Καλησπέρα. Δεν νιώθω καθόλου ωραία για αυτό που θα εκφράσω αλλά θα ήθελα να ακούσω γνώμες . είμαι με ένα παιδί εδώ και ένα χρόνο ο οποίος γενικά σαν θεωρία ζωής ας πούμε θέλει μόνο να περνάει καλά χωρίς να ζοριζεται(μου το έχει πει έτσι ακριβώς) έχει μια μεγάλη παρέα αγοριών που γενικότερα είναι κάθε μέρα μαζί και μια δουλειά που ας πούμε την βρήκε έτοιμη. Γενικά είναι πραγματικά πολύ καλός άνθρωπος απλά νιώθω ότι δεν τον εκτιμώ. νιωθω πολύ άσχημα και πολλές φορές σκέφτομαι μήπως είναι υπεροπτική αλλά δεν τον βλέπω ρε παιδί μου να θέλει να ασχοληθεί με κάτι , η καθημερινότητα του είναι από η ίδια από τα 18 του και τώρα είναι 27 . Έχει απομυθοποίησει το χόρτο γενικά και αυτός και οι φίλοι του και τα ναρκωτικά και ώρες ωρες σκέφτομαι ότι οκ έτσι είναι η ζωή του ίσως να μην κολλάω εγω σε αυτό το lifestyle. Είμαι αλαζονική και υπεροπτική; Θα ήθελα να ακούσω άποψη .
Άλλη μια γυναίκα που φοβάται να πει ότι ένας άντρας δεν της γεμίζει το μάτι, για να μην την πουν κακούργα, ρηχή, κάρχια, συμφεροντολόγα ΟΧΙ ΟΧΙ! Κυρίως όχι αυτό! Απαγορεύεται να κοιτάξεις το συμφέρον σου, την δική σου εξέλιξη, το μέλλον σου, τι τα θέλεις αυτά; Τι σημασία έχεις εσύ; Αρκεί να είναι καλό παιδί. Που είναι! Πολύ καλός άνθρωπος. Δηλαδή; Πώς ορίζεται κάτι τέτοιο; Δεν σε δέρνει, δεν δέρνει κάποιον άλλον, δεν κλέβει, καλός είναι, έχει φίλους; Τότε είναι πάρα πολύ καλός. Αφού είναι πάρα πολύ καλός και τον εκτιμάς, πρέπει να τα έχεις μαζί του, άσχετα με το αν δεν σου κάνει κατά τα άλλα σε τίποτα.
Θα σου πω και κάτι ακόμα – δεν πειράζει αν μερικές φορές γίνεται υπεροπτική. Πραγματικά, δεν πειράζει. Δεν πειράζει! Ξέρω πόσο τζιζ είναι αυτό, ξέρω. Αλλά σου το λέω εγώ εμπιστευτικά: αν δεν το κάνεις βούκινο, αν δεν το εκφράζεις, είναι οκ να το σκέφτεσαι χωρίς τύψεις. Μπορείς να λες στον εαυτό σου «δεν μου κάνει αυτός, ίου, όλη μέρα δεν κάνει τίποτα, θα τον νταντεύω εγώ; Να μου λείπει» ή «Όλη μέρα χόρτο, με τίποτα». Και να πράττεις. Να είσαι απορριπτική 100% χωρίς τα «είναι καλό παιδί αλλά». Όλοι καλά παιδιά είναι. Πόσα κακά παιδιά έχεις γνωρίσει δηλαδή;
Δεν χρειάζεται στρογγύλεμα, του τύπου «δεν ταιριάζω στο lifestyle αυτό», δεν μιλάς στον ΟΗΕ, δεν είσαι σε επαγγελματικό μήτινγκ, στον εαυτό σου μιλάς. Δεν σου αρέσει κάποιος που δεν θέλει να ζορίζεται, ΤΙΜΗ ΣΟΥ ΚΑΙ ΚΑΜΑΡΙ ΣΟΥ. Όπως είναι τιμή του και καμάρι του ότι δεν θέλει να ζορίζεται, τον βλέπεις να προβληματίζεται;
Δεν χρειάζεται να νιώθεις άσχημα όταν δεν εκτιμάς κάποιον, τι αυτομαστίγωμα είναι αυτό, δεν χρειάζεται. Μπορείς να μην εκτιμάς τον οποιονδήποτε, για όποιο λόγο θέλεις.
Και κάτι τελευταίο: σκέψου μόνο πόσο εύκολο είσαι απορριπτική με άλλες γυναίκες. Σκέψου τι θα σκεφτόσουν αν μια γυναίκα σου έλεγε ότι «δεν θέλει να ζορίζεται» και έπινε μπάφους όλη μέρα κάνοντας την ίδια ζωή από τα 18 μέχρι τα 27. Θα δενόσουν ο ίδιος κόμπος για να τονίσεις πόσο καλός άνθρωπος είναι;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ που δεν με νοιάζει και πολύ να φανώ υπεροπτική και που έχω γνωρίσει περισσότερους τέτοιους ανθρώπους απ’ όσο θα ‘θελα, θα πω και κάτι άλλο. Ακόμα κι αν έχεις στρωμένη δουλειά, αν έχεις σπίτι και οικονομική άνεση, με εξαίρεση ελάχιστους, όμως ελάχιστους, πολύ πλούσιους ανθρώπους, αν ζεις έτσι, επιβαρύνεις κάποιον άλλο, ή κάποιους άλλους. Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση, να μην χρειάζεται να γίνουν 5 δουλειές στο σπίτι όταν ξημεροβραδιάζεσαι στους καφέδες και στους μπάφους, όσο και να πληρώνεις για το καθάρισμα και το σίδερο (από κάποια μαμα ή αδερφή), δεν υπάρχει περίπτωση να μην χρειάζεται κάποιος να τρέξει για… Διαβάστε περισσότερα »
πάντως και αυτοί που επιτρέπουν στον γιο/ κόρη να συμπεριφέρεται έτσι έχουν υπολογίσει τα οφέλη του να μην απογαλακτιστεί σχεδόν ποτέ το παιδί τους και να παραμένει αιώνια ΄΄εφηβος΄΄…Ίσως καλλιεργούν συνειδητά ή ασυνείδητα αυτή τη στάση. Ο σύντροφος την πληρώνει…
Μπορεί, μπορεί και όχι, υπάρχουν διάφοροι συνδυασμοί εκεί έξω, αλλά η εκμετάλευση παραμένει.
Εκμετάλλευση δεν είναι, όταν αυτή η σχέση έχει ανταλλάγματα και σε μεγάλο βαθμό έτσι λειτουργεί η ελληνική κοινωνία. Ο ένας εκμεταλλεύεται τον άλλο στην ελληνική οικογένεια. Η χαρά και η αίσθηση εξουσίας που αντλούν κάποιοι γονείς να παρατείνουν εσαεί τον γονεϊκό τους ρόλο δεν περιγράφεται. Δυστυχώς, αλλά ισχύει!
Μα, το ότι οι σχέσεις είναι ανταλλακτικές και το ότι υπάρχει αλληλοεκμετάλευση ισχύει γενικά και διακυμένεται. Αν κάποιος είναι ελεγκτικός και αντλει και ευχαριστηση από την εξάρτηση, αυτό είναι άλλο θεμα προς συζήτηση.
Δεν αλλάζει όμως το γεγονός ότι κάποιοι ζουν εις βάρος άλλων που επενδύουν πέρα από εργατοώρες και σε συναισθηματική κόπωση.
Θεωρώ απίθανο ο συγκεκριμένος να μην φορτώσει την σύντροφο στο μέλλον με όλες τις ευθύνες τις οποίες αναλαμβάνουν άλλοι τώρα γι αυτόν και η δουλειά που θα έπρεπε να κάνει για πετύχει συναισθηματική ωριμότητα είναι δική του ευθύνη, είναι 27 χρονών.
Νομίζω ότι συμφωνούμε. Αλλά είμαστε ως ένα βαθμό αυτό που μας έχουν επιτρέψει οι γονείς μας. Δεν είναι εύκολο και επιθυμητό να αλλάξεις, εφόσον έχεις τόσες παροχές και αν δεν υπάρχει πολύ σοβαρός λόγος, μια κατάσταση που έχει παγιωθεί για χρόνια. Ο συγκεκριμένος είμαι σχεδόν σίγουρη ότι ή θα μπλέξει με κανένα παρτάλι ανάλογο ή θα ζήσει έτσι μόνος μέχρι να είναι πια ανήμποροι οι γονείς του και μετά μπορεί να μείνει μαζί τους να τους προσέχει σε μεγάλη ηλικία, λέγοντας πόσο καλοί ήταν μαζί του και ότι μόνο αυτοί τον αγαπούσαν και τον καταλάβαιναν πραγματικά. Στοίχημα βάζω! Αρρωστημένες καταστάσεις.… Διαβάστε περισσότερα »
@Green Ice, αντιλαμβάνομαι τι και πώς το λες και συμφωνώ ότι οι ελεγκτικοί γονείς είναι κακό χαρτί για να σου μοιραστεί από τη ζωή.
Αλλά το σχόλιο αναφέρεται στην προσωπική ευθύνη και σε μια κατηγορία ανθρώπων (στην πλειοψηφία αντρών) που φορτώνουν άλλους με mental load και ευθύνες και ζουν χαλαροί κι ωραίοι.
Δεν είναι καθόλου απαραίτητο, ούτε προκύπτει ότι οι συγκεκριμένοι γονείς είναι χειριστικοί, ούτε και να ισχύει αλλάζει κάτι σε σχέση με το πώς ο ίδιος, στα 27 του, επιλέγει να ζει τη ζωή του.
anna, σου εξηγώ ότι καταλαβαίνω τι εννοείς και συμφωνώ περί ατομικής ευθύνης. Αλλά αυτά τα άτομα έχουν κάποιον από πίσω να τους ξελασπώνει και συνήθως είναι οι γονείς του. Νομίζεις ότι καταλαβαίνουν τα περί ατομικής ευθύνης, ενώ έχουν μάθει να είναι πάντα παιδάκια και χαλαροί; Εδώ ένας γκόμενος που είχα γνωρίσει παλιά 35άρης με καλή δουλειά και πτυχία, ομορφόπαιδο έμενε σε πολυκατοικία απέναντι από τη μαμά του, για να πηγαινοέρχεται και να του πλένει τα ρούχα, να του μαγειρεύει κλπ. Η κουζίνα του σπιτιού του ήταν για ομορφιά μόνο. Ο συγκεκριμένος δεν είχε θέμα με μπάφο! Ήταν ανεπρόκοπος, γιατί έτσι… Διαβάστε περισσότερα »
Θυμάμαι που μου έλεγε ο ψυχίατρος, να ναι καλά ο άνθρωπος, πως για να κρατήσει μια σχέση πρεπει να υπάρχει εκτίμηση. Ουτε λεφτά, ουτε πάθος, ούτε τίποτα από όλα αυτά που λέει ο λόγος, αλλά εκτίμηση. Χωρίς εκτίμηση, δεν κρατάει τίποτα.
Χμ… unpopular opinion: η αλληλοεκτίμηση είναι θεμελιώδης και απολύτως απαραίτητη για να κρατήσει μια σχέση. Ωστόσο αν δεν υπάρχει πάθος, έρωτας, χημεία, όπως θες πες το, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ στην αρχή, αργά ή γρήγορα το πράγμα θα φρακάρει. Εκτός αν αυτό που θα κρατήσει είναι μια πολύ καλή “συνεργασία” με αλληλοσεβασμό κλπ. Αν όμως δεν υπάρχει καν η ανάμνηση του πρώτου πάθους, το οικοδόμημα μπορεί να καταρρεύσει εκεί που δεν το περιμένεις.
Καλα όλα αυτά που λέτε, αλλά και το οικονομικό είναι απαραίτητο. Κάτσε να μην έχεις λεφτά ούτε για ρεύμα ή νερό και θα σου πω εγώ που πάει ο έρωτας και η εκτίμηση. Για το πότε θα εξαφανιστεί το “αλλο σου μισό δεν λέγεται”.
Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε μάθει να φεύγουμε! Πρέπει να γίνει κάτι εξαιρετικά άσχημο (κερατο, ξύλο κτλ) για να χωρίσουμε. Δεν μας κάνουν όλοι. Άπαξ και κάνεις σχέση δεν είναι στόχος ζωής να κρατήσει. Στόχος ζωής είναι να είναι καλή σχέση. Φτάνει με τις χλιαρές σχέσεις που θέλουν 30 κιλα δικαιολόγηση μέσα μας για να μας πείσουμε ότι είναι καλή και αξίζει. Αν κάνεις debate με τον εαυτό σου, κάτι δεν πάει καλά. Μην προσπαθείς να σε πείσεις. Αφού δε σου αρεσει.
Ούτε κόμμα δεν χρειάζεται να προστεθεί στην απάντηση της Λένας!
Ρε παιδιά αν δεν εκτιμούμε τον σύντροφό μας γιατί να αναλωνομαστε σε μια σχέση; Το ίδιο ισχύει για τις φιλίες. Καποτε με είχαν ζαλίσει οι φίλες μου να τα φτιάξω με έναν φίλο φίλου γιατί πολύ απλά τις βόλευε η όλη κατάσταση. Ο τύπος εν τω μεταξύ ήταν φουλ ψεκασμενος συνωμοσιολογος, σεξιστης, ομοφοβικός, όλο το πακέτο. Δεν άντεξα κι εγώ το πρήξιμο και τους είπα αυτό που πίστευα, δηλαδή ότι του πέφτω πάρα πολύ. Ε με κοιτούσαν σαν χάνοι λες και αντίκρισαν δεινόσαυρο.
Χαα! Καλά είπες! Τέλειο! Φαντάστηκα την έκφρασή τους!
Melian, αν δεν γίνομαι αδιάκριτη, με ποιον τρόπο βόλευε τις φίλες το να τα φτιάξεις με τον συγκεκριμένο; Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν τρόπο που να τις αφορά και, άρα, να πιέζουν. Τι, ήταν ο μόνος στην παρέα που είχε αυτοκίνητο και ήθελαν να κανονίσουν εκδρομές;
Οι δικοί τους σύντροφοι έκαναν πολύ παρέα με τον συγκεκριμένο. Ειδικά με τον ένα εξ αυτών ήταν παιδικοί φίλοι. Οπότε, όσο χαζό κι αν ακούγεται, τους φάνηκε πολύ ωραία ιδέα να ζευγαρώσω κι εγώ με αυτόν και να είμαστε όλοι μια ευτυχισμένη παρέα. Για την ιστορία, με τις συγκεκριμένες φίλες έχουμε κάπως απομακρυνθεί, όχι επειδή τσακωθηκαμε αλλά κάποια στιγμή άρχισε να αφήνει το αποτύπωμά του ο διαφορετικός τρόπος σκέψης και οι διαφορετικές απόψεις μας. Τα σημάδια υπήρχαν άλλα εγώ εθελοτυφλουσα.
Οπότε, σου λένε, κάτσε να τα φτιάξει με τη φίλη, μη νιώθει στην απ’ έξω ο καημενούλης… Τι άλλο θα ακούσουμε!
Πάντως υπάρχει το φαινόμενο άνθρωποι που είναι σε σχέση να θέλουν να ‘ζευγαρώσουν’ τους ελεύθερους της παρέας. Δεν το καταλαβαίνω και πάλι, αλλά νομίζω ότι συμβαίνει.
Την απάντηση που ψάχνεις την έχεις ήδη δώσει στην αρχή της ερώτησης “είμαι με ένα παιδί”.
Πόσο εύστοχη παρατήρηση! Άραγε αυτή η έκφραση να υπάρχει επίτηδες…; 😏
Πες τα, Cycling! Κάθε φορά που διαβάζω κάτι τέτοιο κάνω εικόνα μια γυναίκα με ένα παιδί στην αγκαλιά! Νισάφι!
Έκανα λογαριασμό μόνο και μόνο να απαντήσω. Αν μου πεις ότι μένει και Βύρωνα παίζει να τον ξέρω. Είμαι ακριβώς στην ίδια φάση (και ντρέπομαι λίγο να το παραδεχτώ) εδώ και 3 χρόνια με τον συντροφο μου. Δεν τον εκτιμω καθόλου που δεν θέλει να ζοριστεί έστω και λίγο και που προτιμά τις “ευκολες” λύσεις απο την έντιμη δουλειά. Με έχει κάνει να ξαναδω πολλά πράγματα για τον εαυτό μου και τα πράγματα που πιστευω. Να αξιολογήσω όλο το σύστημα αξιών μου. Αλλά εκείνος δεν κάνει τίποτα αντίστοιχο. Εκείνος δεν προβληματίζεται όπως εγώ… Εν τέλη δεν αξίζει να μενεις με… Διαβάστε περισσότερα »
Αμάν Λένα, ακόμα μια απάντηση για εκτύπωση.
Θεούλη μου, τρώμε τόση κριτική καθημερινά ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ που καταλήγουμε να κάνουμε λογοκρισία στον ίδιο μας τον εαυτό…
Γιατί είσαι ακόμη μαζί του είπαμε; Τι σου προσφέρει αυτός ο τύπος;
“Γεια σας αμποπαρέα, είμαι εδώ κι ένα χρόνο με ένα κορίτσι 27 ετών και, νιώθω άσχημα που θα το πω, αλλά νιώθω πως δεν την εκτιμώ. Κάνει μια δουλειά που τη βρήκε έτοιμη, ενώ έχει απομυθοποιήσει τους μπάφους και τα ναρκωτικά γενικώς, όλη μέρα την πίνει με τις φίλες της και δεν δείχνει να θέλει να κάνει κάτι στη ζωή της. Είναι όμως πολύ καλή κοπέλα, οπότε μήπως είμαι αλαζονικός και υπεροπτικός που δεν μου πάει αυτό το lifestyle;”
δεν είπε κανένας άντρας ποτέ (από όσο μπορώ να φανταστώ) και, να σας πω κάτι; Άριστα πράττει.