Αγαπητή «Α, μπα»: Μήπως έχουμε εξιδανικεύσει την ιδέα της δουλειάς στο εξωτερικό;

Δυσκολεύομαι αρκετά

Εδώ και μερικούς μήνες, βρίσκομαι στο εξωτερικό για δουλειά. Πήρα την απόφαση αυτή αυθόρμητα, έχοντας μόλις πάρει πτυχίο, κυρίως γιατι ήθελα επειγόντως να σταματήσω να εξαρτώμαι οικονομικά από τους γονείς μου και να μένουμε στο ίδιο σπίτι. Κατάφερα, λοιπόν, να φύγω, να μείνω μόνη μου καί να είμαι οικονομικά ανεξάρτητη. Δε λέω, σημαντικά αυτά, αλλά με έχουν δυσκολέψει αρκετά όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που προκύπτουν όταν κάποιος αλλάζει χώρα: Για πολύ καιρό, αντιμετώπιζα πολύ άγχος στη δουλειά μου, μέχρι να συνηθίσω κάπως, και εφόσον δεν ήξερα ακόμα κανέναν εδώ και η αλλαγή ήταν μεγάλη, πέρασα μια φάση κατάθλιψης/γενικευμένου άγχους που πήρε πολύ καιρό μέχρι να βελτιωθεί κάπως. Περνάω σχετικά καλύτερα, πλέον, αλλά δεν νιώθω και πολύ χαρούμενη εδώ. Αν μείνω εδώ για χρόνια (που έχω τη δυνατότητα) δεν ξέρω κατά πόσο θα βελτιωθεί αυτός ο τρόπος που νιώθω…Όχι πως θα ήταν όλα έυκολα πίσω στην Ελλάδα, αλλά δεν γινεται να με κρατάει εδω ο φόβος της επιστροφής και το “βόλεμα” της τωρινής δουλειάς μου. Παράλληλα, όλοι οι κοντινοί μου άνθρωποι βρίσκονται στην Ελλάδα, και τους φαίνεται ανήκουστο το ενδεχόμενο να θέλω να γυρίσω πίσω. Μια τέτοια συζήτηση με τους γονείς μου τους έκανε να πανικοβληθούν, κάτι που με στεναχωρεί ακόμα περισσότερο. Αναρωτιόμουν, λοιπόν: α) Πόσο χρόνο χρειάζεται κάποιος, για να συνειδητοποιήσει άν η ζωή σε μια ξένη χώρα του ταιριάζει; Είναι ακόμα νωρίς να βγάζω συμπεράσματα, και τζάμπα τα σκέφτομαι όλα αυτά; ‘Η, αλλιώς, δίνω ήδη πολύ χρόνο σε μια κατάσταση που με έχει κουράσει πολύ ψυχολογικά; β) Θεωρείς πως έχουμε εξιδανικέυσει, στην Ελλάδα, την ιδέα της ζωής/δουλειάς στο εξωτερικό; γ)Μήπως δεν φταίει κάτι στην όλη κατάσταση, και απλά δεν είμαι σε θέση ακόμα να διαχειριστώ αυτές τις αλλαγές; Και, αν ναι, μιας και είμαι που είμαι εδώ τώρα, τι κάνω, ώστε να μπορώ να πάρω καλύτερες, πιο ψύχραιμες αποφάσεις;

 

Α) Όχι ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί, αλλά σίγουρα δεν είναι υπόθεση μηνών η προσαρμογή σε μια διαφορετική χώρα κατά μέσο όρο, ας πούμε. Περισσότερο ετών, θα έλεγα.

Μολαταύτα, δεν είναι «η ζωή σε μια ξένη χώρα» που σου ταιριάζει ή όχι, γιατί δεν είναι όλες οι χώρες ίδιες, ούτε οι πόλεις στην ίδια χώρα ίδιες, και επίσης, δεν ξέρεις πώς είναι η ζωή στην Ελλάδα όταν δουλεύεις στην Ελλάδα, και σ’ αυτό μόνο μια γενική ιδέα έχεις, και όχι δικές σου εμπειρίες, με τις δικές σου προσπάθειες και τα δικά σου προσόντα.

Β) Δεν «είμαστε» όλοι σύμφωνοι για το θέμα, «εμείς στην Ελλάδα». Ο καθένας μας έχει διαφορετική άποψη. Μάλλον για τον εαυτό σου μιλάς. Εσύ το είχες εξιδανικεύσει; Κακώς. Όλες οι αποφάσεις έχουν μέσα τους την απώλεια. Τα δεδομένα είναι ότι έχεις δουλειά, και αυτό δεν είναι «βόλεμα». Επιβίωση λέγεται, και δεν είναι πολυτέλεια.

Γ) Κάτι «φταίει» στην κατάσταση αντικειμενικά. Έφυγες από τη χώρα σου και πήγες κάπου αλλού, μετανάστρια. Τις διαχειρίζεσαι τις αλλαγές. Είσαι σχετικά καλύτερα, άρα έχεις κάνει βήματα.

Μην σκέφτεσαι τα επόμενα χρόνια. Να τα έχεις υπόψη σου, αλλά μην ζεις σα να πρέπει να πάρεις τώρα απόφαση για πέντε χρόνια μετά. Είναι αφελές αυτό. Ζήσε το τώρα, τα σχέδια είναι για ανατρέπονται. Αν θελήσεις να γυρίσεις, δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν ότι είναι η σωστή απόφαση, πρέπει να είναι όμως η σωστή για τον εαυτό σου, για τους σωστούς λόγους. Αν έφυγες για να είσαι οικονομικά ανεξάρτητη, τότε πρέπει να συμπεριλάβεις στην απόφαση ότι όταν γυρίσεις, αρχικά δεν θα είσαι. Δεν μπορείς να τα έχεις όλα, εκτός αν βρεις πρώτα δουλειά στην Ελλάδα και φύγεις με στρωμένο σχέδιο, ή αν φύγεις έχοντας κομπόδεμα από το εξωτερικό. Κάνε δυο-τρία εναλλακτικά σχέδια και έχε τα στην άκρη του μυαλού σου, βάλε μέσα και την άτακτη επιστροφή, γιατί όλα πιθανά είναι.

Για το επόμενο χρονικό διάστημα, το πρώτο που χρειάζεται είναι να δώσεις στο μέρος μια ευκαιρία χωρίς να κάνεις συνέχεια συγκρίσεις, και το δεύτερο που χρειάζεται είναι να ξέρεις ότι σε όλες τις χώρες υπάρχουν καλύτερα μέρη, και πάντα υπάρχουν και καλύτερες χώρες. Όχι καλύτερες αντικειμενικά, καλύτερες για την δική σου ψυχοσύνθεση. Οπότε, γνώρισε το μέρος όπως θα έπρεπε να γνωρίζεις έναν άνθρωπο, με ανοιχτή καρδιά, με περιέργεια και καλή θέληση. Δεν χρειάζεται να έχεις μόνο μια αγαπημένη χώρα, όπως δεν χρειάζεται να έχεις μόνο έναν καλό φίλο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News

in

Αξιολογήστε το άρθρο

48 points
Upvote Downvote

17
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
15 Θέματα σχολίων
2 Απαντήσεις θεμάτων
1 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
16 Συντάκτες σχολίων
PinelOPbridgetjones19Kira K. Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
εξωγήινη
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ήρωας

Παρατηρημενο πάντως, οι περισσότεροι που σκέφτονται να γυρίσουν Ελλάδα να δουλέψουν είναι αυτοί που δεν έχουν δουλέψει ποτέ εκεί και δεν ξέρουν τι σημαίνει να δουλεύεις 10ωρα για 500 ευρώ και να επιστρέφεις τα δώρα στο χέρι, να δουλεύεις άρρωστη, να προσπαθούν πάντα να σε εκμεταλλευτουν. Για μας που έχουμε δουλέψει χρόνια Ελλάδα και μετά πάμε εξωτερικό, παθαίνουμε πολιτισμικό σοκ με τη διαφορά. Γι’αυτο αγαπητή φίλη θα σου έλεγα να δώσεις κι άλλη ευκαιρία και να ευχαριστιεσαι την Ελλάδα στις διακοπές.

spätzle
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

μερικοι μηνες ειναι οντως λιγο, εγω το ξεπερασα πανω στο χρονο, και περασα πολυ ωραια. ολοκληρωτικη προσαρμογη ομως, δηλαδη να ειμαι τοσο ανετα οπως στην πατριδα μου και να ξερω τα παντα και ολους, αυτο ηρθε περιπου στον τεταρτο χρονο. και μετα ξαναμετακομισα 🙂 η αληθεια ειναι πως δεν ειναι για ολους οι αλλαγες, ομως νιωθω οτι η μεταναστευση αλλαξε τα παντα, ειναι σαν να εχω ζησει δυο ζωες! η δικη μου συμβουλη θα ηταν να μην κολλας με ελληνες μονο, να γινεις κομματι της κουλτουρας που ζεις και να δεις τι παιζει εκει. τουλαχιστον στη δικη μου εμπειρια οι… Διαβάστε περισσότερα »

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Ειναι μικρό το διάστημα. Εμένα, μετακόμιση από Θεσσαλονίκη σε Αθήνα λόγω δουλειάς μου πήρε πανω από χρόνο για να μάθω λίγο την Αθηνα (ήμουν Σύνταγμα και ρωτούσα πως θα πάω στην Ομόνοια, δεν υπήρχαν έξυπνα κινητά τότε) να αποκτήσω έναν ανεκτό κοινωνικό κύκλο. Το πρώτο εξάμηνο από το στρες της αλλαγής μου κόπηκε η περίοδος.
Και έπρεπε να μάθω και τη γλώσσα!😜

Jujubee
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Εμένα πάντως με έχει κουράσει λίγο και η μία τοποθέτηση (=”αν φύγεις θα έχεις λεφτά, αλλά θα χάσεις τους φίλους σου”) και η άλλη (=”άμα κάτσεις θα πεινάσεις, αλλά θα έχεις την οικογένεια σου”). Κάπως μου φαίνονται γραφικά και στερεοτυπικά/πιεστικά και τα δύο και δεν τα δίνω προσωπικά ως απαντήσεις ποτέ. Εγώ την απόφασή μου την πήρα σταδιακά, κάποια στιγμή άρχισα να το σκέφτομαι και με την πάροδο του χρόνου, καταστάλαξα μέσα μου, οπότε ήξερα τι να κάνω. Ακόμα και όταν έφυγα, που έφυγα με τελείως αντίξοες συνθήκες (έσπασα το χέρι μου την προηγούμενη της πτήσης), δεν το μετάνιωσα. Νομίζω… Διαβάστε περισσότερα »

Μαύρος Γάτος
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

“τους φαίνεται ανήκουστο το ενδεχόμενο να θέλω να γυρίσω πίσω. ” Διόλου περίεργο γιατί αυτοί εργάζονται (ή ψάχνουν σαν παλαβοί για να βρουν μια ελεεινή και κακοπληρωμένη δουλειά) στην Ελλάδα, ταλαιπωρούνται και (υπερ)φορολογούνται στην Ελλάδα. Και όλα αυτά ίσχυαν για την “καλή εποχή” προ κορονοϊού. Από Σεπτέμβριο, τα πάντα θα έχουν επιδεινωθεί σε απίστευτο βαθμό…

Fuchsia
Επισκέπτης
Συμμετέχων
Fuchsia

Τρόμος.

citizenOfTheWorld
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Respect για την περιεκτικοτατη απαντηση, αλλα και για την ερωτηση. Μακαρι και εγω να ημουν το ιδιο ωριμος και αυθορμητος οπως εσυ, οταν τελειωσα τη σχολη! Μια μικρη προσθηκη: συχνα εξιδανικευουμε και νοσταλγουμε και οσα αφηνουμε πισω μας με το περασμα του χρονου. Ε λοιπον, προσωπικα, αυτο δεν το εχω νιωσει ουτε δευτερολεπτο με τη δουλεια που αφησα πισω στην Ελλαδα (που δεν ηταν και τελειως χαλια btw, ισα-ισα). Ειναι τετοια η αισθηση ελευθεριας και τοσες οι ευκαιριες και οι προκλησεις που σου παρουσιαζονται που μετα απο λιγο καιρο, ουτε καν σου περναει απο το μυαλο. Good luck!

Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Εσύ ζεις τη ζωή σου! Αν δε σου ταιριάζει κάτι φύγε. Ό, τι και να σου πει κάποιος άλλος ποτέ δε θα είναι αυτός που θα υποστεί τις συνέπειες αυτού που σου λέει, μόνο ο εαυτός σου! Δες πρακτικά πώς μπορείς να επιστρέψεις στην πατρίδα. Άρχισε να ψάχνεις για δουλειά. Πολλές εταιρείες κάνουν συνέντευξη με skype. Δες και για άλλα αντικείμενα από αυτό που κάνεις τώρα ή που σπούδασες. Η ζωή αλλάζει συνεχώς δε γίνεται να μένουμε στάσιμοι σε ένα σημείο, αν δε νιώθουμε ωραία, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να πάει σχετικά καλά.

Lady Chatterley
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Δημιουργός Κειμένων
Συνεργάτης

Φίλη, έχω πολλά να γράψω για το ζήτημα, αλλά καθώς η απάντηση της Λένας με καλύπτει, θα αρκεστώ στο ότι η εμπειρία μου έχει δείξει πως χρειάζεσαι χοντρικά δύο χρόνια (αν ειναι η πρώτη σου μετακόμιση στο εξωτερικό) για να νιώσεις οικεία με ένα μέρος. Τον πρώτο χειμώνα εξευρενείς και τον δεύτερο απολαμβάνεις τις μικρές σου ρουτίνες και τους νέους σου φίλους. Κακώς βλέπεις το άχγος της δουλειάς σαν μέρος της εμπειρίας το εξωτερικού. Αγχος με τη δουλειά – που απ’ότι καταλαβαίνω είναι και η πρώτη σου – θα είχες πιθανότατα οπουδήποτε, άρα και στην Ελλάδα. Και φυσικά και όλοι… Διαβάστε περισσότερα »

μαύρο πρόβατο
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Ενθουσιώδης

Κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολο, νομίζω αυτό πρέπει να ‘απομυθοποιήσεις’, ότι φεύγουμε εξωτερικό και βρισκόμαστε σε γη επαγγελίας ξαφνικά, όπου όλα είναι έυκολα. Είσαι μικρή και λογικά η μόνη φορά που προσπαθείς να σταθείς στα πόδια σου και το κάνεις χωρίς δίχτυ (μακριά από οικογένεια)… Εμ λογικό, λογικότατο να ζοριστείς, μην αγχώνεσαι. Προσπάθησε να ζήσεις το τώρα, εκεί που είσαι με ανοιχτό μυαλό και καρδιά. Και αμα δεις ότι δε σου ταιριάζει φύγε (για άλλη χώρα εξωτερικού, πίσω Ελλάδα). Τίποτα δεν είναι φυλακή και η ζωή είναι δική σου, έχεις όλες τις επιλογές σου ανοιχτές, αυτό σκέψου, και μην… Διαβάστε περισσότερα »

Rainbow
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Δημιουργός Κειμένων
Ενθουσιώδης

Παρόλο που γεννήθηκα κ μεγάλωσα στη Ελλάδα ,ως μετανάστρια στη Ελλάδα υπάρχουν στιγμές που δυσκολεύομαι κ εγώ. Αλλά έθιμα έκανα σπίτι κ άλλα έξω από το σπίτι , διαφορετικά φαγητά , συμπεριφορές κλπ . Όταν πήγαινα διακοπές στην χώρα καταγωγής μου,να επισκεφτώ συγγενείς , με έβλεπαν ως εξωγήινη , σκέψου ότι έλεγα οπα όταν πήγαινα να πέσω ή να ρίξω κατι κ με κοιτούσαν καλά καλά. Γενικά είναι δύσκολο γιατί έχεις να αντιμετωπίσεις πολλά , αλλά το σημαντικότερο είναι να γνωρίσεις ανθρώπους ,όπως θα έκανες αν ήσουν στην Ελλάδα . Όταν έχεις γνωρίσει κόσμο ,έχεις φίλους κλπ αρχίζουν σιγά σιγά… Διαβάστε περισσότερα »