Αγαπητή «Α, μπα»: Λέει ότι πρέπει να την παντρευτεί από υποχρέωση

Αγαπητή α,μπα, Σε παρακολουθώ καιρό και πάντα σκεφτόμουν ότι αν κάποια στιγμή έστελνα κάποια ερώτηση θα αφορούσε σχέση ερωτική. Να λοιπόν που εδώ είμαστε για μια φιλική σχέση που με έχει προβληματίσει πολύ τον τελευταίο καιρό. Ένας άνδρας φίλος, ο οποίος έχει σχέση πολλών χρόνων και ετοιμάζεται να παντρευτεί. Όταν τον πρωτογνώρισα ήταν σε μια φάση που, ναι μεν είχε υπάρξει κάποια στιγμή άπιστος στη σχέση του, ήταν όμως, όπως έλεγε, πλέον αφοσιωμένος εκεί. Μετά από προβλήματα επαγγελματικά δικά του και της κοπέλας- στα οποία εγώ θεωρώ ότι αντιδρά υπερβολικά δραματικά-βρίσκεται σε μια περίοδο που τα πράγματα βρίσκουν τον δρόμο τους επάγγελματικα για εκείνον, αλλά στη σχέση του φαίνεται να υπάρχουν σοβαρά θέματα. Λέει ότι η κοπέλα του είναι απόμακρη καθώς έχει αφοσιωθεί στη δουλειά της αυτό το διάστημα κι ότι δεν τον ελκύει πλέον εμφανισιακά. Παρόλα αυτά υποστηρίζει ότι υπάρχουν οικειότητα, αγάπη, αλληλοστήριξη και μια ασφάλεια συναισθηματική για εκείνον που δεν μπορεί να αγνοήσει. Επιπλέον, τα χρόνια του έχουν δημιουργήσει μια αίσθηση υποχρέωσης απέναντι της ότι πρέπει να παντρευτεί. Προσωπικά θεωρώ ότι είναι τρομακτικά ανασφαλής με αποτελέσμα να ψάχνει την επιβεβαίωση σε όποια κοπέλα ανταποκριθεί στο φλερτ του, συνήθως αρκετά χρόνια μικρότερη του. Του έχω συζητήσει πολλές φορές ότι πληγώνει έναν άνθρωπο που υποστηρίζει ότι αγαπάει, ότι χρειάζεται ψυχολόγο, ότι δεν έχει λόγο να κάνει όλα αυτά που κάνει. Εκείνος το δέχεται όσο μιλάμε, συμφωνεί σε όλα μαζί μου, αλλά την επόμενη στιγμή συνεχίζει το ίδιο πράγμα με έναν αέρα: μια ζωή την έχουμε, ο χρόνος περνάει, ο γάμος είναι αλυσίδες κι ό,τι προλάβω. Επιπλέον δεν κάνει το βήμα να ζητήσει βοήθεια. Σαν φίλο δεν είχα ποτέ κάποιο παράπονο προσωπικά. Εμένα μ’ έχει βρει σαν ένα είδος άτυπου ψυχολόγου για venting αυτό το διάστημα. Του έχω επίσης εξηγήσει ότι εγώ δεν είμαι ειδικός, αυτά που λέω φθάνουν μέχρι ένα σημείο. Από τη μια με ενοχλεί πολύ η στάση του, είναι αυτός που ενώ σαν φίλο θα τον χαρακτήριζα “καλό παιδί”, την επόμενη στιγμή σκέφτομαι ότι αν είναι έτσι τα καλά παιδιά πως είναι τα άλλα. Φτάνω να σκεφτώ ότι κακώς ανέχομαι έναν άνθρωπο που έχει μια τέτοια πλευρά/συμπεριφορά και ίσως να πρέπει να ξεκόψω. Από την άλλη νιώθω ότι είναι ένα άτομο που θέλει βοήθεια, ξέρω ότι θα στενοχωρηθεί αν απομακρυνθώ. Και αναρωτιέμαι, αν φύγω, θα είναι μιας μορφής “εγκατάλειψη” ενός ανθρώπου που καταλαβαίνει-δεν καταλαβαίνει τον λάκκο που σκάβει στον εαυτό του ή είναι ένας αθεράπευτος εγωπαθής και η στάση μου να διατηρώ αυτή τη σχέση είναι προσβλητική για το γυναικείο φύλο γενικότερα μη σου πω;
-Άρτεμις

Άρτεμις, δεν μπορεί να σου πει άλλος ποιον θα έχεις φίλο και ποιον έχει. Εδώ μας παρουσιάζεις μια πτυχή του χαρακτήρα του, ίσως να είναι και μεγάλη πτυχή, αλλά δεν λέει και πολλά αυτό από μόνο του. Δε νομίζω ότι τον έχεις ψυχολογήσει απολύτως. Δεν είναι η «ανασφάλεια» που τον κάνει να φέρεται έτσι. Όλοι ανασφαλείς είμαστε. Με προβληματίζει το «καλό παιδί» που λες ως περιγραφή, δεν ξέρω τι εννοείς. Ότι απατάει συστηματικά την κοπέλα με την οποία βασικά δεν τα βρίσκει, αλλά την κρατάει γιατί νομίζει ότι της χρωστάει γάμο που κανείς δεν τον υποχρέωσε να κάνει, ενώ χρησιμοποιεί αυτόν τον γάμο ως δικαιολογία για την συστηματική απάτη, ανασφάλεια το λες; Ίσως να έχει κάπου βάθος η σκέψη του, ίσως να περνάει δύσκολα αυτή τη δεκαετία, δεν ξέρω τι να υποθέσω, γιατί δεν λες τίποτα άλλο γι’αυτόν πέρα του ότι εσύ δεν είχες παράπονο. Δεν είχες παράπονο; Δεν είναι γείτονάς σου, φίλος σου είναι, υποτίθεται. Πώς να το πω, είναι πολύ μονοκόμματη η περιγραφή, σα να είναι από άνθρωπο που δεν τον ξέρει τελικά, ή από άνθρωπο που προσπαθεί να μην τον περιγράψει, τελικά.

Υπάρχουν άντρες που φέρονται χάλια στις γυναίκες επειδή είναι μισογύνηδες, και υπάρχει αυτός ο άντρας που δεν φέρεται καλά στη συγκεκριμένη γυναίκα επειδή βασικά, βαριέται να βρει άλλη, ή κάτι τέτοιο. Η δικαιολογία που βρίσκει για την υποχρέωση του γάμου είναι η αποφυγή της δικής του ευθύνης, για να μπορεί να την απατά, αφού αυτή φταίει που τον κρατάει δέσμιο. Δεν ξέρω αν το κάνει αυτό με αυτή τη γυναίκα ή αν θα το έκανε αυτό με όλες τις γυναίκες για να σου πω αν είναι προσβλητική η στάση για όλο το φύλο, αλλά αναρωτιέμαι: εσύ τι παίρνεις από αυτή τη σχέση; Πέρα από τα συναισθηματικά του, που συζητάτε, τι έχετε κοινό, τι σας δένει, γιατί είσαστε φίλοι; Δεν μπορούμε να απαιτούμε από τους φίλους μας να είναι ολοκληρωμένοι και τέλειοι γιατί κανείς δεν είναι τέλειος, πρέπει όμως εσύ, για τον εαυτό σου, να ξέρεις πώς ιεραρχείς την προσωπικότητα του μέσα σου.

Δεν θα έλεγα ότι «θέλει βοήθεια» με την έννοια που το λες. Όλοι θέλουμε βοήθεια για να μην φερόμαστε απαίσια στους γύρω μας, αλλά δεν έχει κάποιο σπουδαίο πρόβλημα, από εδώ που τα βλέπω εδώ. Δεν φέρεται έτσι επειδή του λείπει η επαφή με τον εαυτό του, φέρεται αρκετά τυπικά ως άντρας σε ηλικία γάμου, που είναι «τραβάτε με κι ας κλαίω», και «θα μείνω ελεύθερο πουλί» και «παντόφλα» και τα λοιπά χαριτωμένα. Έχω την αίσθηση ότι προσπαθείς να τον κάνεις μέσα σου καλύτερο από όσο ξέρεις ότι είναι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News