Οχι ερώτηση, να το πω κάπου θέλω μόνο. Έγινε χτες το μνημόσυνο του παππού μου, ήταν εκεί το σόι του πατέρα μου, με το οποίο δεν είχαμε συχνές σχέσεις πια. Όταν ήμουν μικρή, ο άντρας της θείας μου, με ψαχούλευε όποτε είχε ευκαιρία. Τα χέρια του ήταν ο εφιάλτης μου κάθε Σαββατοκύριακο που πήγαινα στο χωριό. Θυμάμαι να με καθίζει στα γόνατα του και να γίνονται διαφορά. Δεν το προχώρησε ποτέ πολύ ευτυχώς. Μικρή πολύ εγώ, από τα 5 θυμάμαι να κρατάει όλο αυτό. Δεν είπα ποτέ τίποτα σε κανέναν, η μαμά μου πρέπει κάποια στιγμή να το κατάλαβε, γιατί δε ξαναπήγαμε εμείς, έστελνε μόνο τον πατέρα μου και αραίωσε με εκείνους. Στον καφέ, στο μνημόσυνο, πάνω στην κουβέντα, η θεία μου είπε πως βλέπει τα σημερινά κοριτσια που έχουν ξεφύγει και προκαλούν, τις βλέπει λέει στα λεωφορεία με τα σορτς πάνω από τον κωλο. Είπα πως εμένα ξεκίνησαν στα λεωφορεία να μου τριβονται από παιδι, εγώ που έφταιξα. Δεν είπα και δεν είπε κάτι παραπάνω, δεν το συνεχίσαμε. Ένιωσα περίεργα, δε ξέρω τι, νομίζω λύπη.Τη λυπηθηκα. Ειρωνεία και λύπη. Υπαρχει κάποια λέξη για αυτό το συναίσθημα;
Αχ, δεν ξέρω. Εγώ θα το περιέγραφα μάλλον ως θυμό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Την έχω ξαναπεί την ιστορία. Θεία μου έπιασε τον άντρα της να βάζει χέρι στην εγγονή τους, 15 χρόνια μετά που είχε βάλει χέρι σε μένα, ενώ ήμουν 7. Η θεία περίμενε άλλα 3 χρόνια να το βγάλει στη φόρα στις ανηψιές της, αφού ψόφησε ο ανώμαλος. Το είχα πει τότε (όταν ήμουν 7) στη μάνα μου η οποία δε με πίστεψε, μου είπε ότι κατάλαβα λάθος, εκείνη και τις αδελφές της ποτέ δε της πείραξε, άρα το φαντάστηκα. Ευτυχώς ήμουν δυναμικό παιδί κι αρνήθηκα σθεναρά να ξαναπάω στο σπίτι τους. Η μάνα μου ακόμα μου ζητάει συγνώμη και κατηγορεί… Διαβάστε περισσότερα »
«Ρε μάνα θυμάσαι το φουστανάκι το μπλε που μου έβαζες όταν ήμουν 6 χρονών; Το έχεις φυλάξει να το χαρίσουμε στην εγγονή της θείας; Πολύ του άρεσε του θείου Κώστα, κάθε φορά που με έβλεπε με αυτό με χούφτωνε» Ψύχραιμα και χωρίς κανένα συναίσθημα, και άσε το τραπέζι να καταλάβει τι είπες μετά από καμιά ώρα.
δυστυχώς δεν το αντιλαμβάνονται παρά θεωρούν αυτόν/η που το είπε ότι είναι τρελός/τρελή!
Έζησα το ίδιο, κάπως πιο βίαια. Από τα 5 μου. Κατάφερα φέτος στα 38 μου να το πω στους γονείς, αν και μετανιώνω την ώρα και τη στιγμή. Τη δύναμη τη βρήκα όταν αποφάσισα να πάω ψυχολόγο κι έπειτα ψυχίατρο να με βοηθήσει με τους αυτοκτονικούς ιδεασμους και όλα τα υπόλοιπα. Όλα συνδέθηκαν και άρχισα να καταλαβαίνω γιατί τόσο πολύ μισώ τον εαυτό μου. Κοντεύει ένας χρόνος, έχω δρόμο μπροστά μου, όχι να ξεπεράσω όσα έκανε ο “θείος”, αλλά το γεγονός ότι παρότι ξέρει, ο πατέρας μου εξακολουθεί να του μιλάει όπως και πριν. (Αδερφός του)
Λυπάμαι πολύ, αλλά χαίρομαι που έβγαλες τους φόβους στο φως απ’το σκοτάδι, ήταν ο μόνος τρόπος για να μην τρελαθείς. Τώρα έχουν όνομα.
Έχω σκεφτεί αρκετές φορές να γράψω την ιστορία μου στις προσωπικές ιστορίες. Δεν θα με ρωτήσετε γιατί 30 χρόνια μετά τουλάχιστον.
Και 50 μετα. Επειδή τώρα μπόρεσες , πολύ απλά. Άλλες δεν το αποκάλυψαν ποτε. Πόσες γιαγιάδες 60 plus έχεις ακούσει να λένε ότι έχουν κακοποιηθεί; Εγώ ούτε μια, και όχι επειδή δεν έχει συμβεί.
Καταλαβαίνω όσους θα διαφωνήσουν με το σχόλιό μου αλλά εγώ πιστεύω ότι τέτοιου είδους θυμός αξίζει να εκφράζεται στους πιο άμεσους αποδέκτες. Και αφού ο πιο άμεσος τώρα είναι η Θεία σου, εγώ θα της το έλεγα πεντακάθαρα χωρίς υπονοούμενα. Έχει μεγάλο μέρος της ευθύνης αν δεν είχε υποψιαστεί τίποτα και τεράστιο αν είχε υποψιαστεί. Ήσουν παιδί και δεν φρόντισε για την ασφάλειά σου. Επίσης αυτό που “νομίζεις” ότι οι γονείς σου κάτι υποψιάστηκαν, αν όντως ισχύει τους κάνει συνυπεύθυνους που δεν το επικοινώνησαν μαζί σου. Να βγάλεις τον θυμό σου και εκεί. Άντε που δεν λέμε τίποτα και μετά… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ και επαυξάνω.
Γραφουσα, δεν το είπες στην ξαδέρφη σου (εάν υπάρχει), το είπες στη γυναίκα του θύτη και ν είσαι σιγουρη πώς ήξερε. Όλοι ήξεραν για αυτό και ξεκοψαν οι γονείς σου.
Εγώ έχω μείνει λίγο με την αντίδραση του πατέρα. ΑΝ το ήξερε, ΑΝ του μετέφερε η μάνα τι κατάλαβε, και παρόλα αυτά συνέχισε να βλέπει τον θείο. Ίσως πάλι η μάνα κατάλαβε και δεν μετέφερε τίποτα για να μην καταλήξει η κατάσταση με τον πατέρα της γράφουσας στη φυλακή για φόνο. Γενικά, λυπάμαι πολύ για όλα και ελπίζω να έχεις κάνει θεραπεία και να είσαι καλά.
ΣΥΜΦΩΝΩ
Μισό λεπτ,το μεγάλο μέρος ευθύνης γιατί το έχει η θεία, σε περίπτωση που δεν είχε υποψιαστεί;
Τα δείγματα ενός τέτοιου ανθρώπου ειναι παντα εκεί. Αν ζεις μαζί του και δεν το έχεις υποψιαστεί (ότι μπορεί να συμβεί κάτι επικίνδυνο και να προστατέψεις όποιον βρίσκεται δίπλα του ή ακόμα πιο σωστά να απομακρύνεις αυτόν τον άνθρωπο δια παντός) είναι επειδή δεν σε συμφέρει να το υποψιαστείς. Ούτε καν όταν ξαφνικά οι άλλοι δεν ξανάρχονται σπίτι σου (αλλά στέλνουν μόνο τον πατέρα) δεν μπαίνεις στον κόπο να κάνεις τις σωστές ερωτήσεις.
Άρα έχει ευθύνη επειδή έπρεπε να το υποψιαστεί, επειδή ζούσε μαζί του, παρόλο που δεν το υποψιάστηκε; Άρα και η μάνα έχει ευθύνη αν ο πάτερας προβεί σε τέτοιες πράξεις; Κατ επέκταση, αν ο συγκάτοικος σου κάνει κάποιο παράπτωμα και εσύ δεν το υποψιαστείς, ως οφειλές , έχεις ευθύνη πχ ;
Γιατί είναι θεία, άρα άμεση συγγενής του θύματος που ήταν ανήλικο. Αν δεν είχε υποψιαστεί, όφειλε να έχει υποψιαστεί, δείχνοντας την απαραίτητη επιμέλεια. Για να κάνω μια μεταφορά από τα νομικά, αν είχε υποψιαστεί, είχε ένα μέρος του δόλου, αν δεν είχε υποψιαστεί ομως, έχει αμέλεια. Και η αμέλεια, μαζί με το δόλο μορφή υπαιτιότητας είναι. Κρίνω, προσωπικά, ιδιαίτερα αυστηρά τα μέλη οικογενειών που σφυρίζουν αμέριμνα ενω ο πατριάρχης κακοποιεί σεξουαλικά ανήλικα. Ναι οκ είναι θύματα της πατριαρχίας, είναι όμως παράλληλα μεγάλοι παρτακηδες που κοιτάνε τη βολεψη τους και την άνεση τους και δε θέλουν να ζοριστουν. Μιλάμε για σεξουαλική… Διαβάστε περισσότερα »
Αναφέρεσαι σε νομικά θέματα ως δικηγόρος ή έτσι ; Έχει η θεία νομική ευθύνη (αμέλεια) επειδή, παρόλο που δεν κατάλαβε, έπρεπε να καταλάβει; Μιλάμε για 2 διαφορετυ πράγματα. Γνώριζε, αλλά δεν μίλησε. ΔΕΝ γνώριζε, οπότε δεν μίλησε. Το “όφειλε” να γνωρίζει από πού το συνάγετε ;
Θα γίνω δικηγόρος αισίως σε ένα μήνα, αλλά δεν μιλούσα για νομική ευθύνη. Προφανώς δεν έχει νομική ευθύνη. Έφερα ένα εννοιολογικό παράδειγμα για να δείξω ότι αν η αμέλεια, σαν συμπεριφορά, νομικα ενέχει μια απαξία, είναι γιατί και κοινωνικά ενέχει μια απαξία, δηλαδή είναι αποδοκιμαστέα. Δεν οφειλε να γνωρίζει σύμφωνα με το νόμο. Όφειλε να γνωρίζει γιατί είναι ενήλικη συγγενής του ανηλίκου και πρέπει να το προστατέψει. Αυτή είναι η άποψη μου. Επίσης το “γνωρίζω-δε γνωρίζω” είναι μια μάλλον απλοϊκή αντιμετώπιση του θέματος. Υπάρχει και άλλη κατηγορία, “δε γνωρίζω, επειδή δε κατέβαλα την απαραίτητη προσοχή ώστε να μάθω” (αυτό σημαίνει… Διαβάστε περισσότερα »
Το “δεν γνωρίζω ότι συντελείται έγκλημα” (γιατί από εκεί ξεκίνησε η συζήτηση, στο σχόλιο ότι η θεία, ακόμη και αν δεν γνώριζε έχει μεγάλη ευθύνη), είναι αμέλεια ;;; Στέκει αυτό νομικά καταρχάς ; Στη συνέχεια μιλάς για αμέλεια, ότι είναι καταδικαστέα. Άρα ταυτίζεις την άγνοια με αμέλεια; Η άγνοια είναι καταδικαστέα στον νομό; Και αν ακόμη ισχύει αυτό, τι θα πει η άγνοια είναι καταδικαστέα στην κοινωνία; By whom? Και είπαμε ότι δεν γνωρίζει, οχι ότι κάνει ότι δεν γνωρίζει, που είναι οι κατηγορίες που αναφέρεις.
Γιατί οι μεγάλοι οφείλουν να προστατεύουν τα παιδιά. Να βλέπουν. Να καταλαβαίνουν. Να προλαμβάνουν. Θέλει κι ερώτημα;
Άρα κατηγορείς και μια μητέρα, της οποίας ο άνδρας κακοποιεί σεξουαλικα το παιδί, ότι έχει ευθύνη για την πράξη αυτή, σε κάθε περίπτωση, είτε γνώριζε τι έχει συμβεί, είτε όχι ;
Έχει την ευθύνη που της αναλογεί. Γιατί είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό αυτό; Στα εξηγούν πολύ ωραία και η Open S και η Tinuviel πριν από εμένα.
Ναι, so ? Επειδή έγραψαν από πάνω κάποιες τη γνώμη τους και διαφωνώ, δεν μπορώ να την κατανοήσω ;
Να μη τη λυπάσαι καθόλου. Μια χαρά τα ήξερε και επέλεξε να μείνει με έναν ανώμαλο. Να ξανααραιώσεις τώρα που πέθανε ο παππούς.
Ποια να ήταν η άλλη της επιλογή άραγε?
Ε ενήλικη ήταν, φαντάζομαι μπορούσε να ξεβολευτεί για κάτι τόσο αποτρόπαιο. Δε τη συγκαταλέγω στα θύματα πάντως.
Ακριβώς
Αηδία. Μία αηδία.
Κωδικός σιωπής εις βάρος θυμάτων. Η οικογένεια σου πήρε κάποια μέτρα να σε προστατεύσει, μετά το γεγονός, αλλά δεν παραδέχονται το πραγματικό πρόβλημα, τον θείο σου. Αν ο πατέρας σου ήξερε ότι ο θείος σου είναι σεξουαλικό αρπαχτικό και ακόμα τον επισκέπτονταν, με συγχωρείς, αλλά το βρίσκω αποτρόπαιο. Προτίμησε επισκέψεις αντί να πάρει το μέρος σου και να ξεκόψει τον αδερφό του. Επίσης, η θεία σου, αν έκανα τα στραβά μάτια, δεν είναι αθώα. Ίσως είχε λόγους για την συμπεριφορά της, αλλά το βρίσκω προτιμότερο να χαλάσω το σπίτι μου παρά να καταστρέψω ζωές θυμάτων γιατί δεν μπορώ να δεχτώ… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ, ναι, συγνώμη, το διάβασα λάθος. Και πάλι, ο πατέρας της να προτιμήσει να κρατήσει επικοινωνία με τον συγκεκριμένο είναι αηδία και εγκληματικό.
Οι θειοι είναι το ζευγάρι της χτεσινής ερωτήσης, που ο 60αρης παρενοχλούσε 2 19χρονες κοπέλες στη παραλία και η γυναίκα του δε του είπε τίποτα .
Πρώτα από όλα λυπάμαι για αυτό που εζησες. Σχετικά με τα σχόλια, εγώ μπαίνω και λίγο στην θέση της θείας. Να τον αφήσει τον ανώμαλο και που να πάει; Ζώντας οικονομικά εξαρτημένη πιθανώς, σε μια κοινωνία που πιθανότατα θα την κατηγορήσει που χάλασε το σπίτι της για κάτι που “φαντάστηκε” ένα παιδί και θα είναι στιγματισμένη ως η γυναίκα του ανώμαλου ( και τα παιδιά της μαζί). Να κρίνουμε τους ανθρώπους στο πλαίσιο των συνθηκών που ζουν. Δεν τον κάλυψε μόνο αυτοί, μα ολόκληρο το σόι. Την ατάκα για τα σορτς δυστυχώς την λέει πολύς κόσμος ακόμα.
Ακόμα και έτσι να είναι δεν έπρεπε να αφήσει στιγμή το παιδί μόνο του με τον άντρα της.
Αυτό γιατί το κάνουν πολλές γυναίκες?
Γιατί είναι πιο εύκολο να κατηγορήσουν το θύμα ή τα κορίτσια με τα σορτσάκια απ το να συνειδητοποιήσουν ότι παντρεύτηκαν ένα σίχαμα και στη συνέχεια να το χωρίσουν
Γιατί στρέφοντας αλλού τον θυμό τους, στρουθοκαμηλίζοντας, προσωρινά νοιώθουν ότι απενοχοποιούνται οι ίδιες για το τουμπεκί και τη συνενοχή τους. Υπάρχουν βέβαια και οι ακραίες περιπτώσεις που νοιώθουν μία ικανοποίηση, ένα δέσιμο με τον δράστη- σύντροφό τους.Θυμάμαι κάποια επεισόδια απ’το deadly women που περιγράφει αυτού του είδους την γυναικεία ψυχολογία στην πιο ακραία της μορφή. Να κακοποιούν μαζί το κορίτσι και να διεγείρονται σεξουαλικά από αυτό, μάλιστα η γυναίκα του ζευγαριού να βγάζει μια απίστευτη χαιρεκακία και ικανοποίηση, μια αίσθηση ότι έχει “τακιμιάσει” μαζί του σε βάρος του κοριτσιού. Η ζήλεια που ουσιαστικά νοιώθει για το νέο κορίτσι, βρίσκει λύτρωση… Διαβάστε περισσότερα »
Δε θέλουν να ξεβολευτουν