Αγαπητή α, αμπα πως γίνεται να ξεκολλήσεις από τη μέση; Από το average? Επαγγελματικά. Ξεκινώντας ως καλλιτέχνης (ντρέπομαι πλέον που χρησιμοποιώ αυτον τον χαρακτηρισμό) μπορω να πω πως λόγω ταλέντου είχα πολύ γρήγορα ανοδική πορεία που όμως κάπου φρέναρε και επειδή δεν κυνήγησα πολλά πράγματα την ώρα που έπρεπε και δεν πίεσα τον εαυτό μου αρκετα πιστεύω έχω ξεμείνει σε ένα μεσαίο επίπεδο.. η δουλειά μου είναι καλή, ειναι εμπορική και απευθύνεται στο μέσο όρο ανθρώπων. Πως γίνεται να ξεφύγω από αυτό και να είναι πιο ιδιαίτερη και ας απευθύνεται σε μικρότερο κοινο. Μήπως δεν έχω αρκετή φαντασία; Μήπως δεν ειμαι αρκετα δημιουργική; Μήπως ειμαι basic;
-Βασικιά
Και η Μαντόνα είχε φαγωθεί να γίνει ηθοποιός, και κάποια στιγμή κατάλαβε επιτέλους ότι δεν χρειάζεται. Γίνε όπως η Μαντόνα. Δεν υπάρχει απολύτως τίποτα υποτιμητικό στο να αρέσεις στον μέσο όρο ανθρώπων, είναι κατάκτηση και θα έπρεπε να σε κάνει περήφανη. Κρίμα που δεν σε κάνει περήφανη.
Φοβάμαι ότι αν άρεσες σε λιγότερους θα ρωτούσες μήπως σε πολεμούν τα κυκλώματα και δεν πουλάς πολύ. Μάθε ποια είσαι, με περιορισμούς και τα λοιπά, και άραξε στην πραγματικότητα σου, δέξου την και ισορρόπησε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αχ μάτια μου. Εσένα κάποιοι σε έχουν σνομπάρει άσχημα. Γονείς, δάσκαλοι, γκόμενος, φίλοι; Ποιος ξέρει. Δυσκολεύομαι να διατυπώσω όλα όσα έχω σκεφτεί για το τεράστιο θέμα της καλλιτεχνικής αίσθησης ανεπάρκειας με τρόπο πειστικό – είναι μάλλον αδύνατο. Αλλά ας προσπαθήσω. Έχεις καταπιεί αμάσητο το παραμύθι πως αν δεν είσαι η κορυφή (κορυφή με τα κριτήρια μιας ανελέητης, στενόμυαλης ελίτ) ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΠΡΑΓΜΑ δεν είσαι τίποτα, δεν είσαι καλλιτέχνης καν. Και αυτό είναι η απόλυτη συνθήκη αποτυχίας, γιατί δεν σε αφήνει να στραφείς μέσα σου και να δουλέψεις με τον εαυτό σου και για τον εαυτό σου, που είναι ο… Διαβάστε περισσότερα »
Εξαιρετική απάντηση. Εξαιρετική!
Ως μουσικός, ταυτίστηκα με το κείμενό σου… Συμφωνώ απόλυτα!
Τι ωραία τα είπες…
Και εγώ φίλη θα σου πω την εμπειρία μου ως γραφίστρια. Τα καλύτερα αποτελέσματα, και κατ’επέκταση πιο πολύ “επιτυχία”, τα πετυχαίνω όταν αποδεσμεύομαι από το τέτοιες σκέψεις και δουλεύω με ευχαρίστηση. Εκεί υπάρχει μια “ροή” που σημαίνει ότι χάνεις 4ην αίσθηση του χρόνου όσο δουλεύεις. Αυτό θα φέρει την πιο μεγάλη επιτυχία. Κάπως γίνεται, και όταν το ευχαριστιέμαι έρχονται και αποτελέσματα. Για εμένα το να δουλεύεις με χαρά, κατ’επέκταση να υπάρχει ροή, αυτό είναι τέχνη.
Εχεις απόλυτο δικιο! Πριν λιγη ώρα μιλουσα με πολυ καλη φίλη, απόφοιτο ΑΣΚΤ η οποια βιοπορίζεται πλέον απο την τέχνη της. Και λέγαμε πόσο δύσκολο ειναι να βρεις τη φωνη σου ως καλλιτέχνης, πόσο πρέπει να επιμείνεις και να μελετήσεις και να πειραματιστείς, όχι μόνο για να έχεις εσύ τα αποτελεσματα που θες ως επαγγελματίας, αλλά για να βρεις και το κοινό σου στο τέλος!
Άραξε στην πραγματικότητα σου, δέξου την και ισορρόπησε! Λυτρωτικό!!!
Εχεις απόλυτο δίκιο.
Πριν λίγο καιρό μιλούσα με έναν “αναγνώστη χειρογράφων” που δουλεύει σε γνωστό εκδοτικό οίκο. Μου είπε ότι κάθε χρόνο παίρνουν περισσότερα από 1.000 χειρόγραφα από επίδοξους συγγραφείς.
Για περίπου τα 2/3 από αυτά, καταλαβαίνει πολύ εύκολα, ήδη από τις πρώτες 10-15 σελίδες, ότι ο συγγραφέας τους έχει διαβάσει από έλαχιστα ως καθόλου στη ζωή του. Συνήθως, δεν φτάνει ούτε μέχρι τη σελίδα 30.
Μα ο σκοπός της τέχνης είναι να διαμορφώνει συνειδήσεις, να αφυπνίζει και να αναμορφώνει τις κοινωνικές δομές οι οποίες αποτελούνται από τις μάζες. Γιατί να θέλεις το έργο σου να είναι κατανοητό και αρεστό από τους λίγους και όχι από τους πολλούς; Ακούγεται λίγο ελιτίστικο έτσι όπως το θέτεις, γιατί το έργο σου θα αποκτήσει μεγαλύτερη αξία και ποιότητα αν το εκτιμούν οι λίγοι; Ο Bansky προσφέρει την τέχνη του στον δρόμο και συγκινούνται πλήθη ανθρώπων από τα μηνύματά του, ο Van Gogh δεν έχαιρε εκτίμησης ούτε από τους λίγους, ούτε από τους πολλούς και τώρα οι πίνακες του (έναστρη… Διαβάστε περισσότερα »
Απορώ με την ερώτηση. Δεν λες σε ποια κατηγορία του καλλιτεχνικού χώρου ανήκεις, πετάς ένα “καλλιτέχνις” γενικά κ αφηρημένα κ ρωτάς εδώ αν είσαι αρκετά δημιουργική;;; Αναρωτιέσαι εσύ για σένα κ ρωτάς τρίτους που δεν έχουν δει καν τα έργα σου;;; Στείλε κάποιο λινκ έστω να έχουμε μια ιδέα.
Ο,τι να’ναι!
Ξέρεις, δεν είσαι υποχρεωμένος/ υποχρεωμένη να απαντήσεις. Αν σου φαίνονται ελλιπείς οι πληροφορίες για να πεις τη γνώμη σου, μην την πεις, τόσο απλά. Ξέρεις όμως τι μπορείς μετά βεβαιότητος να κάνεις; Να είσαι ευγενής στον τρόπο που απευθύνεσαι.
Dustie δε νομίζω πως έχει τόση σημασία με τι ασχολείται , όσο το πώς νιώθει σε σχέση με αυτό.
Νομίζω πως, όπως επισήμανε και το Αιλουροειδέστατο, το ζήτημα είναι τι έχει συμβεί και δεν είναι ευχαριστημένη με τον εαυτό της.
Αν σκεφτούμε ότι είμαστε εκατοντάδες (χιλιάδες;) στην Ελλάδα που δε μπορούμε να ζήσουμε από την τέχνη μας και κάνουμε δουλειές του ποδαριού για να ζήσουμε, εκείνη που μπορεί θα έπρεπε να πετάει τη σκούφια της.
Φυσικά έτσι το βλέπω εγώ.
Υπάρχουν πράγματι ερωτησεις που είναι αόριστες, αλλα στη συγκεκριμένη δε νομίζω πως πρέπει να εστιάσουμε εκεί.
Η κοπέλα δε ζήτησε κριτικούς της τέχνης της. Μοιράστηκε μαζί μας έναν προβληματισμό για κάτι που την απασχολεί.
Δεν καταλαβαίνω πού ωφελεί τόση επικριτικότητα και ένταση, να είμαι ειλικρινής.
Οι περισσότεροι απάντησαν σχετικά μεν, υπαρξιστικα δε, περί τέχνης και ταύτισης, αποδοχής, σύγκρουσης κ εσωτερικής πάλης/αναζήτησης που βιώνει ένας καλλιτέχνης. Όμως ρωτάει πώς γίνεται να ξεφύγει από αυτό (το τέλμα του να είναι στάσιμη κ μέτρια αν κατάλαβα σωστά), γιατί ναι μεν πάει καλά κ βιοποριζεται από αυτήν, αλλά νιώθει μια έλλειψη. Ρωτάει πώς να είναι πιο ιδιαίτερη και ας απευθύνεται σε μικρότερο κοινό. Μήπως δεν έχει αρκετή φαντασία; Μήπως δεν είναι αρκετά δημιουργική; Μήπως είναι basic? Αυτά ρωτάει. Αναρωτιέμαι ξανά, λοιπόν, πώς γίνεται να ζητάει γνώμες αν δεν έχουμε εικόνα του έργου της. Δεν σχολίασα αγενώς το έργο της… Διαβάστε περισσότερα »
Το δύσκολο ειναι να κάνεις άνοιγμα στο ευρύτερο κοινο, εσυ φαίνεται οτι τα εχεις καταφέρει όμως. Το να περάσεις από το γενικό στο ειδικο (αυτο ισχύει στους περισσότερους τομείς) ειναι το ευκολο. Αλλά δεν είναι απαραίτητο.
Κάπου τα έχεις μπερδέψει βασικιά. Δεν μπορείς να οριοθετείς την τέχνη σου και το ταλέντο σου από το αν αρέσεις στους πολλούς ή στους λίγους. Η τέχνη σου είναι καθαρά και απόλυτα προσωπική σου υπόθεση, το σε ποιον θα αρέσει και το πόσα χρήματα θα βγάλεις είναι τελείως άσχετο όταν δεν το κάνεις για να εκφραστείς και να είσαι αληθινή. Μόνο μέσα σου θα βρεις τις απαντήσεις, αλλά για φτάσεις στο επίπεδο να αρέσεις στους λίγους ή στις επόμενες γενιές πρέπει να σκέφτεσαι μπροστά από όλους τους άλλους και αυτό θέλει και τεράστιο ταλέντο και τεράστια δουλειά, που χωρίς το… Διαβάστε περισσότερα »
Αν ήσουν πιο ιδιαίτερη θα το γνώριζες κι εσύ και το κοινό σου ισως; Με άλλα λόγια, εκτίμησε αυτό που είσαι και αξιοποίησέ το, όπως κι όσο είναι. Ήδη όμως αυτό που λες ότι δεν κυνήγησες και δεν πίεσες τον εαυτό σου, λέει πολλά.
Θυμάσαι τη Λάσκαρη υποψήφια Σταρ Ελλάς, που της λένε να πει ότι ο αγαπημένος της συγγραφέας είναι ο Σαίξπηρ; «Είναι καλύτερος από τον Τσιφόρο;» ρωτάει. Που να ήξερε ο σεναριογράφος ότι στις μέρες μας ο Τσιφόρος θα θεωρούνταν το επιστέγασμα της “κουλτούρας”.
Επίσης, ο Σομερσετ Μωμ είχε πει ότι μπορεί να μην είναι πρωτοκλασάτος συγγραφέας, αλλά τουλάχιστον είναι από τους πρώτους δευτεροκλασάτους. Κι είναι αλήθεια ότι εξακολουθεί να μη διδάσκεται στα πανεπιστήμια ως μέγας πρωτοπόρος, αλλά εξακολουθεί να διαβάζεται.
Εστίασε πιο πολύ στο να κάνεις τέχνη που σου αρέσει εσένα, παρά στο να είναι ιδιαίτερη
“αλλά εξακολουθεί να διαβάζεται.”
Οχι μόνο διαβάζεται, αλλά διαβάζεται σήμερα με πολύ ενδιαφέρον, τη στιγμή όπου πολλοί “πρωτοκλασσάτοι” της εποχής του, “κλασικοί” πλέον, διαβάζονται πολύ λιγότερο και πολύ λιγότερο εύκολα.
Χάρηκα πάρα πολύ όταν επανεκδόθηκε, σε ένα πολύ ωραίο βιβλιαράκι, Η Βροχή, μια συναρπαστική νουβέλα χάρη στην οποία μαθαίνεις περισσότερα για τον άτεγκτο προτεσταντισμό/πουριτανισμό απ’ όσα θα μάθαινες μέσα από δεκάδες πολυσέλιδες μελέτες και δοκίμια.