ένα επίπεδο στο σάιτ.Η γράφουσα αναφέρθηκε στην νοοτροπία του τόπου, οι συγκεκριμένοι άνθρωποι είναι όντως ενοχλητικοί .Προφανώς δεν είναι άπαντες, αλλά οι συγκεκριμένοι είναι.Εμείς μπορούμε να την προτρέψουμε να θέσει όρια γιατί δεν θα καταφέρει να προσαρμοστεί με άλλο τρόπο.Πιστεύω πως τα ίδια θα την παροτρύναμε να κάνει για οποιονδήοτε ενοχλητικό ,σε όποιο μέρος της Ελλάδας.
Και που είσαι ακόμα… όταν θα αρχίσουν να διαδίδουν τα νέα σου δεξιά και αριστερά, μερικές φορές παραλλαγμενα. Όταν σου συμβεί κάτι και σε συζητανε για 10 χρόνια. Όταν αρχίσουν και παρακολουθούν ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει στο σπιτι σου. Γιατί ψωνίσες από τον Χ και όχι από τον Ψ; Αν σου αρέσουν τα όρια δεν ξέρω με ποια λογική πηγές να ζήσεις στο νησάκι. Σορυ κιόλας που σου χαλάω το παραμύθι, αλλα αν σ’ενοχλούν όλα αυτά που περιέγραψα, να εισαι προετοιμασμενη.
Βρέ πέστα απο τώρα να τα εμπεδώσει γιατί κάτι μου λέει ότι οι γλυκύτατοι σε κανά δίμηνο το πολύ,δεν θα της φαίνονται πολύ γλυκύτατοι.Μπορεί να πήγε με την λογική της κάπως ωραιοποιημένης εικόνας της επαρχίας αλλά αν δεν το συνηθίσει αυτό ή έστω αν δεν θέσει όρια, την βλέπω να φεύγει χωρίς επιστροφή.
Αυτά πρέπει να τα ξέρει κανείς όταν αποφασίζει να ζήσει σε τόσο μικρή κοινωνία. Όλοι το γνωρίζουμε.
Οι σωστές αυλές δεν έχουν θέα στο δρόμο.
Κι όμως μπορεί να έχεις βάλει φυτά, κισσούς, δέντρα για να κρύψεις την αυλή και το χωριο πάλι να τα βλέπει όλα! – Καλέ, τα μαθατε! Η Ελεονώρα η Σουηδεζα βγαίνει τσιτσιδη στην αυλή!!! Την είδε η Γρηγορία από τις χαραμάδες ανάμεσα στον κισσό, τη ροδακινια, το πευκο και την τριανταφυλλιά! Η Ελεονωρα του Παναγιώτη ντε! Όπου Παναγιώτης = Γερμανός συνταξιούχος κατά κόσμον Reinhard, που είναι δύσκολο για το χωριο, οπότε ο άνθρωπος το έκανε Παναγιώτης, για να συνεννοούνται, όπως ακριβώς και ο Αθηναίος τουρίστας ο Πάνος, που κι αυτό ήταν λίγο περίεργο στο χωριό, οπότε δύο με το όνομα… Διαβάστε περισσότερα »
Πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι είναι έτσι στην επαρχία γιατί δεν σε βλέπω καλά.Οι γλυκύτατοι και φιλικότατοι άνθρωποι ,θα ανακαλύψεις στην πορεία ότι είναι απλά κουτσομπόληδες.Θέσε όρια:Είμαι κουρασμένη σήμερα και έλεγα να αράξω μόνη να δω ταινία,αχ σήμερα δεν μπορώ θα κανονίσουμε άλλη μέρα,κλπ.Μην βιάστείς να τα αποδώσεις όλα σε φιλικότητα.Θέσε όρια πρώτα και μετά θα δείς ποιοί είναι πράγματι φιλικοί.Δεν μπορώ σήμερα και τελεία.Κάνε εξάσκηση στο να λές όχι.Θα πάρει χρόνο να το καταφέρεις αλλά σίγουρα μπορείς.