Αγαπητή «Α, μπα»: Με κάνει η ψυχρή σχέση με τους γονείς μου επικριτική;

Αγαπητή αμπα, ακολουθεί γιγάντια ερώτηση! Θέλω την όσο μπορείς πιο αντικειμενική σου γνώμη για ένα ζήτημα που με απασχολεί. Εγώ από παιδί ως και τώρα που είμαι 31 δεν είχα και δεν έχω με τους γονείς μου την πιο κολλητή σχέση. Έχουν υπάρξει πολύ μεγάλες διαφωνίες και εντάσεις μεταξύ μας, και έχω περάσει πολύ δύσκολα, αλλά πλέον τα τελευταία χρόνια οι τριβές έχουν μειωθεί και η σχέση μας έχει βελτιωθεί. Από μακριά και αγαπημένοι σαν να λέμε. Μιλάμε περίπου δυο η τρεις φορές τη βδομάδα στο τηλέφωνο, και τυχαίνει να συναντηθούμε και αρκετές φορές τυχαία η για κάποια δουλειά στη γειτονιά που μένουμε όποτε θα τα πούμε και λίγο στα γρήγορα, και περίπου μια φορά το μήνα τυχαίνει να μας καλέσουν με το φίλο μου για φαγητό. Γενικά όπως είπα τα πάμε καλά, αλλά αν νιώσω ότι περνάνε τα όρια με τα σχόλια ή τις συμπεριφορές τους θα γίνω δυσάρεστη και θα δείξω ή θα πω ότι ενοχλούμαι. Στο θέμα μας τώρα: πολλές φορές, η σχέση που έχει ο φίλος μου με τους γονείς του με κάνει να δυσανασχετώ. Πχ θα μιλήσουν δυο τρεις φορές τη μέρα στο τηλέφωνο, που δε με πειράζει από μόνο του, αλλά κάθε φορά θα ρωτήσουν που είναι, γιατί είναι εκεί που είναι, αν έφαγε, τι έφαγε, αν δεν έφαγε θα τον μαλώσουν που δε προσέχει, αν έφαγε θα τον μαλώσουν γιατί θεωρούν ότι πάχυνε, θα ανακοινώσουν τι τάπερ μας έχουν ετοιμάσει (μένουμε μαζί), κλπ… Ο φίλος μου νευριάζει μεν και τους αποπαίρνει εκείνη την ώρα, αλλά είναι επιδερμική καθαρά η ενόχληση του, δε βλέπει κάτι λάθος σε όλο αυτό, σε αντίθεση με μένα. Η θα τον πάρουν πχ στις έντεκα η ώρα το βράδυ και θα του ζητήσουν να πάει εκείνη την ώρα να τους κάνει μια ανούσια εξυπηρέτηση, να φτιάξει πχ το dvd που κολλάει. Ξέρω το ‘δεν έχεις πρόβλημα με τους γονείς του φίλου σου, με τον φίλο σου έχεις’ και συμφωνώ. Αλλά αναρωτιέμαι μήπως δε θα έπρεπε να έχω πρόβλημα με κανέναν. Έτσι είναι ο φίλος μου, με αυτή την οικογένεια, και το φυσιολογικό είναι υποκειμενικό. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν η δική μου πιο ψυχρή σχέση με τους γονείς μου με κάνει επικριτική απέναντι στις οικογενειακές σχέσεις των άλλων, και αν απλά απορρίπτω τη σχέση τους γιατί σε μένα είναι κάτι ξένο και δε μπορώ να το καταλάβω. Δε ξέρω αν έδωσα αρκετές λεπτομέρειες για να έχεις εικόνα και δε θέλω να μακρηγορήσω άλλο, αλλά πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιο αντικειμενικό κριτήριο στα θέματα αυτά; Δε ξέρω αν η οικογένεια κάποιου είναι ένα θέμα που επιτρέπεται οι γύρω του να το θίξουμε.

-Alien

Δεν υπάρχει το «δεν θα έπρεπε να έχω πρόβλημα με κανέναν». Αν η σχέση σου με την δική σου οικογένεια σε κάνει επικριτική, τότε κι εσύ είσαι αυτή που είσαι, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο σ’αυτά. Όπως αυτός έχει δικαίωμα να τρέχει στις 11 το βράδυ για να φτιάξει το dvd που κόλλησε, έτσι κι εσύ έχεις δικαίωμα να το θεωρείς αυτό εκνευριστικό/παρεμβατικό/ανώριμο (βάλε όποια λέξη πιστεύεις ότι ταιριάζει).

Αυτό που θα μπορούσες να κάνεις, είναι να το δεχτείς ως δεδομένο, χωρίς να σου αρέσει. Να το αποδεχτείς, δηλαδή, ως μέρος της ζωής σου. Δεν χρειάζεται να το καταλάβεις ή να το συμμερίζεσαι. Να το δεχτείς ως σωστό, ή ως «διαφορετική αντιμετώπιση», ξαναλέω, δεν χρειάζεται.

Πρέπει όμως να συνειδητοποιήσεις τις προεκτάσεις που έχει η σχέση του με τους γονείς του. Τώρα είναι ο φίλος σου, οι ζωές σας συνδέονται κυρίως μέσω τάπερ. Αν η σχέση με τον φίλο γίνει πιο στενή (αν παντρευτείτε, κάνετε παιδιά), τότε θα αναγκαστεί να δείξει ποια οικογένεια θεωρεί πρωτεύουσα. Την οικογένεια του πατέρα του, ή την οικογένεια που θα δημιουργήσει ο ίδιος; Η σχέση που έχει τώρα με τους δικούς του δεν είναι καλό δείγμα. Αυτό, για να μην παραμυθιαστείς ότι είναι «απλώς η σχέση του με τους γονείς του». Είναι αυτό, και πολλά παραπάνω. Είναι η θέση που πιστεύει ότι έχει στον κόσμο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News