Αγαπητή αμπα και αναγνώστες, Έχω διαβάσει εδώ και καιρό απαντήσεις σου για τις υπερβολές των νέων γονέων και έρχομαι να ρωτήσω..Μήπως είμαι κι εγώ υπερβολική;Έχω ένα παιδάκι προσχολικής ηλικίας που απέκτησα μετά από χρόνια σχέσης με τον άντρα μου,και ημασταν και οι δύο πολύ κατασταλγμένοι γι’αυτό.Γενικά ψάχνομαι πολύ στο θέμα της γονεϊκότητας και έχω μελετήσει διάφορες θεωρίες(attachment parenting,Montessori κτλ.)χωρίς να ακολουθώ καμία απόλυτα.Προσπαθώ να δίνω στο παιδί ερεθίσματα,πάει κολυμβητήριο/μουσικό κινητική αγωγή(προ covid),διαβάζουμε βιβλία,κάνουμε δραστηριότητες…Ποιο είναι το θέμα θα μου πεις;Πολλοί άνθρωποι στο περιβάλλον μου μού λένε ότι είμαι καταπιεστική,ότι ένα παιδί σε τέτοια ηλικία δεν χρειάζεται τόσες δραστηριότητες,ότι δεν χάθηκε ο κόσμος αν δει και λίγο τηλεόραση,αν δεν κάνει κάτι δημιουργικό κάθε 5 λεπτά.Εγώ βλέπω ένα χαρούμενο παιδί που εξελίσσεται αλλά οι άλλοι βλέπουν ένα παιδί καταπιεσμένο. Ο άντρας μου συμφωνεί μαζί μου και είμαστε και οι δύο πολύ αφοσιωμένοι στο παιδί.Είναι θέμα πατροναρίσματος των νέων γονιών ή εμείς δεν βλέπουμε το λάθος;
-Μαμά Κουκουβάγια
Δεν ξέρω, εσύ τα λες από την πλευρά σου, και οι άλλοι από την πλευρά τους, ποιος μπορεί να πει; Εσύ πιστεύεις ότι θα χαθεί ο κόσμος αν δει και λίγο τηλεόραση, ότι θα πάθει κάτι αν δεν κάνει κάτι δημιουργικό κάθε πέντε λεπτά; Τι θα πάθει, και τι θα γίνει; Όσο είσαστε χαρούμενοι όλοι (όχι μόνο το παιδί), όλα καλά είναι, το θέμα είναι, είσαστε σε θέση να καταλάβετε αν είσαστε όλοι χαρούμενοι;
Για να σιγουρευτείς, μόνο ένας τρόπος υπάρχει (και είναι να πάτε εσείς σε ψυχολόγο, όχι το παιδί).
Εσύ ακουλουθείς το Α,μπα στο instagram;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ωραίο είναι το παιδί να έχει ερεθίσματα,αλλά ωραίο είναι να υπάρχουν και ώρες (αρκετές) ηρεμίας ,ακόμη και ‘βαρεμάρας’.Γιατί σε αυτές τις ώρες το παιδί παίζει ελέυθερα χωρίς καθοδήγηση και ανακαλύπτει τον εαυτό του.Βρίσκει καινούρια παιχνίδια,κάνει δικές του σκέψεις,εξερευνά αυτά που του κινούν το ενδιαφέρον.
Επίσης ,πιστέυω ότι και οι γονείς πρέπει να διαφυλάσσουν τα δικά τους όρια και να είνια και αυτοί ευχαριστημένοι και ήρεμοι,γιατί αν καταπιέζονται και τρέχουν πανικόβλητοι προκειμένου να έχει το παιδί συνεχώς ερεθίσματα,αυτό στο τέλος κάπου θα ξεσπάσει.
Πάντως και εμείς που δεν μας πήγαν κολυμβητήριο, μουσική, χορό, θέατρο, αρχίσαμε τα αγγλικά από τετάρτη δημοτικού, βλέπαμε παιδικά και τα καλοκαίρια και τα Σαββατοκύριακα παίζαμε με τους φίλους μας κρυφτό, κουτσό και σχοινάκι, ευτυχισμένοι ήμασταν, σπουδάσαμε, και θυμόμαστε τα παιδικά μας χρόνια σαν μια χαρούμενη και αναγνωριστική περίοδο της ζωής μας.
Αν θεωρείς ότι το παιδί είναι ευτυχισμένο, συνέχισε, πάντως αποδεδειγμένα και τα παιδιά παθαίνουν υπερκόπωση.
Louise B. συμφωνώ μαζί σου, όμως δεν είναι ίδια η εποχή η τότε με την τώρα. Βασικά , καμία σχέση! Εμάς δε χρειαζόταν να μας πάνε σε δραστηριότητες γιατί είχαμε τη γειτονιά και ξεδίναμε. Δεν ξέρω τι ηλικία έχεις , λέω γενικά για τη γενιά του 80. Τώρα που τα παιδάκια είναι συνήθως κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα είναι τελείως διαφορετικά τα πράγματα. Αυτός είναι ο ένας λόγος που οι γονείς αγχώνονται και τα τρέχουν από δω κι από κει. Ένας άλλος λόγος είναι ότι διανύουμε φοβερά παιδοκεντρική εποχή και οι γονείς είναι σα να συναγωνίζονται ρε παιδί μου ποιανού το… Διαβάστε περισσότερα »
Louise B. εμείς μεγαλώσαμε τελείως διαφορετικά.
Δεν ξέρω τι ηλικία έχεις, αλλά στα 80s είχαμε τη γειτονιά. Σήμερα τα περισσότερα παιδιά στην Αθήνα είναι κλεισμένα σε ένα διαμέρισμα.
Στο τώρα, στην ουσία οι γονείς πληρώνουν για να έχουν τα παιδιά τους ερεθίσματα που εμείς τα είχανε φρι , τα κάναμε μόνοι μας αυτοσχέδια στο δρόμο. Οπότε καμία σχέση.
Από εκεί και πέρα, διανύουμε την πιο παιδοκεντρική εποχή ως τώρα και αυτό κάπου έχει ξεφύγει. Όπως φαίνεται, οι γονείς συναγωνίζονται ποιανού το παιδί έκανε πρώτο τι και αυτό καταντά γελοίο.
Οπότε πιστεύω μια ισορροπία χρειάζεται, όπως και παντού.
Προφανώς και δεν υποστηρίζω ότι ένα σημερινό παιδί μπορεί να μεγαλώσει σε συνθήκες δεκαετιών ’80 και ’90, αλλά και αυτή η δαιμονοποίηση των οθονών και η ανάγκη να ξέρει το παιδί να μιλάει και να γράφει στα αγγλικά από τα 5 είναι λίγο το άλλο άκρο. Εκτός αν πλέον είναι προϋπόθεση το παιδί να ξέρει να γράφει, να διαβάζει ελληνικά και αγγλικά πριν πάει στο δημοτικό γιατί έχει αλλάξει ο σχολικός προγραμματισμός. Αυτό μόνο οι σχολιάστριες που εργάζονται στην εκπαίδευση μπορούν να το απαντήσουν.
Ό,τι αποτελεί προϋπόθεση για το δημοτικό, διδάσκεται στο (πλέον υποχρεωτικά διετές) νηπιαγωγείο. Δεν χρειάζεται να κάνουν οι γονείς κάτι παραπάνω, ούτε βέβαια να κάνει φροντιστήριο το παιδί από το προνήπιο… Όχι πως δεν συμβαίνει (δυστυχώς).
Σε ευχαριστώ πολύ αιλουροειδέστατο😘
Kαι τηλεόραση να βλέπει, και τάμπλετ, και γλυκά να τρώει, με μέτρο βέβαια αλλά να μην απαγορεύονται δια ροπάλου τα πάντα για να τρέχει όλο σε ομάδες ποιητικής έκφρασης, συγχρονισμένης κολύμβησης και γιόγκα για παιδιά γιατί στο τέλος, όταν αυτονομηθεί σχετικά, θα τρώει κρυφά πατατάκια και θα υποφέρει και από ενοχικά σύνδρομα αν θέλει να κάνει κάτι όχι και τόσο δημιουργικό.
Κάθε φορά που διαβάζω για νέους γονείς που θεωρούν τις “οθονες” (whatever that means) του σατανα, τους αναφερω τα αποτελέσματα έρευνας με παιδιά προσχολικής ηλικίας που εβλεπαν blues clues και αλλα που δεν έβλεπαν. Και τους παρατηρω να παθαίνουν κοκομπλοκο: “Jennings Bryant conducted a two-year longitudinal study of the effects of Blue’s Clues at the University of Alabama in 2001 to ascertain whether or not the show’s curriculum goals were achieved. He compared regular viewers and non viewers. At the end of the study, regular viewers outperformed the non-viewers, solving problems more successfully and systematically.” Ενδιαφέρον, ε; μήπως τελικά και… Διαβάστε περισσότερα »
Φυσικά και το τι βλέπουν στις οθόνες έχει μεγαλύτερη σημασία. Άλλωστε και η ίδια η μελέτη που αναφέρεις τονίζει τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες τα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα έχουν θετικό αντίκτυπο:
– το πρόγραμμα να λαμβάνει υπόψη το πώς αναπτύσσονται τα παιδιά
– να παρουσιάζει συστηματικό curriculum
– να είναι ενημερωμένο από επιστημονικά δεδομένα σχετικά με το πώς χρησιμοποιούν και αντιλαμβάνονται την τηλεόραση τα παιδιά
Ναι ακριβώς, το ότι ένα συγκεκριμένο (εκπαιδευτικό αν καταλαβαίνω καλά) προγραμμα είχε θετικές συνέπειες στην ανάπτυξη του εγκεφάλου δε σημαινει ότι είναι καλό να αφήσουμε ένα παιδάκι 3 χρόνων να βλέπει τηλεόραση ανεξέλεγκτα. Επίσης, σχετικά με το καθόλου οθόνες νομίζω ουτως ή αλλως αφορά αποκλειστικά παιδιά κάτω των 2 ετών. Σε μεγαλύτερες ηλικίες η σύσταση είναι οθόνες με μέτρο.
Συμφωνώ κι επαυξάνω! Να προσθέσω μόνο ότι ειδικά για μουσικοκινητική η Orff που φαίνεται να έχει evidence-based αποτελέσματα σε συγκεκριμένους τομείς (ή η μουσικοθεραπεία-μιας και μιλάμε για μουσική-που φυσικά είναι άλλη προσέγγιση) δεν είναι τόσο διαδεδομένη στην Ελλάδα. Υπάρχει μεν σύλλογος και νομίζω επίσημη εκπαίδευση αλλά οι περισσότεροι που δηλώνουν ειδικοί στη μουσικοπαιδαγωγική, μουσικοθεραπευτές, παιγνιοθεραπευτές (για να το πάω και λίγο παραπέρα) κι ό,τι άλλο πιασάρικο φανταστείτε, είναι συνήθως πανάσχετοι που απλά κάνουν δημιουργική απασχόληση και αυτοβαφτίζονται έτσι. Τα προγράμματα μουσικοκινητικής, όπως και τα προγράμματα μουσικοθεραπείας και παιγνιοθεραπείας (που επαναλαμβάνω καμία σχέση δεν έχουν με δημιουργική απασχόληση) έχουν χρόνια σπουδών… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω ψάξει τι επίδραση έχει η μουσικοκινητική στην ανάπτυξη του παιδιού, αλλά: είναι ένας πολύ καλός τρόπος να εισάγεις το παιδί στη μουσική και να το βοηθήσεις να την αγαπήσει σε προσχολική ηλικία. Είναι το βήμα που μπορείς να κάνεις για να το εισάγεις στη συνέχεια στο όργανο με μεγαλύτερη ευκολία, πιο ομαλά. Η εκμάθηση του οργάνου, αν μιλάμε για πολύ μικρά παιδιά, ενέχει τον κίνδυνο, αν γίνει με τον παραδοσιακό τρόπο, να γυρίσει μπούμερανγκ, και το παιδάκι να μη θέλει να ξαναδεί μουσικό όργανο στη ζωή του. Επίσης, μέσα από τη μουσικοκινητική τα παιδάκια γνωρίζουν περισσότερα όργανα και… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο σχόλιο! Εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η εμμονή για “καθόλου οθόνες” ειδικά αυτή την εποχή που αποδείχτηκε απαραίτητο εργαλείο για την εκπαίδευση των παιδιών (ασχέτως εάν κάποιος εγκρίνει την τηλεκπαίδευση ή όχι). Είναι οξύμωρο κάποιος να επιμένει το παιδί να μην βλέπει καθόλου τηλεόραση ή να μην πιάνει καθόλου το τάμπλετ όταν πλέον απαιτείται από τα παιδάκια να έχουν βασικές δεξιότητες σε Η/Υ από πολύ μικρή ηλικια.
Γιατί να μην ρωτήσει το παιδί της αν είναι χαρούμενο ή τι προτιμά να κάνει; Αν το παιδί είναι χαρούμενο και δεδομένου ότι το ζευγάρι συμφωνεί και είναι κι αυτοί χαρούμενοι, γιατί να πάει σε ψυχολόγο; Για τον περίγυρο; Επειδή αυτοί τη βρίσκουν χωρίς τηλεόραση;
Υ.Σ.: Χωρίς παρεξήγηση δεν είμαστε από τους γονείς που απαγορεύουν τα κινούμενα σχέδια, αλλά μου φαίνεται υπερβολή η πρόταση να πάει σε ψυχολόγο αντί να μιλήσουν πρώτα σαν οικογένεια.
Ναι συμφωνώ κι εγώ, είπαμε να μην κάνουμε parent blaming όταν οι γονεις απασχολούν τα παιδιά με τηλεόραση αλλά ας μην πάμε στο άλλο άκρο να λέμε ότι όταν κάποια οικογένεια δε βλέπει τηλεόραση καταπιέζει τα παιδιά της.
Δεν κατάλαβα γιατί να αμφισβητήσουμε το αν αντιλαμβάνεται η γράφουσα σωστά την ευτυχία της αντί να πούμε ότι οι γύρω της ας κοιτάνε τη δουλειά τους. Δεν είναι λογική η απάντηση, με δεδομένα ότι: (1)η γράφουσα λέει ότι είναι όλοι ευχαριστημένοι και (2)οι απέξω απ’ό,τι φαίνεται ασκούν κριτική όχι επειδή βλέπουν κάτι που δεν πηγαίνει καλά, αλλά μια οικογένεια που τα κάνει διαφορετικά από τους ίδιους. Όχι ότι είναι άσχημο να πηγαίνεις σε ψυχολόγο, αλλά το “ψαξου” εμπεριέχει μια υποψία ότι μπορεί να μην είναι όλα καλά. Αυτό θα το έλεγα για τους αδιάκριτους γύρω. Επίσης ένα παιδί δυο χρονών… Διαβάστε περισσότερα »
Γβρμ συμφωνώ απόλυτα. Ούτε εγώ κατάλαβα γιατί να πάει σε ψυχολόγο.
Νομίζω πως η σωστή ειδικότητα είναι όχι ακριβώς η ψυχοθεραπεία, αλλά η συμβουλευτική γονέων για τέτοιες περιπτώσεις. Δεν χάνει τίποτα η γράφουσα να ενημερωθεί παραπάνω και να πάρει κάποιες απλές κατευθύνσεις και πρακτικά τιπς, όπως π.χ. να καταλαβαίνει πότε το παιδί είναι κουρασμένο ή αγχωμένο. Είναι εύκολο να καταλάβεις πως ένα παιδάκι που γκρινιάζει, τρίβει τα ματάκια του και πιάνει τα αυτιά του έχει νυστάξει, αλλά φοβερά δύσκολο να καταλάβεις τη συσσωρευμένη κούραση ή το άγχος σε νήπια χωρίς βοήθεια ειδικού, γιατί συχνά εκδηλώνεται με τους πιο άσχετους τρόπους και δεν πάει το μυαλό σου.
Ακριβώς, αιλουροειδέστατο! Έχοντας δουλέψει χρόνια με παιδιά και εφήβους προσυπογράφω ότι ισχύει αυτό που λες. Πολλές φορές μάλιστα τα ίδια τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τι αγχωτικό και κουραστικό πρόγραμμα έχουν μέχρι τελικά να κάνουν ένα ωραιότατο burnout και μετά να αναρωτιούνται οι γονείς γιατί συνέβη αυτό.
Σύμβουλο γονέων χρειάζεται η μητέρα της ερώτησης και ίσως αν τελικά πράγματι το γεμάτο πρόγραμμα του παιδιού είναι λόγω βαθύτερων θεμάτων της μαμάς, ο/η σύμβουλος θα παραπέμψει ανάλογα. Αν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μερικά tips, όπως είπες κι εσύ η ίδια, θα είναι πολύ βοηθητικά.
Ναι συμφωνώ κι εγώ Γβρμ, επίσης εγώ δε νομίζω ότι στην ανατροφή του παιδιού σου μπορεις να αποκλινεις παρα πολύ από τις συνηθειες που εχεις εσυ ο ιδιος. Μπορείς να το κάνεις δηλαδή για λίγο, όπως κάποιοι γονείς βάζουν στα μωρά τους να ακούνε κλασική μουσική και να τρώνε λιναρόσπορο ενώ οι ίδιοι τρώνε κρυφά προφιτερόλ αλλά κάποια στιγμή θα κουραστείς από την προσπάθεια και οι πραγματικες σου προτιμησεις θα επηρεάσουν και τις συνηθειες της οικογένειας. Θέλω να πω κάποιοι άνθρωποι ασχολουνται με τον αθλητισμό, διαβάζουν ή απλά δε βλέπουν τηλεόραση, θα πρέπει να βάλουν σώνει και καλά το παιδί… Διαβάστε περισσότερα »
Επειδή στην ερώτηση μόνο το παιδί αναφέρεται ως ευτυχισμένο. Οι γονείς περιγράφονται ως αφοσιωμένοι στο παιδί τους.
Στα δυο μου παιδιά άρχισα κολύμβηση σε ηλικία 6μηνών τη μικρή και 2ετών τη μεγάλη. Ύστερα από 3 χρόνια η μεγάλη μου κόρη κουράστηκε και ζήτησε να διακόψει. Προβληματίστηκα και το συζήτησα με τους ιδιοκτήτες του κολυμβητηρίου. Κανένα πρόβλημα, μου είπαν, να σταματήσει το παιδί! Μα με την πρώτη αντίρρηση να την σταματήσω; τους ρωτάω. Φοβάμαι μη πάρει το μήνυμα να τα παρατάει με την πρώτη δυσκολία . Δεν τα παρατάει με την πρώτη, μου είπαν, 3 χρόνια κολυμπάει το παιδί!!! Με ταρακούνησε πολύ η απάντησή τους και φυσικά σταμάτησε το κολυμβητήριο. Στα επόμενα χρόνια έχοντας αυτό στο μυαλό μου… Διαβάστε περισσότερα »
Ερχομαι από το μέλλον να σου πω οτι το να επιμένει ο γονεας να μην σταματήσει το παιδι του μια δραστηριότητα που δεν του αρέσει, το μόνο που του μαθαίνει ειναι ότι δεν εχει το γονεα στο πλευρό του. Δεν μιλάω σαν μαμα τωρα,μιλάω σαν παιδί που καταπιάστηκε με 15 χιλιαδες πράγματα και μετά τα παράτησε και τελικά στο τέλος βρήκε αυτό που του αρέσει πιο πολύ. Είχα την τύχη να έχω μια μητέρα που στην πρώτη μου νύξη ότι κάποια δραστηριότητα δεν με ευχαριστεί με ξε-γραφε χωρίς καμια επιπλέον ερωτηση. Αυτο που έμαθα ειναι ότι όταν κάτι δεν με… Διαβάστε περισσότερα »
Ελπιδοφόρο το μήνυμά σου από το μέλλον. Ελπίζω και τα παιδιά μου να αποκτήσουν τη δική σου αυτοπεποίθηση και δυναμισμό και αν χρειαστεί να μη διστάσουν να αλλάξουν ό,τι δε τα κάνει ευτυχισμένα.
Αν το παιδί είναι όντως χαρούμενο όλα καλά και μην αγχώνεσαι τι λένε οι γύρω. Όμως πρόσεχε γιατί πολλοί γονείς έχουν την τάση να θεωρούν ότι τα παιδιά τους είναι χαρούμενα με κάποιες δραστηριότητες ενώ στην πραγματικότητα τους είναι από αδιάφορες έως πιεστικες με χαρακτηριστικό παράδειγμα τα μουσικά όργανα. Πόσα παιδάκια έχω ακούσει να μην γουστάρουν καθόλου το ωδείο ενώ οι γονείς θεωρούν ότι όλα είναι τέλεια;
Τα παιδιά δεν είναι ένα ενιαίο σύνολο, μπορείτε να συνυπολογίσετε τις επιθυμίες του. Επίσης, το να έχει το παιδί δραστηριότητες δεν συνεπάγεται ότι δεν θα βαριέται ποτέ. Δηλαδή ανάμεσα στα ποδόσφαιρα, τα μπαλέτα, τη ρομποτική και δεν ξέρω τι άλλο, δεν υπάρχουν ώρες που περιμένετε σε μια ουρά στην τράπεζα, που οδηγάτε, που μαγειρεύετε κι αυτό χαλαρώνει μισή ώρα με ένα παιχνίδι στο τάμπλετ; Δεν μπορώ να το φανταστώ. Κι εγώ είχα πολλές, πάρα πολλες δραστηριότητες και ανθρώπους που ασχολούνταν μαζί μου, αλλά υπήρχαν μεγάλα κενά βαρεμάρας που εξασκούσα ας πούμε τη φαντασία μου, μια και τότε δεν είχαμε τάμπλετ.… Διαβάστε περισσότερα »
“μού λένε ότι είμαι καταπιεστική, ότι ένα παιδί σε τέτοια ηλικία δεν χρειάζεται τόσες δραστηριότητες,ότι δεν χάθηκε ο κόσμος αν δει και λίγο τηλεόραση,αν δεν κάνει κάτι δημιουργικό κάθε 5 λεπτά.”
εαν με το παραπανω εννοεις οτι εσυ πιστευεις οτι κατι κακο θα γινει αν το παιδι της προσχολικης ηλικιας, δει λιγη τηλεοραση, η δεν κανει κατι δημιουργικο καθε 5 λεπτα, θεωρω οτι υπαρχει προβλημα.
παιδι προσχολικης ηλικιας και δεν εχει καν το δικαιωμα στην τεμπελια; ποτε θα αφομοιωσει και θα ονειρευτει;;
το παιδι πρεπει να εχει και χρονο να ονειρευεται..
δηλαδη, ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΡΟΝΟ…