Αγαπητή «Α, μπα»: Νόμιζα ότι ήξερα καλύτερα τον γιο μου

Αναρωτιέμαι αν κάναμε λάθη ως γονείς

Αγαπητή Α, μπα, έχω έναν γιο που μόλις έδωσε πανελλήνιες και απέτυχε παταγωδώς, με πολύ χαμηλές βαθμολογίες. Σε όλη του τη σχολική ζωή ήταν ένας μέτριος μαθητής με επιδόσεις όμως που, σύμφωνα με τους καθηγητές του, θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν στη σχολή που ήθελε, αν έκανε μια πιο οργανωμένη προσπάθεια και επένδυε λίγο χρόνο παραπάνω. Στη διάρκεια της καραντίνας, περνούσε όλη τη μέρα στο δωμάτιό του διαβάζοντας και παρακολουθώντας τα διαδικτυακά μαθήματα, διαβεβαιώνοντάς μας ότι κάνει την προσπάθειά του. Τη διαδικασία των εξετάσεων τη βίωσε με πολύ άγχος, σε κάποιες στιγμές μάλιστα, δύσκολα διαχειρίσιμο. Εμείς του συμπαραστεκόμασταν όσο μπορούσαμε, ποτέ δεν τον πιέσαμε, αντιθέτως τον καθησυχάζαμε ότι είναι μόνο μια εξέταση, δεν κρίνεται η ζωή του, όλα αντιμετωπίζονται κλπ. Ξέρουμε ότι ένα παιδί που έχει προσπαθήσει και υποβάλλεται σ αυτή την επώδυνη διαδικασία, δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει ένα κακό αποτέλεσμα, δεν υποδηλώνει κάτι για τις ικανότητές του μια ενδεχόμενη αποτυχία, υπάρχουν και οι δεύτερες ευκαιρίες και τέλος πάντων, δεν αξιολογούμε το παιδί μας σύμφωνα με το τι κατάφερε στις πανελλήνιες. Με το αποτέλεσμα των εξετάσεων όμως αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι τελικά δεν διάβαζε, δεν είχε καμία τέτοια διάθεση, στην ουσία δεν έκανε καμία πραγματική προσπάθεια, παρά μόνο το τελευταίο 2μηνο όπου προσπάθησε να σώσει ό,τι σώζεται και να ποντάρει στην τύχη. Όταν λοιπόν συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί, ένιωσα μια τεράστια απογοήτευση και στεναχώρια. Όχι γιατί δεν πέρασε εκεί που ήθελε. Πραγματικά δεν με νοιάζει αυτό. Το τονίζω. Δεν με νοιάζει. Μπορεί να ξαναδώσει, να πάει σε άλλη σχολή που περνάει, να πάει στρατό και αν νιώσει την ανάγκη, να ξαναπροσπαθήσει όταν θα διαθέτει άλλη ωριμότητα, υπάρχουν επιλογές. Αυτό όμως που με συντάραξε και το αισθάνομαι τόσο βαρύ, είναι ότι συνειδητοποιώ πως ο γιος μου είναι ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζω όσο νόμιζα. Ήθελα να πιστεύω ότι είμαστε κοντά, ότι επικοινωνούμε, ότι δεν τον έχουμε βαρύνει ποτέ με δικές μας επιθυμίες. Γιατί δεν μας είπε την αλήθεια; Ήταν αυτή μια ανέντιμη στάση απέναντι σε μια οικογένεια που τον στηρίζει και τον εμπιστεύεται; Πρέπει να μας πει κάτι για το χαρακτήρα του ή είναι συμπεριφορά που δικαιολογείται για ένα έφηβο παιδί και υπό αυτές τις συνθήκες; Είμαι πολύ μπερδεμένη. Κάναμε λάθη σαν γονείς; Ήμασταν πολύ χαλαροί; Δεν δώσαμε σημασία σε σημάδια που σίγουρα θα υπήρχαν; Πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουμε; Γιατί έχω στεναχωρηθεί τόσο πολύ; Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά.

Σε αυτή την ερώτηση απαντάει η φιλόλογος Εύα Ευσταθιάδου.

Αγαπητή μαμά, τι ωραία ερώτηση που έστειλες! Νιώθω την αγωνία και την θλίψη σου, οπότε θα προσπαθήσω να σου απαντήσω όσο πιο περιεκτικά μπορώ.

Αρχικά, θα ξεκινήσω λέγοντας πως οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι μαραθώνιος και όχι σπριντ. Απαιτούνται γερές βάσεις που χτίζονται από το δημοτικό ακόμα, αλλά και στοιχεία προσωπικότητας όπως επιμονή, υπομονή, πείσμα. Οι μαθητές σιγά σιγά, χρόνο με το χρόνο, χτίζουν το μαθητικό τους προφίλ και δείχνουν τι μπορούν να πετύχουν. Φυσικά, υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ο γενικός κανόνας όμως είναι πως η επιτυχία στις πανελλαδικές δεν έρχεται με διάβασμα μόνο στην Γ΄λυκείου αλλά ως επιστέγασμα μιας δωδεκαετούς μαθητικής πορείας. Επίσης, οι εξετάσεις των πανελλαδικών δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με οποιαδήποτε άλλη εξέταση ή διαγώνισμα. Η ύλη είναι μεγαλύτερη, οι απαιτήσεις αυξημένες, η βαθμολόγηση γίνεται με πολύ συγκεκριμένα κριτήρια και μη ξεχνάμε το υψηλό άγχος που διανθίζει κάθε στιγμή της Γ΄Λυκείου. Το 15 στο τετράμηνο δεν σημαίνει 15 στην τελική εξέταση των πανελλαδικών, αλλά αυτό δεν το κατανοεί ο πολύς κόσμος. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε την προκάτ φράση “έξυπνο παιδί αλλά δεν διαβάζει” (που αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο), οι περισσότεροι έχουν μαύρα μεσάνυχτα σχετικά με τις ικανότητες, τις ελλείψεις και τις ρεαλιστικές προσδοκίες που θα έπρεπε να έχει ο κάθε μαθητής. Με λίγα λόγια, μάλλον ο γιος σου ήθελε πολύ περισσότερα από λίγο παραπάνω διάβασμα, και κρίμα που κανείς δε του το εξήγησε εγκαίρως και με σαφήνεια.

Επίσης, λες ότι στον καιρό της καραντίνας, το παιδί διάβαζε ολημερίς και δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω. Πως διάβαζε όμως; Τον έβλεπες να γράφει σε τετράδια; Να λύνει ασκήσεις; Να εκτυπώνει σημειώσεις; Όταν περνούσες έξω από το δωμάτιο, έβλεπες πράγματι ένα παιδί που διαβάζει ή βασίστηκες στα λόγια του; Τους προηγούμενους μήνες, τι εντύπωση σου έδινε; Φυσικά, δε σε κατηγορώ αν δεν ξέρεις τις απαντήσεις σε αυτές τις ερωτήσεις, μιλάμε για έναν σχεδόν ενήλικα, οπότε η ευθύνη του διαβάσματος βαραίνει αποκλειστικά αυτόν και όχι εσένα. Όμως, πράγματι, έπεσες από τα σύννεφα;

Ακόμα και αν πράγματι, τον άκουγες να λέει μεταφράσεις όλη μέρα απ έξω, μήπως ήταν η πρώτη φορά που διάβαζε τόσο πολύ; Και αν ναι, ήξερε να οργανώνει την μελέτη του; Διάβαζε αποδοτικά; Θυμόταν και καταλάβαινε όσα διάβαζε; Είχε πολλά κενά; Είχε την κατάλληλη βοήθεια από τους εκπαιδευτικούς του; Οι πανελλαδικές είναι εξετάσεις που απαιτούν πολύ συγκεκριμένο σύστημα διαβάσματος που δεν μαθαίνεται δύο μήνες πριν.

Όσο για το τελευταίο κομμάτι της ερώτησης, νιώθω ότι εσωτερικεύεις πολύ την αποτυχία του παιδιού και μοιάζει να πιστεύεις πως εσύ ευθύνεσαι για αυτήν. Όμως, πως μπορεί να φταις εσύ για τις επιλογές ενός άλλου, σχεδόν ενήλικου, ανθρώπου; Γιατί να θεωρείται ανέντιμο που δεν διάβαζε ή δεν σας είπε ότι δεν διάβαζε; Ήταν υποχρεωτικό να περάσει κάπου; Αν είσαι τόσο χαλαρή όσο λες, γιατί στεναχωρήθηκες τόσο που δεν πέρασε; Η αποτυχία είναι μέσα στην ζωή και πολλές φορές μας διδάσκει πολύ περισσότερα από όσα νομίζουμε.

Η προσπάθεια ήταν δική του, η αποτυχία επίσης δική του, οι επόμενες επιλογές θα πρέπει να είναι δικές του. Εσύ μπορείς να στηρίξεις με όποιον τρόπο επιθυμείς. Ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω, αλλά μια καλή συμβουλή είναι πως οι μαθητές και οι μαθήτριες κάθε ηλικίας, χρειάζονται την γονεϊκή καθοδήγηση, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Τι σημαίνει αυτό; Κάποιο παιδί διαβάζει ολομόναχο και από τους γονείς ζητά παρέα και ευκαιρίες για αποφόρτιση. Άλλο παιδί θέλει η μαμά να του κρατάει βιβλίο για να νιώθει σιγουριά. Ένα τρίτο, παρηγοριέται από την καθημερινή πορτοκαλάδα που του φέρνει ο γονιός. Δεν είναι λύση να πιέζουμε ασφυκτικά, παρακολουθώντας σαν γεράκια τα παιδιά μας, αλλά δεν τα αφήνουμε χωρίς (μικρό) έλεγχο και οριοθέτηση. Πολλά παιδιά δεν ξέρουν να κάνουν τις σωστές επιλογές, δεν ξέρουν να ζητούν βοήθεια, δεν ξέρουν να εξωτερικεύουν τις ανάγκες και τις αγωνίες τους, οπότε χρειάζονται την ψύχραιμη και συνετή καθοδήγηση των γονιών τους. Με λίγα λόγια, μπορεί καν να μην είχε καταλάβει ότι δεν διάβαζε, να είχε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες του ή να είχε υποτιμήσει την δυσκολία της εξέτασης και όταν πήρε χαμπάρι τι γίνεται, ντράπηκε, αγχώθηκε και δεν ήξερε πως να στο πει.

Πράγματι, είναι τρομερά δύσκολο να μεγαλώνεις παιδιά, αλλά μη δίνετε μεγαλύτερη βαρύτητα στα αποτελέσματα των εξετάσεων. Είναι ευκαιρία να του δείξεις έμπρακτα πως πράγματι η ζωή δεν τελειώνει, πως έχει επιλογές και το σημαντικότερο, έχει δύο γονείς που τον αγαπούν και θα σταθούν δίπλα του όσο προσπαθεί να αποφασίσει τα επόμενα βήματα του. Αν θέλει να ξαναδώσει, συζητήστε διεξοδικά τις δυσκολίες, βρείτε τα δυνατά και αδύνατα σημεία του, ψαχουλέψτε αναλυτικά προγράμματα, θέστε στόχους, βρείτε την σωστή βοήθεια, οργανώστε τρόπο μελέτης και ανοίξτε δίοδο επικοινωνίας ώστε να μην ξανανιώσει πως θέλει να κρυφτεί και θα δεις πως όλα θα πάνε ρολόι. Στέλνω την αγάπη μου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

-21 points
Upvote Downvote

74
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
30 Θέματα σχολίων
44 Απαντήσεις θεμάτων
5 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
42 Συντάκτες σχολίων
Sally SpectraTulina S.esteMitsi Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Τι ωραία απάντηση, και με ενσυναίσθηση! Αγαπητή γράφουσα, έτσι κι η πεθερά μου, πάνε 20 χρόνια κι ακόμα δεν λέει να το χωνέψει ότι ο άντρας μου με όλα τα φόντα και χωρίς πίεση δεν κατάφερε να επιτύχει στις αναθεματισμένες τις Πανελλήνιες και δώστου να αναλύει το ‘τις πταίει’ (δεν έχουμε καταλήξει κάπου). Εγώ καταλαβαίνω ότι οι Πανελλήνιες στην Ελλάδα αποτελούν δυστυχώς μέτρο αξίας και των γονιών κι ίσως εκεί έγκειται κι ένα μέρος της απογοήτευσης σου. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι όμως πια. Για την ιστορία, τον άντρα μου τον στείλανε σε ιδιωτική σχολή υπολογιστών, στην πορεία εξειδικεύτηκε σε κάτι corporate… Διαβάστε περισσότερα »

Tulina S.
Μέλος
Ενθουσιώδης

Η κοπέλα δε ρωτάει όμως αν αξίζει ή όχι να σπουδάσει το παιδί και τί αποκατάσταση θα έχει. Παρατήρησε κάτι στον γιο της που δε το είχε καταλάβει και αναρωτιέται κατά πόσο όλο αυτό τον καιρό ήταν τυπικός στη μελέτη του, όπως έλεγε. Κατά πόσο ήταν ειλικρινής δηλαδή και όντως έκανε τη μέγιστη δυνατή προσπάθεια…διότι άλλο να μη περνάς για λίγα μόρια (πχ. να έγραψες 15 αντί για 17, κι άλλο να πήρες 5 αντί για 15). Το ένα δηλώνει ατυχία, το άλλο ελλιπή προσπάθεια (ασχέτως απ΄το αν αξίζει ή όχι να την κάνεις).

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Tulina, θεωρείς λοιπόν οτι η συγκεκριμένη μαμά αν ο γιός περνούσε ιατρική αθηνών θα έστελνε αντίστοιχο γράμμα εδώ “μα εμείς τον είχαμε για ΤΕΙ Μεσολογγίου και πέρασε ιατρική, πως δεν το καταλάβαμε, μήπως κάναμε λάθη ως γονείς”; Θέλω να πω πως η αποτυχία στις Πανελλήνιες πολλές φορές σχετίζεται απο τους γονείς με αποτυχημένη επαγγελματική αποκατάσταση και ως τέτοια γεμίζει με απελπισία και ανησυχία την οικογένεια αλλά και πίεση τα παιδιά. Όλο αυτό μπορεί να δημιουργήσει τύψεις στους γονείς. Νομίζω πως η μαμά λίγο εθελοτυφθεί και λίγο καμουφλάρει το πραγματικό της πρόβλημα. Λάθη ως γονείς κάνουμε όλοι ανεξαιρέτως δεν τίθεται θέμα.… Διαβάστε περισσότερα »

Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Μέντορας

Θα ήθελα να το διαβάσω αυτό το γράμμα: “Εμείς είχαμε όνειρα σα γονείς, θα τον βοηθούσαμε, να πάρει το πτυχίο του στην ιχθυοκαλλιέργεια, να τρώμε φρέσκο ψαράκι. Τώρα αντί να χώνω εγώ τα χέρια μου σε κοιλιές κολιού θα τα χώνει αυτός σε ανθρώπων, είναι πράγματα αυτά; Με ρωτάει η γειτονιά που πέρασε και δεν ξέρω τι να πω.”

Συγγνώμη, δεν εννοώ σε καμία υποτίμηση της σχολής, ούτε της ερωτώσας. Την ψυχοπαθολογία της ελληνικής κοινωνίας με τις σπουδές στόχευα, αλήθεια.

Tulina S.
Μέλος
Ενθουσιώδης

Este & Anna, δε μπορεί να μη βλέπεις -έστω και κατά προσέγγιση- τη σχολική πρόοδο του παιδιού! Μιλάμε για χρόνια σχολείου.. Πρέπει να είσαι τελείως ”αλλού” για να βλέπεις το παιδί να διαβάζει 5λ. και να περιμένεις 18 στις Πανελλήνιες (εκτός κι αν είναι ”παιδί θαύμα”). Αν η κυρία απόρησε που δε πέρασε Ιατρική ενώ τόσα χρόνια έγραφε για ζαμπονοκοπτική (ενδιαφέρουσα ειδικότητα, παρεπιπτόντως), τότε θα συμφωνήσω μαζί σας. Όπως σχολίασα και παρακάτω όμως, είναι πιθανό το παιδί να διάβαζε εικονικά στην Γ Λυκείου και εκεί που μπορεί εκείνη να περίμενε ένα 13 (σιγά την προσδοκία), να είδε ένα 7 και… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Tulina μου κατάλαβα αυτό που θέλεις να πεις και ίσως όντως έτσι να είναι. Εγώ με δεδομένο οτι ένας μέτριος μαθητής μπορεί εύκολα στις πανελλήνιες, που είναι ένα ιδιαίτερο σύστημα εξετάσεων, να πατώσει (έχει συμβεί σε άπειρο κόσμο) θεώρησα οτι το ουσιαστικό πρόβλημα που έχει η συγκεκριμένη μαμά είναι άλλο και συνδέεται άμεσα με την επιτυχία στις Πανελλήνιες και το τι σημαίνει αυτό. Γι αυτό και ανέφερα το ακραίο παράδειγμα με την ιατρική και το ΤΕΙ. Είναι όντως δύσκολες ηλικίες αυτές εκεί γύρω από την εφηβεία, τις τρέμω και εγώ για τα παιδιά μου.

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Anna μου αγαπημένη! Πόσο δίκιο είχαν όσοι σε πρότειναν για το ποντκαστ!! Τι πλάσμα είσαι εσύ, πραγματικά. Άσε τις σουηδίες και έλα στην όμορφη Αθήνα μας. Γκρίς λοβς γιου!
Από το πρωί έχω γράψει σχόλιο και ακόμα “αναμένει εποπτεία”. Το χω διαβάσει 20 φορές μήπως έγραψα τίποτα περίεργο αλλά νορμάλ μου φαίνεται. Δεν ξέρω αν με ακούτε από το κοντρόλ να κάνετε κάτι..

Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Μέντορας

Νομίζω μπλόκαρα το σύστημα εγώ που ζήτησα κι άλλους για podcast, υπομονή!

Δεν ξέρω, από τη μία έχω καλομάθει στα άδεια ΜΜΜ, από την άλλη στην Αθήνα έχει τυράκι. 🤔

stray_kit
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

χαχα! εγινε τσαντλερ!!!
απιθανο σχολιο δε γινοταν να μη σχολιασω..
τα σεβη μου (απο ατομο με 2 πτυχιαρες-να μη σου περισσευει ουτε χερι για μουτζα δηλαδη!)
🤗

Bambina
Μέλος
Συμμετέχων

Χαχαχα! Μαχαιριά στην καρδιά τα πτυχία βεντάλια… με τις αντίστοιχες απολαβές φυσικά. Τι υπέροχο succes story του άντρα! Μπράβο!

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Γιατί αποκλειεις όμως την πιθανότητα, ο άντρας σου με ένα διδακτορικό να ήταν 10 φορές καλύτερα κι εσύ χωρίς πτυχίο 10 φορές χειρότερα;; Γενικά το αφήγημα ότι εμείς που σπουδασαμε είμαστε για μουτζες μου προκαλεί λίγη αμηχανία. Αν είναι έτσι εμπρός λοιπόν, ας ρίξουμε στην πυρά το πτυχίο μας να γίνουμε πλούσιοι! Τί,όχι;

Μαύρος Γάτος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Ευτυχώς, για ορισμένους τυχερούς τουλάχιστον, μπορεί να μην βγάλαμε λεφτά (ή και να βγάζουμε ελάχιστα λεφτά) χάρη στα πτυχία μας, αλλά κάναμε μια ενδιαφέρουσα ή και δημιουργική ενδεχομένως δουλειά. Κι αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό που δεν το συνειδητοποιούν συχνά οι σχετικά νεότεροι: 40 χρόνια βαρετής δουλειάς δεν αντέχονται με τίποτα, όσο καλοπληρωμένη και να είναι. Εγώ, αν είχα ασκήσει την εξαιρετικά καλοπληρωμένη δουλειά του άντρα της Νεβερλάντερ, θα είχα ξοδέψει τα 2/3 σε χάπια, κόκα και ψυχολόγους.

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Μαζί σου Μαύρε Γάτε, κι εγώ τα ίδια, αλλά να, πώς να το πω, δεν είναι δημιουργικός τύπος και του πάει η μονοτονία. Υπάρχει λοιπόν χώρος και γι’αυτούς. Παράλληλα, έκανε το αγαπημένο του χόμπυ side hustle κι έτσι καλύπτει και αυτό το κομμάτι που λες, βγάζοντας και ένα έξτρα εισόδημα κάνοντας αυτό που αγαπά στον ελεύθερο του χρόνο. Εγώ έχω πάρει τεράστια χαρά από το πτυχίο κ την κακοπληρωμένη δουλειά μου, αλλά επιμένω ότι το πόιντ είναι ότι δεν είναι καταδικασμένοι οι κακοί μαθητές ή όσοι δεν παίρνουν τα γράμματα, που λέγαμε παλιά.

Neverlander
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Αγαπητή Bella, το point του σχολίου μου ήταν ότι οι Πανελλήνιες δεν είναι μονόδρομος και μια αποτυχία δεν είναι καταδίκη, ούτε κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπεται είτε το παιδί είτε οι γονείς. Ούτε να αναρωτιούνται οι γονείς τι πήγε λάθος γιατί Αποτυχία. Ούτε σώζεσαι αν έχεις πτυχίο ντε και καλά. Υπάρχουν πολλοί δρόμοι προς μια επιτυχημένη καριέρα και πρέπει να το δείχνουμε αυτό. Καταστρέφει ζωές το αφήγημα σχολειο-φροντιστήριο-Πανελλήνιες-επιτυχία. Για να σου απαντήσω, όμως, ναι, αν το πτυχίο σου δεν σε οδηγεί κάπου βεβαίως και να ακολουθήσεις τα όποια άλλα όνειρα σου, γιατί όχι;

magenta
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Η απάντηση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και αναλυτική και αφορά πολλούς γονείς και μαθητές διαχρονικά (θα μπορούσε να είναι κάτι που θα έλεγαν δικοί μου καθηγητές σε γονείς συμμαθητών μου πριν δέκα χρόνια και πάλι θα ήταν σωστό). Όμως νομίζω δεν απαντά στους προβληματισμούς της μητέρας της ερώτησης η οποία λέει “Με το αποτέλεσμα των εξετάσεων όμως αναγκάστηκε να παραδεχθεί ότι τελικά δεν διάβαζε, δεν είχε καμία τέτοια διάθεση, στην ουσία δεν έκανε καμία πραγματική προσπάθεια, παρά μόνο το τελευταίο 2μηνο όπου προσπάθησε να σώσει ό,τι σώζεται και να ποντάρει στην τύχη.”. Δηλαδή το δεδομένο είναι ότι το παιδί μόνο του… Διαβάστε περισσότερα »

Εύα Ευσταθιάδου
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Και όμως της απάντησα ακριβως: “Με λίγα λόγια, μπορεί καν να μην είχε καταλάβει ότι δεν διάβαζε, να είχε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες του ή να είχε υποτιμήσει την δυσκολία της εξέτασης και όταν πήρε χαμπάρι τι γίνεται, ντράπηκε, αγχώθηκε και δεν ήξερε πως να στο πει.” Ο νεαρός μπορει να είπε ψέματα, μπορεί να μην καταλαβε καν οτι το διαβασμα του ηταν ανεπαρκές. Η μαμά ομως πράγματι επεσε από τα συννεφα;

πόντια ιντερνάσιοναλ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Συμφωνώ, η απάντηση είναι εξαιρετική και χρήσιμη αλλά οι ερωτήσεις που κάνει η μητέρα είναι άλλες.

Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Μέντορας

Είναι πολύ βαρύ να θεωρείς ανέντιμο ή ότι δεν γνωρίζεις το παιδί σου για κάτι αυτού του επιπέδου. Το “ναι διαβάζω” είναι λίγο όπως “όχι δεν κοιμάμαι” όταν σε παίρνει ο ύπνος βλέποντας ταινία, σχεδόν default απάντηση. Δεν μου ακούγεται και τόσο τραγικό να μην μπορεί να έρθει ένας 17χρονος και να πει στους γονείς του, τι, αλήθεια; Κάθομαι με το βιβλίο μπροστά μου και χάνομαι; Μαθαίνω πράγματα και τα ξεχνάω την άλλη μέρα; Δεν ξέρουν τι ακριβώς συμβαίνει, όπως δεν ξέρεις κι εσύ. Θεωρώ ζωτικό για την εξέλιξη του παιδιού σας και τη σχέση σας μαζι του το να… Διαβάστε περισσότερα »

intravenous coffee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Θα πιαστώ από αυτό που είπε η Anna, αν το παιδί σας σας έλεγε ότι δεν προσπαθεί και πολύ, θα ήταν όλα καλά, δεν θα είχατε πρόβλημα; Εγώ καταλαβαίνω ότι όντως δεν σας ένοιαζε η αποτυχία αλλά σας ένοιαζε να προσπαθήσει, το οποίο από το παιδί μπορεί να μεταφράζεται και ως συγκεκριμένη προσδοκία ως προς το αποτέλεσμα. Θεωρώ ότι οι γονείς πολλές φορές μπλέκουν αυτά που λένε με αυτά που δείχνουν και κάνουν. Και μένα οι γονείς μου λέγαν ότι δε νοιαζονται για το αποτέλεσμα των εξετάσεων, εγώ άλλα ψυχανεμιζόμουνα… Μάλλον για να σας επιβεβαιώνει ότι προσπαθεί, καταλάβαινε ότι το… Διαβάστε περισσότερα »

Μαύρος Γάτος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Πόσο μάλλον όταν το σύστημα των πανελληνίων είναι η συμπύκνωση του εκπαιδευτικού παραλογισμού σε ένα αδιάβλητο μηχανισμό. Να μην το ξεχνάμε αυτό. Αντί να πυροδοτείται η απορία από το γεγονός ότι κάποια παιδιά δεν μπόρεσαν να μπουν στο καλούπι αυτού του συστήματος, ίσως θα έπρεπε να απορούμε για το γεγονός ότι τόσο πολλά παιδιά το κατόρθωσαν και να σκεφτόμαστε τι παθογένειες μπορεί να εγκυμονεί αυτή η κατάσταση.

Παπαρουνα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

“Παντα ξεχνα η πεθερα, πως καποτε ηταν νυφη” Με αυτο, σαν γενικο σχολιο, ηθελα να πω πως ολοι μας ξεχναμε τις σχεσεις που ειχαμε με τους γονεις μας, και ξεχναμε πως ημασταν και εμεις παιδια (εγω.. δεν το ξεχασα ποτε παντως) Μπορει τα χρονια να αλλαξαν να εγιναν καλυτερα, και οι νεοι γονεις να πιστευουν πως ειναι πιο κοντα στα παιδια τους και τα κατανοουν, αλλα.. τελικα αποδεικνυεται πως δεν γνωριζουν και πολλα απο τον κοσμο των παιδιων τους, τις σκεψεις συναισθηματα, ονειρα κτλ. Βλεπουν μονο “οσα βλεπει η πεθερα” και οσα θελουν να δουν ή.. τους επιτρεπεται να δουν… Διαβάστε περισσότερα »

avis
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Πολύ σωστό σχόλιο. Ειδικά στην εφηβεία μόνο μυστικά από τους γονείς. Είναι ο μόνος τρόπος να ενηλικιωθείς και να ανακαλύψεις ποιος είσαι. Κι εγώ στις πανελλήνιες είχα παρατήσει την ιστορία γιατί μου ήταν αδύνατον να παπαγαλήσω κι έριξα το βάρος στα υπόλοιπα μαθήματα (κρατούσαμε τους βαθμούς τότε). Έκλαψα μόνη μου που δεν θα πέρναγα, δεν είπα σε κανέναν τίποτα, όχι γιατί οι γονείς μου ήταν κακοί ή μη υποστηρικτικοί, αλλά γιατί ήταν μια δική μου απόφαση και δεν ήθελα να αντιμετωπίσω ούτε τα συναισθήματά τους, ούτε τις πιθανές λύσεις που θα έψαχναν στο πρόβλημά μου. Τους το είπα όταν τελείωσαν… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Κειμένων
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Μιας που ένας χρόνος πάνω ή κάτω δεν καταστρέφει τη ζωή του ανθρώπου, μπορείτε να το δείτε σαν μια ευκαιρία για ένα καλό μαθημα και ενδοσκόπηση. Αν ειλικρινά ενδιαφέρεται για ανώτερες σπουδές, ευκαιρία για τον γιο σου να συνειδητοποιήσει ότι με πασάλειμμα και εμβαλωματικές λύσεις δεν επιτυγχάνονται στόχοι. Ευκαιρία ωστόσο και να αναρωτηθεί αν όντως τον ενδιαφέρουν οι ανώτερες σπουδές τέτοιου τύπου, ή αν απλώς προχωρούσε από κεκτημένη ταχύτητα,καθώς η τριτοβάθμια εκπαίδευση (και δη τα ΑΕΙ) αντιμετωπίζεται ως μονόδρομος στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και δεν θα έπρεπε. Δεν είναι υποχρεωτικό πράγμα οι σπουδές. Οι σπουδές σημαίνουν ακόμη περισσότερο διάβασμα μετά.… Διαβάστε περισσότερα »

μαύρο πρόβατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Συμφωνώ Iris σχετικά με τα θέλω/κλίσεις του παιδιού. Πράγματι, δεν είναι καθόλου ξεκάθαρο αν ρώτησε/έψαξε ποτέ κανείς. Σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να είναι μονόδρομος οι ανώτατες σπουδές (ίσως και παραπάνω όταν έχεις ένα μέτριο μαθητή).
Προς το τέλος η μητέρα γράφει ΄Ήθελα να πιστεύω ότι …, ότι δεν τον έχουμε βαρύνει ποτέ με δικές μας επιθυμίες.΄ και έχω να ρωτήσω εγώ, σίγουρα;;;
Γιατί πολλές φορές, ειδικά στις σχέσεις παιδιού-γονιών πράγματα που δε λέγονται φτάνουν στα αυτιά των παιδιών πολύ δυνατά..

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Θυμάμαι πάντα την ιστορία μιας φίλης μου που ενώ διάβαζε το κορίτσι ήταν τέτοια η κατάσταση στο σπίτι που δεν κατάφερε καν να δώσει καθώς τη μια μέρα όλο το άγχος και η πίεση την έκαναν να κάνει εμετό συνεχόμενα. Τη θυμάμαι εμείς να κάνουμε φοιτητική ζωαρα και εκείνη να πρέπει να δουλεύει σε ένα στεγνοκαθαριστήριο γιατί οι γονείς της της είπαν ότι δεν πρόκειται να τη στηρίξουν για να πάει σε ΙΕΚ. Αυτή η κοπέλα πέρασε δύσκολα, αλλά δε χάθηκε. Αυτή τη στιγμή έχει με τον άντρα της μια πολύ καλή δουλειά με αρκετά καλά χρήματα, αποτέλεσμα της σκληρής… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Mitsi μερικές φορές σκέφτομαι οτι κάποιοι ακριβώς λόγω αντίξοων συνθηκών πείσμωσαν, δυνάμωσαν και τελικά τα πήγαν τόσο καλά στην ζωή τους. Ακριβώς αυτό το ελάττωμα τους (έλλειψη βοήθειας) έγινε το μεγαλύτερο ατού τους (προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να τα καταφέρουν ξέροντας οτι δεν είχαν βοήθεια από πουθενά).
Μήπως κάποια παιδιά που έχουν πλήρως την στήριξη των γονιών τους επαναπαύονται τόσο πολύ σ’ αυτό που δεν “εκμεταλεύονται” πλήρως τα προσόντα τους και τις δυνατότητες τους. Αυτός είναι και ένας από τους μεγαλύτερους φόβους που έχω για τα δικά μου παιδιά.

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Η στήριξη δεν πρέπει ποτέ να είναι χαρτί βγες από τη φυλακή. Εκεί είναι η παγίδα. Στήριξη δεν είναι ότι εγω θα σε ταΐζω μια ζωή ο,τι και να γίνει. Στήριξη είναι να συζητήσουμε τι θέλεις από τη ζωή σου και να σε βοηθήσω να το αποκτήσεις. Είχα πάντα τη στήριξη των γονιών μου αλλά ποτέ δε σκέφτηκα να επαναπαυτω. Πριν καν πάρω το πτυχίο μου είχα ήδη βρει δουλειά για μετά από τρεις μήνες γιατί ήταν δεδομένο ότι και μεν δε θα με άφηναν αστεγη αλλα και ότι πλέον πρέπει να δουλέψεις για να γίνεις ανεξάρτητος άνθρωπος. Κανένας άνθρωπος… Διαβάστε περισσότερα »

Alex
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ναι, κάποιοι ήταν ικανοί,τυχεροί και δυνατοί και τα κατάφεραν ΠΑΡΑ τις αντιξοότητες, όχι εξ αιτίας αυτών. Κάποιοι άλλοι όμως δεν ήταν και δεν τα καταφέρνουν και είναι δυστυχισμένοι. Μπορείς να στηρίζεις τα παιδιά τόσο ώστε να τα βοηθάς να καταλάβουν τι θέλουν και να αποκτήσουν δύναμη να το κάνουν μόνα τους και να είναι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ και ευτυχισμένα. Είναι πιθανό το ενδεχόμενο να βοηθάς κάποιον τόσο πολύ ώστε τελικά να μην μάθει ποτέ ούτε καν να περπατάει ενώ θα μπορούσε. Είναι θέμα ισορροπίας. Εκτός απ’ τα προσόντα και τις δυνατότητες υπάρχουν και οι επιθυμίες. Αν δεν πάει ήδη κάτι στραβά δεν… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Mitsi&Alex τα λετε και οι 2 πολυ ωραια και σας ευχαριστω για τις σκεψεις σας. Ναι η αληθεια ειναι οτι εχω μεγαλη ανησυχια για πιθανα λαθη που κανω σε σχεση με το μεγαλωμα των παιδιων. Οτι βιβλια διαβαζω για διαφορα θεματα παιρνω διφορουμενα μηνυματα παντα. Π.χ βαλε ορια και επεμεινε στην τηρηση τους αλλα παραλληλα μην εισαι πολυ αυστηρη να επιλεγεις παντα τις μαχες σου. Τελοσπαντων, δεν ξερω αν τα μεταφερω και σωστα. Ειναι καλη ιδεα μαλλον να μιλησω με καποιον ειδικο. Και παλι σας ευχαριστω!

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Este καταλαβαίνω το άγχος σου και τη σύγχυση, σαν γονιός φαντάζομαι είναι πολλά που σε τρώνε και φοβασαι μην κανείς λάθος. Εγώ παραθέτω τη θεωρία, αυτήν που ξέρω, και βασική αρχή της είναι το μετρό. Ναι βάζουμε όρια αλλά τα όρια να είναι σαφή και δίκαια και αποδεκτά από το παιδί, να έχει δηλαδή συζητηθεί πολύ πιο πριν τι συμβαίνει όταν ξεπερνιουνται. Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λες. Δεν είναι ακριβώς διφορούμενα τα μηνύματα, αλλά η φιλοσοφία του μέτρου και η ανησυχία σου ως γονιό που σε μπερδεύει. Αλλά να θυμάσαι πάντα ότι γονιός που ανησυχεί για το αν κάνει λάθη… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Αχ mitsi μου ❤

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Θα απαντήσω κι εγώ ως εκπαιδευτικός. Προσωπικά ριχνω όλη την ευθύνη στους καθηγητές του φροντιστηρίου που δεν ενημέρωσαν. Το “διαβάζει όλη μέρα κλπ” το ακούω λίγο βερεσέ γιατί άπειρα παιδιά κάθονται πάνω από ένα βιβλίο και αρμενίζουν και οι γονείς δεν είναι στο μυαλό τους να ξέρουν τί και πώς και πόσο διάβασαν. Στο φροντιστήριο όμως οι καθηγητές ξέρουμε το μαθητικό προφίλ κάθε μαθητή και μπορούμε να προβλέψουμε πορείες και αποτελέσματα με τρελή ακρίβεια. Τί σου έλεγαν στο φροντιστήριο;; Όλα καλά; Αν ναι, ντροπή τους! (Από τη στιγμή που δε μιλάμε για μπλακ άουτ την ώρα της εξέτασης) ΕΚΤΟΣ αν… Διαβάστε περισσότερα »

αστροπελέκι
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τη δουλειά σας, η εικόνα που δίνει ένα φροντιστήριο δεν ανταποκρίνεται(κατ’ εμέ) ούτε στο ελάχιστο στην πραγματική εικόνα του μαθητή. Μακάρι εκεί που εργάζεστε να λειτουργείτε σωστά και να δίνετε αληθινή εικόνα, στα περισσότερα φροντιστήρια, όμως, για ευνόητους λόγους, δίνουν εντελώς ψευδή εικόνα στους γονείς, γεμίζοντάς τους ψεύτικες ελπίδες. Για μένα καθαρότερη εικόνα είναι ο συνδυασμός σχολείου( διαγωνίσματα, τεστ και προφορική αξιολόγηση) και φροντιστηρίου. Όταν θριαμβεύει στο φροντιστήριο ενώ πατώνει στο σχολείο, κάτι δεν πάει καλά. Οι παρατηρήσεις μου δεν είναι επί προσωπικού και αφορούν ένα γενικότερο προβληματισμό μου.

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Θριαμβεύει στο φροντιστήριο και πατώνει στο σχολείο? 25 χρόνια δεν το έχω δει ΠΟΤΕ αυτό! Αντιθέτως, ένα από τα πάγια προβλήματα αυτών που δουλεύουμε στα φροντιστήρια, είναι να πείσουμε τους γονείς πως τα 18άρια και τα 19άρια του σχολείου δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Μου προκαλεί τεράστια εντύπωση το σχόλιό σας.

CookieMonster
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

bella ciao… Διαφωνώ 100% με την τελευταία πρόταση. Εμένα το φροντιστήριο πιστεύω μου έκανε κακό και ας είχα εξαιρετικούς καθηγητές. Γιατί πολύ απλά δεν μου άφηνε χρόνο. Όταν έχεις παραδώσεις στο σχολείο, μετά στο φροντιστήριο και μετά ασκήσεις και για τα 2 δεν σου μένει χρόνος πραγματικά να σκεφτείς αυτά που έμαθες. Γενικά πιστεύω ότι τα “υποχρεωτικά” φροντιστήρια είναι ένα απο τα προβλήματα της 2ας-3ης λυκείου

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Πάντως τα παιδιά που περνάν σε υψηλόβαθμες σχολές χωρίς φροντιστήριο είναι τόσο λίγα, που τα βγάζουν στις ειδήσεις!

CookieMonster
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Ναι αλλά αυτό δεν λέει κάτι από μόνο του. Πλέον έχει γίνει τόσο στάνταρντ το φροντιστήριο που το δημογραφικό των παιδιών που δεν πάνε μπορεί να είναι εξ’ορισμού διαφορετικό από αυτών που πάνε (πχ γονείς που δεν ενδιαφέρονται για τα παιδιά, απαξίωση της αξίας της εκπαίδευσης στην οικογένεια, τόσο χαμηλό εισόδημα που δημιουργεί οικονομικό άγχος στα παιδιά ή τα αναγκάζει να δουλεύεουν τα ίδια κλπ). Δεν λέω ότι τα φροντηστήρια είναι άχρηστα αλλά προσωπικά πιστεύω ότι θα έπρεπε να λειτουργουν συμπληρωματικά εάν κάποιος μαθητής έχει αδυναμία σε κάτι συγκεκριμένο και όχι να γράφονται όλα τα παιδιά απο την 2α λυκείου… Διαβάστε περισσότερα »

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

bella ciao μια ερωτησούλα για μελλοντική χρήση: το φροντιστηριάκι σας είναι εις τας αθήνας;

bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Ουχί.Εις τας επαρχίας!!

Barolo
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Πρακτικά, έχεις απόλυτο δίκιο. Είναι όμως μεγάλη κατάντια και αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος αφενός να εξαρτώνται τα πάντα από τις εξετάσεις και αφετέρου η επίδοση στις εξετάσεις να εξαρτάται από τα φροντιστήρια.

ggrafanos
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αυτό ακριβώς!! Κι εγώ πάντα φροντίζω να ενημερώνω τους γονείς των μαθητών μου, το θεωρώ υποχρέωσή μου. Επίσης γράφουν συχνά διαγωνίσματα οπότε οι γονείς έχουν ένα μπούσουλα για όλη την χρονιά…

miakotara
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Advocate

Οι πανελλήνιες δεν είναι μια δοκιμασία όπου μπορούν να αποδώσουν όλοι, ακόμα και αν είναι καλοί. Εκτός από δοκιμασία αντικειμενικών δυνατοτήτων είναι και μια ψυχολογική δοκιμασία. Η κατάσταση που περιγράφει η φίλη μας, μου θυμίζει πολύ τον εαυτό μου πριν αρκετά χρόνια, όταν ήμουν και εγώ στην τρίτη λυκείου. Εγώ λοιπόν ήμουν άριστη μαθήτρια μέχρι που στην τελευταία τάξη, πως να το πω, τα παράτησα πριν τον τερματισμό. Όλη η 3η λυκείου λοιπόν, μια άνευρη προσπάθεια από πλευράς μου, τη στιγμή που είχα υπερπροσπαθήσει όλες τις υπόλοιπες χρονιές. Το καταλάβαινα, αλλά δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί. Τόσα χρόνια μετά δεν… Διαβάστε περισσότερα »

CookieMonster
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Και εγώ ακριβώς το ίδιο έπαθα… και έχοντας δώσει πολύ δυσκολότερες εξετάσεις μετά τις πανελλήνιες νομίζω ότι αυτό που πραγματικά με επιρέασε ήταν το πόσο βάρος έδινε ο περίγυρος μου σε αυτές τις εξετάσεις… και δεν εννοώ την οικογένεια… εννοώ το σχολείο, το φροντιστήριο, τους φίλους κλπ. Οπότε όταν το έχασα κάπου μου ήταν αδύνατο να κάνω 10 βήματα πίσω για να το ξαναβρώ. Ειλικρινά νομίζω ότι το μεγαλύτερο άγχος σε εκείνη την φάση δεν προέρχεται από τους προσωπικούς στόχους αλλά απο το άγχος να μην απογοητεύσεις γονείς, καθηγητές κλπ. Και μάλλον για πολλούς αυτό το άγχος δεν είναι δημιουργικό.… Διαβάστε περισσότερα »

Alex
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Προσπάθησες και μάλιστα πολύ. Προσπάθησες να διαχειριστείς το άγχος σου που σε κατέβαλε και δεν είχες ενέργεια για μελέτη. Το άγχος σου δεν ήταν επιλογή σου. Είναι σαν να πας να τρέξεις μαραθωνιο με ένα τεράστιο βαρύ bagpack στην πλάτη ολημερίς και οληνυχτις και τελικά να μην τρέχεις γιατί δεν έχεις ενέργεια. Ναι, τελικά δεν έτρεξες, (δεν διάβασες) αλλά όχι επειδή δεν προσπάθησες.

Melia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Εξαιρετική απάντηση Εύα! Εμένα πάντως με πλήγωσε πολύ η στάση των γονιών μου μετά τις Πανελλήνιες, που περιελάμβανε και το θρυλικό: “Δηλαδή τόσο καιρό μας κορόιδευες; Καθόσουν στο δωμάτιο και δεν διάβαζες;” Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω αυτό που λέει η Εύα, ότι το διάβασμα που έπαιρνε 19 και 20 στο σχολείο δεν αρκούσε ούτε κατά διάνοια για τις Πανελλήνιες. Ότι εγώ είχα αυξήσει την προσπάθειά μου κατά ένα 20-30%, ενώ θα έπρεπε να την είχα τριπλασιάσει. Να προσθέσω επίσης, ότι επειδή ο γιος σου δεν διάβασε όσο έπρεπε, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησε ή ότι την περνούσε… Διαβάστε περισσότερα »

Barolo
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

“…συνειδητοποιώ πως ο γιος μου είναι ένας άνθρωπος που δεν γνωρίζω όσο νόμιζα.” Και που είσαι ακόμα. Ήταν όμως ειλικρινής στον απολογισμό και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Με την συνεχιζόμενη αγάπη και υποστήριξή σας θα καταφέρει να κάνει αυτό που θέλει. “Ο γενικός κανόνας όμως είναι πως η επιτυχία στις πανελλαδικές δεν έρχεται με διάβασμα μόνο στην Γ΄λυκείου αλλά ως επιστέγασμα μιας δωδεκαετούς μαθητικής πορείας.” Το ότι η επιτυχία στις πανελλαδικές θεωρείται το επιστέγασμα της δωδεκαετούς μαθητικής πορείας είναι μία φριχτή σκέψη όταν ένα μεγάλο ποσοστό αυτής της επιτυχίας οφείλεται σε αποστήθιση κειμένων ή και ασκήσεων. Είναι αμφίβολο αν υπάρχει… Διαβάστε περισσότερα »

Melia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Κι όμως, αν δεν έχεις μάθει πώς να διαβάζεις τα δώδεκα προηγούμενα χρόνια, δεν πρόκειται να το μάθεις σε ένα. Και βέβαια, για φυσικοχημεία, αρχαία και μαθηματικά, αν έχεις σοβαρά κενά από το γυμνάσιο, ούτε προλαβαίνεις να τα καλύψεις, ούτε υπάρχει κανένα φροντιστήριο που θα ενδιαφερθεί να σου τα καλύψει.

Εύα Ευσταθιάδου
Μέλος
Επιβεβαιωμένος Χρήστης
Δημιουργός Περιεχομένου
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Η επιτυχία ειναι επιστέγασμα της πρότερης πορειας, αυτο ειναι δεδομένο. Δυστυχώς, -πράγματι- το εκπαιδευτικό μας συστημα εχει φτιαχτει με τρόπο που η επιτυχία κατακτάται μόνο με παπαγαλια και μηχανιστική επίλυση ασκήσεων, αλλά αυτό ειναι συζητηση για άλλο ποστ.