Αγαπητή αμπά, σε διαβάζω τα τελευταία 3 χρόνια και με έχεις βοηθήσει σε πολλά πράγματα! Θα ήθελα περισσότερο να αναφέρω εναν προβληματισμό που έχω. Πρόσφατα (πριν 4 μήνες περίπου). χώρισα από την τελευταία μου σχέση. Γενικά μέχρι τώρα είχα 3 μακρόχρονιες σχέσεις από 2-3 χρόνια η κάθε μια και στο ενδιάμεσο είχα ιστοριούλες 1-2 μηνών. Δε μπορώ να πω ότι έχω μείνει μνη μου για μεγάλο χρονικό διάστημα αλλά ούτε και έψαχνα ποτέ μου για σχέση. Απλά προέκυπτε. Με την πρώτη και τη τρίτη σχέση μου ήμουν πάρα πολύ ερωτευμένη. Ειδικά με την τελευτάια σχέση, ταιρίαζαμε σε πολύ μεγάλο βαθμό, συνεννούμασταν, βλέπαμε τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο και είχα πιστέψει ότι όντως αυτό είναι. Και μείναμε μαζί το τελευταίο χρόνο. Και χωρίσαμε. Ο λόγος του χωρισμού ήταν κατά βάση από κείνον και είχε να κάνει με τη γενικότερη κατάσταση της ζωής του, μια μίνι κατάθλιψη κα γενικά ακόμα παλεύει να βρει τον εαυτό του. Όσο περνάει ο καιρός όμως βλπεω και γω ότι παρότι τον αγαπούσα (και τον αγαπάω ακόμα πολυ), δε περνούσα και τόσο καλά. Ένιωθα ότι είχε φύγει το πάθος, ο ενθουσιασμός, η αγωνία να δεις τον άλλον. Το οπόιο φαντάζομαι ότι μετά από 3,5 χρόνια είναι λογικό. Όμως μου έλειπε τόσο πολύ ρε αμπά μου. Αυτή αδρεναλίνη της καινούριας γνωριμίας. Τώρα, παρότι αρκετές φορές νιώθω μόνη μου, μ αρέσει που υπάρχει αυτό το παιχνίδι. Και έρχομαι και ρωτάω. Έχεις πει πολλές φορές ότι η μονογαμία ειναι επιλογή και το καταλαβαόνω απόλυτα. Έχεις πει όμως και ότι θα προτιμούσες να κάνεις το οτιδήπτοε άλλο από το να ξαναβγείς στο dating και σε όλο αυτό το ψάξιμο. Και αναρωτιέμαι βρε αμπά μου. Εγώ δεν έχω βρει τη σωστή σχέση που θα μου το δημιουργήσει αυτό το συναίσθημα? Δε μου φαίνεται και τόσο πιθανό αυτό. Εννοώ να υπάρξει μια τόσο μεγάλη αλλαγή στο χαρακτήρα μου εξαιτίας ενός άλλου ανθρώπου. Άρα μήπως κάτι δε πάει καλά με μένα? ΦΟβάμαι ότι ό,τι και να ξεκινάω, μετά από κάποιο χρόνο θα γίνεται πιο ήσυχο, θα υπάρχει κάποια ρουτίνα και θα μου λείπει ο ενθουσιασμός και όλο αυτό που πάει πακέτο. Ή να ελπίζω ότι ίσως με την ηλικία θα κουραστώ από όλο αυτό κια θα καστασλλάξω κάπου μια και καλή?
-single or not single
Μια χαρά είσαι. Κάνεις αυτό που θέλεις, όταν το θέλεις. Μην συγκρίνεσαι με άλλους ανθρώπους, αφουγκράσου τις δικές σου ανάγκες. Μπορεί να αλλάξεις, μπορεί κι όχι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
ΤΑΥΤΙΖΟΜΑΙ. Φίλη μου, δεν ξέρεις πόσο σε νιώθω. Όταν ήμουν μικρότερη όλοι πιστεύαμε ότι ήταν λόγω ηλικίας. Ε, τώρα είμαι 40. Δεν ήταν λόγω ηλικίας τελικά.
Πληττω μέχρι θανάτου, απορώ πως δεν πλήττουν οι άλλοι μαζί μου, γιατί όλοι ξέρουμε πως η αυτοβελτίωση είναι μια μακριά διαδικασία, πάνω κάτω σε διάστημα 3 ετών η ίδια θα μαι κι ο άλλος ο ίδιος θα ναι και έλεος πια, πρέπει να τρέξει λίγο αίμα στις φλέβες μας, λίγη έκπληξη, λίγος ενθουσιασμός.
Αγωνιστικούς χαιρετισμούς.
Ακριβώς τα ίδια. Την ψυχή μου στο διάβολο θα πουλούσα για να μπορούσα να διατηρήσω τη σπίθα της αρχής. Και νοιώθω από τη Σκύλα στη Χάρυβδη, ότι η είμαι καταδικασμένη να νοιώθω ζεστασιά και εγγύτητα αλλά βαρεμάρα, η για να διατηρώ τον αρχικό ενθουσιασμό να κάνω μόνο εφήμερες σχέσεις χωρίς ουσία. Προσωπικά έχω σκοπό να πάρω βοήθεια από ειδικό για αυτό γιατί θα το κάψω στο τέλος.
Εσύ ανάλογα με το ποσό βλέπεις ότι σε ταλαιπωρεί αυτό το συναίσθημα, πράττεις ανάλογα, είτε με το να το αποδεχτείς είτε με βοήθεια τουλάχιστον να μην είναι τόσο χαοτικό μέσα σου.
@My nority @Sister of mercy
Προτείνω λύση για ζευγάρια χρονών,που την βρίσκω τέρμα ενδιαφέρουσα και εκρηκτική.
Η λύση είναι roleplay!😜
Κιμ στο σεξ εννοείς?
@Sister of mercy
Ναι. Παιχνίδια νε στολές, φαντασιακα σενάρια και ενσάρκωση ρόλων…νταξει, όταν λέω ενσάρκωση,δεν εννοώ να ανεβασετε και σεξπηρ…πιο απλά πράγματα χαχα 😁
Να με δω σε roleplay Λαίδη Μάκβεθ και τι στον κόσμο..
@Sister of mercy
Χαχχαχαχα😁😁 εννοούσα κυρίως τα κλασικά : νοσοκόμα- ασθενής, μπατσινα- ληστής/τρομοκράτης, πυροσβέστης κλππ… αλλά και η λαίδη Μάκβεθ ωραίο σενάριο μου φαίνεται, δημιουργικό και πρωτότυπο… μόνο μη χάσετε τον έλεγχο και την ώρα που πρέπει να κορυφωσετε εσείς να προσπαθείτε να απαγγειλετε με το σεξπηρικο υφος την ιστορία σαν προφεσσιοναλ ηθοποιοί 😁
Υ.Γ. αν το επιχειρησεις,θα ναι ξεκαρδιστική ιστορία για να αφηγησαι…για χρόνια
Χαχαααα.. Κάτσε Κιμ, εμείς συγκεκριμένα να κάνουμε κανένα basic σεξ πρώτα, και μετά κοιτάμε και τις στολές. Άστα..
Αχαχαχαχ θυμήθηκα στο singles τη Λίλα που έλεγε “Χθες πήγα στα ΚΑΠΗ, με το που πάτησα το πόδι μου σα στραγάλια φεύγανε τα χάπια της πίεσης”
Αχ να ήξερες πόσο με είχε προβληματίσει κάποτε αυτή η ατάκα της Λένας! Είχε πει ακριβώς: “Για να καταλάβεις καλύτερα τι εννοώ, όσοι είναι όντως εντάξει στην σταθερή τους σχέση, αντί να βγουν αναγνωριστικά ραντεβού για φλερτ με αγνώστους για να αρχίσουν τα «τι είσαι/τι είμαι/και τι ποτό πίνεις και γιατί», προτιμούν να καταπιούν έναν κουβά σπασμένα γυαλιά.” σε ενα γράμμα πριν 4 χρόνια και είχα προβληματιστεί όπως εσύ! Δηλαδή αν μου λειπει το dating σημαίνει οτι δεν έχω βρει ακομα τη σταθερή σχέση που με καλύπτει; Η απάντηση απο εμένα είναι όχι τελικά! Προσωπικά, όσο καλά κι αν είμαι… Διαβάστε περισσότερα »
Σουσουράδα, επειδή αυτή την περίοδο βιώνω αυτή την φάση: μεγάλη περίοδος μοναξιάς, τεράστια απογοήτευση από την σαβούρα που κυκλοφορεί εκεί έξω (παιδιά έχει φτάσει σε άλλα επίπεδα το σαβουριστάν δεν παίζεται πλέον νομίζω, κάθε φορά που βγαίνω τρώω τεράστιες φρίκες), νομίζω ότι αν βρω κάποιον που μπορεί να μην πολυτρελαίνομαι, μπορεί να μην νιώθω εξαρχής έντονα συναισθήματα αλλά σε γενικές γραμμές τα βρίσκουμε θα απαρνηθώ για μεγάλο διάστημα το μάταιο dating, θα βάλω αρκετό νερό στο κρασί μου για να βιώσω λίγο συντροφικότητα και ηρεμία από όλους αυτούς τους σάχλες που υπάρχουν εκεί έξω. Βέβαια μπορεί και να υπερισχύσει η… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι ανθρώπινο σε έναν βαθμό να σου λείπει αυτο που δεν έχεις. Όσες ειμαστε χρόνια δεσμευμένες και βρήκαμε τον σύντροφό μας σχετικά εύκολα, λογικό νομίζω να μας λειπει ο πειραματισμός και όσες είναι χρόνια ελευθερες και έχουν κουραστεί απο τον πειραματισμό λογικό να θέλουν κατευθειαν αυτο που τους ταιριάζει και να μην βρίσκουν χαρά στο ψάξιμο. Είναι ανάλογα και τον άνθρωπο πάντα. Πχ μου λέει η κολλητή μου, με έχει σώσει το ιντερνετ γιατί βρίσκω κατευθείαν αυτό που θέλω να φορέσω και το παραγγέλνω και το έχω σπίτι γλιτώνοντας το ψάξιμο. Για εμένα πάλι αυτό το ψάξιμο, είναι η χαρά… Διαβάστε περισσότερα »
@Becoming Jane
Γι αυτό είμαστε εμείς εδώ, για να ελαφραινουμε τον πόνο σου και να σπάμε πλάκα όλοι μαζί με το τί κυκλοφορεί εκεί έξω 😁
Πού κάνουμε αίτηση;
Mitsi, Η πρώτη φορά που είχα την τύχη να νιώσω έξαψη και ενθουσιασμό (μπορεί και να ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα τότε) στο ΄΄πρώτο ραντεβού” ήταν όταν ήμουν 20 και είχα κανονίσει με φίλους να βγούμε και ένας από αυτούς έφερε έναν φίλο του που δεν τον γνώριζα κι όταν τον είδα……αυτό ήταν! Απανωτά εγκεφαλικά! ΄Όταν βγήκα μετά από μέρες μαζί του είχα αυτές τις περίφημες πεταλουδίτσες που αγνοούσα ότι υπάρχουν. Έκτοτε δεν έχω ξανανιώσει τόσο έντονα έτσι για κανέναν , είναι σαν αυτό που λες βγαίνω λες και είναι καταναγκαστικά έργα.
Mitsi κουράγιο!! Κι εγώ ακριβώς στην ίδια φάση βρίσκομαι! Ρε παιδιά ειλικρινά μέσα σε αυτό το σάιτ κατάλαβα πόσες γυναίκες βιώνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα και έχουμε τους ίδιους προβληματισμούς! Κι αυτό μου δίνει τεράστια δύναμη!!
Συμπαρασταση φιλη απο την αντιπερα οχθη, μπηκα σε σχεση στα 20, ειμαι 30, και εχω γαντζωθει πανω του οπως το γερακι στο κουνελι, μην ξαναχρειαστει να βγω εκει εξω, σχεδον μια γενια μετα. The horror!
Κάθε απόφαση που παίρνουμε και κάθε επιλογή που κάνουμε είναι με όρους του παρόντος. Στο μέλλον δεν ξέρεις ποτέ πώς θα εξελιχθεί μια σχέση και τι συναισθήματα και ανάγκες θα σου δημιουργηθούν. Κάνεις αυτό που θες τη στιγμή που το θες. Εμένα αυτό μου δείχνει άνθρωπο ρεαλιστή και προσγειωμένο αλλά και γενναίο που παρά τις όποιες ανασφάλειες στο τέλος ακούει τον εαυτό του και δεν υποχωρεί σε αχρείαστους συμβιβασμούς. Δεν είμαστε όλοι για όλα και δε μας ταιριάζουν τα ίδια πράγματα. Όπως επίσης πολλές φορές τα βασικά μας “θέλω” μένουν σταθερά ενώ άλλες αλλάζουν στην πορεία της ζωής. Θα δεις… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγώ τον Κουβά 2 θα πάρω, ευχαριστώ. Κάτι παρόμοιο έζησα τα ευτυχισμένα χρόνια που δούλευα αναπληρώτρια καθηγήτρια και νόμιζα πως θα διοριστώ μόλις συμπληρώσω την απαιτούμενη προϋπηρεσία, πριν αλλάξει ο νόμος το 2010… Κοίταζα με μακάριο χαμόγελο τα βιογραφικά μου στον υπολογιστή, ευτυχισμένη που δε θα μου ξαναχρειάζονταν ποτέ πια, και έλεγα “ας μην τα διαγράψω μωρέ, ας τα κρατήσω για αναμνηστικά”. Και να ‘μαι τώρα, 11 χρόνια αργότερα, να προσπαθώ να συντάξω βιογραφικά για stage στα αγγλικά και στα γαλλικά, συνοδευτικές επιστολές, φόρμα CV Europass και να πρέπει να ζητιανεύω συστατικές από παλιούς διευθυντές που αμφιβάλλω αν δουλεύουν… Διαβάστε περισσότερα »
Το Α, μπα προσφέρει έργο, όχι αστεία. Τα δέκα συναπτά χρόνια που ήμουν σινγκλ, μου πήρε βασανιστικά πολύ καιρό να καταλάβω ότι δεν πάει κάτι στραβά μ’ εμένα, ότι η δυσκολία στις γνωριμίες είναι ένα ευρύτερο κοινωνικό φαινόμενο. Ακόμα θυμάμαι (και μου είναι τρομερά δύσκολο να το γράψω, αλλά νομίζω πως αξίζει τον κόπο) μια βραδιά απελπισίας όπου μπήκα στο σάιτ του Κοσμοπόλιταν για να μοιραστώ την εμπειρία μου και να δω αν υπήρχε κι άλλος κόσμος σαν εμένα. Ό,τι θα έκανα σήμερα με το Α, μπα δηλαδή – μόνο και μόνο για να δεχτώ καταιγισμό ειρωνικών σχολίων τύπου “Τοκ… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι μια πατριαρχική (βλέπε νευρωτική) θεώρηση του εαυτού να νομίζουμε πως ό,τι ισχύει αυτή τη στιγμή για μας θα ισχύει πάντα κι ότι αυτό καθορίζει το ποιοι είμαστε. Σαφώς υπάρχουν μοτίβα συμπεριφοράς αλλά υπάρχουν κι εξελίξεις, υπάρχει και το “κατά περίπτωση”. Γιατί να μην είμαστε ανοιχτοί στις ίδιες μας τις αλλαγές; Μήπως γιατί η πατριαρχία περιμένει από μας να φερόμαστε με έναν συγκεκριμένο τρόπο ανάλογα με το φύλο και την ηλικία μας (και όποιες άλλες παραμέτρους ισχύουν ανά εποχή και τόπο;)
Δε βλέπω κάποιο πρόβλημα. Το να θέλεις να είσαι σε ζωντανή σχέση δε σημαίνει ότι είσαι παράλογη ή ότι νομοτελειακά οι σχέσεις “ψοφάνε”. Τις σχέσεις τις κάνουν οι άνθρωποι. Αν οι δύο θέλουν να έχουν έρωτα στη σχέση τους , μπορούν να τον έχουν. Σου το λέω γιατί εμένα μου έχει συμβεί σχεδόν όλες τις φορές που είχα σχέση και μάλιστα μία ήταν και τεράστια. Μην ακούς αυτά περί ο έρωτας τελειώνει, Η φάση έμφραγμα της αρχής μπορεί να λιγοστεύει , αλλά ο έρωτας δεν τελειώνει απαραίτητα με την παρέλευση του χρόνου