Αγαπητή «Α, μπα»: Ο θείος μου με ρώτησε αν αντέγραψα

Γεια σου Α, μπα. Τα φιλιά μου αναγνώστες. Στο θέμα μας… Βρεθήκαμε μαζεμένοι στο οικογενειακό μας τραπέζι, Κυριακή μεσημέρι, με παρών, μεταξύ άλλων και τον θείο μου. Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι που αναφέρθηκε το ζήτημα της εξεταστικής. Η μητέρα μου, συγκεκριμένα, ανέφερε πως μόλις ξεκίνησαν οι εξετάσεις μου, έδωσα μέχρι στιγμής μονάχα ένα μάθημα και το πέρασα. Ο θείος μου, πάλι, έκρινε πως το καλύτερο σχόλιο το οποίο θα μπορούσε να κάνει είναι το «Τι γίνεται τώρα τελευταία; Όλα τα μαθήματα περνάς. Αντιγράφουμε αντιγράφουμε;» Κάπως έτσι ένα μείγμα εκνευρισμού και πικρίας έκανε την εμφάνισή του μέσα μου. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω για ποιο λόγο πρωτο-νευρίασα. Βρίσκομαι 8ο εξάμηνο, με χρωστούμενο μόνο 1 μάθημα, που σε συνδυασμό με τα 6 του εξαμήνου, μου στρώνουν το δρόμο προς το πτυχίο. Διάβαζα όλο το εξάμηνο, δεν έχασα καμία παράδοση μαθήματος, ξαναέγραφα μέχρι κι όλες μου τις σημειώσεις για να είναι οργανωμένες κι ευανάγνωστες, έλυνα ασκήσεις στον ελεύθερο μου χρόνο για να συμμετέχω κατά την παράδοση, έπαιρνα εργασίες, όπου δίνονταν, και τώρα, σε καιρό εξετάσεων, ξεκίνησα να διαβάζω κατά μέσο όρο 5 ώρες την ημέρα, προσπαθώντας να τελειοποιήσω το διάβασμα μου, καθώς οι προφορικές εξετάσεις (5 από τα 7 μαθήματα είναι προφορικά) μου προκαλούν ανυπόφορο άγχος. Αυτά ενώ στο μεσοδιάστημα πληροφορήθηκα πως ο πατέρας μου εχει καρκίνο, που εντέλει μόνο εγχείρηση χρειάστηκε αλλά αυτή η πίεση μέχρι να περάσει το κύμα εξετάσεων και το χειρουργείο, προφανώς, ήταν ψυχοφθόρα. Φυσικά και όχι, δεν επιθυμώ να μου πλέξω εγκώμιο, αλλά αναγνωρίζω ότι προσπαθώ, σε συνθήκες αρκετά δύσκολες, που ακόμα περισσότερο δυσχεραίνουν με τα εξ αποστάσεως μαθήματα και τις κατ’ επέκταση εξ αποστάσεως εξετάσεις, οι οποίες ακριβώς, μεταξύ άλλων, χλευάστηκαν, και μάλιστα από κάποιον που καμία σχέση δεν είχε με τον ακαδημαϊκό χώρο ποτέ (με καμία ελιτίστικη διάθεση αυτό) κι άραγε απορώ… μειωτικά θα αντιμετωπιζόμαστε κι από τους υπόλοιπους, αλλά κι από τον ακαδημαϊκό χώρο, επειδή κατά τα έτη σπουδών μας εμφανίστηκε η πανδημία και μεταφερθήκαμε όλοι κατά ανάγκη σε ένα εξ αποστάσεως μοντέλο διδασκαλίας κι εξέτασης; Κι επίσης, απεγνωσμένη πια, ρωτώ: Υπάρχει ένας ιδανικός τρόπος αντιμετώπισης των -κομψά να το πω- αγενών συγγενών στα οικογενειακά τραπέζια;

-21χρονη αναγνώστρια

Ιδανικός τρόπος αντιμετώπισης αγενών συγγενών είναι αυτός που ταιριάζει σε σένα, στη στιγμή και στην περίσταση. Η εξεταστική σου, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι θέμα συζήτησης στο οικογενειακό τραπέζι. Μια καλή ιδέα είναι να μη συμμετέχεις στο οικογενειακό τραπέζι, ειδικά αν είναι παρόντες αγενείς συγγενείς, και μια ωραία δικαιολογία είναι «έχω διάβασμα». Δεν χρειαζόταν να μας εξηγήσεις με όλες τις λεπτομέρειες πόσο συνεπής είσαι στις υποχρεώσεις σου, το σχόλιο ήταν μικροπρεπές και τρομερά αγενές, όπως και να έχει. Θα ακούσεις πολλά ακόμα, όσο μεγαλώνεις, με άπειρες αφορμές. Τώρα είναι η εξεταστική, μετά ο αρραβωνιαστικός, αν δεν υπάρχει αρραβωνιαστικός, ακόμα χειρότερα, και πάει λέγοντας, οπότε κοίτα να βάλεις από τώρα τις βάσεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News