Αγαπητή «Α, μπα»: Ο πατέρας μου πειράχτηκε για το όνομα του παιδιού μου

Γειά σας Α, μπα και αμποπαρεα! Είμαι καιρό μέλος της κοινότητας αλλά πρώτη φορά αισθάνομαι την ανάγκη να στείλω κι εγώ μια ερώτηση/εξομολόγηση. Πρόσφατα απέκτησα ένα κοριτσάκι και αρχίσαμε με τον σύζυγο να συζητάμε για τη βάφτιση. Το όνομα της μικρης το είχαμε αποφασίσει ήδη την πρώτη μέρα που την είδαμε στο μαιευτήριο και ήταν όνομα εκτός οικογένειας. Πάμε τώρα στο δια ταύτα… Ενώ κανείς θα περίμενε να υπάρξουν αντιδράσεις από την πλευρά των πεθερικων (στο όλο πατροπαραδοτο/πατριαρχικό κονσεπτ που θέλει το 1ο παιδί να παίρνει όνομα από τους γονείς του πατέρα), εκείνοι είπαν τι ωραία κι άρχισαν να το φωνάζουν αμέσως με το όνομα που είχαμε διαλέξει. Αντίθετα, εκείνοι που αντέδρασαν και αντιδρούν ακόμα είναι οι γονείς μου και κυρίως ο πατέρας μου. Να πω εδώ ότι είναι ένας εξαιρετικός μπαμπάς, από τους λίγους της γενιάς του που ασχολούνταν ουσιαστικά με τα παιδιά του αλλά έχει φυσικά κάποια βαθιά ριζωμενα στερεότυπα μιας που έχει μεγαλωσει σε κλειστή κοινωνία. Ο μπαμπάς μου λοιπόν πεισματικά αποκαλεί τη μικρή μου μπεμπούλα κι ένα σωρό άλλα τρυφερά κοσμητικά… Κοινώς τα πάντα εκτός από το όνομά της. Ετσι αποφάσισα κατόπιν παρότρυνσης του επίσης ενοχλημενου συζύγου μου να του κάνω μια ειλικρινή συζήτηση που ήταν μια τρύπα στο νερό. Επέμενε ότι είναι τιμή για τον γονιό να δίνεις στο εγγόνι το όνομά του και ότι κακώς στερησαμε αυτη τη χαρά από τα πεθερικά μου και δεν το περίμενε αυτό από μας κι είναι πολύ πληγωμένος από τη συμπεριφορά μας κι άλλα τέτοια. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τέτοιο κόλλημα. Υπήρξα πάντα ένα παιδί που σιχαινοταν το όνομα του (της γιαγιάς μου φυσικά) και το δήλωνε οπότε ήταν αναμενόμενο πιστεύω να διαλέξω για το δικό μου παιδί ένα όνομα που να μου αρέσει. Προσπάθησα να εξηγήσω κι αυτό όπως και το ότι δεν τίθεται θέμα τιμής αλλά αγάπης την οποία δεν τη δείχνεις με ένα κωλοονομα αλλά τίποτα. Εντέλει πέρασε το δικό του το οποίο ήταν να φωνάζει τη μικρή όπως θέλει μέχρι τη βάφτιση της που θα είναι τετελεσμενο αλλά εμείς να το ξανασκεφτούμε ως τότε. Δεν έχω κάτι να σκεφτώ αλλά με πείραξε βαθιά αυτή του η αδιαλλαξία, οι απαιτήσεις του από μένα το παιδί του και το ότι δεν σεβάστηκε τη δική μου επιθυμία ως νέου πλέον γονιού. Το αποκορύφωμα στην όλη ιστορία ήταν ότι στη γιορτή της μητέρας μου έστειλε λουλούδια με καρτουλα και καλά από τη μικρή μου με υπογραφή “η μπεμπούλα σου” στην οποια μεταξύ άλλων έλεγε ότι “ήρθα στον κόσμο για να σας αγαπώ εσένα και τον μπαμπά”!!! Ε λοιπόν εγώ νόμιζα ότι τα παιδιά τα κάνουμε πρωτιστως για να τα αγαπάμε εμείς κι όχι το αντίθετο. Είναι εντέλει όλες οι σχέσεις δούναι και λαβείν; Και οφείλουμε να ξεπληρωσουμε τους γονείς που μας μεγάλωσαν με τον τρόπο που θέλουν εκείνοι; Αγάπη με ανταλλαγματα δηλαδή.
– Αχάριστη κόρη

Δε νομίζω ότι χρειάζεσαι απάντηση. Αυτό που χρειάζεσαι είναι κουράγιο και θάρρος για να δεχτείς ότι ο πατέρας σου είναι αυτός που είναι, δηλαδή κατώτερος των περιστάσεων απ’ όσο νόμιζες. Είναι πάντα δύσκολο, είναι οι γονείς μας και θέλουμε τέλειους γονείς, και τι να κάνουμε; Μόνο τέλειοι δεν είναι. Κι αυτό δεν σημαίνει κάτι για εμάς, όπως η δική μας εξέλιξη δεν λέει κάτι για εκείνους.
Ο πατέρας σου, ως άντρας, νιώθει μεγαλύτερη αλληλεγγύη με τον άλλον άντρα, τον πεθερό, παρά με σένα, την κόρη του. Μπαίνει στη θέση του πεθερού, και αντιδρά σα να συμβαίνει αυτό το κακό στον ίδιο. Σου φέρεται έτσι ώστε να καταλάβεις ότι ξεφεύγεις για να σε βάλει στη θέση σου, γιατί αυτό κάνουν οι πατεράδες, ελέγχουν τα παιδιά τους, και κυρίως τις κόρες τους. Σίγουρα δεν καταλαβαίνεις το κόλλημα; Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβεις, και δεν λέγεται «κόλλημα», πατριαρχία λέγεται: η πατριαρχία στην πιο παραδοσιακή, αρχική της μορφή: η οικογένεια ανήκει στον πατέρα. Η κουλ αντίδραση των πεθερικών, από την άλλη, είναι η ευχάριστη έκπληξη της εβδομάδας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News