Πρόσφατα συζητούσα με μια φίλη μου για το στυλ μιας ηθοποιού (Ariel Winter: έπαιζε στο modern family την Alex). Βλέπαμε και οι 2 τη σειρά από την αρχή σχεδόν και σχολιάζαμε την εξέληξη των ηθοποιών-παιδιών. Η Ariel έχει υιοθετήσει ένα ιδιαίτερο, μοντέρνο στυλ, από σχετικά μικρή ηλικία. Αν παρακολουθείς αμερικάνικα media μάλλον την έχει πάρει το μάτι σου (για να περιγράψω στα γρήγορα, είναι πολύ σέξι και αθλητικό ταυτόχρονα, έντονο μακιγιάζ συνήθως και σέξι φωτογραφήσεις στο ινστα). Εγώ σχολίασα ότι δεν μου αρέσει καθόλου το στυλ της και ότι δεν είναι της αισθητικής μου. Η φίλη μου με κατηγόρησε πως είμαι αντι-φεμινίστρια και δεν μου πέφτει λόγος να σχολιάζω το στυλ της, καθώς κάθε γυναίκα είναι ελεύθερη να ντύνεται όπως θέλει και να φωτογραφίζεται όπως θέλει. Επέμενε ότι δεν μου αρέσει επειδή δεν έχει το σώμα μοντέλου, και ότι αν δεν είχε καμπύλες δεν θα το σχολίαζα καν. Εγώ, δε, της είπα ότι δεν με αφορά καν ο σωματότυπός της και ότι καθαρά δεν μου αρέσει το γουστο της, πώς να το πω. Δεν θα φόραγα αυτά τα ρούχα και δεν μου αρέσουν ούτε πάνω της. Και σε ρωτάω, είναι όντως αντι-φεμινιστικό να σχολιάζω αρνητικά το ντύσιμο είτε διασημοτήτων είτε και μιας οποιασδήποτε γυναίκας, εφόσον το κάνω σε δικό μου κύκλο και δεν το λέω στην ίδια; Δεν έκρινα τον χαρακτήρα της, μόνο την εμφάνισή της και όχι κάποιο χαρακτηριστικό που δεν αλλάζει, αλλά το ντύσιμό της και την αισθητικη της. Δεν με πειράζει που το κάνει, αλλά εγώ δεν θα το έκανα, για να το πω πιο απλά. Προσπαθώ να βελτιώσω τη συμπεριφορά μου ως προς τα σεξιστικά, ρατσιστικά και διάφορα άλλα στερεότυπα που έχω και θα ήθελα την γνώμη σου. Μήπως τελικά ισχύει πάντα το “αν δεν έχεις κάτι καλό να πεις, καλύτερα να μην λες τίποτα;”
-Aggy
Φυσικά και ισχύει το περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αλλά επειδή λες ότι σε απασχολεί το θέμα των στερεοτύπων, χρειάζεται να αναλογιστείς ότι αυτό που θεωρείς «ωραίο» και τι θεωρείς σωστό να φοράς ή να μην φοράς, δεν είναι πραγματικά δικές σου σκέψεις, ή δικά σου γούστα. Δεν δημιουργήθηκε κανείς μας μέσα σε ένα κενό. Έχεις λάβει πάρα πολλά μηνύματα, εκατομμύρια μηνύματα που σου έχουν υποβάλει το σωστό και το λάθος στο ντύσιμο. Δεν χρειάζεται να θέλεις να φορέσεις κάτι για να σου φαίνεται ωραίο. Μπορεί και να σου είναι αδιάφορο.
Η συγκεκριμένη ηθοποιός παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον για τον τρόπο που επιλέγει να εμφανίζεται και ξενίζει, ακριβώς επειδή δεν κάνει το αναμενόμενο. Έχει ιδιαίτερη προσωπική ιστορία και μου αρέσουν πολύ αυτά που λέει. Επίσης, «το στυλ της» δεν περιγράφεται εύκολα. Αλλού τη βλέπω ντυμένη διαστημική καουμπόισσα και παρακάτω με ένα φαρδύ γκρι φούτερ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ρε παιδιά που κολλάει ο φεμινισμός με το ότι δεν μας αρέσει ένα ντύσιμο? αισθητικά δεν σου αρέσει, δεν είπες κάτι για τον χαρακτήρα της! (και το λέω, αν και προσωπικά θεωρώ ότι ο καθένας έχει δικαίωμα να ντύνεται όπως θέλει)
Το “ανορεξικά” θεωρώ αχρείαστο χαρακτηρισμό. Αρχικά γιατί αν όντως είναι κάποιες κοπέλες, είναι μια πολύ σοβαρή ασθένεια και κακώς τις χαρακτηρίζουμε με αυτόν τον τρόπο. Έπειτα αν είναι υγιείς, πάλι δεν είναι ωραίο να τις λέμε ανορεξικές, κοκαλιάρες, καχεκτικές κ.ο.κ. όπως αντιστοιχα δεν θα χρησιμοποιούσαμε τη λέξη χοντρή και ακόμη πιο άσχημες.
Πριν από μερικά χρόνια παρατήρησα ότι πολλά ρούχα που έβλεπα σε φωτογραφίες /διαφημίσεις κτλ. και μου φαίνονταν κομψά και μοδάτα, σε μένα έδειχναν εντελώς διαφορετικά. Δεν καταλάβαινα γιατί, αφού έπαιρνα το σωστό νούμερο και είμαι 1.80 με βάρος συνήθως 65 κιλά οπότε θεωρητικά θα έπρεπε να δείχνουν περίπου όπως στη φωτογραφία. Κάποια στιγμή εντόπισα ότι το πρόβλημα ήταν από τη μέση και πάνω… άναψε το λαμπάκι και κατάλαβα. Ήταν το στήθος και η πλάτη. Είχα πάντα μεγάλο στήθος, το οποίο επειδή είναι απλώς γονιδιακής προέλευσης και δεν έχει να κάνει με το βάρος, δεν είχα καταλάβει αφενός ότι δεν αποτυπώνεται… Διαβάστε περισσότερα »
Παρόλα αυτά, και ενώ τα γνωρίζουμε πια, πόσα ρουχα θα βρεις στην ντουλάπα μας ζιβάγκο ή τα ατημέλητα κοντομάνικα που φορούν τόσο εύκολα οι γυναίκες με μικρότερο στήθος ή μικρότερες πλάτες; Γιατί και οι ανοιχτές πλάτες που ακούγονται θετικές, μέχρι να διαπιστώσω πώς δεν αγαπούν τα κλειστά μανίκια… Ωραίο είναι να μπορούμε να φοράμε ό,τι θέλουμε αλλά όπως και να το κάνουμε, σύμφωνα με την αισθητική -που προφανώς μας έχουν μάθει- νιώθουμε πιο σίγουρες όταν γνωρίζουμε τι ταιριάζει στον σωματότυπό μας. Η Άριελ πιστεύω πως φοράει ρούχα που ταιριάζουν με τον σωματότυπό της και αυτό που θέλει να εκπέμψει κάθε… Διαβάστε περισσότερα »
Είπες ζιβάγκο και πόνεσε η ψυχή μου, μαζί με τα ριχτα χοντρά πουλόβερ που θα έπρεπε να πέφτουν ανέμελα, αέρινα και χωρίς προσπάθεια πάνω στο σώμα αλλά στέκονται στις πλάτες και είναι σα να τα φόρεσες σε κρητικό λεβέντη που θα ανέβει στο βουνό μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη, μαζί με όλες τις preppy μπλούζες για τη δουλειά που κλείνουν ψηλά στο λαιμό και δεν είναι μεσατες και όλα εκείνα τα Boho φορέματα του H&M που επίσης κλείνουν με εκείνο το προσκοπικο ρημαδοκουμπακι και έχουν ‘λάθος’ μανίκια. Τελικά πάντως ισχύει ότι όλες οι γυναίκες όπως και να είμαστε, μας έχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως το επιχείρημα “εγώ δεν θα τα φόραγα” και γενικά το να βάζουμε τον εαυτό μας και τι θα κάναμε εμείς στην εξίσωση χωρίς να χρειάζεται δεν είναι και το απαύγασμα της ελεύθερης σκέψης και της ευρύτητας πνεύματος.
Θέλω να πω, προφανώς δε χρειάζεται όλα να μας αρέσουν και να είναι του γούστου μας. Αλλά κανείς μας δεν είναι το κέντρο του κόσμου για να αποτελεί κριτήριο για τους άλλους. Στο κάτω-κάτω τι εννοείς δε σε πειράζει; Δεν θα σου πάρει και την έγκριση στην τελική.
Πω πω… Πένα, χτύπησες φλέβα! Διαβάζοντας το σχόλιό σου κατάλαβα τι με ενοχλεί σε ορισμένους γνωστούς αλλά και κάποιους φίλους, όταν με ρωτάνε επίμονα και με λεπτομέρειες για τη ζωή και τα έθιμα στη χώρα που μένω, ή για μια σειρά ή μια μουσική που μου αρέσει, για να καταλήξουν σε ένα απαξιωτικό και εμφατικό “εγώ αυτό, απαπα, με τίποτα/ απορώ τι του βρίσκεις” κτλ., που απέχει παρασάγγας από ένα διακριτικό “δεν είναι του στυλ μου”. Δεν ξέρω αν είναι “αντιφεμινιστική” αυτή η νοοτροπία (εξαρτάται από το πλαίσιο και το πνεύμα της συζήτησης) αλλά σίγουρα είναι αν μη τι άλλο… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς. Και όταν κάποιος το λέει αυτό είναι σα να θεωρεί το δικό του γούστο αξιωματικά καλύτερο από του άλλου. Και νομίζω πως, έστω και σε πιο υποδόρια μορφή, εμπεριέχει και επικριτικότητα και ανάγκη να νιώσει αυτός που το λέει καλύτερα με τον εαυτό του. Κανείς μας δεν είναι τέλειος και λίγο πολύ όλοι έχουμε τις αγκυλώσεις μας. Το θέμα είναι να ρίχνουμε τις άμυνες και να σηκώνουμε λίγο-λίγο το χαλί. Κάτω από φαινομενικά αθώες και ουδέτερες φράσεις κρύβονται ολόκληροι μηχανισμοί και κοινωνικά καλούπια. Δε ζούμε σε κενό αέρος, άλλωστε. Για μένα, εκεί έγκειται η αυτοβελτίωση. Να βρεθείς απέναντι σε… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω πολυ μ αυτο που εντοπισες πενα μου. Για καποιο λογο, τον τελευταιο μολις καιρο εχω παραρηρησει οτι σχολια που ξεκινουν με “εγω δεν θα το εκανα/φοραγα/ελεγα”, λες και τα δικα μας κριτηρια ειναι αλανθαστα, μου ακουγονται καπως. Χαιρομαι πολυ που διαβασα το σχολιο σου.
Αν σκεφτοταν ετσι η ερωτωσα , θα εμενε στο εγωιστικο της γουστο. Δεν θα αναρωτιωταν αν η φιλη της τη θεωρει σωστα ή λαθος αντιφεμινιστρια. Και δεν θα ρωταγε εδω. Δεν θα σας ζηταγε “και την εγκριση στην τελικη”
Ούτε εγώ το βρίσκω ούτε σεξιστικό ούτε αντιφεμινιστικό. Εν τω μεταξύ τη συγκεκριμένη κοπέλα κι εγώ τη συμπαθώ και μάλιστα το σώμα της μου αρέσει πολύ, έχει φοβερές καμπύλες, αλλά το ντύσιμό της το βρίσκω τριτοδεύτερο στις περισσότερες περιπτώσεις, δε νομίζω ότι είναι κακό να το σχολιάσω αυτό. Ωστόσο αυτό που εννοεί η Λένα είναι ότι αυτό που θεωρώ τριτοδεύτερο για κάποιο λόγο έχω μάθει να το θεωρώ έτσι, κι έχει νόημα να σκεφτούμε γιατί διαμορφώθηκε η αισθητική μας έτσι όπως διαμορφώθηκε.
“χρειάζεται να αναλογιστείς ότι αυτό που θεωρείς «ωραίο» και τι θεωρείς σωστό να φοράς ή να μην φοράς, δεν είναι πραγματικά δικές σου σκέψεις, ή δικά σου γούστα. Δεν δημιουργήθηκε κανείς μας μέσα σε ένα κενό. Έχεις λάβει πάρα πολλά μηνύματα, εκατομμύρια μηνύματα που σου έχουν υποβάλει το σωστό και το λάθος στο ντύσιμο.” Αυτή η ολοκληρωτική ακύρωση είναι τρομερά προβληματική. Μπορεί να υποβαλλόμαστε σε εκατομμύρια μηνύματα (όχι μόνο στο ντύσιμο αλλά σε όλα, ακόμα και τον/την σύντροφο και τις φιλίες που επιλέγουμε, τις σπουδές, τις αρχές μας, κτλ) αλλά οι επιλογές που κάνουμε, το τι κρατάμε και τι αφήνουμε,… Διαβάστε περισσότερα »
Το να αναγνωρίζεις όμως ότι το γούστο σου (όπως και οι απόψεις σου, οι προκαταλήψεις σου, τα ταμπού και οι αγκυλώσεις σου) δεν είναι πραγματικά δικό σου, θέλει αρετή και τόλμη. Και είναι το πρώτο βήμα προς την πραγματική γνώση του εαυτού. Όταν το κάνεις, σε σοκάρει κάθε μέρα το πόσοι άνθρωποι όχι μόνο δεν το κάνουν, αλλά το αρνούνται πεισματικά.
Δεν ξέρω τι νομίζεις ότι είναι “ο εαυτός” και πως γίνεται να είναι ανεξάρτητος από τα γούστα, τις απόψεις και τα λοιπά που αναφέρεις. Το έχω ήδη απαντήσει παραπάνω, αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως “ο εαυτός μας” δεν είναι παρά μια σύνθεση, ενα σύστημα που περιλαμβάνει κοινωνικούς, ψυχολογικούς, νευρολογικούς κτλ μηχανισμούς. Το γούστο μας είναι μέρος αυτής της σύνθεσης, συνδέεται άμεσα με τα υπόλοιπα. Το δικό μου γούστο αντανακλά το πως αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου, το ποιές είναι οι αρχές μου, το τι επιθυμώ από την επικοινωνία μου με τους άλλους, ένα σωρό πράγματα. Η σύνθεση όλων αυτών των “δανεικών” επιρροών… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εννοώ καθόλου ότι ο εαυτός είναι ανεξάρτητος απ’ όλα αυτά, ακριβώς το αντίθετο. Συνειδητοποιώντας για παράδειγμα πόσο διαφορετικά θα ήταν τα γούστα σου αν είχε απλώς τύχει να γεννηθείς και να μεγαλώσεις σε άλλη χώρα/ κοινωνία/ χρονική περίοδο, μαθαίνεις ποιος είσαι και, κυρίως, γιατί.
Το βασικό για μένα προσωπικά είναι να μη βγάζεις συμπεράσματα ανάλογα με το τι φοράει κάποιος. Εννοείται ότι μπορεί να δω κάποια να φοράει κάτι και να μην είναι καθόλου του γούστου μου άλλα είναι στο δικό της και δε μου πέφτει λόγος. Αυτό που σκέφτομαι καμία φορά και μπορεί να το εκφράσω σε κάποια φίλη μου ας πούμε, είναι να δω κάποιο ρούχο που πραγματικά δεν κολακεύει τη γυναίκα και να αναρωτηθώ γιατί το φοράει. Αναγνωρίζω ότι δεν ειναι σωστό και φυσικά δε μου πέφτει λόγος. Αν αρέσει σε αυτή καλώς και το φόρεσε. Δεν υπαρχει περίπτωση ομως να… Διαβάστε περισσότερα »
Αμα σχολιαζες οτι δε σ αρεσε το φρακο που φοραγε ενας ξαδερφος σε ενα γαμο θα ησουν αντιφρακοφορα;το προβλημα ειναι οταν δε μενεις στο αν σ αρεσουν τα ρπυχα η οχι και το πας παραπερα σε εξαγωγη συμπερασματων για το χαρακτηρα με αφορμη τα ρουχα και εσυ δεν εκανες κατι τετοιο.
Εμένα δηλαδή που μου αρέσει η Αριελ Γουιντερ, αυτό με κάνει περισσότερο φεμινίστρια από εσένα που δε σου αρέσει το στυλ της; Τι άλλο θα ακούσουμε πια. Αυτό λέγεται λογοκρισία! Στην τελική τη γνώμη σου εξέφρασες για το ντύσιμό της, είπες απλά οτι δεν σου ταιριαζει αισθητικα
Εμ, ναι, είναι μισογυνισμος το να ΣΧΟΛΙΑΖΕΙΣ το στυλ των γυναικών ακόμα και όταν αυτές δεν σε ακούν/ξέρουν. Το σχόλιο γίνεται δημόσιος λόγος που ορίζει τα επιτρεπτά όρια της συμπεριφορας των άλλων γύρω μας. Αν είναι ok το να σχολιάζεις τη διάσημη στα κανάλια/σοσιαλ σήμερα, τότε είναι ok να σχολιάσεις τη γειτονισα αύριο και τη γνωστή μεθαύριο. Και, κοίτα να δεις, συνήθως σχολιάζεται το στυλ μόνο των γυναικών και ιδιαίτερα αυτών που δεν ακόλουθουν τα οποία (πατριαρχικα) προτυπα κυριαρχούν. Δεν χρειαζόμαστε κι άλλη αστυνόμευση των γυναικείων σωμάτων, ας είμαστε πιο προσεκτικές με αυτά που λέμε. Τα όρια μεταξύ έκφρασης μιας… Διαβάστε περισσότερα »
Αφήστε που έχει ελληνική ρίζα και μπορεί να μας γκουκλάρει και να τα διαβάσει, χοχο!
είμαστε και παντού, πως ξεχάστηκε αυτή η παράμετρος! 😀