Αγαπητή «Α, μπα»: Ο άντρας μου δεν μπορεί να πει «όχι» στη δουλειά του

Δείχνει να αντιλαμβάνεται το λάθος που κάνει, τα αισθήματά του για τη δουλειά εξελίσσονται αρνητικά, η αυτοεκτίμησή του κατρακυλά, νιώθει εκτεθειμένος στα μάτια τα δικά μου και των άλλων

Αγαπητή Α,μπα Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έγραφα “γράμμα σε περιοδικό”, αλλά να που έγινε κι αυτό (η στήλη σου είναι απίθανη, πολλά συγχαρτήρια). Πρόκειται για τον άντρα μου και τη σχέση του με τη δουλειά: δεν μπορεί να πει “όχι”. Παλιότερα που ζούσαμε στην Αθήνα, έλεγα ότι είναι ακόμα άπειρος, το πάθος του νεοφώτιστου, ζούγκλα οι εργασιακές συνθήκες-και να θέλει, πώς να πει όχι; Του έκανα κριτική βέβαια από τότε και δεν ήταν και λίγοι οι καβγάδες, προσπαθούσε σκληρά να μας ικανοποιήσει όλους (και τη δουλειά κι εμένα), αλλά φυσικά όλα δεν γίνονται. Μετακομίσαμε πριν λίγα χρόνια στο εξωτερικό, σε μια πολιτισμένη χώρα με πολύ καλύτερες εργασιακές συνθήκες και πίστευα βαθιά ότι θα δούμε προκοπή, προϊούσης και της ωριμότητας. Τζίφος, όμως. Πάλι κάνει υπερβολικές παραχωρήσεις, αναλαμβάνει αδιαμαρτύρητα έξτρα υποχρεώσεις, ταξιδεύει επαγγελματικά τις πιο ακατάλληλες στιγμές, όλες μα όλες οι τελευταίες του “διακοπές” μόνο διακοπές δεν ήταν, με αποκορύφωμα την τελευταία φορά που ταξίδεψε αυθημερόν από τις “διακοπές” για ένα μήτινγκ που είχε αναλάβει να πάει ένας άλλος, δεν πήγε όμως και έσπευσε ο δικός μας! Αυτό που με τρελαίνει είναι ότι δεν βάζει πλαίσιο, δεν διαπραγματεύεται, δεν έχει αξιώσεις, πολλές φορές σπεύδει από μόνος του χωρίς καν να προλάβουν να του το ζητήσουν. Στο σημείο αυτό να διευκρινίσω ότι πράγματι με την πάροδο του χρόνου είναι ψυχικά πολύ πιο αποστασιοποιημένος από τον εργοδότη και το αντικείμενο εργασίας του, δεν είναι καριερίστας, έχουμε μια αρκετά καλή οικογενειακή ζωή και σαν άνθρωποι αρκετά ενδιαφέροντα, αξίες και ερεθίσματα. Δείχνει να αντιλαμβάνεται το λάθος που κάνει, με τέτοια τακτική η καριέρα του -φυσικά- μένει στάσιμη, τα αισθήματά του για τη δουλειά εξελίσσονται αρνητικά, η αυτοεκτίμησή του κατρακυλά, νιώθει εκτεθειμένος στα μάτια τα δικά μου και των άλλων. Γιατί συμβαίνει αυτό σε έναν καλό, έξυπνο και μορφωμένο άνθρωπο (που επιπλέον διαβάζει τη στήλη σου φανατικά); Πώς μπορώ να αποφύγω τις επικρίσεις και να βοηθήσω εποικοδομητικά; Ανησυχώ πολύ γιατί επιπλέον έχει ένα σοβαρό θέμα υγείας που πηγαίνει μεν πολύ καλά, αλλά, όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι για να εφησυχάζεις. Ευχαριστώ πολύ, Κάτια

Χρειάζεται να πούμε τα σημαντικά πρώτα πρώτα, για να περάσει το μήνυμα όσο πιο άμεσα γίνεται.

Δεν περιγράφεις το πρόβλημα που έχει ο άντρας σου με τη δουλειά του, αλλά το πρόβλημα που έχεις εσύ με τον άντρα σου.

Το «δείχνει να αντιλαμβάνεται το λάθος που κάνει» είναι τόσο ήπιο ως περιγραφή, που φοβάμαι ότι δεν αντιλαμβάνεται ακριβώς, αλλά εσύ ελπίζεις ότι αντιλαμβάνεται. Αυτό το στάδιο, μέχρι να φτάσει να γκώσει τόσο πολύ από το πρόβλημα (αν το θεωρεί όντως πρόβλημα) ώστε να αποφασίσει ότι πρέπει να αλλάξει, και να ζητήσει βοήθεια για να αλλάξει, πώς να το πω; Υπάρχει απόσταση.

Και αν δεν φτάσει σε αυτό το σημείο, δεν μπορείς να βοηθήσεις. Ούτε εποικοδομητικά, ούτε αλλιώς. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να δυσκολέψεις κι άλλο τη ζωή του. Προφανώς ο τρόπος που φέρεται έχει να κάνει με τον χαρακτήρα του και λιγότερο από τις συνθήκες δουλειάς. Για να πω την αλήθεια, ενώ έχεις γράψει πάρα πολλά, δεν είμαι σίγουρη ότι έχεις εντοπίσει ακριβώς το πρόβλημα, όπως λες. Είναι υποχωρητικός; Γιατί κάποιος με τέτοια επαγγελματική συμπεριφορά λογικά θα ανέβαινε στην ιεραρχία, αντί να μένει στάσιμος. Ποιος δεν θέλει υπάλληλο που αφήνει στην άκρη τα πάντα για να πάει στο μήτινγκ; Πώς γίνεται να κάνει όλα αυτά και να μην είναι καριερίστας; Τότε γιατί τα κάνει; Είναι ενοχικός; Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα, που λες ότι αντιλαμβάνεται; Και αν το αντιλαμβάνεται, τι σκοπεύει να κάνει;

Αν θέλει να αλλάξει τον τρόπο σκέψης του, μόνο με ψυχολόγο γίνεται γρήγορα και αποτελεσματικά. Αλλά πρέπει να θέλει. Το να το θέλεις εσύ δεν αρκεί, δυστυχώς. Όπως δεν είναι αρκετό να υποφέρει, ή να μειώνεται η αυτοεκτίμηση του. όλα αυτά δεν είναι ικανές και αναγκαίες συνθήκες για να θέλει να αλλάξει. Η θέληση για αλλαγή είναι κάτι πολύ τολμηρό και πολύ επαναστατικό, πολύ τρομαχτικό γιατί έχει μέσα τεράστια αβεβαιότητα. Προτιμάμε να βαλτώνουμε σε αυτά που ξέρουμε, παρά να προσπαθούμε για κάτι άγνωστο. Οπότε, η ερώτηση στρέφεται σε σένα. Με ποιον άνθρωπο ζεις, και μπορείς να είσαι εντάξει με αυτόν τον άνθρωπο, ή πρέπει να αλλάξει για να είσαι καλά;

in

Αξιολογήστε το άρθρο

41 points
Upvote Downvote

7
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
5 Θέματα σχολίων
2 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
6 Συντάκτες σχολίων
xrusaDotti Kali Linneapapiakikikaαεράκι Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
αεράκι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Διάβασα την ερώτηση κρατώντας την αναπνοή μου. Είμαι ακριβώς σαν τον άνδρα σου. Αυτή ακριβώς η συμπεριφορά μου ως επαγγελματία εδώ και κάποια χρόνια νιώθω ότι μου έχει καταστρέψει τη ζωή και με κάνει να σιχαίνομαι τον εαυτό μου, γιατί δεν έχω το σθένος να αλλάξω και να βάλω όρια. Φέτος πήγα σε ψυχολόγο για να λύσω μεταξύ άλλων και το θέμα αυτό, αλλά δεν ταιριάξαμε καθόλου με τη συγκεκριμένη και σταμάτησα. Δεν έχω απάντηση στην ερώτησή σου, απλώς είχα μία ακατανίκητη επιθυμία να εκφράσω ότι είμαι στην ίδια θέση.

papia
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Κι εγώ τα ίδια (αν και εγώ δεν έχω καριέρα ή κάτι τέτοιο ακόμα) και νομίζω οτι όσο πιο υποχωρητικός είσαι, τόσο λιγότερο σέβονται εσένα και το χρόνο σου.

xrusa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Παιδιά ήμουν σαν και σας και σας καταλαβαίνω. Πήγα σε ψυχολόγο, έβαλα όρια, και απέκτησα σεβασμό. Να σας πω ότι πριν από αυτό, το αφεντικό με είχε κλειδώσει στο χρηματοκιβώτιο από τα νεύρα του; Περίμενα αγέρωχα και με στωικότητα ότι θα αναγνωριστεί η αξία μου από μόνη της και θυματοποιούσα τον εαυτό μου, βλέποντας άλλους λιγότερο άξιους να προοδεύουν χωρίς να καταβάλουν τη δική μου προσπάθεια. Αν όμως δε σεβόμουν εγώ τα ίδια μου τα όρια πως περίμενα να τα σεβαστούν οι άλλοι; Ψυχολόγος παιδιά, σωτηρία.

Wolfcry
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Θα σταθώ σε δύο σημεία: 1. “Δεν περιγράφεις το πρόβλημα που έχει ο άντρας σου με τη δουλειά του, αλλά το πρόβλημα που έχεις εσύ με τον άντρα σου.”. 2. “…μέχρι να φτάσει να γκώσει τόσο πολύ από το πρόβλημα (αν το θεωρεί όντως πρόβλημα)…”. Όσα περιγράφεις μπορεί να αποτελούν πρόβλημα για εσένα, όχι για εκείνον. Έχεις σκεφτεί το ενδεχόμενο η μείωση της αυτοεκτίμησής του να προκαλείται από τους διαλόγους και τους καυγάδες που κάνετε μεταξύ σας; Έχεις σκεφτεί ότι αν εσύ ήσουν εντάξει με όλα αυτά, πιθανόν εκείνον να μην τον απασχολούσαν καθόλου όλα αυτά; Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί… Διαβάστε περισσότερα »

Dotti Kali Linnea
Μέλος
Συμμετέχων

Είμαι κι εγώ “θύμα” αντίστοιχης εργασιακής λογικής. Προσπαθώ διαρκώς να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι η δουλειά δεν είναι το παν, ότι πρέπει να υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ αυτών που προσφέρω κι αυτών που εισπράττω (ώρες που εργάζομαι, ευθύνες που αναλαμβάνω και συμπεριφορές που εισπράττω έναντι αμοιβής, κλίματος εργασίας, έξτρα παροχών), ότι πρέπει να φερθώ εξυπνα για να μην θεωρούν δεδομένο ότι θα είμαι πάντα διαθέσιμη για υπερωρίες, ότι πρέπει να εκφράζω έμπρακτα τις πολιτικές μου πεποιθήσεις σε σχέση με τα εργασιακά δικαιώματα κι όχι να τα πιστεύω μόνο θεωρητικά. Όπως θα έλεγα κάλλιστα ότι οι εργαζόμεν@ του τάδε σουπερμάρκετ πρέπει… Διαβάστε περισσότερα »

kikika
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Κάποτε ήμουν κι εγώ έτσι. Η συμπεριφορά αυτή στη δουλειά μου (διδακτορικό τότε) ήταν ένα ακόμη σύμπτωμα κατάθλιψης/άγχους. Τέτοιες συμπεριφορές στη δουλειά έχω δει ασύγκριτα περισσότερο σε γυναίκες, αν και όχι αποκλειστικά. Σε καταλαβαίνω που αγχώνεσαι και στενοχωριέσαι. Δεν είναι άλυτο θέμα, αλλά πολύ κουραστικό και για τον ίδιο τον άνθρωπο και τον σύντροφό του. Κατ’αρχας στο γιατρό, τόσο για το άλλο πρόβλημα υγείας όσο και για αυτά τα φαινόμενα. Μετά σε ψυχολόγο άμεσα. Υποψιάζομαι πως αυτά τα ενοχικά υπάρχουν γενικώς. Διακοπές μακριά, αν γίνεται. Όρια από εσένα (δεν μπορείς να περιμένεις στον αργαλειό για κάθε βλακώδες μίτινγκ). Κοινωνικός κύκλος… Διαβάστε περισσότερα »

xrusa
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνώ απόλυτα με Λένα εκτός από ένα σημείο. Στις εταιρείες, οι υποχωρητικοί άνθρωποι δεν κάνουν καριέρα, αντίθετα, είναι του κλώτσου και του μπάτσου. Όπως οπουδήποτε αλλού, πρέπει να διεκδικείς αυτά που σου ανήκουν, έτσι και στη δουλειά. Ποτέ ένα αφεντικό δεν θα ανταμοίψει από μόνο του ένα θύμα που δεν διεκδικεί τίποτα. Πέρα από αυτό, ο συγκεκριμένος είτε είναι υποχωριτικός γενικά και αυτό θα έπρεπε να ενοχλεί τη γράφουσα και σε άλλες εκφάνσεις τις ζωής του ή, απίστευτα σύνηθες, ο άντρας της χρησιμοποιεί τη δουλειά σαν μέσο φυγής από την άλλη του πραγματικότητα, είτε γιατί χρησιμοποιεί τη δουλειά σαν μέσο… Διαβάστε περισσότερα »