Αγαπητή «Α, μπα»: Μ’ενοχλεί που παίρνει χωρίς να δίνει

Μπαίνω κατευθείαν στο θέμα και ζητώ συγνώμη για το μεγάλο κείμενο. Είμαι 40 ετών, παντρεμένη με παιδιά και ξεκίνησα πριν λίγους μήνες ένα μεταπτυχιακό εξ αποστάσεως πάνω στο αντικείμενο εργασίας μου. Μου βγαίνει το λάδι για να τα συνδυάσω όλα, πέφτει πολύ ξενύχτι, αλλά γουστάρω. Έχει συμβεί ωστόσο κάτι που συνειδητοποιώ ότι με ενοχλεί αρκετά και θα ήθελα να ακούσω την άποψή σου και των σχολιαστών. Όπως προείπα, όλα γίνονται εξ αποστάσεως (ούτως ή άλλως έχουμε και κορωνοϊό) οπότε έχουμε φτιάξει στο viber μια ομάδα περίπου 10 ατόμων, που συζητάμε τα θέματα των εργασιών, λύνουμε μαζί ασκήσεις, ποστάρουμε απόψεις, απορίες, screenshots με πίνακες & εξισώσεις κοκ. Τα άτομα που απαρτίζουν την ομάδα, μου είναι παντελώς άγνωστα, δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ, δεν γνωριζόμασταν προηγουμένως και τελείως τυχαία μαζευτήκαμε. Παρ’ ότι άγνωστοι όμως, συνεργαζόμαστε πολύ καλά και να μην τα πολυλογώ νιώθω πολύ τυχερή που έκατσε όλη αυτή η φάση, διότι πραγματικά βοηθιέμαι στα μαθήματα. Με το brainstorming που κάνουμε, βοηθάμε ο ένας τον άλλον, και αυτό φαίνεται στις μηνιαίες εργασίες που παραδίδουμε, στις οποίες έχουμε πάει όλοι εξαιρετικά καλά. Σε αυτήν την ομάδα συμμετέχω πολύ ενεργά, έχω εκφράσει πολλάκις απόψεις για επίλυση ασκήσεων που ήταν σωστές και ουσιαστικά «τους έσωσα», αλλά αντίστοιχα έχω κι εγώ «σωθεί» πολλές φορές από τις ιδέες και τις γνώσεις τους και τους ευγνωμονώ γι’ αυτό. Όλα τέλεια θα μου πεις, ποιο είναι τελοσπάντων το πρόβλημα; Το πρόβλημα είναι μια κοπέλα στην ομάδα (ηλικία γύρω στα 25), ας την πούμε Ελένη (αν και κάλλιστα θα μπορούσαμε να την αποκαλούμε παράσιτο). Νιώθω ότι μας εκμεταλλεύεται. Όταν ξεκινάει μια συζήτηση πάνω σε κάποια άσκηση (τι εννοεί εδώ ο καθηγητής, πως πιστεύεις ότι πρέπει να το λύσουμε, πόσο βρήκες εσύ εκεί, εγώ βρήκα τόσο κλπ) έχω παρατηρήσει ότι ποτέ δεν έχει προτείνει κάποια λύση, ποτέ δεν έχει ποστάρει screenshot, ποτέ δεν έχει πει μια πρωτότυπη ιδέα, ποτέ δεν έχει πει πρώτη «παιδιά, εγώ βρήκα ΤΟΣΟ, με την μέθοδο ΤΑΔΕ. Εσείς τι βρήκατε;». Τα σχόλιά της είναι πάντα αόριστα, άμα την ρωτήσεις κάτι ευθέως θα προσπαθήσει να υπεκφύγει «δεν θυμάμαι πόσο βρήκα, είμαι εκτός σπιτιού και δε μπορώ να σου απαντήσω, μπράβο βρε παιδιά, ακριβώς τα ίδια βρήκα κι εγώ, συμφωνώ μαζί σας κλπ» και τελικά μου δίνει την εντύπωση ότι απλά παρακολουθεί χαλαρή το πάρε-δώσε των απόψεων των υπολοίπων, για να πάρει τελικά έτοιμες, διασταυρωμένες και διπλοτσεκαρισμένες τις σωστές απαντήσεις και να τις χρησιμοποιήσει στην εργασία της! Πολλές φορές ρωτάει και ξαναρωτάει πράγματα που έχουν απαντηθεί προηγουμένως (οπότε κοιτάζοντας τα παλιότερα posts στο thread θα βρει την απάντηση), αλλά ούτε καν αυτό δεν κάνει, περιμένει μασημένη τροφή. Μου κάνει trigger το όλο θέμα, επειδή στο πανεπιστήμιο είχε τύχει κάποια άτομα να είναι κολλητάρια μου την περίοδο της εξεταστικής, να παίρνουν από εμένα σημειώσεις και μετά να με έχουν στο φτύσιμο την υπόλοιπη ακαδημαϊκή χρονιά (εννοείται τους έκανα πέρα) ωστόσο, η συμπεριφορά τους μάλλον μου έχει αφήσει πληγή, αφού το θέμα με την Ελένη με ενοχλεί τόσο. Θεωρώ ότι είναι ντροπή να είσαι μέλος μιας τέτοιας ομάδας που στηρίζεται στο δούναι και λαβείν, αλλά μόνο να παίρνεις και να μη δίνεις. Το θέμα είναι, ότι απ’ ότι έχω ψυχανεμιστεί, τα υπόλοιπα άτομα στην ομάδα δεν έχουν κάποιο πρόβλημα με αυτό. Δεν τους γνωρίζω οπότε δεν έχω το θάρρος να τους ρωτήσω, έχω καταλάβει όμως από σχόλια του τύπου «μην ανησυχείς Ελένη, αν δεν κατάλαβες κάτι εμείς είμαστε εδώ για να σε βοηθήσουμε» ότι ή δεν το έχουν παρατηρήσει, ή δεν τους ενοχλεί. Ένας συμφοιτητής μάλιστα, σε κάποια φάση προσφέρθηκε να της στείλει με mail ένα τμήμα της εργασίας του για να την διευκολύνει στο τσεκάρισμα κάποιων πραγμάτων. Ε όχι ρε φίλε! Δεν θα σου στείλω δωράκι με κορδελίτσα την εργασία μου, που έχω λιώσει στο διάβασμα και στο ξενύχτι για να την εκπονήσω! Να φύγω από την ομάδα δεν παίζει γιατί όπως προείπα με βοηθάει απίστευτα. Ο άντρας μου μου είπε ότι όντως είναι εκνευριστικό αυτό που κάνει, όχι όμως και σε τέτοιο βαθμό που να αξίζει να χαλιέμαι. «Δες το σα να κάνεις ένα ψυχικό» μου είπε. Μικρή κοπέλα είναι, δεν γνωρίζει το αντικείμενο τόσο καλά όσο εσύ που δουλεύεις κάποια χρόνια πάνω σε αυτό, δώσε τόπο στην οργή και βοήθησέ την να μάθει κάτι. Δεν είσαι 18 χρονών για να σε πειράζουν αυτά τα πράγματα!». Ενώ οι ισχυρισμοί του είναι λογικοί και θα ήθελα να δείξω αυτήν την ανωτερότητα, πιάνω τον εαυτό μου την ώρα που ποστάρει στο τσατ μια άποψη, να νιώθω ένα μικρό τσίμπημα γνωρίζοντας ότι θα διαβάσει τον πνευματικό μου κόπο και αυτό το άτομο και θα επωφεληθεί χωρίς να πάρω εγώ απ’ αυτήν το παραμικρό αντάλλαγμα. Ξέρω ότι δεν μπορούν όλοι οι συμμετέχοντες να προσφέρουν το ίδιο, δεν θα με πείραζε αν η συνεισφορά της ήταν μικρή, με πειράζει που η συνεισφορά της είναι κυριολεκτικά ανύπαρκτη. Γενικά, είμαι πολύ γενναιόδωρος άνθρωπος, αν καταλάβω ότι εκτίμησες αυτά που σου έδωσα, γίνομαι χαλί να με πατήσεις, μου δίνεις ένα, σου δίνω δέκα. Με την Ελένη όμως δεν υπάρχει quid pro quo. Θα ήθελα πραγματικά να μην με πείραζε, να ήμουν cool με το θέμα όπως και οι υπόλοιποι της ομάδας. Πώς να το διαχειριστώ; Πιστεύεις ότι είμαι λάθος που με ενοχλεί τόσο η στάση της;
-Η Φυτούκλα ???

Δεν έχει πολύ νόημα η ερώτηση που κάνεις στο τέλος.

Σε ενοχλεί όσο σε ενοχλεί, και υπάρχει λόγος γι’αυτό. Ο λόγος που ταράζεσαι έχει σημασία, και αν τον βρεις ίσως βοηθηθείς, με την έννοια της αποδοχής του εκνευρισμού όμως, όχι της εκμηδένισης. Σπαταλάμε όλη μας τη ζωή προσπαθώντας να διαλύσουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα, να τα εκμηδενίσουμε, να τα υποτιμήσουμε, να ακούμε «δεν θα έπρεπε να νιώθεις αυτό που νιώθεις», λες και γίνεται να ζεις μια ολόκληρη ζωή χωρίς δυσάρεστο συναίσθημα, σα να είναι τα δυσάρεστα συναισθήματα ηθική αδυναμία.

Ως ψυχολόγος της δεκάρας θα έλεγα ότι έχει σχέση με το δικό σου φοιτητικό παρελθόν. Δεν προστάτεψες τον εαυτό σου από την εκμετάλλευση αυτού του είδους και τώρα αυτό έχει μείνει στο μυαλό σου σαν τρομερά επικίνδυνη ζώνη και το μυαλό σου σε προειδοποιεί ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να μην πάθεις πάλι το ίδιο, εξ’ ου και ο μεγάλος εκνευρισμός. Οπότε, τι είναι «το ίδιο;» Εσύ πρέπει να απαντήσεις σε αυτό. Τι έπαθες τότε, που δεν πρέπει να πάθεις ξανά; Μήπως θεωρούσες όλους εκείνους φίλους, οπότε σε πλήγωσε αυτού του είδους η απόρριψη, και όχι η κλοπή πνευματικού υλικού; Τις περισσότερες φορές δεν καταλαβαίνουμε τι μας ενοχλεί γιατί αποφεύγουμε τις σκέψεις που μας έχουν πληγώσει πολύ βαθιά, και βρίσκουμε άλλες εξηγήσεις, όπως ότι ενοχλούμαστε που κάποιος τεμπελιάζει, ενώ στην πραγματικότητα αυτό ούτε την δική μας πορεία επηρεάζει, ούτε την εξέλιξη μας.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News