Εχω ενα μωράκι 15 μηνών, έχουμε περάσει δυσκολία με την υγεία της και υπάρχει πολυ αγχος γενικότερα. Ο μπαμπάς της δουλεύει οπότε εγω ειμαι μαζί της τα 2/3 της μέρας. Νιώθω ότι δίνω όλη μου την ενέργεια την αγαπη και το νοιαξιμο. Είναι φορες που νιώθω πως ειμαι η δεύτερη επιλογή της , όταν ας πούμε κλαιει, ζηταει παρηγοριά απο τον πατέρα της πρώτα, αν ειναι η μητέρα μου εκεί, απο εκείνη. Νιώθω πως δεν με προτιμαει, και τώρα που το γράφω νιώθω περίεργα… σε καμία περίπτωση δεν περιμένω να είναι προσκολλημένη σε μενα αλλα το ελαχιστο…δεν ξερω, μηπως περιμενα πως θα είναι αλλιώς ; μηπως νιωθει αυτη μου την ανασφαλεια; το εχει νιώσει κάποια αλλη άραγε αυτο;
Κάποια άλλη; Απλώς όλες όσες έχουν κάνει παιδί.
Αυτό απλώς συμβαίνει, και δεν σημαίνει κάτι. Τα μωρά/παιδιά περνάνε διάφορους κύκλους προτίμησης, και ξανά από την αρχή. Μην μπεις σε ανταγωνισμό και μην προσπαθείς να το εξηγήσεις με αυτά τα φριχτά «τα κορίτσια προτιμάν τον πατέρα τους» και άλλα παρόμοια. Μερικές φορές προτιμούν άλλον επειδή ξέρουν ότι η μαμά είναι εξασφαλισμένη, οπότε στρέφονται σε αυτόν που βλέπουν λιγότερο. Όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται, μην το παίρνεις προσωπικά.
Είσαι καλή μαμά. Είσαι υπέροχη μαμά. Τα κάνεις όλα σωστά και το παιδί σου είναι ασφαλές. Αν έχεις περάσει δύσκολα με την υγεία της πιθανόν να είσαι σε κατάσταση μόνιμου σοκ και να είναι αδύνατον να σκεφτείς καθαρά, μπορεί απλώς να επιβιώνεις και να μην λειτουργείς. Αν δυσκολεύεσαι στον ύπνο, αν δεν έχεις όρεξη για φαγητό, φρόντισε σε παρακαλώ τον εαυτό σου. Αν δεν φροντίσεις τον εαυτό σου δεν μπορείς να φροντίσεις κανέναν.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ στενοχωριόμουν όταν ο γιος μου ήταν βρεφάκι και για μεγάλο διάστημα δεν καθόταν με τίποτα στην αγκαλιά μου. Μα είμαι ο πατέρας του σκεφτόμουν. Μα τις δύο πρώτες εβδομάδες που τον φέραμε σπίτι, ήμουν καθημερινά μαζί του να με μάθει. Πώς γίνεται ξαφνικά να κλαίει συνέχεια όταν τον παίρνω; Μιλάμε για σπαρακτικό κλάμα. Όταν, δε, μου τον έπαιρνε η πεθερά μου από τα χέρια με ύφος “Άστο σε εμένα που ξέρω”, μέσα μου καιγόμουν. Διάβασα, όμως, ότι ήταν απόλυτα φυσιολογικό και ηρέμησα. Ωστόσο, η καθημερινή ενασχόληση μαζί του άρχισε να φέρνει αποτελέσματα όταν ήταν περίπου 10 μηνών. Έδειχνε χαρούμενος… Διαβάστε περισσότερα »
Η ίδια το λες ότι είσαι συνέχεια μαζί της σε δύσκολες στιγμές. Η μικρή σε θεωρεί ένα με τον εαυτό της, τόσο σίγουρη νιώθει μαζί σου, τόσο σε αγαπάει.Όταν έρχεται και κάποιος άλλος που την αγαπά και την φροντίζει, αναζητά την παρηγοριά και σε αυτούς, τόση καλή δουλειά κάνεις εσύ και η υπόλοιπη οικογένεια. Νομίζω ότι είσαι εξαντλημένη από τη φροντίδα και αποζητάς την προτίμησή της σαν επιβράβευση, είναι ανθρώπινο. Ελπίζω σύντομα να ξεπεράσει το πρόβλημα υγείας και το μόνο που να σας απασχολεί να είναι σε ποιον αυτή την περίοδο θα δείχνει περισσότερη αδυναμία.
Συνοπτικά, επέιδή όλες το περάσαμε λίγο πολύ:
1. Και εσύ αν πέρναγες τη μέρα σου με ένα ανθρωπο όταν έβλεπες κάποιον άλλο θα χαιρόσουν.
2. Αυτος που περνάει όλη μέρα με το παιδί κάνει λιγότερες χάρες και παιχνίδια
3. Εγώ όταν ήμουν full time μαμά παρακάλαγα να έρθει κάποιος να σχοληθεί με το παιδί να πάρω μια ανάσα. Άρχισε να ανακτάς τα ενδιαφέροντα σου.
4. Αρχίζει η ηλικία της ανεξαρτητοποίησης είναι καλό όχι κακό.Θέλουμε ανέξαρτητα παιδιά όχι κολλημένα πάνω μας.
Θυμάμαι την πρώτη φορά που το ένιωσα αυτό… Απ’ τη μια φόβος ότι το παιδί μου δεν με θέλει απ’ την άλλη τύψεις που ζηλεύω τον μπαμπά της. Όσες ξέρω έχουν περάσει το ίδιο. Όπως κ τα ίδια ένιωσε ο σύντροφός μου όταν έμεινε στο σπίτι με τη μικρή κ εγώ γύρισα στη δουλειά κ το μωρό ζητούσε εμένα συνέχεια.
Η επιστροφή στη δουλειά έχει πολύ πλάκα. Από εκεί που σε έχει γραμμένη, ξαφνικά σε υποδέχεται με τιμές ροκ σταρ και στο 5′ σε ξαναθεωρεί δεδομένη.
Ανατρίχιασα… τέλεια και πολύ συγκινητική απάντηση!
Λένα, σίγουρα δεν είστε ψυχολόγος?
Τρελή ξαλάφρα η απάντηση! Και τα σχόλια 🙏 !
Αγαπητή θεματοθετρια στην ίδια κατάσταση και φάση είμαστε, ελπίζω ν’ανακουφιστηκες κι εσύ!
Και καλή ανάρρωση στο παιδί 😊
3χρονος ο δικός μου, πήγε διακοπές 5 μέρες με τον μπαμπά του και τώρα με διώχνει να πάω για δουλειά άρων άρων. Κι εγώ ελπίζω να του περάσει αλλά από την άλλη χαίρομαι που δεν είναι κολλημένος πάνω μου. Αν και μάλλον προσωρινό είναι. Βέβαια μπαίνω κι εγώ στο τρυπάκι να σκεφτώ ότι ίσως δεν περνάω αρκετό χρόνο μαζί του επειδή από τότε που πήγε 5 μηνών δουλεύω παραπάνω από φουλ ταιμ.
Γλυκιά μου μανούλα, μη στεναχωριέσαι σε παρακαλώ.Καταλαβαινω ότι θα ήθελες να σου δείχνει πιο ξεκάθαρα τη προτίμηση της αλλά αυτό δε σημαίνει Τίποτα απολύτως! Κ η δικιά μου κόρη για ένα διάστημα ήταν κολλημένη στη γιαγιά της, αυτό άλλαξε στη πορεια. Είσαι υπέροχη μαμά, μακάρι όλα τα μωράκια να είχαν μια μαμά σα και εσένα. Μεγαλώνοντας θα εξελιχθεί η σχέση σας και θα μπορέσει να δείξει πόσο σε αγαπάει κ τι σημαίνει για αυτήν.
Μια συμβουλή κι από μένα που το έζησα από την πλευρά του παιδιού. Μην ζηλεύεις ποτέ γιατί υπάρχει χώρος στην καρδιά του παιδιού για όλους και για σένα. Είσαι εκεί και το παιδί το ξέρει και σε αγαπάει. Αν έχει περισσότερο ανάγκη κάποιο αλλο συγγενικά άτομο, άφησε το να περνάει χρόνο μαζί τους γιατί καταλαβαίνει και το ίδιο τι του χρειάζεται. Ο λόγος που ήμουν προσκόλλημενη στη γιαγιά μου και ήταν το σύμπαν μου ήταν ότι οι γονείς μοιραζοντουσαν μαζί μου όλα τα άγχη τους και δεν τους έβλεπα πάντα τους ένιωθα αδύναμους (κάνω ψυχοθεραπεία εδώ και καιρό όπως καταλαβαινετε…).… Διαβάστε περισσότερα »