Αγαπητή α,μπα και αμποπαρέα, έχω σχέση εδώ και 1,5 χρόνο με έναν συνομήλικό μου (είμαι 27) και είμαι πολύ καλά γενικά. Σας στέλνω γιατί θέλω τη γνώμη σας για κάποιες συμπεριφορές του και την αντίδρασή μου ως εξωτερικοί παρατηρητές. Ακολουθούν κάποια ενδεικτικά παραδείγματα: Πολλές φορές, στα πλαίσια παιχνιδιού, μπορεί να μου πετάξει ρούχα ή χαρτοπετσέτες ή κάποιο λούτρινο στο πρόσωπο. Εμένα με ενοχλεί αυτό διότι δε μου αρέσει να μου πετάνε πράγματα και πόσο μαλλον στο πρόσωπο. Εκεί που καθόμαστε ήρεμα και βλέπουμε τηλεόραση μπορεί ξαφνικά να εκφραστεί έντονα προς εμένα (πιασίματα, χουφτωματα, τράβηγμα ρούχων) και παίρνω αμυντική στάση και προσπαθώ να τον σταματήσω. Μου λέει ότι είναι από το πάθος του για μένα, αλλά δε μου είναι ευχάριστο και δε μου αρέσει. Επίσης, κάποιες φορές μετά από μία διαφωνία μας, με κοροϊδεύει αλλά και καλά παραμιλάει σαν να μην απευθύνεται σε μένα και όταν του λέω ότι αυτό που κάνει το θεωρώ ανώριμο, κάνει τον τρελό και λέει ότι δεν μιλάει για μένα και οποίος έχει τη μύγα μυγιάζεται. Τέλος, έχει την τάση να μην αναγνωρίζει στη δική του συμπεριφορά αυτά που μου προσάπτει, π.χ. μου λέει ότι τον βρίζω (όταν μαλώνουμε) αλλά δεν βλέπει ότι το κάνει κι αυτός γιατί θεωρεί ότι αυτός όλους τους χαρακτηρισμούς του τους λέει χαριτωμένα (δεν το θεωρεί ίδιο). Θέλω τη γνώμη σας, γιατί άλλοτε σκέφτομαι ότι μάλλον όντως εγώ είμαι υπερευαισθητη και υπερβολική και πρέπει να το δουλέψω και άλλοτε ότι εκείνος είναι ανώριμος και δεν έχει ενσυναίσθηση αφού όσες φορές και να εκφράσω όσα με ενοχλούν, τα παίρνει στην πλάκα και θα τα ξανακάνει.
– Φεγγαρόφωτη
Αγαπητή φίλη, ας το πάρουμε από την αρχή: δεν περνάς πολύ καλά γενικά. Γενικά, το αντίθετο συμβαίνει.
Δεν είναι «υπερευαισθησία» ο τρόπος με τον οποίο θέλεις να νιώθεις άνετα στο σώμα σου. Δεν είναι «υπερευαισθησία» να μην θέλεις να σου επιτίθεται κάποιος στα καλά καθούμενα τραβώντας τα ρούχα σου. Είναι φοβερό ότι αντί να προβληματιστεί αυτός που φανερά έχει το πρόβλημα συμπεριφοράς, προβληματίζεσαι εσύ μήπως είσαι υπερβολική. Δηλαδή, τι πρέπει να σου κάνει κάποιος για να είσαι πέρα από κάθε αμφιβολία σίγουρη ότι δεν είσαι υπερβολική; Δεν είναι θεωρητική ερώτηση. Τι πρέπει να πάθεις; Να σε δείρει; Πόσο δυνατά; Και πού; Και με τι; Αν δεν σου αφήσει σημάδι, ή αν αστοχήσει, πιάνεται; Αν χτυπήσει τοίχο αντί για εσένα, πιάνεται; Ή θα ρωτήσεις αν είσαι υπερευαίσθητη;
Δεν λέγεται ανωριμότητα αυτό που κάνει, γιατί υπονοεί ότι αν περιμένεις αρκετά, θα περάσει. Δεν υπάρχει τέτοια προοπτική όμως. Το βλέπεις και μόνη σου, το λες και μόνη σου. Σαν τι να δουλέψεις; Να μην σε ενοχλεί να σου πετάνε στα μούτρα κάτι στα καλά καθούμενα; Τι είδους «δουλειά» θα είναι αυτή; Σε ποιον θεραπευτή θα πεις «έχω ένα πρόβλημα: δεν μου αρέσει να μου πετάνε πράγματα στο πρόσωπο. Πώς να το ξεπεράσω;» Κι εγώ, πώς να σου δείξω πόσα πράγματα έχεις μάθει να αγνοείς, να παραβλέπεις, βάζοντας τον εαυτό σου σε κίνδυνο;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ειμαι ανδρας και αν ημουν στη θεση σου, παλι ως ανδρας, θα ανησυχουσα. Προσεχε και ανοιξε τα ματια σου.
Μπορει να θυμιζει παιδιαστικη συμπεριφορα, αλλα ειναι 27 χρονων μαντραχαλος και εχει την διπλασια δυναμη απο την δικη σου. Το γεγονος οτι σε γραφει κανονικοτατα και σε βγαζει τρελη και υπερβολικη ειναι κατι το οποιο πρεπει να λαβεις πολυ σοβαρα υποψιν σου..
Ελαφρώς εκτός θέματος ένσταση: δεν ξέρουμε αν όντως ο τύπος έχει διπλάσια δύναμη από τη δική της. Μπορεί να έχει, μπορεί και όχι, μπορεί να έχει το 130 ή το 150% της δικής της δύναμης, ή ακόμη και να είναι εκείνη πιο δυνατή (ναι, συμβαίνει καμιά φορά, συγγνώμη κυρία πατριαρχία μου για τη βλασφημία αλλά συμβαίνει). Είναι καιρός να ξεφορτωθούμε ένα στερεότυπο που έχει χρησιμοποιηθεί και καλλιεργηθεί ύπουλα για να πιστεύουν οι γυναίκες πως ό,τι και να κάνουν είναι οι αδύναμες – και είναι και υποτιμητικό στην τελική να το ακούς συνέχεια. Ναι, ασφαλώς οι άντρες κατά μέσο όρο είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Εχεις δικιο, σκεφτομουν κατα μεσο ορο η αληθεια ειναι. Ευχαριστω για την παρατηρηση! Noted! 🙂
Καθόλου εκτός θέματος, Αιλουροειδέστατο και εξαιρετικό σχόλιο. Κι εμένα μου χτύπησε αυτό με την διπλάσια δύναμη αλλά δεν μπορούσα να βάλω σε λόγια το γιατί. Είναι ακριβώς αυτό, δεν τους φοβόμαστε επειδή είναι πιο δυνατοί, τοθς φοβόμαστε επειδή είναι άντρες,
Αιλουροειδέστατο συμφωνώ κι εγώ και καθόλου άσχετο δεν είναι. Η κοπέλα δεν παραπονιέται για τον φυσικό πόνο που νιώθει αλλα για την πράξη. Χωρίς να είμαι ειδικός, αλλά παρατηρώντας και διαβάζοντας, έχω καταλήξει οτι σε περιπτώσεις βιαιοπραγίας ο ψυχικός πόνος είναι πιο διαρκής και δυσβάσταχτος από τον σωματικό (χωρίς να υποτιμώ τον σωματικό ή τα θύματα των οποίων κινδυνευσε η υγεία). Παράδειγμα, έχει τύχει κάποιες φορές ενώ κοιμόμαστε αγκαλιά με τον άντρα μου αυτός να έχει το κινητό στο χέρι, να αποκοιμιέται και να πέφτει το κινητό στο κεφάλι μου. Είναι μεγάλο κινητό κι αν πέσει με την γωνία πονάει.… Διαβάστε περισσότερα »
Αντηχεί η Νοτρ Νταμ ντε Παρί
Ναι ναι αυτό είναι, μην πας θα περάσει
Εντωμεταξύ, ακόμα και αν είσαι υπερευαίσθητη (που δεν είσαι, αλλά λέμε τώρα) ποιο είναι το πρόβλημα; Έτσι είσαι! Και πάλι θα πρέπει να το σεβαστεί. Τι νομίζει ότι κάνει, exposure therapy για να σε βοηθήσει να «ξεπεράσεις τα ψυχολογικά σου»; Ό,τι θες θα κάνεις, δικό σου το σώμα, δική σου και η ευαισθησία. Άντε με τον κάθε χαμένο που θέλει να μας βάλει στα καλούπια του!
Το πάλαι ποτέ είχα σχέση με κάποιον που «στα πλαίσια παιχνιδιού» με ακινητοποιούσε και με γαργαλούσε μέχρι να μην μπορώ ανάσα. Όταν αποφάσιζε ότι είναι ώρα να με απελευθερώσει εγώ έκλαιγα από νεύρα και απόγνωση, παλεύοντας παράλληλα να ξαναβρώ την αναπνοή μου κι εκείνος γελούσε, του ήταν πολύ διασκεδαστικό όλο αυτό. Η διαφορά με την ιστορία σου είναι ότι εγώ δεν έλεγα ότι σε γενικές γραμμές περνούσα καλά, ήξερα πολύ καλά ότι δέχομαι βία. Είναι ο μόνος άνθρωπος από το παρελθόν μου (και περιλαμβάνω και φιλικές σχέσεις) για τον οποίο αισθάνομαι βαθιά απέχθεια. Δεν το γράφω συχνά (ίσως και ποτέ… Διαβάστε περισσότερα »
Το γαργάλημα μπορεί να φαίνεται αστείο, αλλά είναι όντως ενοχλητικό και όταν επαναλαμβάνεται χωρίς τη θέληση σου από κοντινό σου πρόσωπο. Τον δέχτηκε εύκολα τον χωρισμό σας ή βρήκε την ευκαιρία να σε γαργαλησει ακινητοποιωντας σε;
Όντως ακούγεται αστείο αλλά ήταν εφιαλτικό. Όχι, δεν τον δέχτηκε εύκολα τον χωρισμό, με ενοχλούσε για χρόνια μετά αλλά ευτυχώς όχι με τρόπο υπερβολικά πιεστικό ή που να με κάνω να φοβάμαι. Γενικά η όλη σχέση ήταν μια σχέση που δεν έπρεπε να είχε γίνει ποτέ, άστα…
Ίσως είναι που κλείνω σήμερα 1 χρόνο σπίτι λόγω ιού, αλλά όσο διάβαζα ήθελα να του δώσω μία μπούφλα, από αυτές του Οβελίξ. Δεν είμαι βίαιος άνθρωπος, αλλά το θέλω.
Θενξ, Chachacha μου, νόμιζα πως είμαι η μόνη που έχει τη φαντασίωση με τις μπούφλες του Οβελίξ όταν ακούω τέτοια.
Η μόνη? Χαχαχαχαχα ( σατανικό γέλιο).
Περνάς πολύ καλά, για στρατιώτη σε εμπόλεμη ζώνη, που κοιμάται με το ένα μάτι ανοιχτό για μπορεί να τρέξει όταν αρχίσουν οι βομβαρδισμοί. Αυτό που περιγράφεις δεν είναι σχέση, ναρκοπέδιο είναι. Υπάρχει εκεί έξω ένας άνθρωπος που δεν θα σου πετάει πράγματα, δεν θα σε τσιμπάει ή γαργαλαει και δεν θα σε κακοποιεί σωματικά και συναισθηματικά, αλλά θα κάνετε αγκαλιτσες όταν θα βλέπετε τηλεόραση. Κι αν όχι, υπάρχει μια γάτα, ή ένας σκύλος, ή φίλοι, ή τα παιδιά που θα υιοθετήσεις, ή διάφορα άλλα, ή κανένας, ότι σου ταιριάζει εσένα. Τώρα αν σου ταιριάζει ο κακοποιητικός χλέμπουρας πάσο, αλλά νομίζω… Διαβάστε περισσότερα »
Πρώτον ο άνθρωπος αυτός δεν σε σέβεται. Δεύτερον κατά τη γνώμη μου είναι ύπουλα χειριστικός και εκφράζει στοιχεία παθητικο-επιθετικής συμπεριφοράς όταν μονολογεί και σε βρίζει μέσα από τα δόντια του. Όλο αυτό το κοκτέιλ έχει φέρει τα “επιθυμητά” αποτελέσματα ώστε να αναρωτιέσαι αν είσαι υπερβολική και υπερευαίσθητη. Και βέβαια δεν είσαι, ούτε οφείλεις να ζεις κατ’ αυτόν τον τρόπο. Δεν περνάς καλά και τα πράγματα δεν θα γίνουν καλύτερα στο μέλλον. Αντιθέτως η κατάσταση θα χειροτερεύει με κάθε τρόπο. Σε όλους μας αξίζει να νιώθουμε άνετα, ευχάριστα και όμορφα με τον σύντροφό μας, όχι να είμαστε αλέρτ για επίθεση.
Ο φίλος σου έχει σαφέστατα προβληματική συμπεριφορά. Εγώ το αντιλαμβάνομαι ως μία συνεχή προσπάθεια χερισμού και ελέγχου, σαν να παίρνει ικανοποίηση από τη δική σου δυσφορία., μιλάμε για στοιχειώδη έλλειψη σεβασμού.
Εσύ τι θα έκανες εάν είχες μία συμπεριφορά που ενοχλούσε το σύντροφό σου και στο τόνιζε επανειλημμένα; θα συνέχιζες; αυτός γιατί συνεχίζει;
Μου έχει τύχει παρόμοιο (λιγότερο βίαιο αλλά πιο παραβιαστικό): γκόμενος με γυμνασιακό χιουμοράκι, νευρωτικές ατάκες, δημόσια χουφτώματα και εισβολές στην τουαλέτα δήθεν για πλάκα. Είμαι σίγουρη, αρκετά σίγουρη, πως κάτι τέτοιες “πλάκες” κάνουν στην οικογένεια που μεγάλωσε ο δικός σου και δεν το έχει επεξεργαστεί, γι’ αυτό το θεωρεί νορμάλ. Το θέμα είναι αν είναι σε θέση να κατανοήσει και να δεχτεί πως δεν υπάρχουν στον κόσμο μόνο οι δικές του συνήθειες, καθώς και ότι οι δικές του συνήθειες αντικειμενικά δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. Για την ιστορία, εγώ προσπαθούσα επί χρόνια να βάλω όρια στο δικό μου γυμνασιόπαιδο, είδα… Διαβάστε περισσότερα »
Πραγματικά παραβίαση.
Αγχώθηκα που το διάβαζα, σκέψου εσύ που το ζούσες.
Τρελό άγχος, Ντέζι. Όταν λέω “νευρωτικές ατάκες”, εννοώ τυποποιημένες φράσεις τύπου “εγώ σ’ αγαπώ μέχρι τον ουρανό, εσύ μέχρι πού;” (έπρεπε να απαντήσεις σε στυλ “εγώ μέχρι το Άλφα του Κενταύρου”) ας πούμε. Αυτό, καμιά πενηνταριά φορές τη μέρα. ‘Η “πού πάει το μωράκι μου; Να έρθω κι εγώ;” κάθε φορά που πήγαινα έστω μέχρι την κουζίνα να βάλω νερό. Χρόνια μετά το χωρισμό μου ζήτησε ειλικρινά συγγνώμη, αλλά (για να μην μπαίνουν ιδέες στη γράφουσα το λέω αυτό) μου είπε “αν δεν με χώριζες, δεν θα είχα βάλει ποτέ μυαλό”.
Παράξενο μου φαίνεται το ότι “έβαλε μυαλό”.
Μάλλον έπαθε κι έμαθε.
Τι κοπανος
Βρίσκεσαι στα πρώτα στάδια κακοποίησης. Η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να φύγεις χωρίς συζήτηση κι αν προσπαθήσει να σε καλοπιάσει λέγοντας σου ότι θα αλλάξει να μην τον πιστέψεις. Ο μόνος λόγος για να πετάξει κάτι κάποιος επίτηδες στο πρόσωπο άλλου είναι να τον υποτιμήσει ή/και χτυπήσει. Δεν υπάρχει άλλος λόγος, δεν υπήρξε ποτέ.