Αγαπητή «Α, μπα»: Μήπως έχασα τον άνθρωπο της ζωής μου;

Αγαπητή Αμπα κ αναγνώστες/στριες, θα ήθελα την γνώμη σας στην ιστορία μου. Είμαι 30 χρονών, είχα μονο 1 μακροχρόνια σχέση στο παρελθόν (λύκειο-πρώτα χρόνια πανεπιστημίου) κ τους 4 τελευταίους μήνες βγαίνω με ενα παιδί. Είναι ότι ονειρευόμουν πάντα σε ένα γκόμενο, όμορφος, έξυπνος, πολυταξιδεμένος, με χιούμορ κ ίδιες πολιτικές απόψεις με τις δικές μου. Το θέμα είναι ότι νομίζω ότι δν με θέλει όσο τον θέλω εγώ ή όσο θα ήθελα να με θέλει. Βασικά ενώ είναι πολύ καλό παιδί, να δεν νοιάζεται… Πχ δεν ρωτάει πως πέρασα τη μέρα μου, θα τον ρωτήσω εγώ για τη δικιά του, θα μου πει αναλυτικα κ μετα θα του πω εγώ για μένα. Θα με ακούσει, αλλά ποτέ δν θα πάρει την πρωτοβουλία να ρωτήσει πρώτος, είναι σαν μην το σκέφτεται, σαν να μην του περνάει καν από το μυαλό.. Αντίστοιχα δεν θυμάται πραγματα για μένα, για την οικογένεια μου.. Αλλά το βασικότερο κ το χειρότερο για μένα ελιναι ότι κανόνιζουμε να βρεθούμε κ το ακυρώνει (πάντα όμως οι λόγοι του είναι λογικοί, δουλειά, κούραση, οικογένεια, κλπ). Του το έχω συζητήσει ήδη 3 με 4 φορές, μου είπε δεν είχε καταλάβει ότι το κάνει κ μου ζήτησε συγγνώμη. Φυσικά το ξανακάνει. Με ακυρώνει συνέχεια, με βάζει δεύτερη στις προτεραιότητες του. Με πληγώνει όλο αυτό. Δεν το κάνει επίτηδες το ξέρω. Απόψε του έκανα ξανά κουβέντα κ στο τέλος έπεσε για ύπνο κ μου είπε κ μένα γλυκά να κοιμηθώ. Νομίζω ότι απλά ήλπιζε να σταματησω να σκεφτομαι το προβλημα κ οτι την αλλη μέρα που θα ξυπνήσουμε τα πραγματα θα είναι καλύτερα (να σπρωξουμε το πρόβλημα κάτω απο το χαλί). Εκεί το σκεφτόμουν πολύ ώρα κ στο τέλος το πήρα απόφαση (το σκεφτόμουν εβδομάδες) και του ζήτησα να φύγει. Δεν παραπονέθηκε, ούτε ξαφνιάστηκε, ούτε υπερασπίστηκε τον εαυτό του ή εμάς, δεν έκανε τιποτα, απλά έφυγε. Κ το ερώτημα μου ειναι, έκανα καλά? Μήπως ήμουν υπερβολική? Ο άνθρωπος αυτός ήταν ότι ήθελα πάντα, δεν το πίστευα οτι βρήκα τετοιον άνθρωπο κ μάλιστα εδώ στην επαρχία. Μήπως είναι ετσι απλά ο χαρακτήρας του? πιο “cool“? μήπως έχασα τον άνθρωπο της ζωής μου? δεν τον ένιωθα έτσι, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα ξαναβρω κάποιον τόσο καλό ή καλύτερο. Και αυτός ίσως θα μπορούσε να γίνει ο άνθρωπος μου. Μήπως δεν προσπάθησα αρκετά? Μήπως αυτό ήταν το ελάττωμα του? όλοι δεν έχουμε?

-* αναστατωμένη

O άνθρωπος που ήθελες πάντα, και δεν πίστευες ότι βρήκες στην επαρχία, είναι ο άνθρωπος που δεν ενδιαφέρεται για σένα;

Αχ, αυτό το «καλό παιδί», πόσες φορές θα το διαβάσω ακόμα;

Ναι, δεν το κάνει επίτηδες ότι δεν τον ενδιαφέρει τι κάνεις και πώς είσαι. Απλώς δεν τον ενδιαφέρει. Όλοι έχουν ελαττώματα, μόνο που ότι δεν σε γουστάρει δεν είναι ελάττωμα, είναι λόγος να του ζητήσεις να φύγει, όπως και έκανε, χωρίς διαμαρτυρία.

Λες ο άντρας της ζωής σου να είναι αυτός που του λες να φύγει από το κρεβάτι σου νύχτα, ήρεμα κι ωραία, κι αυτός να φεύγει ήρεμα κι ωραία, λες και του είπες να πάει να σου φέρει νερό από την κουζίνα;

Λες;

Ο κατάλογος που έβαλες στο μυαλό σου για τον γκόμενο των ονείρων του ως πρώτο θα έπρεπε να έχει «να με κάνει να νιώθω καλύτερα για τον εαυτό μου, και σίγουρα όχι χειρότερα».

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News