Αγαπητή «Α, μπα»: Με χώρισε γιατί δεν μπορούσε να διαχειριστεί το πένθος μου

Του ζήτησα εξηγήσεις αλλά δεν μου απάντησε ποτέ

Αγαπητή μου Λένα, ελπίζω όταν και εφόσον δημοσιεύσεις αυτό το μήνυμα, να μου ‘χει φύγει κάπως η απόγνωση που βιώνω αυτές τις μέρες. Δεν είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του πλανήτη τα τελευταία χρόνια και σ’ αυτό έχει συντελέσει η διπλή απώλεια οικογενειακών μου προσώπων που ακόμα προσπαθώ να διαχειριστώ. Έχω φίλους, δουλειά, κατά καιρούς συντρόφους με διάρκεια στον χρόνο ή πιο βραχυπρόθεσμους, που όμως ποτέ δε ζήτησα την ευθύνη καθώς όλοι ήταν ξεκάθαροι απέναντί μου σε στυλ “δε νιώθω ερωτευμένος μαζί σου, αν θες πάμε για κάτι χαλαρό”. Στο σχετικά πρόσφατο παρόν, ήρθα κοντά με νέο εργαζόμενο στο καφέ που δουλεύω. Συζητήσεις, προσεγγίσεις, άνοιγμα απ’ την πλευρά μου για τα βιώματά μου και εξωτερίκευση του πόνου μου και μια αστείρευτη στήριξη από εκείνον. Μέσα σε έναν μήνα αναγνωριστικών συζητήσεων, αποφασίσαμε να είμαστε μαζί, κάτι που διήρκεσε 3 μήνες με εμένα ερωτευμένη και χαρούμενη και το ίδιο έλεγε και έδειχνε κι εκείνος. Τελικά μου είπε ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί τον “βαρύ” μου χαρακτήρα και τον πόνο τον οποίο φέρω, κι αυτό μετά από 2 μέρες δικού μου downιάσματος. Όλες οι υπόλοιπες μέρες ήταν εκδρομές, βόλτες, πάρτι, συζητήσεις, αγάπη και καλό σεξ. Ή τουλάχιστον έτσι το λάμβανα εγώ. Περαιτέρω εξήγηση απ’ αυτήν που σου ανέφερα (και ήταν τηλεφωνική) δε δόθηκε ποτέ, παρόλο που του πρότεινα 3 φορές να βρεθούμε να το συζητήσουμε κι αν γνώρισε άλλη κοπέλα ή κατάλαβε πως ήταν παπάτζες όλα αυτά που μου έλεγε στην αρχή ότι θα το πάμε μαζί και ποσο με θαυμάζει (!) για το κουράγιο που έχω δείξει σε ό,τι μου φερε η ζωή, είναι οκ, και θα με βοηθήσει να αποδομήσω ευκολότερα το όλο στόρυ μέσα μου, γιατί θα έχω απαντήσεις. Με απέφυγε λοιπόν, οι εξηγήσεις δεν ήρθαν ποτέ, ενώ διατεινόταν πως δεν έχει γνωρίσει καμία και ακόμα του αρέσω, αλλά δεν μπορεί το “βάρος”. Πέρασα έναν μήνα βάσανο, περιμένοντας.. Στο σήμερα… τι να κάνω Λένα που δουλεύουμε μαζί βάρδιες και είμαι αναγκασμένη να τον βλέπω σχεδόν καθημερινά; Δεν μιλάμε καθόλου πέρα απ τα απαραίτητα για τη δουλειά κι όλο αυτό με πληγώνει βαθιά. Με πληγώνει γιατί δεν μπόρεσα να εκφράσω ποτέ αυτά που ένιωσα εγώ, δεν μου άφησε περιθώριο. Κι όλο αυτό γιγαντώνεται μέσα μου όταν οι άλλοι συνάδελφοι και πελάτες έχουν μια άριστη εικόνα για εκείνον την οποία εκφράζουν συνέχεια λόγω της επιφανειακής του ευγένειας και της προθυμίας του να γυρνάει συναδέλφους σπίτι αργά το βράδυ για να μην πάρουν ταξί. Είναι ένα “χρυσό παιδί” για όλους και ο ίδιος το ίδιο βιώνει, ότι μου φέρθηκε άψογα και ξηγημένα. Δεν μπορώ να συγχωρήσω στον εαυτό μου ότι μοιράστηκα τόσο βαθιές μου σκέψεις με κάποιον ο οποίος έκανε ότι συγκινούταν και στήριζε και τελικά με πέταξε χειρότερα από one night stand. Δεν ξέρω αν θα έχω εμπιστοσύνη σε επόμενο άνθρωπο. Κι απ’ την άλλη… μου δημιουργείται κόμπλεξ όντως για το θυμικό μου. Είμαι “βαριά”; Θα βρεθεί κάποιος να με αντέξει αφού δεν είμαστε όλοι από παραμυθένιες οικογένειες με στυλάτες φώτος στο ινσταγκραμ; Είμαι και όλο το παρελθόν μου, και τα τελευταία χρόνια για μένα ήταν σκληρά, ματωμένα κι όποιος δεν έχει χάσει 2 ανθρώπους απ’ την οικογένειά του δεν ξέρω αν μπορεί να με νιώσει. Απλώς δεν κατάλαβα ποτέ γιατί μπλέχτηκε μαζί μου αφού είχε πολλές πληροφορίες για τη φάση μου. Ή στην τελική; Να μου πει “συγγνώμη, δεν ήξερα τι έλεγα στην αρχή”. Αλλά κάτι, να πάρει την ευθύνη του. Εγώ το ‘χω κάνει στο παρελθόν. Είμαστε και οι δύο 28 χρονών και με αρκετές εμπειρίες ευρύτερου περιεχομένου. Πώς δεν το ‘δα; Οι φίλοι μου μου λένε πως δεν δικαιολογείται η θλίψη μου για τόσο μικρό χρονικό διάστημα που ήμασταν μαζί, και όντως έτσι είναι, αλλά αναγνωρίζω την ανάγκη μου του να μοιραστώ μια αλήθεια με έναν άνθρωπο, ύστερα από όσα έχουν συμβεί στη ζωή μου. Μια αλήθεια ακόμα κι αν αυτή είναι “γνώρισα κάποια που μ’ αρέσει περισσότερο από σένα”. Αυτή είναι η ζωή και θα το δεχτώ αν το επικοινωνήσεις. Οι ερωτήσεις είναι αφενός, τι κάνω με την καθημερινή επαφή που δεν μ’ αφήνει να ηρεμήσω και αφετέρου, αν και ποιο σφάλμα βλέπεις στη συλλογιστική μου και ίσως την υπερβολή με την οποία πονάω μέρες τώρα, ώστε να μπορέσω να την προλάβω σε επόμενες καταστάσεις. Σε ευχαριστώ.

L.

Ψάχνεις μια άλλη εξήγηση από αυτή που σου έδωσε, κι αυτό δεν σε βοηθάει καθόλου. Δεν είναι ασπρόμαυρο το πράγμα, του τύπου, είσαι βαριά, δεν είσαι βαριά. Είσαι βαριά για αυτόν, για τον συγκεκριμένο. Μπορεί να ήξερε το παρελθόν σου, μπορεί να σε θαύμαζε, αλλά όταν ήρθατε πιο κοντά, κατάλαβε ότι δεν μπορεί να αντέξει τη θλίψη σου. Το κατάλαβε πολύ γρήγορα, ευτυχώς, δεν το τράβηξε, και απομακρύνθηκε λέγοντας στην αλήθεια. Όσο και αν δεν σου αρέσει η αλήθεια (η αλήθεια του, όχι η παγκόσμια αλήθεια), αυτή είναι, και δεν χρειάζεται να επιμένεις ότι σου είπε ψέματα εν γνώσει του, ή ότι γνώρισε άλλη.

Αποφεύγεις να σκεφτείς αυτό που σου λέει, που είναι ότι γαντζώθηκες γρήγορα πάνω του για να ανακουφιστείς από τη θλίψη που κουβαλάς. Καλώς μετάνιωσες που του είπες τα πάντα σε όλο του το μήκος και πλάτος, δεν είναι καλή ιδέα να το κάνεις αυτό από την αρχή. Δεν είναι απαραίτητο ότι υποκρίθηκε, μην προσπαθείς να τον βγάλεις σκάρτο για να δικαιολογήσεις την δική σου συμπεριφορά. Αν βρίσκεσαι σε διαδικασία μεγάλου πένθους, τότε πρέπει να δεις πώς θα το διαχειριστείς αυτό, μόνη σου, χωρίς να βασίζεσαι σε άλλους με αυτόν τον τρόπο. Μπορείς να ζητήσεις συμπαράσταση από τους οικείους σου, αλλά από τους πολύ οικείους σου, όχι από κάποιον που μόλις γνώρισες. Δεν είναι σωστό να περιμένεις ότι ο άλλος θα πηδήξει μαζί σου μέσα σε αυτή τη μαύρη θάλασσα. Δεν ξέρεις αν έχει τη δύναμη. Δεν είναι δίκαιο να απαιτείς να την βρει.

Το ερώτημα που θα έπρεπε να έχεις είναι το πώς θα επεξεργαστείς την προσωπική σου ιστορία ώστε να μπορείς να αποδεχτείς το παρελθόν σου και να ισορροπήσεις, και όχι αν θα βρεις κάποιον να σε αντέξει. Αν κάποιος σε ‘αντέξει’, πίστεψε με, θα είναι υπό τους όρους του. Αν δεν είσαι εσύ καλά, δεν θα είσαι σε θέση να δημιουργήσεις μια ισότιμη σχέση. Ποιος από εμάς είναι από παραμυθένια οικογένεια το ίνσταγκραμ; Δεν ξέρω για τι μιλάς ακριβώς, αλλά αν διαβάζεις συχνά α μπα και τα σχόλια, παίρνεις μια ιδέα του πόσο συχνές είναι οι τραγικές οικογενειακές ιστορίες. Το θέμα είναι τι κάνουμε με αυτές τις εμπειρίες, εμείς, για εμάς, πριν πλησιάσουμε τους άλλους.

Μιλάς σα να είναι δικαίωμα σου να είσαι δύσθυμη, επειδή πέρασες δύσκολα, και οι άλλοι πρέπει να σε σεβαστούν. Ε λοιπόν, και σε αυτό υπάρχουν όρια.

in

Αξιολογήστε το άρθρο

84 points
Upvote Downvote

42
ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Παρακαλούμε Συνδεθείτε για να σχολιάσετε
24 Θέματα σχολίων
18 Απαντήσεις θεμάτων
2 Ακόλουθοι
 
Με τις περισσότερες αντιδράσεις
Δημοφιλέστερο θέμα σχολίου
28 Συντάκτες σχολίων
PenthesileaΩ_που_να_βρισκω_ψευδωνυμο_τωραAlouteroZouzouna GoutsounaΠατερας Ιερωνυμος Πρόσφατοι συντάκτες σχολίων
  Εγγραφείτε  
νεότερα παλαιότερα δημοφιλέστερα
Ειδοποίηση για
Penthesilea
Μέλος
Συμμετέχων

Αγαπητή L, καταλαβαίνω εν μέρει το βάρος που κουβαλάς. Εγώ έχασα μόνο τη μητέρα μου μετά από πολύμηνη μάχη. Σε αντίθεση, ίσως, μ ‘εσένα, εγώ προσπάθησα να επωμιστώ μόνη μου το βάρος της θλίψης, η οποία ξεκίνησε να με επηρεάζει πολύ καιρό πριν την απώλεια. Ήθελα να προστατέψω τους γύρω μου από το σκοτάδι, επίσης έβλεπα πως είναι αδύνατον να σε καταλάβει κάποιος που δεν έχει περάσει κάτι αντίστοιχο. Καθ’ όλη τη διάρκεια της αρρώστιας, πίστευα ότι θα βρω κατανόηση στον σύντροφό μου, με τον οποίο ήμαστε αρκετό καιρό μαζί. Ωστόσο, το άτομο που εκείνος γνώρισε και ερωτεύτηκε ήταν ένα… Διαβάστε περισσότερα »

Zouzouna Goutsouna
Μέλος
Συμμετέχων

Θαρρω το πώς διαχειριζεται ο καθενας το πενθος του δεν ειναι διαγωνισμος.
Εσυ το κρατησες μεσα σου και μπραβο σου.
Η κοπελα εδω ηθελε με καποιον να το μοιραστει. Καπου να το πει.
Αυτο σημαινει οτι τον φορτωσε με το προβλημα της;
Το πολυ – πολυ να δημιουργησε για μερικα λεπτα μια βαρια ή αμηχανη στιγμη.
Το πενθος της πώς επηρεαζει πρακτικα τη ζωη ενος συντροφου τριων μηνων;
(ρητορικη η ερωτηση..)

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

ΖG (σόρρυ δεν μπορώ να αποκαλώ έναν άνθρωπο ζουζούνα 😁) το πένθος δεν είναι μια αναλαμπή. Είναι μια συναίσθηματικη κατάσταση που επηρεάζει όλη σου τη ζωή ακόμα κι αν εσύ δεν μπορείς να το δεις ξεκάθαρα. Πιθανόν να μην έχεις ζήσει κοντά σε κάποιον που πενθεί κι έτσι να μην μπορείς να το καταλάβεις. Στην περίοδο του πένθους, οι ξέγνοιαστες στιγμές είναι η εξαίρεση και όχι οι “βαριές”. Τα λόγια της κοπέλας είναι “Δεν είμαι ο πιο χαρούμενος άνθρωπος του πλανήτη τα τελευταία χρόνια”. Αυτό νομίζεις ότι μεταφράζεται σε μια στιγμή αδυναμίας μερικών λεπτών; Ούτε εγώ θα άντεχα να “φορτωθω”… Διαβάστε περισσότερα »

Penthesilea
Μέλος
Συμμετέχων

Αγαπητή Zouzouna, λυπάμαι αν εξέλαβες το σχόλιο μου ως προσπάθεια να συναγωνιστώ τη γράφουσα. Δεν έχω ανταγωνιστική διάθεση και δεν μοιράστηκα όλα αυτά για να δεχτώ τα συγχαρίκια κανενός για τον τρόπο που διαχειρίστηκα καταστάσεις. Δεν θεωρώ ότι αυτά που έκανα ήταν σωστά και αυτά που κάνει η γράφουσα είναι λάθος. Δεν υπάρχει μαύρο και άσπρο σε αυτές τις καταστάσεις. Γνωρίζω όμως από προσωπική πείρα ότι είναι μεγάλος πειρασμός να θεωρήσουμε ότι οι άλλοι μας χρωστάνε επειδή έχουμε περάσει δύσκολα. Ότι οι άλλοι πρέπει να μας “νταντέψουν” επειδή πονέσαμε πολύ. Είναι σκληρό και άδικο, αλλά όσο πιο γρήγορα το αποδεχτούμε… Διαβάστε περισσότερα »

Υπνερωτομαχία
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ενθουσιώδης

Νιώθω ότι έχεις κάπως κεντράρει το είναι σου γύρω από τον πόνο σου. Κάτι σαν “Γεια σου, είμαι η L., και η ζωή μ’έχει διαλύσει”. Δεν ξέρω αν ισχύει, προφανώς, αλλά αυτό εισπράττω.

Το πρόβλημά σου δεν είναι ο τύπος και το πώς διαχειρίστηκε ή μη την ιστορία σου. Το πρόβλημά σου είναι ότι εσύ πονάς, ο πόνος σου μένει ακατέργαστος, και εισχωρεί σε κάθε σου σκέψη και πράξη στην καθημερινότητα. Ξεκίνα ψυχοθεραπεία, μου φαίνεται αδιανόητο ότι έχασες δύο πρόσωπα από το οικογενειακό σου περιβάλλον και δεν το έχεις καν ως σκέψη.

Αλυτάρχης
Μέλος
Συμμετέχων

Δες το λίγο και από μια άλλη οπτική γωνία….γιατί ξεχνάς και το θετικό κομμάτι της ιστορίας, όπως λες “αποφασίσαμε να είμαστε μαζί, κάτι που διήρκεσε 3 μήνες με εμένα ερωτευμένη και χαρούμενη και το ίδιο έλεγε και έδειχνε κι εκείνος”. Το τεράστιο βήμα που έκανες είναι ότι μέσα σε όλη τη θολούρα και τη μαυρίλα του πένθους κατάφερες να βρεις λίγο φως και δημιούργησες μια σχέση (έστω και για 3 μήνες) που σου πρόσφερε τουλάχιστον κάτι… ” Όλες οι υπόλοιπες μέρες ήταν εκδρομές, βόλτες, πάρτι, συζητήσεις, αγάπη και καλό σεξ. Ή τουλάχιστον έτσι το λάμβανα εγώ”. Αυτό το κατάκτησες μόνη… Διαβάστε περισσότερα »

Cycling in the rain
Μέλος
Συμμετέχων

Πολύ ωραίο σχολιο

Rebecca de Winter
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

…επίσης άλλο το πώς θα σε στηρίξει ένας άνθρωπος στα προβλήματά σου ή στο πένθος σου όταν έχετε ήδη δομήσει μία σχέση και άλλο όταν καλείται να τα αντιμετωπίσει στο καλημέρα σας.
Ανθρώπινο είναι από σένα να πενθείς, ανθρώπινο όμως και από τους άλλους να ψάχνουν τη χαρά σε έναν άνθρωπο που μόλις γνώρισαν. Δεν είναι υποχρεωμένοι να σε στηρίξουν.

Jelly Roll
Μέλος
Δημιουργός Κειμένων
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Advocate

Επίσης, όταν αντιμετωπίζουμε μεγάλα προβλήματα μερικές φορές ο τρόπος που τα μεταφέρουμε στους άλλους είναι τόσο έντονος που μοιάζει σαν να τους τα φορτώνουμε, ενώ μπορεί να μην έχουμε καν αυτή την πρόθεση. Αυτό όμως προκαλεί κάποια πράγματα. Όπως ότι ο άλλος δεν ξέρει πώς να αντιδράσει πια και πώς να φερθεί. Ή να νιώθει ότι κουβαλάς πολύ μεγάλο φορτίο για να μπορέσει να μοιραστεί τα δικά του και νιώθει λες και είναι εκεί για σένα και μόνο για σένα και καθόλου για τον εαυτό του.

Aloutero
Μέλος
Εθισμένος στα Lenoji
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Δεν θα άλλαζα ούτε τελεία στην απάντηση της Λένας. Διάβασε τη 1000 φορές.

seagull
Μέλος
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

Συνήθως χρειάζονται δύο χρόνια για να περάσεις από τα «στάδια» του πένθους μέχρι να φτάσεις στην αποδοχη για το θάνατο αγαπημένου σου προσώπου. Δεν μας λες πόσα είναι αυτά «τα τελευταία χρόνια» που αναφέρεις. Αλλά, η παρατεταμένη περίοδος θλίψης, η μη αποδοχή της απώλειας και η κατάθλιψη ειναι επιπλοκες του πένθους στις οποίες είναι αναγκαία η βοήθεια και παρακολούθηση από ειδικό ψυχολόγο-ψυχοθεραπευτή.

Mitsi
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Ειδικός

Είσαι πολύ άδικη απέναντι του. Μια χαρά σου φέρθηκε, ούτε σε πέταξε ούτε τίποτα. Τι να κάνουμε, μερικές σχέσεις λήγουν. Και ναι γιατί να μην ισχύει αυτό που λέει; Γιατί μου δίνεις την εντύπωση πως χρησιμοποιείς το πένθος ως άλλοθι και περιμένεις ειδική μεταχείριση και κάποιο σωτήρα. Δεν υπάρχουν σωτήρες όμως. Και όταν έτσι βλέπεις τον άλλον αυτός το καταλαβαίνει και φεύγει. Κανείς δε θέλει να νιώθει ότι πρέπει να σώσει κάποιον άλλον. Κανείς δε θέλει να νιώθει ότι κάποιος άλλος εξαρτάται απόλυτα από αυτόν. Δεν μπορείς να περιμένεις μια σχέση για να διαχειριστείς το πένθος σου, αυτό είναι καθαρά… Διαβάστε περισσότερα »

Origami Lover
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Advocate

Αντιλαμβάνομαι πως η περίοδος πένθους διαρκεί διαφορετικά για κάθε άνθρωπο αλλά αν το πένθος κρατά “χρόνια” και δεν μπορείς ακόμα να το διαχειριστείς πρέπει να πας σε ψυχολόγο. Όχι γιατί σε παράτησε ένας γκόμενος αλλά γιατί δεν φαίνεται να διαχειρίζεσαι το πένθος. Του είπες τα ΠΑΝΤΑ για εσένα με το καλημέρα και μέσα σε τρεις μήνες που είσαστε ζευγάρι σε είδε πως είσαι όταν στεγνώνει το μέλι και αποφάσισε ότι δεν θέλει να σε ξαναδεί έτσι, ούτε να είναι υπεύθυνος για να σε “ανεβάσει” την επόμενη φορά που θα πέσεις. Τίμιο και σεβαστό, θα μπορούσε απλώς να πηγαίνει για τσιγάρα… Διαβάστε περισσότερα »

dreammaker
Μέλος
Συμμετέχων

της το λες λιγο ποιο σταρατα απο τη Λενα , αυτο που μαλλον φαινεται οτι συνεβη. Απορρησα γιατι η Λενα μας εχει συνηθισει σε αυτα, αλλα μαλλον εδω διεκρινε μεγαλη ευαισθησια και αλυτα θεματα και απαντησε ετσι υποστηρικτηκα

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Η απάντηση της Λένας είναι άψογη. Για κάποιους η ζωή είναι πάρα πολύ δύσκολη και για κάποιους όχι τόσο. Οι περισσότεροί μας εδώ μέσα έχουμε χάσει ανθρώπους και δεν υπάρχει πιο σκληρό πράγμα αλλά είναι αφόρητα κουραστικό το “εγώ έχω περάσει όσα εσύ δεν έχεις κι άρα δεν με καταλαβαίνεις”. Έχω φίλη που έχασε γονείς στην ηλικία των 16. Έμεινε με την αδερφή της την οποία κι αυτή έχασε στα 40κάτι από καρκίνο κι επιπλέον εξαιτίας σοβαρού προβληματος δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά, γεγονος που την ματώνει καθημερινά. Κι ένα σωρό άλλα παραδείγματα. Οι άνθρωποι σε όλη την γη παλεύουν… Διαβάστε περισσότερα »

Pianist
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Αχ καταλαβαίνω ακριβώς πως νιώθεις.. Έχασα κι εγώ τον πατέρα μου πριν από 10 χρόνια και τα δύο πρώτα μετά την απώλεια είναι από τα πιο δύσκολα που θυμάμαι. Αρχικά θα πω ότι όλα όσα λέει η Λένα είναι σωστά, μακάρι να υπήρχε κάποιος να μου τα πει έτσι κι εμένα τότε. Ξέρω ότι όλοι είμαστε εγωιστές στον πόνο μας, έχουμε την εντύπωση ότι μόνο εμείς πονάμε τόσο και κανείς δεν μπορεί να μας καταλάβει. Μπορώ να πω ότι πολλές φορές εχουμε την αίσθηση ότι οι άλλοι μας “χρωστάνε” – είτε συμπαράσταση, είτε κατανόηση είτε υπομονή και ανοχή είτε αγάπη.… Διαβάστε περισσότερα »

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Εγώ όταν έχασα τον πατέρα μου δεν περίμενα να με καταλάβουν. Απλά κατάλαβα εγώ τους άλλους περισσότερο. Αυτός που δεν έχει περάσει πόνο όντως δεν μπορεί να καταλάβει και νιώθω πως καλά κάνει. Όπως ήμουν κι εγώ πριν. Θυμάμαι δε, δύο φίλες της μαμάς μου την ώρα της κηδείας που είχαν και οι δύο χάσει τους συζύγους τους. Η μία είπε, τώρα θα με καταλάβεις. Η άλλη αχ πόσο σε καταλαβαίνω. Εξέφρασαν την ίδια απόσταση μεταξύ αυτών που ξέρουν και των άλλων αλλά η μια νομίζω μοιάζει με τη γράφουσα ενω η άλλη δείχνει συμπάθεια και συμπαράσταση.

Pianist
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ούτε εγώ περίμενα να με καταλάβουν. Το ήξερα ότι ήμουν μόνη μου σε αυτό, όπως και να το κάνεις ο πόνος και το πένθος είναι πολύ μοναχικός δρόμος ακόμα κι αν έχεις δίπλα σου ανθρώπους που έχουν περάσει κάτι αντίστοιχο. Εγώ για παράδειγμα είχα μια φίλη που είχε χάσει τον πατέρα της ένα χρόνο πριν και μου είπε το εξαιρετικό “Τουλάχιστον εσένα πονούσε πριν και ξέρεις ότι είναι καλύτερα τώρα που πέθανε γιατί δεν πονάει πια ενώ εμένα που δεν πονούσε δεν έχω κάτι να με παρηγορεί”. Ακόμα και τόσα χρόνια μετά, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω αυτό το σκεπτικό.

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Ε είναι σ’αυτό το πλαίσιο του ποιος ποναει περισσότερο. Σκύλα και χάρυβδη έίναι οπότε δεν το καταλαβαίνω. Και δεν έβαλα και ποτέ σε ζύγι τον πόνο μου και την στεναχώρια μου. Αυτό που πέρασα με τον μπαμπά μου με έκανε να καταλάβω καλύτερα τον διπλανό μου που περνάει δύσκολα

Maggie
Μέλος
Up/Down Voter
Χρόνια συμμετοχής
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Νομίζω Pianist εννοούσε ότι όταν ένας άνθρωπος που αγαπάς τα φέρει έτσι η ζωή να υποφέρει, ο θάνατος είναι μια κάποια ανακούφιση γιατί δε θα πονά πια. Είναι μια λύτρωση από την αρρώστια. Ενώ κάποιος που ενώ είναι μια χαρά ξαφνικά πεθαίνει, δεν ξέρεις πώς να το διαχειριστείς, πώς να το δικαιολογήσεις, είναι πιο σοκαριστικό.

luckystrike
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Up/Down Voter
Εθισμένος στα Lenoji
Συνεργάτης

Αυτό εννοεί προφανώς. Αγνοεί κάτι όμως. Τον πόνο του να βλέπεις τον αγαπημένο σου να υποφέρει και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Οι εικόνες που έχεις μετά. Που ότι και να κάνεις δε σβήνουν με τίποτα. Που δέκα χρόνια μετά σε κάνουν να κλαις όχι για την απώλεια αλλά για ότι περασε και είδες. Καμία ανακούφιση δε φέρνει ο θάνατος. Δεν υπάρχει τίποτα θετικό σε καμία από τις δύο περιπτώσεις. Ούτε μία τόσο δα μικρή σταγονίτσα θετικότητας.

Pianist
Μέλος
Χρόνια συμμετοχής
Συμμετέχων

Ακριβώς αυτό luckystrike. Οι αναμνήσεις που έχω απο το νοσοκομείο δεν πρόκειται να βήσουν ποτέ και είναι αρκετά σκληρές. Maggie έχεις δίκιο, έτσι το είπε, αυτό εννοούσε προφανώς. Απλά δεν κατάλαβα ποτέ πώς γίνεται να μπαίνεις σε διαδικασία σύγκρισης του πόνου. Δεν είναι διαγωνισμός η ζωή για να δεις ποιος πονάει και ποιος χαίρεται περισσότερο. Τέλοσπαντων, κουβέντα να γίνεται. Στο δια ταύτα και οι δύο πονεμένες είμαστε που χάσαμε τον γονιό μας αλλά από την άλλη είμαστε και τυχερές γιατι έστω κι αν έγινε νωρίς αυτή είναι η φυσική εξέλιξη των πραγματων, το παιδί να χάνει τον γονιό του. Σε… Διαβάστε περισσότερα »