Αγαπητή «Α, μπα»: Μου συνέβησαν πολλές δυσκολίες μαζί

Έχω κατάθλιψη και ο κύκλος μου με αντιμετωπίζει σαν εγωιστή

Πριν από τρία χρόνια ξεκίνησε μια πολύ δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Ζούσαμε στο Λονδίνο με τη τότε γυναίκα μου και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα μια σειρά από γεγονότα συντάραξαν σχεδόν στο σύνολο τη καθημερινότητά μου• και όπως αποδείχτηκε και τη ψυχική μου υγεία. Πολύ συνοπτικά χωρίς ακριβή χρονολογική σειρά και με φόβο ότι θα διαβαστούν σχεδόν ως σενάριο σαπουνόπερας : έχασα μέσα σε ένα χρόνο οκτώ κοντινούς μου ανθρώπους, συγγενείς και φίλους διαφόρων ηλικιών, άλλους αναμενόμενα, άλλους ξαφνικά. Επαγγελματικά τα συμβόλαια που είχα και στα οποία βασιζόμουν ακυρώθηκαν σχεδόν όλα μαζί και αφού είχαμε πάρει το δάνειο για το σπίτι. Ανακάλυψα ότι θα είχα δυσκολία να τεκνοποιήσω. Ότι ένας πολύ κοντινός μου φίλος τον οποίο στήριζα χρόνια μέσω μιας κοινής εταιρίας που είχαμε με έκλεβε, και τελικά ότι η γυναίκα μου με απατούσε για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια με την πρώην μεγάλη σχέση της και μεγάλου έρωτα της ζωής της – τον οποίο είχε να δει χρόνια, αλλά όταν μιλήσαν σε κάποια γενέθλια ξεκίνησαν μια πολύ θερμή συναισθηματική επαφή. Εγώ, δυστυχώς, είχα μια πολύ διαστρεβλωμένη εικόνα για το ποια είναι η θέση μου σε αυτό το κόσμο. Κρατούσα πάντα τη στάση ότι δε πρέπει να βαραίνω τους γύρω μου τα δικά μου προβλήματα, ενώ παράλληλα ότι θα έπρεπε να είμαι ο βράχος πάνω στον οποίο οι άλλοι θα στηριχτούν όταν θα έχουν να αντιμετωπίσουν δύσκολες καταστάσεις. Το γιατί είχα αυτή την ανάγκη το αναζητήσαμε και μάλλον το λύνουμε με τον ψυχολόγο – οπότε δεν είναι και το θέμα για το οποίο γράφω. Ο ψυχολόγος είναι όμως μέρος της κουβέντας. Όπως ανέφερα πιο πάνω συνέβησαν πολλά, και σε συνδυασμό με τη δική μου αντίληψη για το κόσμο – ό,τι και να συμβεί εγώ “το έχω” και θα έχω και αποθέματα για τους άλλους – έφτασα σε ένα σημείο που πλέον “δεν το είχα”. Δεν άντεχα ούτε να συναναστρέφομαι με τους φίλους μου από τους οποίους κρυβόμουν σχεδόν, απέφευγα να φέρνω τον εαυτό με σε συνθήκες που υπήρχε περίπτωση κάποιος να καταλάβει ότι κάτι δε πάει καλά, στη δουλειά μου είχα καταντήσει παθητικός αποδέκτης δεινών, χωρίς καμία αντίδραση, δεν έτρωγα, ξεκίνησα πάλι να καπνίζω σχεδόν μηχανικά, πέρναγα ώρες στο καναπέ με το που επέστρεφα σπίτι από τη δουλειά και μέχρι την επόμενη μέρα κτλ. Το μεγαλύτερο βάρος για μένα όμως ήταν ότι δε μπορούσα να συμμετέχω πλέον στα καλά και στα άσχημα των φίλων μου. Δεν ήμουν παρών και αυτό άρχισε να γίνεται εμφανές και να ενοχλεί σιγά σιγά γιατί έμοιαζε να έρχεται από το πουθενά – να σημειώσω ότι αναφέρομαι κυρίως στους φίλους από Ελλάδα που δεν με έβλεπαν σε καθημερινή βάση οπότε μπορούσα να “κρύβω” τη κατάσταση πιο εύκολα. Τελικά πήγα σε ψυχολόγο γιατί έφτασα σε σημείο η πίεση, το άγχος και ο φόβος να με ξεπεράσουν κατά πολύ. Μετά από δύο χρόνια θεραπείας είμαι πλέον πολύ καλύτερα, αν όχι καλά. Και εδώ έρχεται η ερώτησή μου: Ο θεραπευτής μου αναγνώρισε σχεδόν από την αρχή στοιχεία μέτριας προς βαριάς κατάθλιψης, η οποία μάλιστα υπήρχε πολύ πριν τα γεγονότα, απλώς αυτός ο ένας χρόνος δημιούργησε μια ανυπέρβλητη συνθήκη. Όταν πλέον βελτιώθηκα, είχα την ανάγκη να το μοιραστώ με τους φίλους μου. Να τους εξηγήσω γιατί η συμπεριφορά μου προς αυτούς ήταν τόσο αλλόκοτη, γιατί τους έσπρωξα μακριά μου. Και να μοιραστώ μαζί τους το γεγονός ότι είμαι αντιμέτωπος με τη κατάθλιψη χρόνια τώρα και ότι ήμουν σε άρνηση πριν και να ζητήσω συγνώμη αν έκανα κάτι που τους πλήγωσε. Γνώριζα και με είχε ήδη προετοιμάσει ο ψυχολόγος μου ότι κάποιοι δεν θα είναι διατεθειμένοι να με ακούσουν και επίσης ότι με κάποιους η φιλία έχει σπάσει. Λογικό, καθότι κανένας δεν είναι υποχρεωμένος να διατηρήσει μια φιλία που δεν τον γεμίζει πλέον και η συγνώμη δε σημαίνει κάτι από μόνη της. Αυτό που δε περίμενα όμως ήταν η αντίδραση ορισμένων ότι η κατάθλιψη δε δικαιολογεί το γεγονός ότι τους είχα στην ουσία παραμερίσει από τη ζωή μου – ότι δε χαιρόμουν με τις χαρές τους και δεν ήμουν εκεί για τις λύπες τους πχ. Ή ότι δεν τους εμπιστεύτηκα αρκετά ώστε να τους πω το πρόβλημά μου και απλώς απείχα. – και κατέληξα να έχω να αντιμετωπίσω θυμό από τη πλευρά τους. Πραγματικό θυμό ότι χρησιμοποιώ τη “κατάθλιψη” – σε εισαγωγικά – ως δικαιολογία για μια πολύ εγωιστική συμπεριφορά. Και έρχομαι εγώ και ερωτώ: Αν δεν είναι η κατάθλιψη – χωρίς εισαγωγικά – λόγος αρκετός, τότε τι είναι; Αν τους έλεγα ότι έχω σπάσει το πόδι μου και για αυτό δεν θα έρθω στο γάμο σας, γιατί θα υπήρχε κατανόηση, αλλά όταν τους λες “συγνώμη, πάλευα με τη κατάθλιψη” η αντίδραση είναι ήσουν εγωίσταρος;
– Alexandros

Όταν σε προειδοποίησε ο ψυχολόγος, εννοούσε ΚΑΙ αυτό που έγινε, όχι μόνο αυτό που φαντάστηκες, αν και δεν ξέρω τι φαντάστηκες, όταν λες «η συγνώμη δεν λέει κάτι από μόνη της». όταν σου είπε ότι θα απέρριπταν την προσέγγισή σου, δεν διευκρίνισε για ποιον λόγο, διότι θα μπορούσε να συμβεί για οποιονδήποτε λόγο. Κυρίως, για λόγους που δεν θα σου άρεσαν.

Πράγματι υπάρχει άγνοια περί κατάθλιψης και συχνά αντιμετωπίζεται με το «όλα στο μυαλό είναι» και όχι σαν κανονική ασθένεια με πραγματικές απώλειες, όπως είναι το σπασμένο πόδι, ας πούμε. Τώρα θα γράψω κάτι παρακινδυνευμένο, που ίσως είναι καλή ιδέα να συζητήσεις στη θεραπεία: η δική σου αντίληψη για τον κόσμο, ότι «το έχεις» και σου περισσεύει για όλους τους άλλους, δεν είναι αποτέλεσμα της κατάθλιψης – θέλω να πω, δεν είναι κάτι που παθαίνουν ή σκέφτονται όλοι όσοι έχουν κατάθλιψη, και αυτό, σε συνδυασμό με την κατάθλιψη, σε έκανε να αποτραβηχτείς και να κρύβεις τις σκέψεις σου με τους άλλους; Αν είναι ο συνδυασμός, τότε έχουν κατά κάποιο τρόπο ένα μερίδιο λογικής οι φίλοι σου που παρεξηγήθηκαν που δεν τους είπες ποτέ ότι δεν αισθάνεσαι καλά, και το έκρυβες όσο πιο καλά μπορούσες;

Νομίζω ότι είναι απαραίτητο να προσπαθήσεις να το δεις από την πλευρά ορισμένων φίλων, και επίσης πιστεύω ότι όντως μερικοί δεν θέλουν να καταλάβουν και έχουν παρανοήσει την σοβαρότητα της κατάστασης. Είναι κρίμα να τους πάρει όλους η ίδια μπάλα.

Πολλά συγχαρητήρια για την προσπάθεια που έκανες και εύχομαι από δω και πέρα να είσαι πάντα καλά. Σου έτυχε δύσκολο χαρτί στη ζωή και βγήκες από την άλλη πλευρά με επιτυχία. Αυτό φέρνει πάντα απώλειες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

20 points
Upvote Downvote

36
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
28 Θέματα σχολίων
8 Απαντήσεις θεμάτων
4 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
30 Συντάκτες σχολίων
AlethiometerMarinaKesteΤρελό ηλεκτρόνιο Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Εγώ και παλι δεν καταλαβαίνω. Ενας ανθρωπος εξαφανίζεται και δε συμμετέχει στις χαρές και τις λυπες μας. Και αντί να σκεφτούμε οτι κατι σοβαρό θα εχει συμβεί για να αποτραβηχτει έτσι, εμείς σκεφτόμαστε ότι είναι παρτακιας και εγωιστής! Η ζωή η δικη τους είναι μια ανέμελη βόλτα στο λιβάδι δηλαδή;! Τι ζητανε δηλαδή, να μας δουν στα πατωματα για να καταλάβουν ότι για κάποιο λόγο δεν την παλευουμε;!

Anna
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Μέντορας

Ενώ μπορώ να ταυτιστώ με την απογοήτευση του να μην σου εκμυστηρευτεί ένα μεγάλο πρόβλημα κάποιος κοντινός σου άνθρωπος, θεωρώ το θυμό τελείως άτοπο συναίσθημα- περνούσες μια δύσκολη κατάσταση, ΕΣΥ την περνούσες, ΕΣΥ υπέφερες, ΕΣΥ ήσουν το επίκεντρο αυτού που ΣΟΥ συνέβαινε. Το “γιατί δεν με εμπιστευτηκες” είναι μεταφορά πόλου, επειδή δεν σκεφτόσουν κάποιον άλλο γι’ αυτό! Και στην συγκεκριμένη περίπτωση είναι οκ. Ακόμα κι αν ήσουν κακός φιλος μπορεί να μην είχες τις αντοχές για κάτι άλλο. Μπορεί να χρειάζεται να βελτιωθείς στο να ζητάς βοήθεια, δεκτό, αλλά όχι ότι χρησιμοποιείς την κατάθλιψη ως δικαιολογία. Οι άνθρωποι από την… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Εγώ θα ήθελα να σχολιάσω πόσο χαρούμενη είμαι που βλέπω άντρες να μοιράζονται τους προβληματισμούς τους στο παρεάκι μας. Σημαίνει ότι έχουμε δημιουργήσει ένα ασφαλές περιβάλλον που ο καθένας νιώθει άνετα να εκφραστεί ανεξαρτήτως φύλου και προσανατολισμού. Τελικά, αυτό είναι ο φεμινισμός. Όλα τα συναισθήματα για όλους τους ανθρώπους!
Να που το ίντερνετ μπορεί να είναι διαφορετικό! Είμαι πολύ περήφανη για όλους μας.

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ήρωας

Αυτό είναι το θέμα με τις ψυχικές ασθένειες. Ότι δεν φαίνονται. Αν εσπαγες το πόδι σου θα το έβλεπαν όλοι. Για αυτό αν και καταλαβαίνω τους λόγους το θεωρώ λάθος να το κρύβεις από τους κοντινούς σου ανθρώπους. Όπως και να έχει τώρα θα κάνεις ένα καλό ξεσκαρταρισμα για το ποιοι άνθρωποι αξίζουν να μείνουν στη ζωή σου. Πέρασες πολλά , το παλεψες και το παλεύεις ακόμα και αυτό είναι το κυριότερο. Κάποιοι φίλοι σου θα καταλάβουν και θα θελήσουν να σε βοηθήσουν. Κάποιοι όχι. Και αυτοί δεν αξίζουν δεύτερες σκέψεις.

Φούστα Κλαρωτή
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Μέντορας

Αγαπητέ γράφοντα, οι εμπειρίες σου και ο τρόπος διαχείρισης μου θύμισαν πολύ εμένα και τα 2-3 τελευταία χρόνια της ζωής μου. Για παράδειγμα, η μητέρα μου μπήκε στο νοσοκομείο για κάτι σοβαρό και οι φίλοι μου, ακόμα και οι πιο κολλητοί, δεν είχαν ιδεα γιατί δεν τους το είπα ποτέ. Μεσα από τη θεραπεία, “ανακάλυψα” ότι ανεξαρτήτως κατάθλιψης και άγχους πάντα έτσι λειτουργούσα για τους δικούς μου λόγους και προσπαθώ ακόμα – κάνω συνειδητή προσπάθεια- να το αντιστρέψω. Η κατάθλιψη έκανε το φαινόμενο πιο έντονο, αλλά δεν οφείλεται όλο στην κατάθλιψη, υπήρχε πάντα από κάτω. Φυσικά και ο καθένας το… Διαβάστε περισσότερα »

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Όταν ο Ψυ διέγνωσε μείζονα καταθλιπτική διαταραχή, έτσι την αποκάλεσε ο Ψυ, “μείζονα”, αν δεν ήμουν σαν εξαδέλφη του ‘Εντγκαρ Άλαν Πόε από την αϋπνία που τη συνόδευσε, την εξάντληση και τις επαναλαμβανόμενες κρίσεις πανικού που ήταν η έσχατη προσπάθεια του σώματός μου να με οδηγήσει στο να αναζητήσω βοήθεια, πιθανότατα θα τον ρωτούσα κάτι τύπου, ναι, εντάξει, μείζονα, αλλά σε Ντο ή σε Σολ, μήπως κάνετε λάθος γιατί σαν άνθρωπος, ξέρετε, αισθάνομαι ξεκάθαρα D minor. Όλα είχαν ξεκινήσει καμιά δεκαριά χρόνια πριν, με μια σειρά απένθητων θανάτων κι ένα ανελέητο σφυροκόπημα (Let me tell you about the way the… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Γράφεις υπέροχα 🙂
Αγκαλιά!

este
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Μα πραγματικά! Χαίρομαι πολύ που το σχολίασες artvava γιατί και χτες έκανα το ίδιο σχόλιο στην alethiometer και σκέφτομαι οτι αν κάθε μέρα λέω τα ίδια ή θα θεωρηθώ stalker ή γραφική ή θα με διώξουν απ’ το σάιτ.
@ alethiometer μεγάλη αγκαλιά.

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

este, και πάλιcomment image
(Είναι καλό το κοινό κι έτσι έρχονται οι λέξεις, τρέχουν και μπαίνουν στη σειρά από μόνες τους!)

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

@artvava, αφιερωμένο (για να πάει καλά η μέρα): https://www.youtube.com/watch?v=b7Nc2rws8so

MarinaK
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

❤️

Alethiometer
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

@MarinaK,comment image
(Kαι κάποια στιγμή να ευχαριστήσω δημόσια και Μαύρο Πρόβατο και Τσιτσίγκειο Πένα που δίδαξαν gif!)

Τσιτσίγκειος Πένα
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Αρχικά πολλά μπράβο που στέκεσαι όρθιος και νιώθεις καλύτερα ύστερα από τόσες δυσκολίες και δεινά που σου έτυχαν. Μόνο περήφανος πρέπει να αισθάνεσαι για τον εαυτό σου. Τώρα, όσον αφορά στους φίλους, νομίζω είναι σημαντικό να μην τους δεις ως ενιαίο σύνολο αλλά να εστιάσεις στην επικοινωνία και τη δυναμική της σχέσης που είχες και έχεις με τον καθένα ξεχωριστά. Μίλα τους για το πώς νιώθεις, άκου τι έχουν κι εκείνοι να σου πουν και τι τους προβληματίζει. Εκεί θα καταλάβεις με ποιους μπορείς να θέσεις νέες βάσεις και να συνεχίσετε να είστε φίλοι και με ποιους όχι. Αλλά είναι… Διαβάστε περισσότερα »

μιμόζα
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ειδικός

Μπράβο σου που ζήτησες βοήθεια!! Συμφωνώ με τη Λένα πως δεν πρέπει να τους πάρει η μπάλα όλους τους φίλους σου. Κάποιοι θα πληγώθηκαν αλλά αν το συζητήσετε ανοιχτά θα δώσουν χώρο να καταλάβουν τι πέρασες. Και έτσι θα ξεκινήσει ένα καινούριο κεφάλαιο στη φιλία σας. Άλλοι πάλι θα είναι της συνομοταξίας ‘έλα μωρέ καταθλίψεις και μ@λ@κίες, αυτά είναι δικαιολογίες’. Εκεί τι κουβέντα να κάνεις. Όπως όλα στη ζωή, διάλεξε τις μάχες σου.

Ιζόλδη
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Φίλε μου τι να πω. Έζησες τόσες απώλειες και ματαιώσεις, και σκας που κάποιοι φίλοι σου δεν καταλαβαίνουν τι είναι η κατάθλιψη; Ναι μπορεί να μην καταλαβαίνουν, δεν αποκλείεται. Όμως, όλα αυτά τα δυσάρεστα που σου συνέβησαν, τα γνωρίζουν; Αυτοί ήταν εκεί για σένα, όπως απαιτούσαν να ήσουν εκεί για αυτούςτην περίοδο που ανασυντασσόσουν; Κάτι μου λέει πως όχι. Γιατί αν είχαν σταθεί δίπλα σου σε απανωτούς θανάτους, απώλεια εργασίας, οικονομική εξαπάτηση, εξαπάτηση από τον άνθρωπό σου κλπ κλπ, θα έφτανε το μυαλό τους ένα τσικ παραπάνω από τον δικό τους εγωισμό. Πώς έβγαλαν εσένα εγωιστή είναι άλλη ιστορία, με… Διαβάστε περισσότερα »

Muse
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Ειδικός

Να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και το στίγμα. Για κάποιους η κατάθλιψη είναι κάτι που μπορείς να αντιμετωπίσεις εύκολα. Έχω ακούσει πολλές φορές να λένε για άτομο διεγνωσμενο με κατάθλιψη ότι “κι αυτή όμως δεν προσπαθεί καθόλου να βοηθηθεί. Δεν κάνει προσπάθεια να μας δει και να βγει έξω, αφού ξέρει ότι έχει πρόβλημα”!
Μα αυτό ακριβώς είναι η κατάθλιψη: ότι γνωρίζεις την κατάσταση και παρ’ολ’αυτα δεν έχεις κανένα κίνητρο για να κάνεις οτιδήποτε. -Δεν το δέχονται.