Αγαπητή «Α, μπα»: Μήπως μου αρέσει εκ του ασφαλούς γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει τίποτα τελικά;

Αγαπητή Αμπά καλησπέρα, σε διαβαζω αρκετό καιρό με πολύ πολύ ενδιαφέρον. Με απασχολεί το εξής θέμα. Τους τελευταίους μήνες νιωθώ μια φοβερά έντονη ερωτική έλξη για έναν άντρα. Ουσιαστικά δε ντρέπομαι να παραδεχτώ ότι κεραυνοβολήθηκα από την πρώτη στιγμή που τον είδα, όσο αυτό κι αν ακούγεται επιπόλαιο. Έχω να νιώσω τέτοιο “καψουροκατακέφαλο” από τα 20+ μου και τώρα είμαι 35. Αυτός είναι γύρω στα 40, δυστυχώς καθηλωμένος επί σειρά ετών σε αναπηρικό καροτσάκι εξαιτίας κάποιου ατυχήματος, αλλά φαίνεται να μην το βάζει κάτω. Εγώ τον έχω μόνο δει και γνωρίσει ελάχιστα σε χώρο διασκέδασής του, στον οποίο συχνάζει ανελλιπώς και έρχεται μόνος του. Είναι πολύ κοινωνικός με ευρύ κύκλο γνωριμιών εκεί και με μεγάλη αποδοχή. Τον βλέπω συχνά να μπαίνει στο επίκεντρο μεταφερόμενος από παρέα σε παρέα. Καταλαβαίνω πως δεν του είμαι αδιάφορη, τον αισθάνομαι διαρκώς να με παρακολουθεί στο χώρο. Νιώθω ωστόσο ότι αν είναι να γίνει κάποια κίνηση θα γίνει μόνο από τη δική μου πλευρά. Με πιάνει μεγάλη αμηχανία και ανασφάλεια να κάνω το πρώτο βήμα. Φοβάμαι το πως θα αντιδράσει αυτός, αν θα είναι δεκτικός ή θα με απορρίψει, τι θα σκεφτεί για τις προθέσεις μου. Εξάλλου να μην το κρύβω κιόλας, δεν μπορώ να ξέρω αν η κατάστασή του, του επιτρέπει ή όχι να κάνει σεξ. Μετά με πιάνει και άλλη ανασφάλεια γιατί κάνω σενάρια. Αν τελικά ανταποκριθεί και γω το μετανιώσω. Πως θα αντιδράσω σε αμήχανες στιγμές, π.χ. πάνω σε μια φάση στο σεξ ή σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση που θα χρειαστεί κάπου να μετακινηθούμε, κλπ. κλπ. Στην παρούσα φάση της ζωής μου θα ήθελα τελικά να γνωρίσω ένα σύντροφο. Θα μου πεις τώρα μπερδεύεις άλλα πράγματα με τον ερωτικό πόθο. Για μένα όμως δεν μπορεί να ξεκινήσει κανενός είδους σχέση χωρίς την επιθυμία. Μήπως όμως πάω κάπου να μπλεχτώ που θα τελειώσει με προδιαγεγραμμένη απογοήτευση? Και ντάξει εγώ, τι γίνεται όμως με τον άλλο, είναι όλο αυτό ένα καπρίτσιο μου που θα τον απογοητεύσει μήπως? Και ακόμη, σίγουρα έχει κάνει πολυετή και δύσκολη δουλειά με τον εαυτό του. Θα είναι διατεθειμένος να ξεκινήσει κάτι ή θα με απορρίψει απλά εύκολα και γρήγορα? Το χω συζητήσει και με καλούς φίλους. Μου είπαν ότι μου αρέσει βολικά και εκ του ασφαλούς γιατί ξέρω ότι δεν πρόκειται να γίνει τελικά τίποτα. Επίσης με ψιλοαγνόησαν κιόλας και περάσαμε εύκολα στο επόμενο θέμα γιατί τι να συζητάμε μωρέ τώρα πράγματα ανέφικτα? Μήπως είμαι κι εγώ καμιά νεορομαντική ψυχή που αναζητά το δράμα μέσα στις ανεκπλήρωτες επιθυμίες? και βρίσκει έτσι και δικαιολογίες για να παραμένει μόνη? Μήπως νομίζω ότι παραείναι το θέμα στο δικό μου χέρι (και την ευθύνη) και φάω το χυλό μου και ηρεμήσω? Από την άλλη ρε συ αμπά τον βλέπω και μου σκάει μπαμ στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Τι να κάνω, να κάνω ντού (διακριτικά πάντα)

–Είμαι τελικά σε ψευτοδίλημμα?

Αν περπατούσε, θα ήσουν σίγουρη ότι μπορεί να κάνει σεξ; Κακώς.

Δεν πολυκαταλαβαίνω ποιο είναι το πρόβλημα ακριβώς. Σου αρέσει κάποιος και δεν ξέρεις αν ανταποκρίνεται (πόσο πιο κλασική ανθρώπινη ασχολία) αλλά ταυτόχρονα, επειδή ο συγκεκριμένος είναι σε καροτσάκι, θεωρείς ότι είναι στο χέρι σου αν θα γίνει η δουλειά; Ή, θεωρείς ότι επειδή είναι σε καροτσάκι, νομίζεις ότι δεν τον θέλεις στην πραγματικότητα, αλλά κάνεις πώς τον θέλεις για να ασχολείσαι με κάτι;

Αν κατάφερνες να βγάλεις το καροτσάκι από τη μέση, τι θα έκανες; Αυτό κάνε.

Αυτό που σίγουρα δεν καταλαβαίνω καθόλου μα καθόλου είναι που προσπαθείς να δικαιολογηθείς επειδή κεραυνοβολήθηκες από την πρώτη στιγμή με την παρουσία ενός ανθρώπου. Αυτό μου φαίνεται πραγματικά κρίμα. Ίσως αν δεν το θεωρούσες «επιπόλαιο» να το είχες ζήσει περισσότερες φορές στη ζωή σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News