Αγαπητή «Α, μπα»: Ο χωρισμός αυτός μ’έχει επηρεάσει πολύ

Η ψυχίατρος πιστεύει πως έχω κατάθλιψη

Καλησπερα σε ολη τη παρεα. Η ιστορια μου δεν ειναι πρωτοτυπη – ετσι νομιζα -, αλλα θελω να τη μοιραστω εδω. Εχω χωρισει με τον πρωην μου απο περυσι το Γεναρη. Ακομα τον σκεφτομαι και τον θελω… Ημασταν μαζι 3μιση χρονια μεχρι τοτε. Μετακομισε στην Ευρωπη απο την Αμερικη για να ειμαστε μαζι μετα απο πολλες δυσκολιες και μεγαλο ερωτα. Ημασταν και οι δυο ”μαθητες” οταν γνωριστηκαμε. Αυτος (ως και Αμερικανος – εγω νομιζα και το απεδιδα σε διαφορα κουλτουρας) ηταν πολυ ενθουσιωδης, μεσα στον ερωτα, ενω συνηθως πολυ συγκρατημενος ως χαρακτηρας και με τους αλλους. Σταδιακα αρχισα και εγω να τον ερωτευομαι. Ηταν ο μεγαλυτερος ερωτας της ζωης μου, νιωθω τοσα πολλα ακομα γι αυτον. Δε το πιστευω ακομα ποσο ωραια περασα και ποσο τυχερη ημουν που τον γνωρισα. Στα ασχημα: Μετα τη συγκατοικηση καποιων μηνων (4 μηνες περιπου) σε ξενη χωρα και για τους δυο μας (που εγω ομως ειχα μια βαση για 1 χρονο) σηκωθηκε κ εφυγε πανω σε ενα τσακωμο (φυσικα υπηρχε escalation μεχρι τοτε). Δε το δεχτηκα ποτε. Για κακο δικο μου τελικα, επανεμφανιστηκε μετα απο ενα τριμηνο περιπου. Προσπαθησα να τον αποφυγω, να επεξεργαστω τα πραγματα, αλλα προφανως, τον ηθελα κ τον αγαπουσα ακομα. Εγω δεν ηθελα να χωρισουμε. Ετσι ‘εχασα’ ακομα περισσοτερο χρονο. Ξαναβρεθηκαμε μετα απο καποιο καιρο που απλα μιλησουμε στα μηνυματα (καταλαβαινω τωρα οτι in hindsight αυτο ηταν κατι που με εκανε να πιστευω οτι ‘παντα’ θα γυρναει/θα ειμαστε μαζι στο τελος και με εχει κανει να μην μπορω να αποδεχτω οτι χωρισαμε και οτι δεν θα ειμαστε μαζι ποτε.) Προσπαθησαμε παλι, ειπαμε να το δουμε απο την αρχη, αυτος πιστευω αρκετα ψυχραιμα ειπε οτι χρειαζομαστε περισσοτερο χρονο για να δουμε πώς θα παει. Φυσικα, φοβοταν μην κανει τα ιδια, μην κανω τα ιδια, οτι εχει κανει μεγαλο ‘κακο’ στη σχεση μας και δε ξερει πως να το διαχειριστει. Βγαιναμε ραντεβου ολο το καλοκαιρι κλπ. Περνουσα καλα. Τελικα ομως, δεν βγηκε – ηταν σε ‘αλλη φαση’ πια, τον εβλεπα, εγω ηθελα 100, αυτος μπορουσε (ή ηθελε) να δινει μονο 50. Σεπτεμβρη περυσι βγηκαμε τελευταια φορα φιλικα και μετα παλι εξαφανιστηκε σταδιακα. Ολο αυτο το πισω-μπρος μαζι με δικους μου προσωπικους λογους που προσπαθω να διερευνησω το τελευταιο μηνα μεσω ψυχαναλυσης, με εχουν κανει να πιστευω οτι δεν μπορω να προχωρησω και δε θα τα καταφερω ποτε. Δεν πιστευω οτι θα βρω καποιον αλλον να νιωσω τα ιδια, ουτε οτι καποιος αλλος θα με αγαπησει οσο αυτος. Φυσικα, καταλαβαινω οτι τα αισθηματα του δεν ειναι τα ιδια πια. Τα συναισθηματα μου ειναι μπερδεμενα μεταξυ λυπης και θυμου. Θυμου προς αυτον που ηταν αλλιως και τωρα με ‘απογοητευσε’, θυμου προς τα εμενα που αφηνω τον εαυτο μου να μπαινει σ αυτη τη διαδικασια. Πολλες φορες μου λειπει αφορητα ακομα. Μου λειπει αυτο που ημουν τοτε μαζι του, μου λειπουν οι συζητησεις μας, το σεξ μαζι του, η φωνη του, η στηριξη του. Δε μπορω να αποδεχτω πώς αλλαξε…Σε ενα πατερν που εχω δημιουργησει, του εστειλα μες στη καραντινα να δω τι κανει. Πηρα ‘αερα’ και του ειπα να βρεθουμε – Τον ειδα (αυτος ηταν αρνητικος αρχικα) και ενω μιλησουμε παλι ομορφα, λεγαμε παλι τα νεα μας, τις ιστοριες μας κλπ. ειπα θα πω πώς νιωθω καθαρα. Αυτο που φοβομουν τοσο να κανω, και προσπαθουσα να το ‘παω χαλαρα’ μαζι του την τελευταιο χρονια ή να αποφυγω και να θαψω αυτο που νιωθω. Ακουσα αυτο που δεν ηθελα φυσικα. ‘Εχει αλλαξει, εχει αλλαξει προτεραιοτητες’ και τελικα ‘Δε νιωθει τα ιδια πλεον για μενα’. Το περιμενα, αλλα μεσα μου νομιζω ειμαι σε παντελη αρνηση. Δε μπορω να προχωρησω, δε μπορω να ενδιαφερθω για κανεναν αλλο, νιωθω τις μερες μου καποιες φορες να περνανε χωρις κανενα νοημα. Νομιζα ημουν αρκετα λειτουργικη, αλλα τελικα ισως οχι. Αυτο το εχω μεσα μου και με επηρεαζει παντου στη καθημερινοτητα μου. Δε θελω να συζηταω αλλο με τους φιλους μου, ποσα να ακουσουν κ αυτοι… Η ψυχιατρος ειπε οτι, με αυτα που ακουει, εχω ηπια μορφη καταθλιψης και οτι (αν θελω) μπορω να δω αν επιθυμω βοηθεια με αγωγη. Μου ηρθε τελειως ξαφνικο. Πώς γινεται μετα απο 3 συνεδριες να προτεινει κατι τετοιο? Πως ερχεται αυτη η ‘διαγνωση’? Λεει, εχει περασει πολυς καιρος, και θα δουμε με ψυχαναλυση φυσικα γιατι συμβαινει αυτο σε βαθος και πως θα μπορεσω να το αντιμετωπισω, αλλα βαση αυτων που της εχω πει και βαση του οτι εχει περασει τοσος καιρος και ακομα δυσκολευομαι, τα συμπτωματα μου ειναι ηπιας καταθλιψης. Και γιατι νομιζα εγω οτι ειναι κατι συνηθες/φυσιολογικο αυτο μετα το χωρισμο. Ενιωσα σαν να μην με καταλαβαινει, σαν αυτο που λενε οι φιλες μου ‘καλα ακομα μ αυτον?’ ή ‘κοιτα κανενα αλλο’ ή ΄’το καταλαβαινω αλλα πρεπει να προχωρησεις’. Ειναι τοσο παραλογο που εχω αυτη τη δυσκολια? Αυτο που εζησα ηταν πολυ εντονο και μετα τα σκαμπανεβασματα, θεωρουσα ‘λογικο’ να μου εχει παρει τοσο χρονο. Καταλαβαινω οτι θελω βοηθεια, θεραπεια. Αλλα καταθλιψη? Χαπια? Απο την αλλη, η ψυχιατρος λεει κ σωστα οτι, δεν υπαρχει φυσιολογικο κ μη φυσιολογικο, αλλα εγω υποφερω καιρο και πρεπει να λεμε τα πραγματα με το ονομα τους. Φυσικα τα παραπανω και τις αποριες μου για τα χαπια τα εξεφρασα κ σ αυτην. Λεει δεν ειναι ‘πεπεισμενη’ οτι δεν μπορω χωρις αυτα, αλλα θελει να μου δωσει την επιλογη. Δεν ξερω αν εχω ερωτηση. Εκλεισα ραντεβου να δω και καποια αλλη ψυχολογο. Με τρομαξε αυτο με τα αντικαταθλιπτικα και το οτι θελει τη γνωμη μου για το αν θελω να τα παρω…Το εχει αντιμετωπισει καποια αλλη? Λενα και σχολιαστριες, ευχαριστω αν το διαβασετε ολο αυτο και απαντησετε.
-Pws na stamatisw na tou stelnw 🙁

 

 

H αντίδραση σου είναι κατανοητή, όχι επειδή είναι αντικειμενικά τρομαχτικό αυτό που σε τρόμαξε, αλλά επειδή υπάρχει μεγάλο ταμπού, άγνοια και προκατάληψη για τα αντικαταθλιπτικά και την κατάθλιψη.

Το έχει αντιμετωπίσει και άλλη, και πολλές άλλες, αλλά το πώς βλέπεις τη λέξη «κατάθλιψη» και τα «χάπια» είναι δικό σου θέμα. Και η κατάθλιψη «λογική» είναι, και φυσιολογική είναι, δεν είναι μόνο για «τρελούς» ή ανήμπορούς ή καημένους, όπως σου έχει μάθει το ταμπού. Αν δεν μπορείς να λειτουργήσεις, χρειάζεσαι βοήθεια, και μια μορφή βοήθειας είναι και τα αντικαταθλιπτικά. Αν είχες πυρετό, ο γιατρός θα σου έλεγε να πάρεις αντιπυρετικό. Στην ερώτηση «δεν θα μου περάσει χωρίς αντιπυρετικό» η απάντηση είναι «δεν μπορώ να ξέρω στα σίγουρα, αλλά μπορεί να σε ταλαιπωρήσει πολύ και να φέρει κι άλλες παρενέργειες, και όσο δεν ξέρουμε τι ακριβώς τον προκαλεί, είναι καλύτερο να μην στρεσάρεται το σώμα σου».

Για το πώς γίνεται μετά από τρεις συνεδρίες να κατάλαβε ότι έχεις συμπτώματα κατάθλιψης, η απάντηση είναι ότι το κατάλαβε στο πρώτο δεκάλεπτο, αλλά περίμενε τρεις συνεδρίες για να σιγουρευτεί. Όπως ένας παθολόγος μπορεί να κάνει διάγνωση για ίωση σε ένα μισάωρο και δεν αναρωτιέσαι «πώς το κατάλαβε σε τρεις επισκέψεις», αλλά λες «καλά τρεις επισκέψεις χρειάστηκε για να διαγνώσει μια απλή ίωση;» Ε, απλή είναι και η κατάθλιψη, κατά κάποιον τρόπο, για μια ψυχίατρο. Συνήθως αυτό βλέπει.

Φυσικά να πάρεις και δεύτερη γνώμη, χρειάζεσαι χρόνο για να το επεξεργαστείς.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

61 points
Upvote Downvote

48
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
23 Θέματα σχολίων
25 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
32 Συντάκτες σχολίων
ΑιλουροειδέστατοHytrapapagenaJustsayinEspicy Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Depon
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ειμαι η γράφουσα, σας ευχαριστώ ολες. Εχουν περασει σχεδόν δύο μήνες και οντως βρισκομουν σε συγχυση οταν εγραφα. Συνεχίζω την θεραπεία με την ίδια ψυχίατρο, αλλά αγωγή δεν πήρα. Δεν ξέρω αν έκανα καλά ή κακά, καθώς τελικά το καλοκαίρι μπορώ να πω πέρασα καλύτερα απ’οτι περίμενα, με κάποιες όμως μέρες που ήταν πολύ κακές σ’αυτο το διάστημα.Θέλω να επισημάνω (κάνοντας ενα resumé και απαντώντας όσο μπορώ στα σχόλια) οτι: -Όχι, δεν είμαι πολύ νεαρή στην ηλικία. Ειμαι αισίως 30, όταν γνωριστήκαμε ήμουν 25. Πολλοί άνθρωποι αργουν να κάνουν την πρώτη τους μεγάλη σχέση. Aλλά πώς να το κάνουμε, εγώ… Διαβάστε περισσότερα »

Tulina S.
Μέλος
Ενθουσιώδης

Αγαπητή φίλη, το τέλος μιας σχέσης είναι και το τέλος μιας εποχής και -κατα τη γνώμη μου- είναι μια χαρά λόγος να καταρρεύσει κανείς ψυχολογικά, ειδικά όταν έχει επενδύσει τόσα στον πρώην σύντροφό. Δε ξέρω αν ήσουν από πριν επιρρεπής, σημασία έχει ότι περνάς δύσκολα και ότι δε σου αξιζει τόσος πόνος. Αφου οι φίλες σου “κουράστηκαν” να σε ακουνε (τρατζικ αλλά οκ..) καλα έκανες και στραφηκες σε ειδικό, τουλάχιστον να μιλάς σε κάποιον χωρίς ενοχες. Σχετικά με τα φάρμακα, αν είχες πχ. Ακμη, θα προτιμούσες το make up αντί για τη θεραπεια; Θέλω να πιστεύω πως όχι..

Depon
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ευχαριστώ! Για τις φιλες, δεν μου εχουν πει οτι κουραστηκαν να με ακουνε. Ακουνε και παντα μ λενε οτι μπορω να τους μιλαω. Απλα κι αυτες, τι αλλο να πουν? Δεν μπορουν να βοηθησουν παραπανω. Οποτε τα σχολια που στο τελος εφτασαν στο ‘καλε ακομα? move on!’ δεν βοηθανε, το αντιθετο.

Αιλουροειδέστατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Espicy πόσο ωραίο είναι που έχεις ήδη ψυχοθεραπεία στο πλευρό σου, που έχεις πάρει σοβαρά αυτό που σου συμβαίνει και το δουλεύεις! Πόσο εύχομαι κι εγώ να είχα ξεκινήσει νωρίτερα! Στα 32 χώρισα από σχέση σημαντική και θυελλώδη μεν, μόλις 2 χρόνων δε, και ένιωθα όπως νιώθεις για χρόνια. Για πολλά χρόνια. Και κράτησε τόσα χρόνια γιατί ούτε εγώ ούτε οι άλλοι γύρω μου το είχαμε αξιολογήσει σωστά και άργησα πολύ να κάνω ψυχοθεραπεία, και ακριβώς επειδή είχα αργήσει μου πήρε πολύ περισσότερο χρόνο (πήρα και φάρμακα για ένα διάστημα) για να συνέλθω. Έπρεπε πρώτα να καταλάβω ότι, για να… Διαβάστε περισσότερα »

Depon
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Γεια σου και σ’ευχαριστω που μοιραστηκες μαζι μου την τελικα αισιοδοξη ιστορια σου. Χαζη ερωτηση αλλα δεν ξερω πως να επικοινωνησω με αλλα ατομα προσωπικα. Μπορω να σου στειλω μηνυμα καπου? Αν θες επικοινωνησε μαζι μου γιατι δεν ξερω πώς 🙂

Αιλουροειδέστατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Στείλε μέιλ στο feline_est@yahoo.com και θα σου δώσω και σόσιαλ αν θέλεις 😊
Συγγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση! Θα χαρώ πολύ να τα πούμε!

Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

αγαπητή espicy ταυτίζομαι 100% με όσα λες, έχω χωρίσει 6 μήνες τώρα, όχι με δική μου πρωτοβουλία από πολύ μεγάλη σχέση που ήμουν σίγουρη ότι δε θα τελείωνε ποτέ. πιστεύω και εγώ πως περνάω ελαφριά κατάθλιψη και αυτο που με έκανε να σχολιάσω ήταν αυτό που είπες ότι νιώθεις σαν ο πρώην σύντροφος σου να είναι νεκρός. Το ίδιο ακριβώς νιώθω κ εγώ.. Η παντελής έλλειψη επικοινωνίας πονάει τόσο πολύ.. Μπράβο σου που ξεκίνησες ψυχοθεραπεία πιστεύω πως είναι κάτι που πρέπει να κάνω κ εγώ άμεσα..

Σίντι Κρόφορντ
Μέλος
Συμμετέχων

Αγαπητή γραφούσα, αρχικά θέλω να σου πω μπράβο που το έψαξες και μιλάς για αυτό. Μόνο καλό θα σου κάνει, θα το δεις. Πάρε όση βοήθεια σου προσφέρεται, χωρίς να νιώθεις πως ένας χωρισμός δεν μπορεί να σε “ρίξει”. Πριν από ένα χρόνο έπαθα κι εγώ το ίδιο, χώρισα, έπεσα στα πατώματα, δεν έτρωγα, δεν κοιμόμουν, έκλαιγα και βασάνιζα τον εαυτό μου με τις ίδιες σκέψεις. Το ‘χα σκεφτεί μόνη μου πως μπορεί να είναι κατάθλιψη και ζήτησα τη γνώμη ενός ψυχιάτρου, κατηγορώντας τον εαυτό μου, πως ένα τόσο μικρό γεγονός -ο χωρισμός- μπόρεσε να μου προκαλέσει τέτοια θλίψη. Ο… Διαβάστε περισσότερα »

papagena
Μέλος
Συμμετέχων

Καλησπέρα στην Αμποπαρέα! Δεν γινοταν να μη σου γραψω. Το Νοεμβρη του 2015 μετακομισα απο Αθηνα, Dubai με εναν ανθρωπο που λάτρεψα πολύ κ ειχαμε 3.5 χρονια σχεσης (ημουν 34). Τον ερωτευτηκα και μπηκα σ´ αυτο το τρυπάκι να ονειρευτω ενα κοινο μέλλον μαζι του. Μετακομισαμε ταυτοχρονα και οι δυο σ´ αυτη τη χώρα , βρισκοντας ταυτοχρονα δουλεια. Σημειωσε, οτι συγκατοικούσαμε ηδη 1.5 χρονο με ελαχιστες εως μηδαμινες συγκρουσεις. Πηγαινοντας στα ξενα ομως βγηκαν όλα στη φορα: εγω επαθα homesickness κ μου λειπε απειρα το σπιτακι μου, ενω εκείνος ´´κατενθουσιαστηκέ´´ (ή ετσι φαινοταν) και δεν μπορουσε να κατανοήσει γιατι ημουν… Διαβάστε περισσότερα »

Psycho
Μέλος
Συμμετέχων

Αυτό το σκάλωμα που έχεις με τον συγκεκριμένο, είναι σαν ένα λουλούδι, που το ποτίζεις, το φροντίζεις και το “‘ταίζεις” καθημερινά. Όσο ασχολείσαι με αυτό τόσο μεγαλώνει και καταλαμβάνει περισσότερο χώρο και χρόνο από σένα. Όσο δύσκολο και αν σου φαίνεται, προτείνω να πάρεις ένα χαρτί και ένα μολύβι και να γράψεις πράγματα που σ’αρέσουν και θέλεις να κάνεις (πχ. τρέξιμο, ζωγραφική, θέατρο, καφέδες, μία γλώσσα, γιόγκα) και να ξεκινήσεις μέρα με τη μέρα να κάνεις μικρά βηματάκια και να τα ενσωματώνεις στη μέρα σου. Προσπάθησε να μην ποτίζεις άλλο εκείνο το λουλουδάκι, άστο να μικρύνει και να μαραθεί. Εάν… Διαβάστε περισσότερα »

Cycling in the rain
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Μου άρεσε πάρα πολύ το σχόλιο σου.

Psycho
Μέλος
Συμμετέχων

Ευχαριστώ πολύ πολύ 🙂

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Κι εμένα! Τι γλυκό, σαν χάδι.

Depon
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Σ’ευχαριστώ πολύ . Τα εχω προσπαθήσει όλα αυτα, αλλα υπαρχουν στιγμές που εξαντλούμαι και πάει το μυαλό μου στο λουλουδι που λες. Κανω πραγματα μεσα στη μερα και προσπαθω.

Hytra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Είναι όντως πολύ ωραιο σχολιο για καποιον που περναει τοσο δυσκολα. Σε βαζει σε μια σειρα. Προσωπικά εχει τυχει να το κανω αυτο μετα το τελος μιας μεγαλης αγάπης ή οπως αλλιως το εξελαβε ο καθένας. Και πέρασαν τα χρονια και ξαναεγινα λειτουργικη. Και εθαψα το λουλουδάκι. Και καποια στιγμη ειδα ενα ζιζανιο να εχει ξεπεταχτει εκει που ηταν το λουλουδακι. Γιατί δεν το ξεριζωσα συθεμελα. Παρε το χρονο σου να το επεξεργαστεις με την ψυχολογο σου με τσαπί και ζιζανιοκτονο, οι ριζες ειναι υπουλο πράγμα και καμια φορα “προχωράμε στη ζωη γιατι ετσι πρεπει”, χωρις να παιρνουμε χαμπάρι.

Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ
Μέλος
Συμμετέχων

Μια παρατήρηση μόνο. Φαντάζομαι υπάρχει κατανόηση της διαφοράς ανάμεσα σε ψυχίατρο και ψυχολόγο..Για δεύτερη γνώμη καλό είναι να στραφείς σε ψυχίατρο ξανά. Η στροφή σε ψυχολόγο είναι “άλλη” αντιμετώπιση..

Γβρμ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Μια και το ξεκίνησες, ας βάλουμε και τον όρο “ψυχοθεραπεύτρια (-ής)” στο παιχνίδι γιατί καταπώς φαίνεται αυτό της απολύτως απαραίτητο και επίσης δεν είναι αυτονόητο ούτε για τ@ς ψυχολόγους ούτε για τ@ς ψυχιάτρους…

Αγάπα τον άνθρωπο γιατί είσαι εσύ
Μέλος
Συμμετέχων

συμφωνώ απόλυτα..

FeelFree
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Την πρώτη φορά που πήγα σε ψυχολόγο με παρότρυνε να πάω σε ψυχίατρο. Στην πρώτη συνεδρία με την ψυχίατρο μου έγραψε αγωγή με αντικαταθλιπτικά. Ήταν το καλύτερο πρώτο βήμα που έκανα για μένα και δεν το μετάνιωσα ποτέ. Όσο τρομακτικό κι αν φαίνεται τώρα που είναι ακόμα ξένο για σένα, προσπάθησε να εμπιστευτείς τους ειδικούς. Είναι μακρύς ο δρόμος για να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Όλα θα πάνε καλα και σιγά σιγά θα αρχίσεις να βλέπεις φως!

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Την πρώτη φορα πηγα ψυχολόγο και απο μόνη μου καταλαβα οτι θελω ψυχίατρο. Μιλαμε για αφόρητο πονο και απελπισία. Στην πρωτη συνεδρία μου εγραψε φάρμακα και εγω απορώ πώς άντεξα 4 μήνες, πριν παω στον ψυχίατρο και χωρις την αγωγή. Συνεχισα τη θεραπεία μου και τα φάρμακα μου, μετα απο ενάμιση χρόνο ημουν σε θέση να λειτουργήσω ξανά σε ολα τα επίπεδα. Κατάθλιψη και αγχωδης διαταραχή μαζί, που έσκασαν μετα απο χωρισμό.Ποσο αλκοόλ να έπινα πια και ποσο Ακη Πάνου να άκουγα;!!

FeelFree
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Συμμετέχων

Κι εγώ τον ίδιο συνδιασμό έχω! Πέρασαν πολλά χρόνια για να ζητήσω βοήθεια, όχι γιατί θεωρούσα ταμπού τον ψυχίατρο, αλλά γιατί δεν καταλάβαινα τι μου συμβαίνει. Μέχρι που έφτασα σε σημείο να παλεύω για να βγάλω την κάθε μέρα. Όταν είχα βουλιάξει πλέον και πίστευα ότι η ζωή μου θα είναι πάντα έτσι, ζήτησα βοήθεια. Πάνε 12 χρόνια τωρα και ακόμα υπάρχουν ανάλογα επεισόδια, αλλά με βοήθεια τα καταφέρνω! Εύχομαι να είσαι πλέον καλά 🖤

avis
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Αγαπητή, είναι μεγάλο ταμπου στην Ελλάδα και οι ψυχιάτροι και τα αντικαταθλιπτικά. Η ανάγκη γι’ αυτά φαντάζει σαν ατομική αποτυχία στην διαχείρηση των προσωπικών προβλημάτων, αλλά ξεχνάμε ότι ζούμε σε ένα άκρως στρεσογόνο (ως κακοποιητικό) περιβάλλον. Διαγνώστηκα πριν από τρία χρόνια με χρόνια αγχώδη διαταραχή (10 λεπτά χρειάστηκαν, όπως είπε και η Λένα, αλλά μου το είπε μετά από 2 ώρες και συγκεκριμένες ερωτήσεις). Δεν το ήξερα, και όταν οι φίλοι μου με έλεγαν υπερβολική στις αντιδράσεις μου δεν τους άκουγα. Πήρα αντικαταθλιπτικά και όταν η θεραπεία με έπιασε (θέλει κανά μήνα περίπου) τότε κατάλαβα ότι όντως ήμουν υπερβολική. Απέκτησα… Διαβάστε περισσότερα »

wild-rose
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Άκου τη Λένα, στα λέει τέλεια. Ναι υπάρχουν κι άλλοι που αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα, είμαι μία από αυτούς. Είχα κι εγώ άρνηση για τα φάρμακα, δεν με πίεσε ο ψυχιατρός μου, άφησε σε έμενα την επιλογή και κάποια στιγμή τα ζήτησα μόνη μου. Ο χωρισμός δεν σου προκάλεσε την κατάθλιψη, σίγουρα την επηρέασε, αλλά όλα αυτά θα τα ανακαλύψεις με την θεραπεία. Όσο για τα φάρμακα, τα αντικαθλιπτικά με βοήθησαν πάρα πολύ στη θεραπεία, στην αρχή της ψυχανάλυσης. Εδώ και χρόνια δεν τα χρειάζομαι πια, είμαι απολύτως λειτουργική, έχω πετύχει πράγματα στη δουλειά μου και στις σχέσεις μου με… Διαβάστε περισσότερα »

JustShootMe
Μέλος
Συμμετέχων

Ένας χωρισμός μπορεί να προκαλέσει καταθλιπτικό επεισόδιο, ή και μια απόρριψη, δεν χρειάζεται να σου συμβεί κάτι κατακλυσμιαιο για αυτό. Το διευκρινίζω γιατί είναι μέρος του ταμπού, να μην μπορείς να μιλήσεις για αυτό που σε θλίβει ή να πεις ότι δεν μπορείς να το ξεπεράσεις. Εμένα γύρισε άτομο και μου είπε, μην μου πεις ότι είσαι έτσι για έναν άντρα, αν και δεν ήταν η αιτία της θλίψης μου, παρόλα αυτά το βρίσκω απαράδεκτο ως σχόλιο, όπως και να ντροπιαζουμε κάποιον αν μας εκμυστηρευετε μια αδυναμία του. Ή όταν συγκρίνεις καταστάσεις, δλδ μου είπε γνωστή ε, ξεπέρασε το δεν… Διαβάστε περισσότερα »

wild-rose
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Έγραψα πουθενά ότι δεν θα έπρεπε να μιλήσει για αυτό; Ή ότι είναι ντροπή; Φυσικά και είναι το σημείο που θα ξεκινήσει και με τη θεραπεία και με εμάς . Κι εμένα μια απόρριψη με οδήγησε στον ψυχαναλυτη και ανακάλυψα ένα σωρό πράγματα στην πορει. Αν διαβάσεις την απάντηση της γραφουσας θα δεις ότι κι η ίδια το λέει ότι μπορεί ο χωρισμός να ήταν η αφορμή και ακόμα ψάχνει τις αιτίες. Αυτο είπα κι εγώ. Ζήτησε επίσης τη γνώμη μας για το αν έχουμε περάσει κάτι ανάλογο. Και ψυχοθεραπεία έχω κάνει με τη μεδοθο της ψυχανάλυσης και φάρμακα χρησιμοποίησα.… Διαβάστε περισσότερα »

JustShootMe
Μέλος
Συμμετέχων

Είπες ο χωρισμός σου δεν προκάλεσε την καταθλιψη, σε αυτό σχολίασα ότι μπορεί ένας χωρισμός να προκαλέσει ένα καταθλιπτικό επεισόδιο. Το υπόλοιπο του σχολίου μου ήταν για να δώσω παραδείγματα που κάποιοι με έφεραν σε δύσκολη θέση υποτιμοντας μια αιτία που όπως ένας χωρισμός μπορεί να σε κάνει να νοσησεις. Ίσως έγινε παρανόηση από τον τρόπο που το εκφράστηκα, με συγχωρείς. Εκεί για παράδειγμα που λέω, “ή όταν συγκρίνεις καταστάσεις” δεν πήγαινε σε εσένα αλλά σε αυτούς που το κάνουν.
Όντως χαίρομαι που τα κατάφερες.

Σουσουράδα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Δεν εξηγείς καθόλου μα καθόλου ικανοποιητικά το “δεν μπορώ να λειτουργήσω”. Δεν μπορείς να σταματήσεις να τον σκέφτεσαι, να στεναχωριεσαι και δεν μπορεις να κοιταξεις άλλον άντρα; Αυτα ειναι φυσιολογικα ακομα και εναν χρονο μετα και δεν ειναι λογος για φαρμακα. “Δεν μπορώ να λειτουργήσω” σημαίνει οτι έχεις πλεον προβλήματα με τη διατροφή σου; τον ύπνο σου; έχεις θέματα στη δουλεία/κανεις λάθη/αργοπορείς; Τοτε ναι μια φαρμακευτική αγωγή θα ηταν η λυση μην τη φοβηθεις λογω ταμπου. Ρωτάς πώς το καταλαβε η ψυχολογος. Μπορεί η ομιλία σου να ήταν τόσο ασυνάρτητη όσο το γράμμα σου οπότε δεν μπορουσε να κάνει διάλογο… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Ναι, ήθελα κι εγώ να το πω αυτό για το γράμμα της αλλά δε μου έβγαινε καλά.
Δεν είσαι ψυχολόγος; Τίποτα σχετικό μήπως; Είναι εντυπωσιακή οξυδέρκεια σου, περιμένω πάντα με ενδιαφέρον τα σχόλια σου και πάντα είναι ενδιαφέροντα! Σ’ευχαριστώ προσωπικά 🙂

Συμφωνώ για τη δομημένη σκέψη στην ψυχοθεραπεία. Σύμφωνα με τη δική μου ψυχολόγο, είναι ένας στόχος της θεραπείας να καταφέρει ο θεραπευόμενος να έχει δομημένη σκέψη και ομιλία. Νομίζω αν ξεκινούσα σήμερα όμως, θα προτιμούσα να το κάνω με αγωγή, πήρε πολύ χρόνο και όταν ένιωσα πως αποκτώ μια ικανοποιητική για μένα συγκρότηση, είχα ήδη κουραστεί και διέκοψα.

Σουσουράδα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Αγαπημένη Πόντια σ’ ευχαριστώ πολύ! Ειναι αμοιβαίο το ενδιαφέρον, κι εγώ βρίσκω πάντα ευστοχα τα σχόλιά σου. Είμαι εκπαιδευτικός αλλά επειδή εργάζομαι στην ειδική αγωγή έχω κάνει μεταπτυχιακό σχετικό με την ψυχική υγεία. Ωστόσο εδώ δεν γράφω με αυτή την ιδιότητα αλλά πιο προσωπικά, σαν να μιλάει στο γράμμα κάποια φίλη μου ή σαν να απαντάω στον ίδιο μου τον εαυτό καμιά φορά όταν ταυτίζομαι. Τη συμπάθησα την ψυχολόγο σου απο αυτά που γράφεις και εύχομαι όποτε μπορέσεις και αν το θέλεις να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις τη θεραπεία σου. Όταν σκέφτεσαι και εκφράζεσαι συγκροτημένα τότε είναι που έχει… Διαβάστε περισσότερα »

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Γιατί σε φοβίζει τόσο η λέξη κατάθλιψη και τα φάρμακα; Δεν είναι ούτε κάτι τραγικό ούτε το τέλος του κόσμου. Είναι ξεκάθαρο όμως από αυτά που λες ότι δεν μπορείς να διαχειριστείς αυτόν τον χωρισμό. Και αυτές οι δηλώσεις ότι ποτέ ξανά κανείς είναι παράλογες, αλλά δεν το καταλαβαίνεις, έχεις πέσει σε μαύρη τρύπα. Ίσως αντιδράς γιατί δεν πιστεύεις ότι ένας χωρισμός μπορεί να σου δημιουργήσει κατάθλιψη. Ναι έχεις δίκιο. Δεν είναι η αιτία, είναι η αφορμή. Η αιτία είναι κάπου κρυμμένη μέσα σου, το γιατί δεν μπορείς να το επεξεργαστεις και γιατί σε έχει ρίξει τόσο είναι κάτι που… Διαβάστε περισσότερα »

JustShootMe
Μέλος
Συμμετέχων

Για τα φάρμακα, ο φόβος έχει να κάνει ή με τις παρενέργειες ή με πιθανό εθισμό στην ουσία. Υπάρχει και η αλόγιστη συνταγογραφιση. Αλλά όπως κάθε φοβία, ναι μεν έχει βάση, αντιμετωπίζετε όταν πεις ανοιχτά αυτό που σε απασχολεί στον γιατρό σου. Θυμάμαι μια φορά είχα πρόβλημα με την περίοδο μου, είχε σταματήσει για κάτι μήνες και μου λέει ο γυναικολόγος να πάρω αντισυλληπτικα αφού τα αποτελέσματα των εξετάσεων δεν έδειχναν κάποιο πρόβλημα. και ρωτάω ποια; Οποία να ναι μου λέει και πραγματικά απόρησα έτσι θα πάω να πάρω φάρμακα και του το λέω. Ναι απαντά κανονικά πρέπει να κάνεις… Διαβάστε περισσότερα »

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Ένα πρόσωπο δεν έχει τη δύναμη να μας στείλει στον ψυχίατρο, ένας χωρισμός την έχει και δεν έχει σημασία αν είναι συνηθισμένος ή όχι. Μακάρι να υπήρχε ψυχίατρος ή έστω ψυχολόγος στην πόλη μου, όταν έφαγα το στραπάτσο που έφαγα, που δεν το λες και συνηθισμένο ακριβώς αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι όταν δεν σκεφτόμουν ό,τι έγινε, ζούσα στο κενό. Ενώ παράλληλα ήμουν εντελώς λειτουργική, όμως σαν ρομπότ. Με αποτέλεσμα οι άλλοι να εκπλήσσονται όταν αραιά και πού ανέφερα κάτι για εκείνον και για τα γεγονότα. Από την άλλη, αν αφηγηθώ τη ζωή μου σε έναν άγνωστο και… Διαβάστε περισσότερα »

Miraculous Ladybug
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Να πάρεις μια δεύτερη γνώμη, φυσικά, και φυσικά τα χάπια δεν είναι ταμπού. Έχω περάσει παρόμοια φάση πριν από 12 χρόνια περίπου. Πήγα και έκανα ψυχοθεραπεία και κατάλαβα όλη μου την συμπεριφορά και άλλαξε όλη μου η ζωή και οι επιλογές. Η κάθε ιστορία είναι διαφορετική και ο τρόπος που έχουμε μεγαλώσει επίσης. Στην δική μου περίπτωση δεν μπορούσα να δεχτώ την απόρριψη. Ενώ με την λογική την καταλάβαινα, συναισθηματικά δεν μπορούσα να την αποδεχτώ. Ήταν ένας περίεργος εγωισμός που θεωρούσα ότι μπορούσα να γυρίσω το παιχνίδι. Νόμιζα ότι όλα ήταν στο χέρι μου. Όταν τελικά με την βοήθεια του… Διαβάστε περισσότερα »

tsiou
Μέλος
Συμμετέχων

Εικάζω ότι είσαι αρκετά νεαρή, εξ ου και η αναγωγή της ιστορίας σε μεγάλο και μοναδικό έρωτα. Θα σου μιλήσω ως ομοιοπαθούσα, όπως θα μιλούσα στον εαυτό μου όταν, πριν 18 χρόνια περίπου, ήμουν στη θέση σου. Όταν τελείωσε η ιστορία, η πρώτη της ζωής μου, η οποία πήγαινε και σοβαρά, έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Το μυαλό μου είχε κολλήσει εκεί, να αναπαράγω στιγμές και συζητήσεις, να περιστρέφονται τα πάντα γύρω από το συγκεκριμένο άτομο (με το οποίο κόπηκε πολύ νωρίς απότομα κάθε επαφή). Έκανα το λάθος λόγω απειρίας και δεν αναζήτησα επαγγελματική βοήθεια. Πού με… Διαβάστε περισσότερα »