Αγαπητή «Α, μπα»: Μήπως βλέπω ακόμα τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των γονιών μου;

Είχα τόσο πολύ έλεγχο και πίεση μέχρι τα 23 που δεν πρόλαβα ούτε να καταλάβω που είμαι και τι κάνω

Αγαπητή Α,μπα, πως γίνεται στη ζωή μου να μην έχω απωθημένα, πέρα από το να καλύψω όλες μου τις επιθυμίες; Γιατί υπάρχουν πολλές που δεν μπορώ να καλύψω. Ας πούμε, πως ξεπερνάω το γεγονός ότι στα φοιτητικά μου χρόνια δεν διασκέδασα όσο οι υπόλοιποι, γιατί είχα και πολλές υποχρεώσεις, πολύ έλεγχο από τους γονείς μου και έμενα πολύ μακριά από το κέντρο με αποτέλεσμα να είναι δύσκολη η μετακίνηση; Πώς ξεπερνάω το γεγονός ότι διάλεξα να σπουδάσω ένα πολύ δύσκολο αντικείμενο το οποίο δεν με ενδιαφέρει να εξελίξω επαγγελματικά και αυτό μου στοίχισε την ανεμελιά μου και με έχει φέρει και σε δύσκολη θέση που δεν.θέλω με κανένα τρόπο να εργαστώ σε αυτό; Όλη αυτή η πίεση νιώθω πως μου στέρησε τα καλύτερα μου χρόνια. Αυτή τη στιγμή είμαι 26 χρονών, αυτοσυντηρούμαι μέχρι να καταλήξω κάπου ή έστω να ωριμάσω για να δουλέψω στο αντικείμενο που σπούδασα. Αυτό όμως που νιώθω αυτή τη στιγμή είναι ότι ζω την εφηβεία και τη φοιτητική φάση που δεν έζησα. Πιέζομαι γιατί νομίζω πως δεν είναι φυσιολογικό (ή είναι;) και φοβάμαι πως δεν θα λήξει ποτέ, αλλά δεν θα μπορώ να κάνω ποδαροδουλειές για πάντα ή ότι θα θέλω να αλλάξω φάση και λόγω ηλικίας πια δεν θα μπορώ. Επίσης μπλέκω σε αδιέξοδες συναισθηματικά καταστάσεις, με πιτσιρικάδες μικρότερους από εμένα, όμως δεν προχωράει από ένα σημείο και μετά γιατί φαινομενικά μπορεί να είμαστε στην ίδια φάση γιατί πάνω κάτω με τον ίδιο τρόπο ζούμε, πραγματικά όμως δεν είμαστε. Γιατί έχουμε ζήσει πολύ διαφορετικές πραγματικότητες από τη μία και από την άλλη έχουμε διαφορετικά προβλήματα αλλά και μεγάλη διαφορά φάσης στην προσέγγιση. Μου αρέσει η ζωή που κάνω ή είναι απλά ένας ανεξέλεγκτος εθισμός που φοβάμαι ότι δεν με αφήνει να ανακαλύψω τα θέλω μου και τον εαυτό μου. Είχα τόσο πολύ έλεγχο και πίεση μέχρι τα 23 μου που πήρα πτυχίο που κυριολεκτικά δεν πρόλαβα ούτε να καταλάβω που είμαι και τι κάνω. Και αν μπορείς να καταλάβεις την παρομοίωση, όταν το πήρα φώναξα φτου ξελευθερία και πήγα να παίξω στο διπλανό πάρκο. Φοβάμαι για το μέλλον ή είναι ένα αντανακλαστικό από παλιά; Μήπως ζορίζομαι με τη φάση μου γιατί ενδεχομένως βλέπω ακόμα τον εαυτό μου μέσα από τα μάτια των γονιών μου; Ακόμα και οι κοινωνικές μου επαφές άθλιες ήταν μέχρι να πάρω πτυχίο. Τα τελευταία τρία χρόνια τις έχω δουλέψει όσο μπορώ και σίγουρα θέλει κι άλλο. Είναι επικίνδυνο αυτό που μου συμβαίνει;

-Μπαργουμαν μαθηματικος

Δεν γίνεται να σου πει κάποιος άλλος τι κάνεις και γιατί το κάνεις. Αν θέλεις να μάθεις, μόνο με θεραπεία γίνεται. Κανονικά θα προσπερνούσα την ερώτηση, αλλά τη βάζω για όλους όσους περιγράφουν τη ζωή τους και μετά ζητάνε διάγνωση. Παιδιά, αυτό είναι η θεραπεία. Θέλει κόπο, χρόνο, και λεφτά. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να πάρετε τις απαντήσεις σας.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

30 points
Upvote Downvote

41
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
21 Θέματα σχολίων
20 Απαντήσεις θεμάτων
3 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
29 Συντάκτες σχολίων
SiaMrs BrightsideRubiasapilaKleopatra Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
bella ciao
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Λοιπόν, επειδή και η θεία Bella Ciao στην ηλικία σου είχε παρόμοια άποψη για τη ζωή, άκουσε με προσεκτικά! Η ζωή δεν είναι ένα γραμμικό πράγμα που πάει: Φοιτητική ζωή και καφρίλες-μετά αναζήτηση/μοναξιά-δουλειά,γάμος παιδιά! Ο άνθρωπος περνά από διάφορα στάδια, κάνει πισογυρίσματα, παλιμπαιδίζει, επιδεικνύει τρελή ωριμότητα και ανωριμότητα σε διάφορες ηλικίες.. Εγώ στα 20 ήμουν απείρως πιο “σοβαρή” απ’ότι σήμερα. Και μπορεί στα 25 να είχα γραμμένους τους γονείς μου, στα 40 σε κάποια απόφασή μου με είχαν επηρεάσει παράλογα πολύ… Και στα 18 ήμουν με τους γονείς μου και διάβαζα σαν τρελή για τη σχολή και στα 30 έκανα… Διαβάστε περισσότερα »

PJ
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ενθουσιώδης

Το μόνο που μπορούμε να σου πούμε σίγουρα όσοι έχουμε αφήσει προ πολλού πίσω τα 26 είναι πως ο,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις, δεν είναι αργά.

Ούτε στα 36 θα είναι αργά.

Rubia
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Ε μα πες τα ντε! Αν δεν κολοβαρέσεις στα 26 σου (που αυτοσυντηρείσαι κιόλας) πότε θα το κάνεις;

no_roots
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Χρόνια συμμετοχής
Ήρωας

Εγώ τώρα γιατί λίγο εκνευρίστικα; Πως να ξεπεράσεις ότι έμενες μακριά από το κέντρο;! Πως να ξεπεράσεις ότι τα φοιτητικά σου χρόνια δεν ήταν το ίδιο διασκεδαστικά με των υπόλοιπων; Ποιων υπόλοιπων; Πως να ξεπεράσεις ότι σπούδασες κάτι δύσκολο και κατάφερες να το τελειώσεις, ότι δουλεύεις σε μπαρ μέχρι να δουλέψεις στο αντικείμενό σου, ότι κάνεις σχέσεις με μικρότερους; Ότι σε ελέγχουν οι γονείς σου ενώ μένετε μαζί; Αυτά δεν είναι θέματα που πρέπει να “ξεπεράσεις”, αυτά είναι η ζωή και κάπως έτσι (μπορεί και πολύ χειρότερα) ήταν η ζωή όλων μας μέχρι τα 26, που παρεπιπτόντως δεν είναι τα… Διαβάστε περισσότερα »

Kleopatra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Φαντάζεται κάποιες ιδανικές φοιτητικές ζωές όπου όλοι μένουν σε μια πολυκατοικία κοντά στη σχολή και ζουν ως αγαπημένη παρέα, τύπου Φιλαράκια

Granita Lemoni
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Εν τω μεταξύ η πλειοψηφία των φοιτητών που έζησαν έτσι τη φοιτητική ζωή τους (τουλάχιστον αυτοί που ξέρω), έκαναν 10 χρόνια να βγάλουν τη σχολή τους και τους συντηρούν οι γονείς μέχρι τα 30+ γιατί δεν έμαθαν ποτέ να αναλαμβάνουν ευθύνες. Ναι, τα νιάτα είναι μόνο μια φορά, καλό είναι να μην μας μένουν αποθημένα, να περνάμε καλά, να έχουμε όμορφες αναμνήσεις από τα φοιτητικά μας χρόνια, αλλά να μην ξεχνάμε πως είμαστε πλέον ενήλικοι. Δεν θα (πρέπει να) είναι η μαμά και ο μπαμπάς από πίσω μας. Έχουμε ευθύνες που πρέπει να αναλάβουμε. Πρέπει να προσαρμοστούμε ανάλογα με τους… Διαβάστε περισσότερα »

Granita Lemoni
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι θα είμαι λιγότερο σκληρή στην κριτική μου και θα έχω ενσυναίσθηση. Μετά διαβάζω/ακούω/μαθαίνω κάτι τέτοια και δεν μπορω, σπάω την υπόσχεσή μου. Δεν θα μιλήσω για τα δικά μου φοιτητικά χρόνια, ήταν σχετικά ανέμελα αν και υπήρχε πολλή πίεση από τους δικούς μου να τελειώσω στην ώρα μου, να βγάλω καλό βαθμό, να μην μείνω ούτε μια μέρα παραπάνω στην πόλη που σπούδαζα με το που τελείωσε το τελευταίο εξάμηνο. Θα πω όμως για τόσα και τόσα παιδιά (και έχω παραδείγματα κοντινών μου φίλων) που έμεναν σε εστία, δούλευαν όσο μπορούσαν όντες φοιτητές για… Διαβάστε περισσότερα »

sapila
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ααααχ,η φοιτητική ζωή, κατα την διάρκεια της οποίας πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να κάνεις μπόλικο σεξ, να έχεις δυο σοβαρούς δεσμούς, να γίνεσαι λιάρδα τουλάχιστον 3 φορές την εβδομάδα, να έχεις τριάντα “besties”, και όλα αυτά φυσικά να έχουν καταγραφεί στο ίνσταγκραμ. Αν δεν πληρουνται αυτά τα κριτήρια,η φοιτητική σου ζωή κρίνεται ως αποτυχημένη και πρέπει να την ξεπεράσεις.

Sheep
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Δεν είναι ότι διαφωνώ. Παρ όλα αυτά ο καθένας την δική του ζωή ζει, και όσο και αν αναγνωρίζουμε ότι είμαστε τυχεροί/αχάριστοι κλπ, αν δεν μας ικανοποιεί η καθημερινότητα μας δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε συνέχεια ότι ο κόσμος έχει μεγαλύτερα προβλήματα.
Επίσης μεγαλώνοντας στη γενιά τού’ δείχνω πόσο καλά περνάω μέσα από το ινσταγκραμ’ , είναι πολύ εύκολο να μπεις στη διαδικασία της ωραιοποίησης της ζωής των άλλων και των συγκρίσεων. Εγώ τουλάχιστον έχω βασανιστεί πολύ από αυτό

Granita Lemoni
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Πράγματι όταν αντιμετωπίζουμε ένα πρόβλημα που δεν μπορούμε να διαχειριστούμε δεν έχει σημασία αν είναι μεγάλο ή μικρό. Γι’ αυτό και προτείνεται θεραπεία. Κύριο σημείο της θεραπείας όμως είναι η παραδοχή της προσωπικής ευθύνης. Μέσα στο κείμενο όμως δεν διαφαίνεται πουθενά να έχει καταλάβει η κοπέλα την προσωπική της ευθύνη. Αντίθετα ντύνει όλο το κείμενο με μια πλουσιοπάροχη δόση δραματισμού και στο μόνο σημείο που δείχνει ότι έχει συνειδητοποιήσει την προσωπική της συμμετοχή σε όλο αυτό το δράμα είναι “Μου αρέσει η ζωή που κάνω ή είναι απλά ένας ανεξέλεγκτος εθισμός που φοβάμαι ότι δεν με αφήνει να ανακαλύψω τα… Διαβάστε περισσότερα »

sapila
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Συμφωνω απολυτως. Δεν επιτιθεμαι προσωπικά στην κοπέλα υποτιμώντας αυτό που νιώθει. Εξοργίζομαι με την πίεση που τρώμε όλοι μας, ιδίως την εποχή των σοσιαλ που μας επιβαλλουν ποιος ειναι “επιτυχημένος” και ποιος όχι. Και δυστυχώς αυτό δεν τελειώνει. Στα 30 της θα συνεχίσει να κατατρυχεται απο φωτο ευτυχισμένων ζευγαριων, νυφικών και στρουμπουλων μωρών. Εκεί να δει τί ματαιώσεις έχει να τραβήξει.

εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Ευτυχώς υπέγραψες ως μαθηματικός και ξέρουμε τι σπουδασες. Λοιπόν είναι πολύ καλή βάση για να ψαχτείς για μεταπτυχιακό σε όποιο σχετικό κλάδο θες. Κάνε έρευνα και εξειδικευσου. Βρες τι μπορεί να σε παθιασει στο μέλλον και ακολούθησε το. Για τα υπόλοιπα τώρα, επειδή κι εγώ κάποια στιγμή ενιωσα οτι σπατάλησα μερικά από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου, να ξέρεις ότι είναι λάθος να σκέφτεσαι έτσι μόνο και μόνο επειδή ήταν τα πολύ νεανικά σου χρόνια. Τα καλύτερα σου χρόνια είναι αυτά που επιλέγεις εσύ να είναι. Δεν έχουν να κάνουν με την ηλικία. Έχουν να κάνουν με το κατά… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Συνεργάτης

Είσαι πολυ πολυ νέα. Έχεις κάθε δικαίωμα να θέλεις να διασκεδάσεις, να δοκιμάσεις σχέσεις, να ξανά σχεδιάσεις το μέλλον σου. Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς και τι σε προβληματίζει. Έχεις κουτάκια στο μυαλό σου μεχρι ποια ηλικία κάνουμε το Α, μέχρι εκείνη την ηλικία κάνουμε το β κλπ; Τα έχεις λίγο μπερδεμένα στο μυαλό σου. Χαλάρωσε. Εσύ ορίζεις τα όρια. Κάνε ότι σου βγαίνει, κάνε και θεραπεία να καταλάβεις ποια είσαι και όλα θα μπουν σε μια σειρά. Με έχει κουράσει αυτή η οριοθέτηση από την κοινωνία βάση ηλικίας. Και ένα παράπονο στους συνσχολιαστες : οι 50αρηδες μια χαρά είμαστε! (Όταν… Διαβάστε περισσότερα »

Kleopatra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Yes, we are

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Μέντορας

Νομίζω ζεις λίγο ένα δράμα. Είχες έλεγχο ο οποίος ξαφνικά εξαφανίστηκε όταν πήρες πτυχίο; Πριν καν φύγεις από το σπίτι και πριν βρεις δουλειά; Τότε μάλλον δεν ήταν τίποτα κέρβεροι οι γονείς σου. Οκ, έμενες μακριά από το κέντρο, είχες έλεγχο άρα δεν μπορούσες να κοιμηθείς κάπου αλλού το βράδυ, οκ το νιώθω, το πέρασα,α δεν είναι και η καταστροφή του κόσμου. Δεν είναι δα και τόσο σοβαρό,μήπως εσύ το κάνεις δράμα; Η μήπως νομίζεις ότι όλοι οι υπόλοιποι κάναμε σούπερ φοιτητικά χρόνια με κοκες και παρτούζες και νιώθεις στην απέξω;

Evil
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Evil

Πραγματικα σιγα τους κέρβερους. Οι κέρβεροι δεν επιτρέπουν στις κόρες τους να δουλευουν στα μπαρ για κανενα λογο και σε καμία ηλικία.

Entropy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Υπάρχει και μια διαφορετική ματιά. “Καλώς ήρθες στον κόσμο των μεγάλων”, όπου η αμφιβολία, τα προβλήματα είναι διαρκή και μόνιμα. Η απουσία αυτών είναι το πρόβλημα και όχι η ύπαρξη τους.
Έχουμε την τάση, από παιδιά, παρατηρώντας τους μεγάλους ότι δεν έχουν υπαρξιακά/αμφιβολίες/προβλήματα. Και συχνά συγχέουμε αυτή την παστή εικόνα με την πραγματικότητα που βιώνουμε στο τέλος.

Entropy
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Και κάτι ακόμα, μην κάνεις το εύκολο λάθος να “ηρεμείς” με το να κατηγορείς και να επιρρίπτεις ευθύνες αλλού. Είτε είναι γονείς, είτε το κράτος, είτε η κοινωνία κτλ.

I_am_the_law
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Ειδικός

Προσλαμβάνεσαι στο Αμπαράκι.

Mirka Janic
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Μπαργουμαν μαθηματικε, αν είσαι όντως μαθηματικός θέλω να πω ότι δεν ξέρω ΟΥΤΕ ΕΝΑΝ μαθηματικό που να “εξέλιξε επαγγελματικά αυτό που σπούδασε” εκτός αν εννοείς ότι το δίλημμα είναι αν θα δουλεύεις σε μπαρ ή σε φροντιστήρια για 3,68 -καπου εκεί πρέπει να πήγε η ώρα στα φροντιστήρια. Γιατί οι μαθηματικοί που ξέρω κάνουν και τα δύο και κοντεύουν πια 40 χρονών.

Kleopatra
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Επίσης στα 34 μπορεί και να γνωρίσεις τον Παυλάρα (θα είναι μόλις 62) και να ζήσεις τη ζωή που δεν έζησες.