Αγαπητή «Α, μπα»: Νιώθω ότι έτσι χάνω στιγμές με το παιδί μου

Αγαπητή α,μπα. Νιώθω λίγο καλύτερη κάθε φορά που σε διαβάζω.Ειμαι 42 και έχω ένα παιδάκι 7 ετών.Κσνω μια απαιτητική δουλειά(γιατρός) αλλά προσπαθώ να περνάω όσο περισσότερο χρόνο μπορώ με το παιδί.Το πηγαινω-παιρνω από το σχολείο,στις δραστηριοτητες, πάρτι, σινεμά.ο μικρός έχει επαφή με τους παπούδες εκατέρωθεν, αλλά οι γονείς του πατέρα του μένουν σε ένα προάστιο της πόλης 30 λεπτά απόσταση με το αυτοκίνητο.ειχαμε συμφωνήσει κάθε Παρασκευή να μένει εκεί και να επιστρέφει το απόγευμα του Σαββάτου προκειμένου να κάνουμε μαζί κάποια πράγματα.ομολογω ότι δεν είναι τόσο exciting το πρόγραμμα του Σ/Κ και πολλές φορές δεν μπορεί να συναγωνιστεί αυτά που κάνει στο χωριό (επίσκεψη στο παιχνιδαδικο-αγορα παιχνιδιού,παιχνίδι με το σκύλο, κατασκευές με τον παππού).Επίσης, εκεί δεν υπάρχουν ιδιαίτεροι περιορισμοί, γίνεται πάντα το δικό του.Αυτο έχει ως αποτέλεσμα ο μικρός να θέλει να μένει όλο το Σαββατοκύριακο εκεί και να επιστρέφει το μεσημέρι της Κυριακής.Εγω νιώθω ότι χανω στιγμές με το μικρό,ανεπαρκής ως μητέρα, απειλή και οσο και αν του εξηγώ ότι θα ήθελα να περνάμε χρόνο μαζί αυτος μάλλον αδιαφορεί. Η θέση του πατέρα του είναι ουδέτερη και ενώ αυτός τον πηγαίνει και τον φέρνει από το χωριό πρέπει εγώ να μιλήσω στο τηλέφωνο με το παιδί και να τον πείσω να επιστρέψει.νιωθω χάλια με αυτό το σκηνικό γιατί από τη μια θέλω να περνάει καλά αλλά από την αλλη χάνω στιγμές μαζί του.Να σημειώσω ότι αρκετές φορές (μια φορά το δίμηνο) λείπω εκτός για όλο το Σ/Κ και μένει αποκλειστικα εκεί.Η σχέση μου με τον πατέρα του δεν είναι καλή.ειμαστε μαζί 16 χρόνια, η σχέση μας πέρασε από αρκετές δοκιμασίες και απόσταση.ο καθένας ακολουθούσε το πλάνο του όσον αφορά τις σπουδές, χωρίς να περιορίζει τον άλλο.παραμεναμε όμως μαζί παρά τις αποστάσεις.τελικα επιστρέψαμε, αποκτήσαμε το παιδί, αλλά ο ίδιος άλλαξε κατά 180 μοίρες.αφησε μια καλή δουλειά και κλείστηκε στο σπίτι μπροστά στον υπολογιστή έχοντας κάποια εισοδήματα από ενοίκιο και υποστήριξη οικονομική από τους γονείς του .είναι καλός πατέρας, ασχολείται αρκετά με το παιδί πάντοτε στα πλαίσια του σπιτιού και του χωριού.κοινως δεν του αρέσουν οι επαφές με τον έξω κόσμο.ποτε δεν ήταν ιδιαίτερα κοινωνικός, αλλά τώρα ακόμη περισσότερο.καταλαβαινω ότι έχει κατάθλιψη, το συζήτησα μαζί του και η απάντηση που παίρνω είναι ότι όλοι έχουν κατάθλιψη σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό.Ξερω ότι πρέπει να χωρίσω, το συζήτησα κα με ψυχολόγο αλλά δεν είναι τόσο απλό.τα οικονομικά δεν μου επιτρέπουν να συντηρώ και σπίτι και επαγγελματική εστία, μην αξιώνοντας διατροφή γιατί τα εισοδήματα του είναι περιορισμένα.οποτε θα δουλεύω διαρκώς,αν υπάρχει δουλειά για να ανταπεξερχομαι στις υποχρεώσεις, θα έχω ακόμα λιγότερο χρόνο με τον μικρό και πάλι θα νιώθω ότι δεν είμαι αρκετή για τον μικρό.σε αντιθεση Μ αυτόν ,που έχει μια οικογένεια να τον στηρίζει (οικονομικά κλπ).είναι λίγο αδιέξοδη κατάσταση.νιωθω ότι θα τραβάς τα μαλλιά σου διαβάζοντας το κείμενο και να μου φωνάζεις ότι η λύση είναι στο χέρι μου Σε ευχαριστώ που διάβασες τους προβληματισμους μου.Να σου ζήσει η κορούλα.

Αγαπητή φίλη.

Καταλαβαίνεις κι εσύ ότι το πρόβλημα που έχεις δεν είναι ότι ο γιος σου περνάει μια μέρα την εβδομάδα στους παπούδες. Από εκεί ξεκίνησες, αλλά μοιραία έφτασες στο πραγματικό πρόβλημα, που είναι ότι πρέπει να χωρίσεις.

Δεν τραβάω καθόλου τα μαλλιά μου. Φυσικά και δεν είναι απλό. Δεν θα ήταν απλό ακόμα και αν είχες τα λεφτά και στήριξη από τους γονείς σου. Δεν είναι όμως αδιέξοδη η κατάσταση. Έχεις μια δουλειά που μπορεί να σου προσφέρει λύσεις. Αυτό που πρέπει να καταλάβεις, και το λέω σε σένα για να το ακούνε όλες, για να το ακούω κι εγώ, ότι η καλή μαμά δεν είναι η μαμά που είναι συνέχεια μαζί με το παιδί της, στερώντας έτσι από την προσωπική της εξέλιξη. Καλή μαμά είναι αυτή που πατάει στα πόδια της και είναι σε θέση να δώσει το καλό παράδειγμα. Το παιδί ίσως να μην αποφεύγει το σπίτι ή εσένα, ίσως να μην προτιμάει τους παππούδες επειδή του κάνουν το χατίρι, ίσως να προτιμάει την ήρεμη κατάσταση εκεί σε αντίθεση με την κατάθλιψη του πατέρα του και την βουβή ματαίωση της μητέρας του. Θα είσαι υπεραρκετή για τον μικρό αν του προσφέρεις μια στέγη που ξεχειλίζει από ασφάλεια, αγάπη και ρουτίνα, με ήρεμο περιβάλλον που είναι προβλέψιμο.

Ο πατέρας του θα έχει υποχρεώσεις είτε έχει εισοδήματα είτε όχι. Αυτό που χρειάζεσαι είναι ένας δικηγόρος διαζυγίων, γιατί κάνεις υποθέσεις που δεν ισχύουν. Δεν πας σε δικηγόρο γιατί οι υποθέσεις που κάνεις είναι δικαιολογίες για να μην κάνεις το δύσκολο βήμα. Μην κάνεις κάτι βιαστικό, αλλά ξαναλέω ότι αυτό που χρειάζεσαι είναι ένας δικηγόρος.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News