Αγαπητη Α.μπα καλη χρονια! Αναρρωτιεμαι εαν τυχον η φεμινιστικη μου αφυπνιση επιδρα αρνητικα στα επιπεδα ικανοποιησης που βιωνω στην καθημερινοτητα μου.Γιατι παρατηρω οτι οσο και αν συνεισφερει-μοιραζομαστε κατα καποιο τροπο- ο συντροφος μου στη φροντιδα του σπιτιου μας, του παιδιου μας κλπ εγω παλι εχω παραπανω υποχρεωσεις, το “αορατο αχθος” (invisible labor) που λενε…και στο τελος νιωθω κοροιδο και θυμωνω..
– Bazinga
Αν εννοείς «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», δεν πιστεύω ότι ισχύει. Οι γυναίκες που καταπιέζονται από τις παραπάνω υποχρεώσεις και τις θεωρούν δεδομένες, πάλι καταπιέζονται – η διαφορά είναι ότι δεν ξέρουν τι τους φταίει και ξεσπάνε αλλού, ή σε πιο αδύναμες γυναίκες ιεραρχικά (στις κόρες τους, στις νύφες τους) ή στον εαυτό τους, και μάλλον κυρίως το δεύτερο.
Εσύ τουλάχιστον θυμώνεις με τον άνθρωπο που σου προκαλεί το πρόβλημα, και έτσι ίσως το αντιμετωπίσεις.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Άλλαξε το σε “η πατριαρχία με κάνει να νιώθω κορόιδο” και τα πράγματα θα μπουν στη σωστή διάσταση…
Μα γιατί; τι πειράζει να βγει το μωρό με μια πιτζαμα και μάλιστα μεγαλυτερο νούμερο; το σκέφτηκα και απάντησα δε γμται, τι πειραζει αν το μωρό κυκλοφορεί σαν τσίρκο; αισθητικές εκπτώσεις προκειμενου να σώσω την ψυχική μου υγεία.
Ωραία απάντηση το έχω βιώσει. Έντυσα την κόρη μου με φορεματάκι και επειδή έκανε κρύο της φόρεσα και μακρύ παντελόνι. Ακόμα θυμάμαι τον οίκτο στα μάτια τους για το ‘’πακιστανάκι’’ που τους πήγα. Και ρατσιστές και αισθητικά κολλημένες σε στερεότυπα. Περιμένω να γίνει μόδα το φόρεμα με μακρύ παντελόνι να τους τρίψω στην μούρη το πόσο μπροστά ήμουνα.
Μια χαρά μπροστά ήσουν. Εγώ είχα φορεσει και στο γραφείο πριν καμια 12αριά χρόνια φόρεμα με τζιν από κάτω. Μονό ένας, το σχολίασε σε φάση “εσύ που ντύνεσαι τόσο ωραία συνηθως, τι έβαλες σήμερα?”
Αλλά εγώ συνεχίζω να θεωρώ ότι ήταν πολύ ευπαρουσίαστο.:)
Ξύπνησαν οι σκλάβοι, Αντωνάκη!
Νομίζω ισχύει το “του φταίει ο γάιδαρος και ξεσπά στο σαμάρι”, δηλαδή μεταθέτεις την ευθύνη σε κάτι άλλο όπως το φεμινισμό. Ο φεμινισμός δεν έχει καμία σχέση με την αδικία που νιώθεις λόγω των υποχρεώσεων σου. Το πρόβλημα έγκειται στο πως έχετε μοιράσει τις υποχρεώσεις του σπιτιού, του παιδιού κτλ. Λες συνεισφέρει “κατά κάποιο τρόπο”, άρα δεν έχεις ουσιαστική βοήθεια για αυτό μαζεύονται οι υποχρεώσεις και γίνονται βουνό για σένα
Κλαίω με το γάιδαρο και το σαμάρι – χρόνια είχα να το ακούσω! Και ταιριάζει γάντι εδώ!
Ήταν το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα το κείμενο
Η φεμινιστική αφύπνιση είναι σαν τις πρώτες φυσιοθεραπείες: επώδυνη. Σε ακουμπάει ο φυσιοθεραπευτής και… άααααουτς!!! Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ξεπιαστείς και να μη σκεβρώσεις. Υγιέστατο το βρίσκω που νιώθεις κορόιδο στην παρούσα φάση, διότι πρέπει να ξέρεις πού είσαι για να ξεκινήσεις μια πορεία προς κάτι καλύτερο. Πάντως έχε υπόψη σου πως είναι η πατριαρχία που σου φταίει και όχι απαραιτήτως ο άντρας σου. Οι περισσότεροι άντρες δεν το κάνουν ούτε επίτηδες ούτε από κακία, απλώς βολεύονται σε προνόμια που δεν συνειδητοποιούν καν ότι έχουν. Μην περιμένεις να το καταλάβει μόνος του, ή με τη μία, όσο χρυσός… Διαβάστε περισσότερα »
Τι γίνεται όμως όταν ο άντρας σου νιώθει εξίσου κορόιδο γιατί “βοηθάει” περισσότερο από ότι έκανε ο πατέρας του ή οι φίλοι του. Ναι μεν δεν το κάνει επίτηδες αλλά δεν αλλά το invisible labor δεν το αντιλαμβάνεται ούτε κατά διάνοια. Υπάρχει ελπίδα ή η πατριαρχία έχει νικήσει;
Το έχω σκεφτεί παρα πολυ και έχω καταλήξει: η λυση ειναι λαϊκά μαγειρεία σε κάθε γειτονιά ή χώρο δουλειάς και πλυντήρια σε κάθε πολυκατοικία, όπου ο θυρωρός (ή ο υπάλληλος που θα υπάρχει για αυτή δουλειά)δε θα ξέρει μόνο τον Κατσιφάρα, αλλά θα τα βάζει για πλυσιμο και μετά στο στεγνωτήριο. Η ανθρωπότητα θα κερδίσει πολυ χρόνο από τη ζωή της. Κάτω η σκλαβιά του νοικοκυριού!
Μου αρέσουν τέτοιες λύσεις, μαζί σου! Σαν ξενοδοχείο μου ακούγεται, αλλά με τον ιό θα έχουμε κάποια θεματάκια. Πώς σας φαίνεται να καταργούσαμε το φαγητό και να παίρναμε χαπάκια;
Έχουν ξαναγίνει αυτά, δεν είναι κάτι εξωπραγματικό.
Τα περί συλλογικών πλυντηρίων και λαϊκών εστιατορίων (μαζί με παιδικούς σταθμούς) έχουν ήδη υλοποιηθεί: δημιουργήθηκαν την μακρινή δεκαετία του 20 με τη Ρώσικη επανάσταση, με πρωτοβουλία της Αλεξάντρα Κολλοντάι, της πρώτης γυναίκας υπουργού στην ιστορία, όταν αυτή η επανάσταση βρισκόταν στην πρώτη της φάση και είχε λάβει πραγματικές επαναστατικές πρωτοβουλίες για την απελευθέρωση των γυναικών, την ισότητα των φύλων και την σεξουαλική ελευθερία (άμβλωση, απλοποιημένο διαζύγιο, αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας, κλπ). Από την δεκαετία του 30 και την εδραίωση του σταλινισμού, όλα αυτά δυστυχώς άλλαξαν. Χωρίς την παραμικρή διάθεση να εξιδανικεύσω την ζωή της εποχής του “υπαρκτού σοσιαλισμού” (θέλει πολλές δεκάδες… Διαβάστε περισσότερα »
Ε εντάξει παρολα τα θέματα που υπήρχαν, η θέση της γυναίκας στην ΕΣΣΔ ήταν αιώνες μπροστά, και όχι μόνο τη δεκαετία του 20 αλλά μέχρι τέλους. Είχαν παιδικους σταθμους μέχρι και στα πανεπιστημια για τις φοιτήτριες μαμάδες! Εχω εδώ ένα βιβλίο για τα παιδιά του 1980, σοβιετικό, και νιώθω λες και διαβαζω επιστημονική φαντασία!
Σε νιώθω, νομίζω. Προσωπικά προτιμώ το θυμωμένη και, στη δική μου περίπτωση, μόνη, παρά σε κακές σχέσεις, να υφίσταμαι την πατριαρχία ακόμα και μέσα στο σπίτι μου, από τον άνθρωπο που αποκαλώ σύντροφο.
εφοσον μοιραζεστε υποχρεωσεις και δουλειες “κατα καποιον τροπο”, μπορειτε να τα μοιρασετε και κατα ουσιαστικο τροπο, αν νοιωθεις αφυπνισμενη και καταπιεσμενη.
επομενως, αν και εχεις δουλεια να κανεις, μπορει στο τελος να σου βγει σε καλο και να απαλλαγεις απο την καταπιεση.
Ο θυμός είναι ένα συναίσθημα, που έρχεται όταν αντιλαμβανόμαστε ότι παραβιαζόμαστε. Είναι η αρχή της παραδοχής του προβλήματος. Είναι η προειδοποίηση. Γι αυτό είναι και αυτός πολύτιμος στην πορεία προς την αυτογνωσία μας. Ο θυμός είναι η αρχή της λύσης. Όμως είναι ολέθριος όταν χρονίζει. Όταν μένεις στο θυμό και τον κουβαλάς τότε αυτοκαταστρέφεσαι. Γι αυτό μη θυμώνεις επειδή έχεις επαφή με τον εαυτό σου , που σου ζητά να ζήσεις τη ζωή που θέλεις
Πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση. Πολύ!
Εγώ σε παρόμοια περίσταση προσπάθησα να εξηγήσω στον άλλο τι μου συμβαίνει, ότι εγώ αισθάνομαι ότι είμαι σπίτι κι αυτός κάνει τα δικά του, παρόλο που εκείνος όντως συμμετείχε και δεν το αρνήθηκα ποτέ, φυσικά εκείνος το εξέλαβε ως κατηγορία προς εκείνον… και ο θυμός ξεκίνησε από εκείνον αφού δεν κατάλαβε τι ήθελα να πω… και κατέληξε και σε εμένα, αλλά αφού χωρίσαμε! Μετά κατάλαβα γιατί έπρεπε να θυμώσω, και πώς έπρεπε να το διαχειριστώ. Στερνή μου γνώση…
παρατήρηση ανισης μεταχείρισης -> συμπέρασμα κανόνα ανισης μεταχειρισης –> θυμός (ατομικό επίπεδο) —>
συσπείρωση (θυμός – συλλογικό επίπεδο) —> επανάσταση/ άλλη διεκδίκηση ισότητας —> κατοχύρωση δικαιωμάτων
Μας χρειάζεται ο θυμός, χωρίς αυτόν δεν θα είχαμε καταφέρει τίποτα. Το ότι είναι τόσο εκρηκτικό και δυσάρεστο συναίσθημα είναι που μας βαζει φωτιά να διεκδικήσουμε.
Αρα, καλά τα πας, join the club!
“The truth will set you free, but first it will piss you off!”
Gloria Steinem