Αγαπητή «Α, μπα»: Moυ είπε ότι παράτησα το παιδί μας σ’αυτόν

Αγαπητή Α, μπα, σου γράφω από τη δουλειά, στη ζούλα, όχι στα καλύτερά μου, όπως φαντάζεσαι. Είμαι 36 χρόνων, παντρεμένη, με ένα αγοράκι 1,5 έτους. Εγώ και ο άντρας μου εργαζόμαστε εδώ και χρόνια στο ιδιο αντικείμενο, ας πούμε ως ιδιωτικοί υπάλληλοι. Εγώ για πρώτη φορά στον εργασιακό μου βίο, εδώ και ένα χρόνο κάνω και μια άλλη δουλειά, ας πούμε γραφείου, δουλειά επικερδή αλλά με ημερομηνία λήξης. Χοντρικά, ο άντρας μου κρατάει το παιδί τα πρωινά-μεσημέρια, γιατί δουλευει απόγευμα, εγώ τα απογευματα-βράδια, στο βαθμό που μου επιτρέπει ο χρόνος, γιατί θυμίζω συνέχισα εν μέρει ΚΑΙ την απογευματινή δουλειά (την οποία σταμάτησα εδώ και καναδυο βδομάδες) αλλά και γιατί το απόγευμα-βράδυ έχω να φροντίσω για ΟΛΑ σχεδόν τα θέματα του σπιτιού. Αναφέρω χοντρικά το πρόγραμμα, για να έχεις μια εικόνα, γιατί έχει σημασία για τα παρακάτω. Φυσικά καταλυτικό ρόλο παίζει η βοήθεια της πεθεράς μου, η μόνη που έχουμε για βοήθεια, η οποία είναι μια χρυσή γυναίκα, που προσέχει και το παιδί και το σπίτι, όταν δουλεύουμε ή τον κρατάει με μένα παρούσα μερικές φορές, για να κάνω καμιά δουλειά στο σπίτι. Να σημειώσω ότι για εμένα προσωπικά, αν μιλάμε για καθαρά προσωπικό χρόνο, τύπου να διαβάσω ένα βιβλίο, να ακούσω μουσική, να πάω για καφέ με μια φίλη/φίλο μου δεν κάνω ΤΙΠΟΤΑ. Αλλά δεν παραπονιόμουν, γιατί κατανοώ ότι όταν έχεις ένα μωρό παιδί θα στερηθείς πράγματα. Από Σεπτέμβρη το παιδί θα πάει παιδικό, οπότε φαντάζομαι θα πάρουμε μια ανάσα. Με τον άντρα μου γενικά τα πηγαίνουμε πολύ καλά και αγαπιόμαστε, αν με ρωτούσες μέχρι χτες θα σου έλεγα ότι, παρά το αγκάθι της πίεσης χρόνου και της όποιας δυσκολίας μπορεί να έχει το μεγάλωμα ενός ιδιαίτερα ζωηρού μπόμπιρα, είμαι ευτυχισμένη, νιώθω ευλογημένη, λατρεύω το μικρό θησαυρό μου και τον άντρα μου και νιώθω ευγνώμων για την οικογενειακή μου ευτυχία. Νομίζω το ίδιο θα σου απαντούσε κι εκείνος. Μέχρι χτες που του έκανα παρατήρηση, πιο πολύ τον προβληματισμό-στενοχώρια μου εξέφρασα δηλ, γιατί βάζει πολλή ώρα το παιδί να βλέπει βίντεο και είναι μικρό ακόμα για οθόνες. Έγινε θηρίο, μου είπε ότι “όταν έχεις τόσες ώρες το παιδί είναι δύσκολο και κάτσε εσύ να δεις τη γλύκα”… Τα χαρακτηριστικά φαρμακερά λόγια που συγκράτησα (γιατί έχω φάει τέτοιο σοκ που έχω ένα κενό μνήμης) ήταν: 1) εγώ δεν κρατάω πολλές ώρες τον μικρό και δεν του αφιερώνω χρόνο 2) ότι τον έχω παρατήσει να τον μεγαλώνει αυτός και η μάνα του(!) 3) ότι εγώ μετά το γραφείο δεν γυρνάω σπίτι, με αποτέλεσμα να μειώνονται οι ώρες που τον κρατάω (πού πάω; σούπερ μάρκετ ή πρωτύτερα στη δεύτερη δουλειά…), μια-δυο φορές αγορά για αναγκαία πραγματα 4)ότι ακόμα και τα σ/κ πάλι του τον φορτώνω για να κάνω δουλειές και ας πάρω μια καθαρίστρια, αν είναι. Σ Ο Κ !!! Επίσης, ήταν πολυ απότομος γενικά… Μέρος όσων είπε τα έχει πετάξει σε σπόντες, φυσικά πιο μετριασμένα, και άλλες φορές. Φυσικά όσα είπε είναι παντελώς ανακριβή, καταρχας οι χρόνοι δεν είναι μοιρασμένοι όπως περιγράφει, στο πλαίσιο ενός μηνύματος δεν μπορώ να σου εξηγήσω τα πάντα… Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ουσιαστικά με είπε ανάξια μάνα! Δεν μπορώ να συλλάβω ότι έχει μια τέτοια παραμορφωμένη εικόνα στο μυαλό του για το τι κάνω μέσα στη μέρα, δεν μπορώ να δεχτώ τέτοια αδικία. Νιώθω ΜΑΤΑΙΩΜΕΝΗ για όλα όσα κάνω… και κάνω ΤΑ ΠΑΝΤΑ στο μέτρο που μπορώ, δουλεύω, φροντίζω όλες τις εκκρεμότητες του σπιτιού και του παιδιού, είμαι μια ιδιαίτερα στοργική μαμά, κάνω ό,τι περνάει απ΄το χέρι μου για να είναι και ο άντρας μου καλά, πχ θα βγω μαζί του έξω με φίλους, ακόμα και αν είμαι κουρασμένη, για να του κάνω το χατίρι. Δίνω όλο μου το είναι στην οικογένειά μου και μόνο. Ξέρω ότι κι εκείνος κουράζεται, ξέρω ότι έχει νεύρα τις τελευταίες μέρες, γενικά δείχνω κατανόηση, του λέω κάθε μέρα πόσο καλός μπαμπας είναι, και είναι. Να πω κιόλας ότι γενικά θέλει πολύ να κάνουμε πράγματα μαζί και ότι ούτε κι εκείνος έχει ιδιαίτερα χρόνο για τον εαυτό του. Σε σχέση με μένα βέβαια, σίγουρα έχει λίγο περισσότερο. πχ το βράδυ που εθιμοτυπικά κοιμίζω εγώ το μωρό έχει έστω αυτή τη μια ωρίτσα να κάνει κάτι που του αρέσει και να χαλαρώσει. Εγώ δεν έχω ούτε αυτό. Επειδή θα απορείς, διαβάζοντας το “γράμμα”, γιατί δεν αναφέρω ότι ο άντρας μου κάνει δουλειές στο σπίτι, να εξηγήσω ότι ΔΕΝ κάνει, γιατί επικαλείται ότι τα πρωινά που έχει τον μικρό έχει και κάποιες εργασίες στο σπίτι για την δουλειά του (ισχύει αλλά σε ένα βαθμό μονο), γιατί έχει βολευτεί που η μάνα του είναι υπερβολικά δοτική και εργατική και ξέρει ότι θα τα κάνει ή εκείνη ή εγώ, παρόλο που με κατηγορεί (!) και επίσης είναι τόσο άσχετος και αμέριμνος σε κάποια πράγματα που νομίζει οτι το να φροντίζεις ένα σπίτι είναι απλώς ένα πλυντήριο και μια ηλεκτρική (όχι ότι τα κάνει κ αυτά), ενώ εγώ έχω δεκάδες post it στο μυαλό μου για ένα εκατομμύριο πράγματα (από καθαριότητα και γραφειοκρατικά θέματα μέχρι θέματα του παιδιού (πότε θα κλείσουμε εμβόλιο, αν του στένεψαν οι βερμούδες…), μέχρι διακόσμηση, μέχρι άπειρες λεπτομέρειες τέλος πάντων, που δεν λύνονται με μια καθαρίστρια που θα σου κάνει μια φορά μια γενική). Ειλικρινά δεν ξέρω τι να σκεφτώ και πώς να πράξω. Εδώ δεν πρόκειται για ένα κοινό καβγαδάκι, γιατί αν τα πιστεύει αυτά που είπε είναι τόσο άδικο και πληγωτικό για μένα, που … δεν ξέρω. Τα έχω χαμένα. Σου γράφω απ’το γραφείο κ σφίγγομαι να μην με πάρουν τα κλάματα… Αν έχεις μια γνώμη ή μια συμβουλή, θα χαιρόμουν να την ακούσω. ΥΓ. Συγγνώμη για το σεντόνι, και πάλι δεν νομίζω ότι έχω δώσει την πλήρη εικόνα. Ξέχασα κάτι τελευταίο. Από τότε που γέννησα και μετά, νιώθω συνεχως ενοχικα που …δουλευω! Αντί να ακούσω ένα “ευχαριστώ”! Όχι γιατί λείπω απ’το μωρό, ουτε γιατί κάποιος μου είπε ρητά κάτι, αλλά είναι σαν να υπάρχει μια διάχυτη δυσαρέσκεια. Τελευταία όταν με παίρνει ο άντρας μου τηλ στο γραφείο έχει πάντα νεύρα που είναι εκείνος με το μωρό στο σπίτι. Λες κ εγώ είμαι κάπου που καλοπερνάω, ας πούμε.
-Ματαιωμένη μαμά

Να πω την αλήθεια δεν κατάλαβα πώς είναι μοιρασμένα τα πράγματα, κατάλαβα μόνο ότι έχει το παιδί περίπου μόνος του κάθε μέρα για αρκετές ώρες και δεν περίμενε ότι θα τον βρει τέτοιο κακό.

Σε κάποια άλλη θα έλεγα ότι χρειάζεται και τρίτο άτομο, μόνο που το έχετε ήδη. Τώρα δεν έχω να σου πω λύση, έχω να σου πω ότι μάλλον δεν υπάρχει ζευγάρι που δεν ταρακουνιέται συθέμελα με τον ερχομό ενός παιδιού, κι επειδή λέω «ταρακουνιέται συθέμελα» δεν λέει πολλά, να το κάνω πιο συγκεκριμένα: οι νέοι γονείς συνειδητοποιούν πόσες στερήσεις σημαίνει η ανατροφή ενός παιδιού, και οι άντρες προσπαθούν να κάνουν όσο πιο γρήγορα και όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται την χρήση του προνομίου τους, γιατί απλώς, μπορούν.

Προτείνω να τον ρωτήσεις, εφόσον κουράζεται και είναι ριγμένος στη μοιρασιά (γιατί αυτό λέει), πώς θέλει να μοιράστε τις δουλειές, κι εκεί θα αποκαλυφθεί τι τον ενοχλεί. Πιστεύω ότι τον ενοχλεί το αναμενόμενο, που είναι η φροντίδα ενός μικρού παιδιού. Προτιμάει να πηγαίνει γραφείο και σούπερ μάρκετ, παρά να προσέχει το παιδί, και εκνευρίζεται που εσύ το κάνεις αυτό. Ναι, για κάποιον που έχει ένα μωρό πολλές ώρες κάθε μέρα, το γραφείο είναι καλοπέραση. Δεν σε είπε ανάξια μάνα, είπε ότι δεν κάνεις όσα κάνει αυτός – σε ώρες ασχολίας του παιδιού πάντα, γιατί αυτές οι ώρες είναι οι δύσκολες. Σε αυτό έχει δίκιο, αυτές οι ώρες είναι που πρέπει να μοιραστούν (αν εκεί υπάρχει ανισορροπία).

Η καθαρίστρια είναι πολύ καλή ιδέα, πάντως, να το κάνετε στα σίγουρα. Ακόμα καλύτερα, αφήστε την πεθερά στην ησυχία της και πάρτε και μια νταντά για κάθε μέρα. Μόλις πάει παιδικό το παιδί θα αρχίσει να αρρωσταίνει, η ανάσα που περιμένετε να πάρετε αργεί ακόμα. Μετά από όλα αυτά, ελπίζω να βρείτε τρόπο να συζητήσετε τι έγινε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News