Ο αντρας μου κι εγω ειμαστε μαζι 25 χρονια. Αυτο που με πειραζει τα τελευταια χρονια ειναι οτι κανει ειρωνικα σχολια σε φιλους και γνωστους. Καμια φορα το κανει γιατι νομιζει οτι αυτο ειναι το χιουμορ που μπορει να τον φερει κοντα με την αντρικη παρεα. Δηλαδη νομιζει οτι τα λιγο χοντρα αστεια ειναι χαρακτηριστικα των παρεων των ανδρων. Ο ιδιος δεν εχει φιλους. Η παρεα του ειμαι εγω. Εχει μονο καποιους γνωστους απο τη δουλεια ή το εξοχικο μας που κανουμε λιγη παρεα. Και βεβαια κανουμε παρεα με τους δικους μου κολλητους φιλους που με τα χρονια εγιναν και δικοι του αλλα μονο οταν ειμαι και εγω μαζι. Αν και προσπαθησε πολυ ολα αυτα τα χρονια να βγει με καποιους απο αυτους, δεν μπορεσε να κανει κατι σταθερο μαζι τους. Εκεινος προσπαθει αλλα οι αλλοι δεν του απαντανε συχνα στα τηλεφωνα του, παρολο που οταν ειμαστε ολοι μαζι δειχνουν να τον συμπαθουν πολυ και εκεινος ειναι παντα ευδιαθετος και πολυ αλεγρος στις παρεες και πολυ φιλοξενος αφου εχουμε κανει απειρα τραπεζια στο εξοχικο μας με ολους αυτους. Τα τελευταια χρονια παρατηρω αυτες τις ειρωνειες και τις κακιες που πεταει, δηθεν για χιουμορ, σε απλες παρεες, ακομα και στους πολυ κολλητους μου, που μας αγαπανε και τους αγαπαμε πολυ.Συνηθως λεει κατι που μπορει να πονεσει. Οπως “Τι κανετε; Αρραβωνιαστηκε καμια απο τις κορες σας;”Αυτο το ειπε προσφατα σε δυο φιλους που ξερουμε οτι ανησυχουν για τις κορες τους που 30 και μονες. Αν ειχαν αρραβωνιαστει θα το ειχε μαθει οπωσδηποτε. Επισης “Ο γιος σας δεν θα δουλεψει ποτε. Ειναι χαλαρος”, αυτο το ειπε στους πιο κολλητους μας που ξερει οτι ανησυχουν επειδη ο γιος τους αργησε πολυ να τελειωσει τη σχολη του επειδη τα ειχε φορτωσει λιγο στον κοκκορα. Προσφατα ειπε σε εναν συναδελφο του που ειναι πολυ φιλικος και καλος ανθρωπος και μας καλεσε στο εξοχικο του, οταν εκεινος παραπονιοταν οτι οι μαστοροι τον εγδαραν στο χτισιμο του σπιτιου “Σου πηραν πολλα γιατι ξερουν οτι κι εσυ παιρνεις πολλα.” Το ειπε αυτο σε εναν ανθρωπο που οταν τον καλεσε 2-3 φορες στο σπιτι μας για να διορθωσει μια βλαβη δεν μας πηρε χρηματα.” Ντρεπομαι πολυ οταν τα λεει αυτα. Νιωθω οτι με εκθετει. Δεν θελω ο αντρας μου να ειναι τετοιος ανθρωπος. Αυτο που παντα νιωθω ειναι οτι οι αλλοι νιωθουν το καρφι αλλα κανουν οτι δεν καταλαβαινουν. Του λεω οτι η ειρωνεια δεν τον βοηθαει να κανει παρεες. Μετα απο 2 χρονια η φιλη μου μου εκμυστηρευτηκε οτι την πειραξε πολυ οταν ο αντρας μου σχολιασε στο εντελως ξεκαρφωτο, μετα απο μια πολυ ωραια μερα εκδρομης που περασαμε μαζι οτι ο γιος της δεν θα δουλεψει ποτε. Και μου ειπε οτι το καταλαβε οτι και μενα με πειραξε πολυ. Ειπε στην συμπαθεστατη κορη φιλικου μας ζευγαριου που εχουμε κανει ολοι μαζι πολυ ομορφη και κεφατη παρεα στις διακοπες τα τελευταια χρονια και η οποια αφου σπουδασε και δεν βρηκε δουλεια εδω πηγε στο εξωτερικο και δουλευει εκει στον τομεα της “Οι νεοι δεν πρεπει να φευγουν απο την Ελλαδα. Πρεπει να μεινουν εδω και να προσπαθησουν για το καλο της χωρας μας”. Αυτο το ειπε παλι στα εντελως ξεκαρφωτα οταν τους συναντησαμε τυχαια ολη την οικογενεια σε ενα καφε μετα απο πολλους μηνες και ειμασταν ολοι πολυ χαρουμενοι που συναντηθηκαμε και ειδαμε και το κοριτσι που μολις ειχε ερθει στην Ελλαδα για Χριστουγεννα, και εδειξε μεγαλη χαρα που μας συναντουσε και παλι.Ενιωσα και παλι ντροπη και η παρεα παγωσε λιγο αλλα παλι ολοι εκαναν οτι δεν καταλαβαν.Εγω επιχειρηματολογησα οτι κανει λαθος και οι νεοι πρεπει κα κοιταζουν το μελλον τους κλπ για να διασκεδασω καπως τη χοντραδα του.Παντα ετσι κανω.Δεν ξερω αν ειναι σωστο Κατα τ αλλα ειναι ενας ανθρωπος ευγενικος στο σπιτι με μενα τα παιδια και με τους συγγενεις μου, γιατι εκεινος δεν εχει πια κοντινους, κι οταν ειχε ηταν μαζι τους μαλλον οξυθυμος, οπως ειναι συχνα με καποιους γειτονες. Παντως εχει την εικονα του καλλιεργημενου ανθρωπου. Τωρα τελευταια θυμωσα μαζι του για αλλα δικα μας θεματα, τα οποια του τα επισημανα μετα απο καιρο που τα κρατουσα μεσα μου και μου ζητησε συγγνωμη γι αυτα που κατα καιρους ειπε που με εκαναν να στενοχωρηθω και να νιωσω απογοητευση και ανασφαλεια μετα απο τοσα χρονια πολυ δεμενης και τρυφερης σχεσης. Με ακουσε και μου ζητησε συγγνωμη και προσπαθει πολυ να με εξευμενισει . Εγω δεν ξερω πώς να ισορροπησω και να ξανανιωσω γι αυτον οπως πριν. Παντως αποφασισα να μην τον ξαναφησω να μιλαει ετσι στους φιλους μας χωρις να αντιδρω. Τον παρατηρω λοιπον μπροστα τους “Τι ειναι αυτο που λες;Γιατι εισαι ειρωνικος” και τετοια. Σταματαει αλλα νιωθω οτι τον ντροπιαζω μπροστα στους αλλους και αυτο δεν ξερω αν ειναι σωστο να το κανω. Μετα καταλαβαινω οτι τον πειραζει που τον ξεμπροστιαζω μπροστα στους αλλους αλλα το κραταει μεσα του, δεν μου λεει τιποτα επειδη ξερει οτι ειμαι θυμωμενη μαζι του για τα αλλα δικα μας θεματα που σας ελεγα και δεν θελει να με προκαλεσει. Φοβαται το ξεσπασμα μου. Ισως φοβαται οτι ειμαι ετοιμη για ολα σχετικα με τη σχεση μας. Αφου του μιλησα πολλες φορες και δεν καταλαβαινει και συνεχιζει και μαλιστα δειχνει να τσατιζεται που του υποδεικνυω πώς να μιλαει, αποφασισα να αντιδρω οταν λεει τετοια εκεινη τη στιγμη κι ας τον προσβαλω. Μηπως σταματησει απο το φοβο της αντιδρασης μου. Και επειδη ισως βλεποντας με να αντιδρω ετσι αρχισει να συνειδητοποιει τη βλακεια του. Εχω ομως αμφιβολια αν αυτο ειναι σωστο.
Αγαπητή φίλη, το ξέρει ότι πληγώνει τους άλλους με αυτά που λέει, άρα δεν έχει νόημα να του το επισημαίνεις, γι’αυτό το κάνει. Δεν ξέρω γιατί θέλει να πληγώνει τους άλλους, κάτι μέσα του τον ωθεί προς τα εκεί, νιώθει ότι αλλιώς δεν του δίνουν σημασία; Είναι σαν ένα οφλάιν τρολ.
Τα τρολ νιώθουν ασήμαντα και θέλουν να προκαλέσουν μια αντίδραση, μια οποιαδήποτε αντίδραση, ας είναι και αρνητική αντίδραση, ώστε να αισθανθούν ότι έχουν μια κάποια εξουσία, ώστε να τραβήξουν την προσοχή πάνω τους με κάποιον τρόπο, αφού δεν γίνεται με θετικό τρόπο. Αφού δεν μπορούν να τον συμπαθήσουν, ας τον αντιπαθήσουν με ένταση, με πιάνεις; Έτσι θα αναγκαστούν να τον λάβουν υπόψη τους. Ξέρει πράγματα που τους πληγώνουν, και τους το υπενθυμίζει «είμαι κι εγώ εδώ, δες με». Δεν είναι τυχαίο ότι δεν έχει φίλους κι αυτό δεν έγινε τα τελευταία χρόνια, είναι κάτι μόνιμο. Δεν ξέρω πώς το εξηγείς εσύ. Σε γενικές γραμμές, καλό είναι να υποστηρίζεις το σωστό, αλλά όχι επειδή ελπίζεις έτσι να αλλάξει αυτός τρόπους, αλλά επειδή πρέπει να υποστηρίζεις το σωστό. Όχι επειδή σε εκθέτει, αλλά επειδή κάνεις αυτό που θεωρείς σωστό. Πρέπει να φροντίζεις τους φίλους σου, που νομίζω ότι κάνουν παρέα και με τους δυο σας εξαιτίας σου και μόνο.
Για την σχέση σας συνολικά δεν ξέρω τι να πω, γιατί αποφεύγεις να πεις τι συμβαίνει. Προτιμάς να το πλαισιώσεις ως διαφορετικά θέματα, ότι άλλο η συμπεριφορά του προς τους φίλους σου κι άλλο τα θέματα που έχετε μεταξύ σας, φυσικά όμως, δεν είναι έτσι. Είναι η ίδια συμπεριφορά που σε ενοχλεί, και σιγά σιγά σε φτάνει σε οριακό σημείο. Χρειάζεται μια δύσκολη συζήτηση, που δεν ξέρω πού θα φτάσει. Τον έχεις ρωτήσει αν καταλαβαίνει πότε λέει τις χοντράδες; Τον έχεις ρωτήσει γιατί τις λέει, τι προσπαθεί να καταφέρει; Ή κάνεις απλώς παρατηρήσεις και γίνεται αμυντικός; Έχεις όρεξη να μάθεις, ή είναι τέτοια η απογοήτευσή σου πια που θα προτιμούσες απλώς να ήταν κάποιος άλλος, χωρίς να κάνεις εσύ κάποια προσπάθεια;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

Ναι, είναι να αναρωτιέται κανείς γιατί δεν έχει δικούς του φίλους.
Οι φίλοι ανησυχούν που οι κόρες είναι 30 και μόνες, ο άντρας σου ρωτάει αν αρραβωνιάστηκαν, αυτοί πονάνε που δεν, και σε όλους μαζί φαίνεται πολύ νορμάλ αυτό. Να ευχηθώ λοιπόν καλό 1950.
Από την άλλη, εκείνος ζητάει αρνητικό ενδιαφέρον σαν τα παιδάκια του δημοτικού, εσύ έχεις πάρει το ρόλο της δασκάλας που τον κάνει ντα, οι φίλοι δυσκολεύονται να περάσουν το παραμικρό όριο στο όνομα της διατήρησης της παρέας που τελικά το αντίθετο θα γίνει, και το μόνο σίγουρο είναι ότι σχολιάζουν μεταξύ τους την κατάσταση, και μην παραξενευτείς αν αρχίζουν να αραιώνουν.
Μου φαίνεται τρομερά εξαντλητικό το να είσαι συνέχεια alert για να προλάβεις την επόμενη χοντράδα και να πρέπει κάθε φορά να διαχωρίσεις τη θέση σου για να διατηρήσεις την ισορροπία.
Μα αλήθεια,πώς μπορείς να απολάυσεις την παρέα όταν ξέρεις ότι σέρνεις μαζί σου ένα άτομο έτοιμο να ξεστομίσει κακίες και να πρέπει μετά εσύ να τις μαζέψεις ,βλέποντας ταυτόχρονα στα μάτια των φίλων σου το θυμό,τη στενοχώρια,την προσβολή?Πόσο πιστέυεις ότι θα αντέξεις να έχεις αυτό το ρόλο?
Έχω μουδιάσει λίγο γιατί όλα αυτά που λες μου φαίνονται λίγο “προσεχώς” στη δική μου πρώην σχέση. Ήμουν με έναν άνθρωπο ο οποίος δε μου μιλούσε αρκετά καλά όταν ήμασταν έξω, πολλές φορές με προσέβαλε με προσχημα το χιουμορ και γενικά έλεγε χοντροκομμένα αστεία. Αλλά μόνο όταν ήμασταν έξω με άλλους. Μόνοι μας ήταν μια χαρά. Επίσης, δεν είχε κολλητούς, μόνο φίλους από τη σχολή που έπινε έναν καφέ το 10ημερο. Τα έκανε όλα μαζί μου. Βέβαια,εγώ χαιρομουν και δικαιολογούσα τη συμπεριφορά του ως “κώδικα που έχουμε μεταξύ μας”, “έτσι είναι το χιούμορ του” κλπ που έλεγα στους φίλους μου.… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη γράφουσα είσαι σίγουρη ότι μιλάμε για κακώς εννοούμενο χιούμορ κι όχι για βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του; Αυτό που χαρακτηρίζεις ως ατυχές χιούμορ, είναι παθητική επιθετικότητα και είναι και πολύ ξεκάθαρη, ειδικά εφόσον γίνεται συστηματικά. Προφανώς και δεν είναι τυχαίο ότι δεν μπορεί να δημιουργήσει και να διατηρήσει φιλίες. Το ότι επισημαίνεις τις επιπτώσεις της συμπεριφοράς του απέναντι σε ανθρώπους, δεν θα αλλάξει πολλά αν είναι δομικό στοιχείο της προσωπικότητάς του.Με προβληματίζει ιδιαιτέρως το κείμενό σου.Ενώ σε πρώτη φάση φαινομενικά οι φίλοι είναι οι αποδέκτες αυτής της συμπεριφοράς, στην πραγματικότητα μάλλον επιτίθεται σε εσένα. Είναι δικοί σου φίλοι και… Διαβάστε περισσότερα »
Ξαναδιάβασα το κείμενο αρκετές φορές.Δεν είναι σκοπός μου σε καμία περίπτωση να σε τρομάξω αλλά πραγματικά ανησυχώ γράφουσα και θα προτείνω ειδικό.Σε προτρέπω να επισκεφθείς ειδικό και μάλιστα άμεσα .Νομίζω ότι η κατάσταση που περιγράφεις είναι πιο σοβαρή απο ό,τι ίσως φαίνεται αρχικά. Η παθητική επιθετικότητα μπορεί να κλιμακωθεί.Μην το εκλάβεις ως μη επικίνδυνο, μη σοβαρό ή ελαφρύ. Δεν είναι.Το τονίζω ξανά, ότι ο σκοπός μου δεν είναι να σε τρομάξω αλλά με βοήθεια ειδικού να προσεγγίσεις το θέμα υπό άλλο πρίσμα.
Η αμήχανη στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν θαυμάζεις πια το σύντροφό σου, ξέρεις ότι έχει τελειώσει μέσα σου, θέλεις πάρα πολύ να μην είναι έτσι επειδή 25 χρόνια δεν τα πετάς, γράφεις στην α μπα ελπίζοντας να σου πουν ότι μπορεί να φτιάξουν τα πράγματα ή ελπίζοντας ότι θα σου δώσουν το σπρώξιμο να κάνεις αυτό που ήδη ξέρεις ότι θα κάνεις.
Πριν 25 χρόνια ο άντρας σου ίδιος ήταν. Για αυτό και δεν έχει καταφερει να έχει φιλους. Εσύ μεγάλωσες, ωριμάσες, προχωρησες και τώρα βλέπεις απλώς την ωμή αλήθεια.
Αυτό. Αυτό. ΑΥΤΟ. 👍🏼
Το χιούμορ που μπορεί να τον φέρει κοντά σε μια αντρική παρέα, που περιγράφεις στην αρχή του άρθρου, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Είναι αμφίδρομο. Φαντάσου δύο φίλους που έχουν καιρό να βρεθούν: -Τι έγινε ρε συ, πάχυνες; Χαχαχαχα -Εγώ πάχυνα εσύ όμως ρε μ@μ@κα καράφλιασες. Χάχαχαχα Το έχω παρατηρήσει και εγώ σε αντρικές παρέες, είναι κάτι τύπου πειραζόμαστε αλλά αγαπιόμαστε. Μερικοί άντρες δεν μπορούν να δείξουν ενδιαφέρον και τρυφερότητα όπως οι γυναίκες, γιατί φοβούνται ότι θα τους πουν γκευ και ξεκινούν αυτό το παιχνίδι πειράγματος μεταξύ τους. Είναι κόμπλεξ, αλλά το κάνουν σε παρέες από την εφηβεία τους και το… Διαβάστε περισσότερα »
Άλλο ένα πολύ καλό παράδειγμα που δείχνει το προνόμιο του να είναι κανείς παντρεμένος ή δεσμευμένος. Ακόμα και καφριλες να λέει κάποιος, θα σχολιαστεί στα κρυφά και ποτέ μπροστά. Δεν είναι μόνο ότι είναι ευγενικοί οι φίλοι και γνωστοί σου, είναι ότι δε θελουν να πάνε ενάντια στο καθεστώς ή δε θα πάρουν θέση για το γυαλο που αρμενίζει στραβά, για το κλασσικό δεν τους πέφτει λόγος. Γιατί και για αυτούς ισχύει πάνω απο ολα η ιερότητα του στεφανιού/ σχέσης και μετά ακολουθούν τα ασήμαντα της ζωής, όπως ο χαρακτήρας του ανθρώπου. Τα εν τα εν οίκω μη εν δήμω.… Διαβάστε περισσότερα »
Εύγε
Μέχρι να συνειδητοποιήσω σε πρώην σχέση ότι ήταν στο φάσμα του αυτισμού, είχα γίνει κουβάρι. Δουλεμένος άνθρωπος, υπό συνθήκες εξαιρετική one-to-one επαφή, και με το που έμπαινε ένα τρίτο στοιχείο δεν τον αναγνώριζα. Πόσο πιο απλά θα ήταν τα πράγματα να μου είχε συστηθεί ως άνθρωπος εντός φάσματος, και να τον σύστηνα έτσι και στις παρέες μου και να δηλώναμε την ιδιαιτερότητά του αντί να φαίνεται σαν παπάρας που έτρεχα να μαζεψω τα ασυμάζευτα… Παρόλα αυτά είχε άρνηση να το αποδεχτεί και όταν υπάρχει άρνηση πραγματικά δεν παλεύεται.
Μήπως ο ‘μάλλον οξύθυμος’ με τους συγγενείς και γείτονες σύζυγος έλεγε πάντοτε τις χοντράδες του και γι’ αυτό οι άλλοι δεν θέλουν και πολλά πολλά μαζί του; Μπορεί να μην το έκανε τόσο εξόφθαλμα, οπότε τώρα να άρχισαν να σου χτυπάνε τα καμπανάκια. Αυθαίρετο συμπέρασμα, δε λέω, αλλά δύσκολο να πάθει κανείς τέτοια μετάλλαξη και από εκεί που ήταν γλυκός και ευγενικός να μην ξέρεις από πού θα σου’ ρθει.