Aγαπητή Λένα, Είμαι 25 χρονών και πρόσφατα μετακόμισα στην Αγγλία για διδακτορικό. Ο επιβλέπων μου είναι και αυτός Έλληνας και σχετικά νέος για τα ακαδημαϊκά δεδομένα, σίγουρα κάτω των 40. Έχουμε καλή επικοινωνία, είναι εργατικός, και φαίνεται ότι ενδιαφέρεται για το αντικείμενο και την πρόοδο της δουλειάς μας. Κάνουμε επίσης τακτικά meetings και είναι διαθέσιμος άμεσα όποτε κι αν τον χρειαστώ, και αισθάνομαι πολύ τυχερή για αυτό. Υπάρχει όμως κάτι που με απασχολεί εδώ και λίγο καιρό και δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Μερικές φορές νιώθω πως η επαφή μας γίνεται πιο casual από ό,τι θα ήθελα. Για παράδειγμα μία μέρα μου είχε προτείνει να πάμε για μπύρα / περιήγηση στην πόλη. Εγώ δέχτηκα γιατί δεν έχω ακόμα άλλη παρέα και ήθελα να μάθω λίγο παραπάνω τα κατατόπια μιας και αυτός ζει χρόνια εκεί. Βέβαια, δεν ένιωθα 100% άνετα με το concept, όμως σκέφτηκα ότι θα βοηθούσε να βγούμε έστω μια φορά να γνωριστούμε λίγο καλύτερα αφού γνωρίζω πως μια καλή σχέση φοιτητή – επιβλέποντα στη διάρκεια ενός διδακτορικού είναι πολύ σημαντική. Όλα καλά, ήταν τυπικός και δεν ξεπέρασε κάποιο όριο. Εξακολουθούσα βέβαια να μην νιώθω τελείως άνετα στο όλο σκηνικό, ίσως επειδή ήταν βράδυ, ήμασταν οι 2 μας, και έχω μάθει να είμαι πάντα προσεκτική σε τέτοιες συνθήκες. Ίσως κιόλας να με παραξένεψε που είχε τόοσο μεγάλο ζήλο να μου δείξει όλη την πόλη, σκέψου καταλήξαμε να περπατάμε σε σοκάκια και αξιοθέατα γύρω στις 4 ώρες και μετά πήγαμε και για μπύρα. Μετά από μία εβδομάδα περίπου από τη βόλτα αυτή, μετά από ένα 6ωρο meetings και παρουσιάσεων, μου πρότεινε ξανά να πάμε για μπύρα όμως του είπα ότι είμαι κουρασμένη που ήταν και αλήθεια. Να σημειώσω πως επιβλέπει άλλο ένα άτομο με το οποίο θα μπορούσε να είχε προτείνει να βγούμε όλοι μαζί, ώστε να μην είμαστε μόνο οι δύο μας. Λίγες μέρες αργότερα πήγαμε σε ένα μουσείο (είχε προσκαλέσει και τον άλλο φοιτητή του όμως αυτός δεν τα κατάφερε) και όταν εγώ πλησίασα προς την είσοδο ενός κάπως σκοτεινού δωματίου μου έκανε με τα χέρια του απότομα σαν τσίμπημα στη μέση και καλά για να με τρομάξει. Αυτό ήταν κάτι που ένιωσα πως ξεπερνάει τα δικά μου όρια, όμως δεν του είπα κάτι εκείνη τη στιγμή γιατί με έπιασε απροετοίμαστη. Αυτά πριν το δεύτερο κύμα πανδημίας. Τώρα λοιπόν, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να βρεθούμε από κοντά, με αφορμή το draft ενός paper που του έστειλα προς διόρθωση μου απάντησε με ένα τραγούδι το οποίο είχε στον τίτλο κάτι με “Love”. Επίσης μετά τα online meetings μας κρατάει πάντα η κουβέντα λίγο παραπάνω και μπορεί να πετάξει κάτι τύπου “άντε να τα πούμε με μία μπύρα και από κοντά όταν τελειώσει όλο αυτό” ή όταν πάει η κουβέντα στη μαγειρική μπορεί να πει “άντε να μας το μαγειρέψεις καμιά φορά” ή όταν πάει η κουβέντα στη μουσική “στείλε μου κανένα κομμάτι να ακούσω”. Μία άλλη μέρα με αφορμή μία κουβέντα μας μου έστειλε mail με την προέλευση του ονόματός μου και κάτι ποιητικά. Να διευκρινίσω πως δεν κάνω διδακτορικό ούτε στη μαγειρική, ούτε στη μουσική, ούτε στη γλωσσολογία/φιλοσοφία και τα συναφή. Οπότε η ερώτησή μου είναι…πού κολλάνε όλα αυτά; Επειδή δεν έχει πει κάτι σε στιλ κοπλιμέντου ή κάτι πιο αδιάκριτο (μέχρι στιγμής), τον δικαιολογώ στο μυαλό μου και λέω ότι είμαι υπερβολική αλλά διαβάζοντάς τα τώρα μαζεμένα μου φαίνεται πολύ άβολη η όλη η κατάσταση και τρέμω την στιγμή που θα γυρίσω πίσω και θα μου πει πάλι να βγούμε. Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω σε όλα αυτά. Τις περισσότερες φορές δεν απαντάω αλλά από κοντά πόσες δικαιολογίες θα μπορέσω να βρω ώστε να μην βρεθούμε πάλι οι δυο μας σε περιβάλλον εκτός του πανεπιστημίου; Πώς να απαντήσω τη στιγμή που θα γυρίσω και θα μου πει να πάμε για μπύρα “να τα πούμε”;
-PhDwoman
Πρώτον, μην πανικοβάλλεσαι. Το δίκιο το έχεις εσύ, υπάρχουν μηχανισμοί, τα πανεπιστήμια έχουν μηχανισμούς, δεν είσαι μόνη σου, και έχεις λύσεις, πολλές λύσεις. Ξεκίνησες πρόσφατα, ο επιβλέπων σου δεν είναι αυτοκράτορας, τα πράγματα έχουν αλλάξει, έχεις δύναμη στα χέρια σου.
Να μην τρέμεις καθόλου. Δεν είσαι υποχρεωμένη να βρίσκεις δικαιολογία για να μην τον βλέπεις «για μπίρα».
Ένα «ευχαριστώ αλλά θα πάω σπίτι», αρκεί. Όσες φορές χρειαστεί. Εν τω μεταξύ, ενημερώσου για τους κανόνες συμπεριφοράς στο πανεπιστήμιο που σίγουρα υπάρχουν, μάθε ποιο είναι το σχετικό γραφείο που σίγουρα υπάρχει, ώστε να ξέρεις τι όπλα έχεις στα χέρια σου, αν χρειαστούν. Ξεκίνα να απαντάς στα μέιλ κάνοντας cc κι άλλους, ώστε να μην μιλάτε μόνο οι δυο σας. Βάζε κι άλλους στην κουβέντα, στις προσκλήσεις, παντού. Δεν χρειάζεται να φέρεσαι σα να είναι αυτός ο άρχοντας του σύμπαντος που δεν μπορείς να του πεις όχι σε τίποτα, ούτε χρειάζεται να είσαι εξυπηρετική, ούτε να αμφιβάλλεις συνέχεια αν δε νιώθεις καλά. Αν δε νιώθεις καλά για κάτι, μην το κάνεις.
Κράτα αντίγραφα και αποδείξεις για ό,τι συμβαίνει, μην τον συναντάς ποτέ εκτός δουλειάς, μην μιλάς ποτέ για κάτι άλλο εκτός από τη δουλειά, και όταν χρειαστεί, αν χρειαστεί, θα κάνεις τα απαραίτητα. Ελπίζω να μην μου πεις πόσο δύσκολο είναι να αλλάξεις επιβλέποντα, όσο δύσκολο κι αν είναι, αδύνατο δεν είναι, και να ζητήσεις βοήθεια από το πανεπιστήμιο για να βρεις άλλον, γιατί αυτοί φταίνε αν χρειαστεί να βρεις άλλον.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η απάντηση στη μπύρα, “Θα ήθελα η σχέση που έχουμε να μείνει επαγγελματική εντός πλαισίου του διδακτορικού” κλπ δεν μπορεί να υπάρξει;
Είναι ολοφάνερο οτι σε βλέπει ερωτικά και καθώς δεν ανταποκρίνεσαι, γίνεται πιεστικός. Καλό θα ήταν να απευθυνθείς σε κάποιον υπεύθυνο αν δείς οτι ζορίζει κι άλλο το πράγμα, να έχεις κρατήσει επίσης ο,τι προσωπικό σου στέλνει σε screenshot, και γενικά προσπάθησε όσο είναι εφικτό να τον αποφεύγεις
Οι συμβουλές της Λένας είναι πολύ σωστές και έχει επιλογές για να νιώσεις ασφάλεια στο πανεπιστήμιο. Οπωσδήποτε έχεις τη δυνατότητα να αλλάξεις Phd supervisor. Ψάξε/ρώτα ποια είναι η διαδικασία, δες ποιοι άλλοι στη σχολή θα μπορούσαν να είναι καλύτεροι candidates ώστε να είσαι έτοιμη με εναλλακτικά ονόματα. Δεν είναι ανάγκη να είναι professor – μπορεί να είναι associate professor, lecturer, senior researcher μέχρι και postdoc (οι τελευταίοι συνήθως ως co-supervisor). Όταν έκανα το δικό μου διδακτορικό, μαθεύτηκε πως 2 φοιτήτριες στη σχολή μας αλλάξανε (διαφορετικούς) επιβλέποντες από τη μια μέρα στην άλλη – δεν μάθαμε ποτέ το λόγο επειδή δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ δύσκολη η θέση σου όντως. Προσωπικά θα προφασιζόμουν οτι έχω σχέση. Πχ -“παμε για μια μπυρα;” -“έχω υποσχεθεί στο αγόρι μου που ειναι Ελλαδα να μιλησουμε στο skype στις 9, δεν μπορώ, λυπαμαι”. Γενικα δεν μου αρεσει να βαζω μπροστά τη σχέση μου ή τη δήθεν σχέση μου για να αποφυγω κάποιον, ένα οχι πρέπει να ειναι σεβαστο χωρίς αιτιολόγηση, και ας φανει αποτομο, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν θα ήμουν τοσο άμεση. (Άσχετο: πόσο κωμικοτραγικά μου φαινονται αυτα τα σκηνικά όταν τον δικό μου τον επιβλέποντα στο μεταπτυχιακό δεν τον έβλεπα ούτε με τα κυαλια, του έκανα κανονικότατο… Διαβάστε περισσότερα »
Καλησπέρα PhDwoman. Από όσα έγραψες είναι φανερό ότι ο επιβλέπων σου έχει υπερβεί τα όρια της επαγγελματικής σχέσης και είναι απόλυτα δικαιολογημένη η δυσφορία και η ανησυχία σου. Η περιήγηση στην πόλη και η έξοδος για μπύρες είναι συχνά φαινόμενα όταν ο/η επιβλέπων και ο/η υποψήφιος διδάκτορας βρεθούν σε κάποιο συνέδριο μαζί, ΑΛΛΑ ακόμα και τότε είθισται να μην είναι ντουέτο (ακόμα και αν έχουν ταξιδέψει μόνο οι δύο από το συγκεκριμένο εργαστήριο ή τμήμα, όλο και κάποιο κονέ θα υπάρχει ή θα γίνει στο συνέδριο με άλλους συναδέλφους). Τα καλά νέα είναι ότι δεν είσαι εγκλωβισμένη και μόνη. Πρώτα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με το ένστικτο πολύ. Εγώ και το μαύρο πρόβατο, που είχαμε τον ίδιο επιβλέποντα, και πολύ καλή σχέση έχουμε μαζί του και ταξίδια μαζί του κάναμε λόγω προγραμμάτων (αχ, ταξίδια!) και βγαίναμε για φαγητό και καμία μπύρα, ειδικά στα ταξίδια, αλλά ο άνθρωπος ποτέ, ΠΟΤΕ, δε έκανε καμία μας να αισθανθεί άβολα. Γιατί δεν είχε ατζέντα, γιατί μας έβλεπε σαν κόρες του. Αυτός ο τύπος με την πρόφαση του νεαρού της ηλικίας του υποθέτω, την πέφτει στην κοπέλα. Αίσχος και κατάχρηση εξουσίας.
Η απάντηση που με βγάζει πάντα από δύσκολη θέση “Καλύτερα όχι”. Και το επαναλαμβάνεις μετά από κάθε -μα γιατί; -τι πρόβλημα έχεις; -τι φαντάστηκες; -δεν εννοώ κάτι πονηρό