Eίμαι μια νέα μαμά έχω ένα κοριτσάκι 3,5 ετών και αντιμετωπίζω καθημερινά σχεδόν παιδάκια που βγάζουνε πολύ κακιά Τύπου όχι δεν σε παίζουμε γιατί εισαι έτσι όχι δεν μπορείς να παίξεις μαζί μας γιατι είμαστε 4 και δεν θελουμε να είμαστε πέντε και οκ δικαίωμα του κάθε παιδιού με ποιον θα παίξει δεν πρέπει σώνει και ντε να παίξει με το δικό μου αλλά το βλέπω και από αλλά παιδιά που είναι πιο κοντά μας και βλέπω και δικό μου που όχι επειδή είναι δικό μου αλλά πάντα παίζει με όλα και ειδικά τα πιο μικρά τα προσέχει παρά πάνω πάντα βέβαια της το τονίζω ότι αν είναι πιο μικρά πρέπει να κάνουμε εμείς σαν πιο μεγάλες υποχωρήσεις ειναι τόσο καλή με όλους δεν έχει στεναχωρήσει ποτέ παιδάκι κι αυτή 9 στις δέκα θα μου γυρίσει με κλάματα γιατι κάτι της είπαν η της έκαναν Τες πα για να μην μακρολογω γιατί μπορεί να γράφω μέρες η ερώτηση ειναι η εξής: πρέπει να πούμε στο παιδί ότι ο κόσμος ειναι κακός και να το προετοιμάσουμε για ότι έρθει από τόσο μικρή ηλικία η την αφήνω και ελπίζω ότι το καλό θα κερδίσει;;;;
Για τα άλλα παιδάκια δεν έχω να πω κάτι, έχουν τις δικές τους μαμάδες. Εσύ έχεις το δικό σου παιδί και η λύση δεν είναι ούτε να της λες να κάνει συνέχεια υποχωρήσεις, ούτε να της λες ότι ο κόσμος είναι κακός, γιατί και τα δυο λάθος είναι.
Τα παιδάκια λένε συχνά πράγματα όπως «δεν θέλω να παίξω μαζί σου» και δεν είναι «κακία». Λένε ακριβώς αυτό που νιώθουν χωρίς να βάζουν φίλτρα ευγένειας που βάζουμε εμείς. Αν δεν θέλουν να κάνουν κάτι, απλώς το λένε, δεν υποχωρούν για να ευχαριστήσουν κάποιον. Μπορείς να διαχωρίσεις το «παιδικό» από την «κακία;» Υπάρχουν και παιδιά που ας πούμε είναι πιο αγρίμια από άλλα, δεν δείχνουν καθόλου μα καθόλου ενσυναίσθηση, δεν χαμπαριάζουν, ούτε αυτό είναι κακία, αλλά τέλος πάντων, αν δεχτούμε ότι υπάρχουν στο κοντινό σας περιβάλλον παιδιά που δεν πιστεύεις ότι είναι καλή παρέα για τη κόρη σου, κάνε τα πέρα. Μην τα πλησιάζετε.
Κακώς μαθαίνεις στην κόρη σου να μην στενοχωρεί ποτέ κανέναν και να κάνει συνέχεια υποχωρήσεις. Αυτός είναι ο λόγος που έρχεται κλαίγοντας. Είναι απροετοίμαστη για την πραγματικότητα. Πρέπει να μάθει να κάνει υποχωρήσεις όταν θέλει και όταν πιστεύει ότι αξίζει, όχι πάντα, και όχι για λόγους όπως «είναι πιο μικρό», «είναι πιο μεγάλο», είναι το ένα, είναι το άλλο. Έχει κι αυτή γνώμη για το τι θέλει και τι δε θέλει, και προτιμήσεις για το με ποιον να παίξει και με ποιον όχι. Πρέπει να μάθει να τη λέει και να την υποστηρίζει.
Ούτε το Καλό κερδίζει, ούτε το Κακό κερδίζει. Αυτά είναι ανθρώπινες επινοήσεις. Ο κόσμος είναι χαώδης και περίπλοκος, και δεν λειτουργεί με τρόπο που θα μας ευχαριστήσει, είναι απλά, τυχαίος. Το μόνο που έχουμε είναι ο εαυτός μας και ο τρόπος που πλέουμε πάνω σε αυτή την πέτρα που γυρίζει. Η κόρη σου πρέπει να ξέρει να διακρίνει το σωστό από το λάθος, όμως πρέπει να ξέρει και τα όρια της, και πρέπει να μάθει να φεύγει από εκεί που δεν την θέλουν, και κυρίως, να μάθει να φεύγει από εκεί που δεν περνάει καλά, χωρίς τύψεις και χωρίς πολλά πολλά. Ναι, να μάθει να λέει «δεν θέλω να παίξω μαζί σου», γεια σας, αριβεντέρτσι, α τουτ α λορ. Είναι ΚΑΛΟ να το λέει αυτό, απλά και ξάστερα.
Πάει παιδικό το παιδί; Βρες έναν πολύ καλό παιδικό σταθμό και θα τη βοηθήσουν πολύ να τα μάθει όλα αυτά, εκεί, σε ελεγχόμενο περιβάλλον.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Από όλα τα λάθη που καταλογίζω στην μητέρα μου, αυτό που μου είναι δυσκολότερο να της συγχωρήσω είναι που δεν με έμαθε να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου. Μπέρδευε την ευγένεια με την υποταγή. Προσπαθούσε να μου μάθει να φέρομαι με ευγένεια ακόμα κ όταν δεχόμουν “κακοποιητικές” συμπεριφορές. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μην μπορώ ακόμα και τώρα να αντιμετωπίσω θρασείς συμπεριφορές, χωρίς να επηρρεαστώ. Αυτό που προσπαθώ να μάθω στην κόρη μου δεν είναι ότι ο κόσμος είναι κακός, όταν ένα παιδάκι δεν θέλει να παίξει μαζί της, αλλά να μην την στεναχωρεί η απορριψη αυτή. Δεν είναι κακό το… Διαβάστε περισσότερα »
Καλε βάλτε και κανένα σημείο στίξης, ζαλίστηκα.
Είναι στυλ Σαραμάγκου
Ούτε. Μία. Τελεία.
Σχετικό και άσχετο. Η χειρότερη προτροπή που έχω ακούσει από ψυχολόγο και μάλιστα δημόσιας δομής (ΚΕΣΥ) είναι ότι τα παιδιά οφείλουν να κάνουν παρέα όλους τους συμμαθητές τους (στα διαλείμματα και στην πλατεία του χωριού). Και μιλούσαμε για εφηβάκια. Κανείς δεν οφείλει να κάνει παρέα κανέναν. Τα παιδιά (και οι ενήλικες) οφείλουν να είναι ευγενικά, να μην απομονώνουν τον άλλον από κοινές δραστηριότητες (π.χ. στο σχολείο, σε κάποιο χόμπι), να μάθουν να συνυπάρχουν αρμονικά με τον άλλον ακόμη κι αν δεν ταιριάζουν. Δεν οφείλουν όμως να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους (π.χ. διάλειμμα, παιδική χαρά) με κάποιον που δεν ταιριάζουν,… Διαβάστε περισσότερα »
Καταλαβαινω τι λες αλλά μιλάς σαν να θεωρείς δεδομενο ότι το κάθε παιδί ξεχωριστά επιθυμει ή όχι να κανει παρέα με ένα άλλο παιδί με βαση εντελως προσωπικές προτιμήσεις, κάτι που στην πραγματικότητα δεν ισχύει. Ας πουμε μπορει να παρατηρήσεις πολυ συχνά ότι μια παρέα αγοριών δεν θα δεχτεί ευκολα τη συμμετοχή ενός κοριτσιού. Ή μια παρέα νευροτυπικων παιδιων δεν θα δεχτεί το ΔΕΠΥ. Η συμπεριληπτικοτητα και η ανεκτικότητα ειναι κάτι που μαθαίνεται. Η κοινωνία έχει αναπτυχθεί πιο πολύ βάση διαχωρισμών παρα βάση κοινων χαρακτηριστικών. Παρε το παράδειγμα που έχει αναλυθεί εκτενώς,των αγοριστικων και κοριτσιστικων παιχνιδιών:εκτός από τη πασιφανή φεμινιστικη… Διαβάστε περισσότερα »
Εκεί μπαίνει και ο ρόλος του/της παιδαγωγού που ανέφερα. Πράγματι δεν αφήνουμε τα παιδιά να επιλέγουν ως ελεύθερες μονάδες γιατί πολύ απλά επηρεάζονται από την οικογένεια και την κοινωνία. Υπάρχουν τρόποι να μάθεις στο παιδί να σέβεται τους άλλους. Όμως το να λες “Παίξε, Ελενίτσα, με το παιδάκι” ή το να πηγαίνει ο δάσκαλος στο διάλειμμα και να λέει γιατί “δεν βάζετε στο ποδόσφαιρο και τον Κωστάκη/Μαριγούλα” όχι μόνο δεν οφελεί κάπου αλλά δυσχεραίνει την κατάσταση. Ειδικά για τα μη νευροτυπικά παιδιά συχνά γονείς και ειδικοί έχουμε την εντύπωση ότι πρέπει ντε και καλά να “ενταχθεί στην ομάδα” και ντε… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν διαφωνούμε επι της ουσίας αλλα στην εκτέλεση. Αυτό που λες για τους παιδαγωγούς ας πουμε, δεν συμφωνω. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από έναν παιδαγωγο σε ένα συγκεκριμένο πλαισιο να είναι υπεύθυνος για την συνπεριληπτικοτητα μιας κοινωνιας(και εδώ δεν εννοώ σώνει και ντε παιδιων με αναπηρίες αλλα με τη γενικότερη εννοια). Θαυμαζω τις προσπαθειες αυτής της ειδικότητας σαφώς αλλα δεν μπορούν μόνοι τους. Πρέπει όλη η κοινωνία, ξεκινώντας από τους γονείς, να προωθήσει το μοντέλο της αποδοχής. Δηλαδη για να ξαναπάμε στην ψυχολογο του ΚΕΣΥ που ανέφερες, αυτό που καταλαβα εγω ότι ειπε ειναι ότι στο πλαίσιο της ομάδας (της… Διαβάστε περισσότερα »
Η διαφωνία μου έγκειται στο τι εννοούμε συμπερίληψη. Ειδικά όταν μιλάμε για εφήβους (όπως το παράδειγμα που ανέφερα) η παρέα δεν είναι κρυφτό και κυνηγητό. Είναι συνήθως πηγαδάκια, κουβεντολόγοι για idols που τους αρέσουν ή videogames, πρώτοι έρωτες. Αν ο άλλος θέλει να μιλάει για την αναπαραγωγή της πέρκας, δεν οφείλουν οι άλλοι να κάθονται να τον ακούνε για να λέμε ότι στο πλαίσιο της παρέας είμαστε συμπεριληπτικοί. Δηλαδή εμείς ως ενήλικες κάνουμε παρέα με όλους ή κάνουμε δραστηριότητες που δεν θέλουμε για να μην μας πουν ότι ακολουθούμε τακτικές αποκλεισμού; Κάνουμε παρέα με τον άλλον (νευροτυπικό ή μη, αγόρι… Διαβάστε περισσότερα »
Να σου πω τώρα ψιλοαδιαφορο προσωπικό βιωμα και γιατι επιμένω: οταν πηγα γυμνάσιο, η οικογενεια μου μετακομισε και στο σχολείο που πηγα δεν ήξερα κανένα. Έτυχε να παω στο πιο συμπεριληπτικο σχολειο της οικουμένης. Εκτός ότι με καλωσόρισαν από την πρώτη μέρα αγορια και κορίτσια, συνέβη και το εξής παράξενο, καθολη τη διάρκεια του γυμνασίου καναμε ολοι παρέα, όλα τα τμήματα, αγορια και κορίτσια μαζί. Θέλω να πω προφανως δεν εκμυστηρευομασταν τις πιο μυχιες σκέψεις μας σε όλους αλλα ειλικρινά κανεις ποτε δεν έμεινε μόνος του. Όταν πηγα λύκειο ξανα-μετακομισε η οικογενεια μου και βρεθηκα σε ένα απαράδεκτα σνομπ σχολειο.… Διαβάστε περισσότερα »
Να της πεις ότι δεν ταιριάζουν όλοι με ολους και αφου τα παιδάκια δε θέλουν να παίξουν μαζί της να παίξει με αλλά παιδάκια που θέλουν ή μόνη της. Και να προσεχείς να μην της μεταφέρεις δικά σου άγχη. Είσαι σίγουρη ότι η μικρή ενοχλείται που δεν την παίζουν κάποια παιδάκια; Ή βλέπει ότι εσυ στεναχωριέσαι και προσπαθεί να σε ευχαριστήσει με το να κάνει φιλους;
Τα σχόλια και η απάντηση που λένε απλώς “δεν υπάρχουν κακα παιδιά, είναι απόλυτα φυσιολογικό και υγιές να μη θέλει κάποιος να παίξει μαζί σου, έτσι πρέπει να λειτουργεί το πράγμα, απλά πας σε άλλο παιδάκι” ότι είναι λίγο εκτός πραγματικότητας. Επειδή ήμουν μοναχοπαίδι με αυστηρούς γονείς, συνεσταλμένο παιδί και κάπως “off” να το πω ετσι, είχα και εγώ θέματα κοινωνικότητας στο σχολείο. Δεν ξέρω πού οφείλεται αυτό, νομίζω ότι επειδή δεν είχα ιδιαίτερη πρόσβαση στη τεχνολογία, ούτε στη τηλεόραση, δεν είχα κοινές προσλαμβανουσες, δεν ήμουν τόσο “κουλ”. Μου έχει συμβεί να μη με παίζουν άλλα παιδιά χωρίς προφανή λόγο,… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι να μην πεις στην κόρη σου ότι ο κόσμος είναι κακός γιατί αυτό θα είναι ψέμα. Μόλις μας είπες ότι η δική σου η κόρη είναι καλή, άρα θες μήπως να μας πεις ότι όλοι οι άλλοι είναι κακοί και η δική σου ο άγγελος επί γης; Ο κόσμος δεν είναι καλός ή κακός γιατί εξετάζοντας το μέσο παιδάκι συνυπάρχουν μέσα του και τα δύο. Το να αναπτύξεις ενσυναίθηση είναι μία σταδιακή διεργασία. Ένα βρέφος δε σκέφτεται ότι όταν κλαίει ενοχλεί τους γείτονες. Κάποια παιδάκια είναι πιο γρήγορα σε αυτό από άλλα. Η χριστιανική ηθική διδάσκει το απόλυτο καλό… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε φίλη, βάλε καμία τελεία και σωστό τονισμό σε παρακαλώ, μας βγήκαν τα μάτια! Κατά τα άλλα συμπονώ 🙂
Ήθελα μόνο να πω ότι αν αυτό που περιγράφει η φίλη γίνεται στους γνωστούς παιδότοπους ή σε πάρκα που άγνωστα μεταξύ τους παιδάκια περιμένουμε να παίξουν σαν φίλοι είναι δική μας παρανόηση. Έτσι κι αλλιώς σε τόσο μικρή ηλικία το ομαδικό παιχνίδι είναι ανέφικτο. Σε έναν καλό παιδικό συνήθως τα βοηθάνε να μπουν στην ευρύτερη ομάδα, αλλά και πάλι δεν είναι εύκολο. Στο νηπιαγωγείο αρχίζουν να κοινωνικοποιουνται πραγματικά, μέσω του σχολικού προγράμματος. Ούτε τα άλλα παιδιά είναι κακά ούτε τα δικά μας.
Γειά σου!!! Συμμερίζομαι την αγωνία σου! Η Λένα όμως έχει δίκιο. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι άσπρος ή μαύρος! Για αρχή καθοδήγησε την πώς να εχει κοντά της ανθρώπους που τις φέρονται καλά και της ταιριάζουν. Πάντα όμως θα βρίσκονται στο δρόμο της κ οι προσωπικότητες που περιγράφεις. Το κλειδί βρίσκεται, στο πώς θα γαλουχήσεις το δικό σου παιδί να ανταπεξέρχεται στην απόρριψη, την κακία, την σκληρότητα. Έχει αυτοπεποίθηση; Ξέρει να λέει όχι; Ξέρει ότι όταν δεν έχει τη διάθεση, είναι οκ να μη μοιραστεί τα παιχνίδια της, να μην κάνει παρέα με κάποιον που είναι κοντά της, να… Διαβάστε περισσότερα »